Artikelindex

Stevig stappen in Sapa
Zaterdag 19 januari 2013. Sapa, Vietnam

In de namiddag besluiten we het toch te wagen een wandelingetje te maken. Het is intussen goed opgeklaard, en tegenover ons hotel huren we botten (laarzen) voor één dollar. Voor Jenna zijn ze wel iets te groot, en Ilyan gaat achter op mijn rug. Het moment dat we één voet buiten ons hotel zetten, worden we al vriendelijk opgewacht door een groepje H'mongvrouwen. In Sapa heb je een vijftal grote minderheidsgroepen maar in totaal zijn er tientallen verschillende. Vaak gaan ze ook nog echt gekleed in traditionele klederdracht, net zoals deze vrouwen die een praatje met ons komen maken. ‘Hello, how are you? Where are you from? Two children, waw, boy and girl, you are lucky How old are you? Oh that’s very young. You buy something from me?’ Deze zin krijgen we over de drie dagen tientallen keren te horen, vriendelijk beantwoorden we steeds dezelfde vragen, en blijven we vriendelijk nee zeggen op de vraag om iets te kopen. Ze lopen met ons een heel stuk mee naar beneden, richting Cat Cat village, maar als duidelijk wordt dat we echt niet zullen happen gaan ze op zoek naar andere toeristen.

vn-2001491283-560-420vn-2001501253-560-420vn-1801252330-560-420

De afdaling is in één woord prachtig. We lopen over een gewone weg de vallei in, maar de rijstterrassen zin heel goed te zien, en we begrijpen meteen waarom Sapa zo in trek is. In Cat Cat dorp kunnen we via trappetjes naar beneden richting een waterval en langs de ontelbare souvenirwinkeltjes. Buiten ons zijn er geen andere toeristen te bespeuren behalve een koppel dat in omgekeerde richting naar boven komt. Sapa is duidelijk over zijn hoogseizoen heen. Heel koud is het hier niet maar we zijn toch blij met onze winterjassen.

vn-2001054937-560-420vn-2001093257-560-420

De waterval is niet heel spectaculair, maar de wandeling op zeker wel. Langzaam klimmen we weer naar boven, nu begeleid door de mannen om ons een motorritje aan te bieden. Wij bedanken vriendelijk, we zijn nog niet moe, en beginnen vol goede moed aan de klim naar boven, richting Sapa. Jenna is het daar niet echt mee eens en klaagt van pijn in de benen. Snoepjes helpen even, een ijsje brengt weer goede moed, en vooral het verdwijnen van mama (die met Ilyan al een stukje voorop loopt), werkt magisch. Bij mama is het zagen, bij papa is het superflink en tot het einde doorstappen. Uiteindelijk hebben we toch zeker vijf kilometer gestapt, waarvan een heel deel bergop. We zijn superfier op onszelf aangezien we echt geen stappers zijn, maar zeker ook op ons Jenna. Ilyan heeft ook flink gehangen en ikzelf heb het toch maar gedaan met zeventien kilo op mijn rug.

vn-2001460653-560-420vn-2001342207-560-420

's Avonds welverdiend frietjes en spaghetti gegeten, en rechtstreeks naar ons bed. Aangezien we twee elektrische dekens hadden en we Ilyan niet in zijn ijskoude tentje wilden laten slapen, mocht hij voor een keer bij mama slapen. Dat vond hij natuurlijk geweldig. Even grenzen aftasten van zijn vrijheid in een open bed, maar al snel lag het ventje heerlijk te snurken op het elektrisch dekentje.

Voor dag twee hadden we helemaal niks gepland, aangezien we niet goed wisten wat mogelijk was met de kids. Via een Canadees koppel hoorden we van de Sapa Sisters, een groep H'mongvrouwen die zich onafhankelijk aanbiedt als gidsen. Dat leek ons wel een leuk concept. Even gecheckt en we konden met hen toch een kleine trekking doen naar Lao Chai en Tavan, dus toch nog naar de dorpjes. De voormiddag op jacht naar botjes (laarsjes) voor de kids, en zowaar de juiste maten gevonden. Ook moesten we voor Ilyan nog nieuwe schoentjes kopen, dus kreeg hij supermooie blauwe baskets. Een beetje kitsch, maar hier kan dat allemaal hé. Nog wat rondgelopen in het stadje, heel gezellig, en dan klaargemaakt voor onze wandeling.

We werden opgehaald door Giao, een H'mongmeisje van 22 die ons zou begeleiden. Met de auto werden we naar de weg gebracht die naar Lao Chai leidt. Daar stond er opnieuw een hele groep vrouwen ons op te wachten en met dezelfde vragen als hierboven liepen ze in escorte met ons mee naar beneden. Ilyan kroop al snel in de Patapum en Jenna stapte flink mee met haar wandelstok. Opnieuw prachtige vergezichten en de mist was helemaal opgeklaard.

vn-2001112797-560-420vn-2001511120-560-420

Van Giao kregen we veel uitleg over de dorpen en de mensen zelf. Ik kon haar honderduit uitvragen over medische kwesties, vrouwen- en kinderzaken. We kwamen overal traditionele draagdoeken tegen en even heb ik getwijfeld om er toch een mee te nemen, maar Ilyan past er langs geen kanten meer in, dus het toch maar zo gelaten. Onderweg werd er duidelijk aan een nieuwe geasfalteerde weg gewerkt, en volgens Giao zorgt de overheid voor het materiaal en mogen/moeten de mensen zelf de weg aanleggen. We zagen inderdaad hele groepen mannen cement en stenen mengen en op hun plaats leggen en gieten. De vrouwen uit het dorp reden alle stenen aan. Iedereen werkt samen aan de gezamenlijke weg.

Het is vandaag ook behoorlijk warm, de warme jassen gaan uit, en zelfs de fleece vesten voelen warm aan. We hebben echt geluk met het weer. Momenteel staat er geen rijst op de rijstvelden, wat natuurlijk spijtig is voor het zicht, maar desondanks zijn de rice paddies geweldig mooi. De kinderen vinden vooral de eendjes, kippen, varkens, hondjes en poesjes geweldig, en zelfs Ilyan stapt bij momenten moedig mee. Als we aan een schooltje komen wil Jenna absoluut naar binnen, en dus gaan we een kijkje nemen. Geen schoolbel hier, maar wel een gong waarop de juffen slaan als het tijd is voor de pauze. Turnen gebeurt hier met iedereen samen op de speelplaats: iedereen krijgt een stok, en oefenen maar. Zelf mee doen was net een stap te ver voor ons Jenna, maar ze was maar heel moeilijk mee te krijgen. Zo was ze in de ban van de kindjes. Zelfs op school zie je kinderen in traditionele klederdracht. Giao vertelde dat de minderheidsgroepen echt proberen om hun cultuur te behouden, en dit is een belangrijke manier om dat te doen. Het was echt een hele mooie wandeling, zeer goed te doen met de kinderen, al was het toch zeker zes kilometer in totaal. Jenna deed het met de vingers in de neus al klaagt ze in het begin steeds van pijnlijke benen, naar het einde toe huppelt ze erop los.

vn-2001132317-560-420vn-2001132310-560-420

Gelukkig moeten we vandaag niet weer de hele weg naar boven, maar komt de taxi ons halen. Het wordt ook al donker en de mist zakt in snel tempo terug naar beneden. Best indrukwekkend hoe dicht de mist kan zijn, dit zijn we in België nog niet tegenkomen. Terug in Sapa hebben we ons lekker in een massagesalon genesteld, en allemaal een voetmassageke gekregen.

In een zoveelste poging om Ilyan op het toilet te krijgen probeerden we het vrij onpedagogisch met een snoepje: als hij kaka op het toilet deed dan kreeg hij een snoepje. Oké, mijnheer spurtte naar het toilet, deponeerde zonder problemen zijn pakje en eiste zijn snoepje op. Daarna spurtte hij terug naar het toilet waar hij het volgende pakje placeerde. ‘Nog snoepje mama?’ De slimmerik. Toen hij doorhad dat het zo niet werkte was hij niet meer geïnteresseerd. ‘Nee, ik wil geen snoepje’, is nu zijn antwoord als we hem op het toilet willen krijgen. Of hij zegt dat hij naar het toilet wil, en als we er zijn: ‘Ah nee, toch niet’. Om de kriebels van te krijgen. We laten het dus weer even zo.

vn-2001112653-560-420vn-1801252603-560-420

Dag drie zijn we onder ons elektrisch dekentje in bed blijven liggen tot we moesten uitchecken. Daarna hebben we het stadje nog wat verkend. Het échte Sapa ligt hoger, en je hebt er zelfs een meer (eerder een vijver). Toevallig kwamen we langs een garage waar een man een soort rijstkoek aan het maken was, hij bood ons meteen eentje aan om te proeven. Heerlijk! Het smaakte zoals zoete rijstwafels dus een heel pak gekocht, dat we later wel in het restaurant vergeten zijn.

Om 17.00 uur terug in de minivan voor de rit naar beneden, met een klein hartje gezien de mist, maar onze chauffeur reed zeer voorzichtig. In het station van Lao Cai nog een uurtje gewacht. Het lijkt of open plaatsen met veel ruimte een soort rode-lap-op-een-stier-effect hebben op de kinderen. Dan gaan ze helemaal uit hun dak, palmen de hele ruimte in, en rennen gillend en krijsend achter elkaar aan. Dit geldt zowel voor stations, als voor restaurants en luchthavens. Ze geraken dan zo in overdrive dat je hen nog maar moeilijk tot rust krijgt. Gelukkig zijn de mensen hier zo vriendelijk dat ze er glimlachend naar kijken.

Als we op de trein mogen, zitten we nu toch echt wel in de Vietnamese wagon en daarenboven hebben we de coupé voor ons alleen. We proberen de kids op tijd onder de wol te krijgen, want we komen al om 04.00 uur aan in Hanoi, maar dat gaat maar moeizaam. We eten gezellig de maaltijd op die we meekregen van het restaurant waar we de laatste drie uur doorgebracht hadden en kruipen dan gezellig bij elkaar.

vn-2001174760-560-420

Om 3.30 uur worden we gewekt want we zijn er bijna, en dan gebeurt er iets raars. Een officiële mevrouw komt opnieuw onze ticketjes checken en geeft ons andere ticketjes terug. Het gebeurt zo snel dat we te laat reageren en meteen daarna verschijnt een andere officiële mijnheer die ons zegt dat alles in orde is, opnieuw controleert en ons nog andere ticketjes geeft. Het gevoel dat er iets niet klopt, dat hebben we al vaak gehad in Vietnam. We kunnen er onze vinger niet opleggen en misschien is er ook helemaal niets aan de hand, maar waarom wordt er zo geheimzinnig gedaan? Heel bizar.

Bij het afstappen staan er natuurlijk tientallen mannen ‘taxi’ te roepen en we maken een grote fout door bij een van hen in te stappen. Ik maak meteen duidelijk dat hij de verkeerde richting uitrijdt, maar ‘No, no, other station’, zegt hij. Wij weten beter, maar wat doe je dan? De teller is duidelijk ook een versnelling hoger gezet en we eindigen aan ons hotel met een belachelijk hoog bedrag na een belachelijk grote omweg. Verdorie! Niets aan te doen, onze eigen schuld. Altijd ogen en oren goed openhouden, geen steek laten vallen. Mohamed betaalt hem maar dik de helft van het bedrag en stuurt hem weg. Ons hotel is ook nog volledig in een diepe slaap, inclusief de wachter, en na enkele keren goed kloppen komt hij toch opendoen. Zo eindigen we onze reis op een harde stoel, wachtend tot we in de kamer mogen. Gelukkig stelt Moon ons om 8.30 uur voor om even in een gebruikte kamer te gaan liggen om te rusten, totdat onze kamer is gekuist. Dat is service wat ons betreft!

De staf van ons hotelletje, Hanoi Blue Sky hotel is echt uitermate vriendelijk. Ze hebben allemaal een soort van positieve en energetische uitstraling, een heel oprechte houding. Het voelt geweldig om hier terug te komen. Dit hotel is wat ons betreft een absolute aanrader. Het ligt in de oude wijk, een tiental minuutjes stappen van het meer. Een echt centrum hier hebben we nog niet gevonden, maar om de hoek beginnen alle straatjes met hun specialiteiten. Heerlijk om door te kuieren.

We hebben een rustdag ingelast voor we naar Halong Bay vertrekken, en daar zijn we nu heel blij om. Tijd voor een wasje, en vooral rusten.

We raken echt wel gewend aan Hanoi, ik begin het er zelfs gezellig te vinden ondanks de ontelbare brommertjes die je langs alle kanten om de oren vliegen. De tactiek van oversteken, en over straat wandelen zonder door een voertuig geraakt te worden krijgen we stilaan onder knie. Het gaat er om gewoon door te lopen, of juist even te blijven staan op straat, niet panikeren of bruuske bewegingen maken is de boodschap. Ik geniet wel van die chaos, van het verdwijnen in de kleine straatjes, en niet weten waar je uitkomt. Een groot voordeel in Hanoi is dat elke straat een straatnaam heeft en dat het supergoed aangeduid staat. Met mijn neus in mijn kaartje loods ik de familie Oualka dus door de stad, en steeds komen we weer leuke plaatsjes tegen. Zoals een superleuke kinderkledingwinkel, een lekker restaurantje of gewoon leuke mensen. Hier ook worden de kids overal nagewezen, betast of krijgen een aaitje over het hoofd. Ilyan kan tegenwoordig zeer ostentatief over zijn hoofd vegen: ‘Bah, vies!. De mensen vinden het steeds geweldig. Jenna blijft heel verlegen, en op de foto gaan is nog altijd een heikel punt. Af en toe trekken we ze over de streep met een snoepje en dan gaan ze overdreven staan smilen, maar meestal leggen we uit aan de mensen dat we verlegen kindjes hebben en dat ze het best subtiel een foto trekken. Maar ja, de mensen willen er mee op, en dat is niet vaak naar de zin van de kids, hetgeen we ook wel begrijpen.

 

Partners

Social Media

Houd jij van Verre reizen met kinderen? Volg, like en blijf op de hoogte!