Artikelindex

Vlucht van Hanoi naar Hoi An
Woensdag 13 augustus 2008

Vandaag verlaten we Hanoi en nemen het vliegtuig naar Hoi An in het midden van Vietnam. De vlucht vertrekt op tijd en alles verloopt zoals gepland. Ongeveer een uur later landen we in Danang. We halen onze koffers op en zoals overal staan ook hier de taxi’s te wachten. Van Danang naar Hoi An is een rit van 35km en tijdens deze rit is al meteen duidelijk dat we in een ander deel van Vietnam zitten. Veel minder verkeer, veel minder brommers en vooral… veel minder getoeter! Zalig!
Of deze rust lang zal duren is maar de vraag want de volledige rit rijden we langs bouwwerven. Op de grote weg van de luchthaven naar Hoi An wordt het ene grote hotel naast het andere gebouwd. Het is hier dan ook een uitstekende plaats. Rustig, mooi, vlakbij zee en een veel beter klimaat. De authenticiteit behouden zal een ander probleem zijn want zelfs een groot aqua-park is in aanbouw.

Ons hotel is veel luxueuzer dan in Hanoi met een leuk zwembad. Gratis internet en een receptie waar perfect Engels gesproken wordt. Men overhandigt ons een brief waarop staat hoe laat men ons morgen komt ophalen om naar het tempelcomplex van My Son te gaan.

Het eerste zwembad van de vakantie dus Largo kunnen we niet stoppen. Zwemmen dus en daarna wandelen door het gezellige en aparte Hoi An. Het leven in deze stad speelt zich vooral af aan de rivier. Je kunt hier ook verschillende stijlvolle huizen bekijken doordat deze stad grotendeels gespaard is gebleven van bombardementen.

Hoi An staat bekend om zijn vele kleermakers waar je voor geen geld een kostuum kan laten maken. Nu heb ik in mijn leven nog nooit een kostuum gedragen maar indien het hier echt zo goedkoop is wil ik dit wel eens doen. De eerste winkel is mij nog veel te duur maar enkele straten verder vinden we een winkel met twee heel vriendelijke en goedlachse dames die mij zonder veel gelul een kostuum aan meten. Het passen alleen al was de moeite en ik vindt dit best leuk. De lintmeter die deze dames gebruiken past net rond mijn bovenarmen. Hoe ze mijn buik hebben gemeten weet ik nog steeds niet.
De dames zijn nog verdomd goede verkoopsters ook want wanneer we buiten gaan heb ik niet alleen een kostuum besteld maar Anouck ook een lang kleed! Dat gaat lappen geven, morgen moeten we komen passen! We kopen rijstkoekjes bij een oud dametje op straat, wandelen langs de rivier en eten in restaurant Du Port.

Het restaurant is een klein, groezelig geval met een oud interieur en betonnen (vuile) vloer. Toch is dit een gezellig restaurant aan de oever van de rivier. Ik bestel de vis in bananenbladeren. Terwijl we zitten te wachten zien we ongeveer 20 mensen in en uit de keuken lopen. Het lijken wel opendeurdagen. Het eten komt op tafel en smaakt heerlijk. Blijkbaar is het ook voor één van de uitbaters etenstijd want zij komt gewoon bij ons in het restaurant zitten om te eten. We proberen een gesprek te voeren maar verder dan een paar woorden komen we niet door het taalverschil.


Hoi An en excursie My Son
Donderdag 14 augustus 2008 

My sonOm 8.00 uur komt onze gids ons ophalen om naar My Son te gaan. De afstand tussen Hoi An en My Son is 70 km. We moeten uitstappen bij de site omdat auto’s niet in het heiligdom worden toegelaten. Bij binnenkomst zijn we nog net getuige van een optreden van een traditionele muziekgroep waarbij een oude man, lid van de Cham-stam blaast op een klein fluitje dat ongelooflijk hoge tonen ten gehore brengt. Daarna komen drie danseressen een traditionele dans uitvoeren en daarna vertrekken we naar het tempelcomplex zelf.

My Son is het belangrijkste Cham heiligdom. De plek werd gesticht aan het eind van de 4e eeuw. Eerst werd alles in hout gebouwd maar vanaf de 7e eeuw werd er steen gebruikt. Iedere nieuwe koning liet nieuwe monumenten bouwen en onderhield de oude. Na de dood en crematie werden hier de assen van de koningen bewaard. De tempels zijn gebouwd als hulde aan de hindoe goden, vooral Shiva, als dank na bijvoorbeeld een overwinning van een oorlog of veldslag.

De plaats is moeilijk bereikbaar en werd gekozen om buiten schot te blijven bij een eventuele aanval op de toenmalige hoofdstad van het Cham-rijk. De tempels zijn beschadigd door weer en wind maar vooral door de oorlogen. Vooral de oorlog met Amerika heeft veel verwoest. De site van My Son was een Vietcong-heiligdom en werd daarvoor zwaar bestraft en gebombardeerd door B52 bommenwerpers. Ook werd er veel schade aangericht door mijnen. In principe zijn nu alle mijnen verwijderd maar nog niet zo heel lang geleden moest af en toe een verloren gelopen koe nog haar onwetendheid met de dood betalen. Wegens gebrek aan geld liggen de verdere opgravingen stil.

Onze gids vertelt alles over deze mooie en speciale tempelsite en we wandelen rustig verder. Het is hier gloeiend heet en af en toe moeten we echt in de schaduw gaan staan omdat de zon ongenadig brandt.

We bezoeken de verschillende groepen tempels en in sommige kan je binnenin gaan. Het merkwaardige is de manier waarop deze tempels gebouwd zijn. Je ziet geen voegen tussen de stenen. De monumenten van My Son zijn gebouwd met stenen gemaakt uit een mengsel van aarde en olie. Voor ze geplaatst werden, werden ze heel hard tegen elkaar aan gewreven tot ze perfect pasten. Merkwaardige bouwstijl.

Tegen de middag lijken we alle drie op hard gekookte eieren en rijden we terug naar het hotel waar we vliegensvlug in het zwembad duiken. Ook gewoon luieren kan leuk zijn.

’s Avonds gaan we weer wandelen en natuurlijk ons kostuum/kleed passen. Het resultaat mag er best zijn en we amuseren ons door te zwanzen en zeveren met de twee sympathieke kleermaaksters. Wanneer we vertrekken vertelt de jongste van de twee ons dat we eens naar het strand moeten gaan want dat er vanavond iets speciaals is. Het strand en de Zuid Chinese zee liggen vier kilometer verder dus we huren een taxi en laten ons daar afzetten.

Wanneer we op het strand komen zien we allemaal Vietnamezen samen zitten op het strand met picknickmanden en vooral een hoop lampions en lichtjes. Blijkt dat elke 14e van de maand in Hoi An alle lelijke neonlichten uit moeten en er alleen sfeervolle Chinese lampions en lantaarns mogen branden. Wanneer het donker wordt is het dan ook een mooi schouwspel. De branding van de zee, de ondergaande zon en een strand vol kleine lichtjes. Leuk! We eten op het strand veel te dure en weinig smaakvolle tijger garnalen en nemen de taxi terug naar het hotel.


Fietsen en koken op Hoi An
Vrijdag 15 augustus 2008  

Largo aan het roerVandaag een vrije dag in Hoi An en we hebben gisteren bij onze gids een fietstocht geboekt. Om 8.00 uur worden we opgehaald en na enig gesukkel met de veel te kleine fietsen vertrekken we. We rijden naar de rivier en zetten onze fietsen aan boord van een boot. We vertrekken en de zon schijnt weer heerlijk over het water. We zien de netten die de vissers op stokken in de lucht hangen om te drogen. We zien echter ook een volledig stuk land, middenin de rivierbedding dat volledig ontbost wordt om er een luxe hotel op neer te zetten. Een klein brugje zal de enige verbinding zijn met het vasteland. Benieuwd of de toeristen die hier gaan verblijven ook weldegelijk aan land zullen gaan en hun hotel zullen verlaten? Wanneer we verder varen roept de schipper Largo bij zich en mag hij zelf varen en op aanwijzen van de man de boot besturen. Largo is op twee minuten tijd tien centimeter gegroeid van fierheid!

We meren aan na een uur varen en gaan eindelijk fietsen! Onze (vrouwelijke) gids heeft net zoals gisteren in My Son, waar het toch rond de 40 graden was, weer een pak kleren aan. Gisteren een jas, gezichtsmasker, hoed en parasol en vandaag heeft ze er zelfs nog een paar handschoenen bij aangetrokken. Blijkt dat het masker niet alleen dient om de uitlaatgassen niet in te ademen zoals ik dacht maar vooral…..om niet bruin te worden! Maakt dat de mensen wijs!

In ons land betalen vrouwen een fortuin aan zonnebanken en solariums en ginder hebben ze een zonnig klimaat en gaan ze zich volledig bedekken. De redenering is dat de westerse vrouwen het rolmodel spelen voor de Vietnamese vrouwen en de westerse vrouwen zien allemaal relatief bleek. De westerse vrouw is een rijke vrouw en de mensen die op het land of buiten werken zijn de armere mensen en dat zijn dan ook de mensen die snelst bruin worden natuurlijk. Daarom bedekken ze zich zo goed mogelijk zodat er geen zon aan hun lichaam kan en ze bleek blijven. Onze gids haar moeder had zelfs gezegd dat ze vlug moest trouwen voor ze zo bruin zag dat ze niet meer van straat ging geraken! Als er één ding is dat ik geleerd heb tijdens onze reizen is het wel dat de mensen overal anders zijn en dat het nergens goed is: waar ze geen zon hebben klagen ze en waar er zon is… klagen ze ook.

Fietsen dus maar na 500 meter is de pret echter al weer voorbij en gaan we iets drinken. Het lijkt wel een Vlaamse wielerclub. Geen trappist zoals de wielertoeristen in Vlaanderen maar een drankje gebrouwen uit eigen tuin met zelfgeplante groenten. Het is ongelooflijk gezond en zo smaakt het ook! Het is niet te zuip… drinken!

Dan volgt en wandeling over het land. We zien een oude vrouw in oude lompen het land bewerken onder een loden zon. Hoewel één van de gidsen vertelt dat de mannen het zware werk doen zien we enkel vrouwen. Een vrouw loopt met een stok achterop de schouders met twee gieters eraan. Zij gaat in een bak water staan (met schoenen en al), bukt zich zodat de gieters vollopen en dan gaat ze het land besproeien. Wanneer de gieters leeg zijn begint alles opnieuw.

Zware mandenWe bekijken de verschillende gewassen en daarna is het onze beurt. Eerst moeten we een lapje grond omploegen, we doen er zeewier in want dat gebruiken ze hier als bemesting, en gooien het daarna weer dicht. Daarna maken we kleine putjes en planten er basilicum in. Daarna is het mijn beurt om de stok met gieters op de schouders te nemen en de planten te besproeien. Nu had ik net mijn benen geschoren en gemasseerd om te fietsen en nu moet ik zware gieters op mijn schouders nemen.

Aan de kook...Na het kwartiertje boer en tuinder spelen hoop ik eindelijk te gaan fietsen maar nee toch! Koken gaan we doen. Ik hou er mij wijselijk tussenuit en Largo & Anouck gaan aan de slag. Eerst moeten ze een hoop groenten en garnalen oprollen en samenbinden met bladeren en daarna worden er een soort pannenkoeken gebakken die eigenlijk veel meer op omeletten lijken. Daarna gaan we aan tafel en worden de zelfbereide gerechten opgegeten. Gelukkig heb ik niet mee gekookt. De pannenkoeken zijn best lekker en Largo heeft zich geamuseerd met het omgooien in de pan natuurlijk.

Na het eten eindelijk fietsen! We vertrekken langs smalle wegjes tussen de velden en zien enkele buffels in het water liggen terwijl op het land de mensen aan het werk zijn. Na een kilometer komen we echter op een grote baan en tien minuten later zijn we aan het hotel. Dit is een tegenvaller! Teleurgesteld blijven we de rest van de middag aan het zwembad liggen in het hotel.

Na het eten steken we de rivier over en komen op een soort Vietnamese braderie terecht. Oude kraampjes en kermismolens staan hier tussen etenswaren en schoenen. Ik koop mij een paar lederen sandalen voor 2 Euro en Anouck een paar voor 3,00 euro. We kunnen weer enkele jaren verder.

Ondertussen is het hier een drukte van jewelste aan het worden. Vandaag is het Midherfstfeest. Het feest van de maan wordt hier gevierd de 15e van de 8ste maanmaand. Wat het ook mag zijn, het is vandaag. De mensen hebben hier allemaal pannenkoeken gebakken en de kinderen lopen rond met papieren lampions in de vorm van padden of konijnen. Zij zouden de oorspronkelijke bewoners van de maan zijn. Op de gitzwarte rivier zitten vrouwen in een boot terwijl ze allemaal kleurrijke lampions met binnenin een klein lichtje op het water laten drijven. Terwijl we zitten te eten aan de oever van de rivier genieten we van de drukte en de vele lichtjes.

Het is ondertussen alweer onze laatste dag hier in Hoi An. Morgenvroeg leveren ze ons kostuum/kleed en daarna vertrekken we naar Ho Chi Minh City. Het zuiden van Vietnam is dit.



Partners

Social Media

Houd jij van Verre reizen met kinderen? Volg, like en blijf op de hoogte!