Artikelindex

Lenin Parc
Vrijdag 27 april 2012. Hanoi, Vietnam.

Toen we gisteren in de bus klaar zaten voor vertrek, kwam de mevrouw van het hotel achter ons aan gerend met onze paspoorten. Hier in Vietnam moet je bij ieder hotel alle paspoorten afgeven. In het begin waren we huiverig hiervoor, maar ondertussen zijn we helemaal gewend en leveren ze zonder zorgen in. Maar het terugvragen bij het uitchecken vergeten we nogal eens. Vaak staan we al met de koffers in de hand voordat iemand er aan denkt. In Mui Né kwam er een brommertje achter de bus aan rijden met onze paspoorten, nu kwam de mevrouw dus naar de bus gerend, oeps gelukkig weer net goed gegaan.

De chauffeur reed rustig de berg af maar de weg is zo bochtig dat Joep, ondanks adequate dosis reistabletje, reeds binnen tien minuten overgaf. Gelukkig had ik het zakje bij de hand en was de schade daardoor zeer beperkt. De arme ziel ging daarna nog een keer over zijn nek evenals een Vietnamese mevrouw voor in de bus en Rens toen we net waren uitgestapt.

Toen we aankwamen was het kwart over zes en wel etenstijd, maar de meeste van ons hadden dus niet zo’n zin. Gelukkig knapte iedereen snel op en is er uiteindelijk toch nog wat droge rijst gegeten. Daarna naar de trein, tanden poetsen en slapen.

file118357749_sprDe trein zou om vijf uur ’s ochtends al aankomen, echter voor de verandering waren we te vroeg en stonden we reeds om half vijf op het station. Natuurlijk gedonder met taxichauffeurs die veel te veel vragen voor een klein stukje rijden, maar om vijf uur klopten we op de rolluiken van ons hotel (Bamboo Hotel). Onderweg zagen we reeds vele Vietnamezen joggen en sporten rondom het meer. Poeh poeh die zijn er wel heel vroeg bij!

Heel blij waren we dat we al geregeld hadden deze nacht een kamer te betalen zodat we er dus direct in konden! Geluk was het dat de andere kamer, die we voor vandaag hadden geboekt, ook al vrij was en we dus ook daar al in mochten! Corné Guus Joep en ik delen een kamer en daar heeft iedereen nog lekker geslapen. De andere heren hadden de computer in de kamer en vonden dat ze niet meer konden slapen en hebben dus al die tijd films gekeken. Nou je kunt je dus voorstellen hoe die smoeltjes er rond het middaguur uitzagen. Gelukkig hebben Rens en Wout toen nog een lekker dutje gedaan.

Toen tegen half vier iedereen weer boven jan was, zijn we naar het Lenin Parc gegaan. We hadden het hotel een taxi laten regelen, omdat we dachten dan wel safe te zitten. Nou mooi niet dus, wederom zag Corné ons op de gps van zijn telefoon toch wel een grote boog maken. Toen we de chauffeur hierop aanspraken, deed hij alsof hij de bestemming niet begrepen had en naar een ander park aan het rijden was… tuurlijk.

Het park was heerlijk. Hanoi is wat mij betreft echt te druk om leuk te zijn. De oude smalle straatjes worden volledig opgeslokt door duizenden auto’s en miljoenen brommers die zonder verkeersregels door elkaar heen krioelen. Ik word er een beetje claustrofobisch van. Teun drukte het prachtig uit: die brommers zijn als onkruid in een mooie bloementuin (ja ja, nog geen tien jaar maar wel zeer belezen!).

In het park wordt volop gesport, gekaart, gespeeld en ontspannen. Er waren ook een aantal ernstig verjaarde kermisattracties die nog net ronddraaiden en waar de heren erg van genoten hebben. Voor we er erg in hadden bleek het al kwart over vijf en was het al weer tijd om terug te gaan. We besloten te lopen (we dachten zo’n twee kilometer, maar ik denk nu dat het er wel vier waren). Bijna terug bij het hotel werd Guus toch wel echt moe en heeft Corné hem bij hoge uitzondering gedragen. We gaan denk ik nog wel terug naar het park de komende dagen, heerlijk weg uit de drukte van de binnenstad. Morgen willen we graag ‘oom Ho’ bezoeken. Zijn mausoleum, voormalig woonhuis en museum, ik ben benieuwd.

file118357774_sprfile118357776_spr

Oom Ho
Zaterdag 28 april 2012. Hanoi, Vietnam.

Vanochtend met de taxi naar Ho Chi Minh gereden. Aldaar eerst in de rij naar het mausoleum, het was een eindje lopen langs speciaal daarvoor bedoelde hekken. Het liep prima door dus geen probleem. Alleen Joep gedroeg zich vreselijk en dat was voor iedereen vervelend.

Joep houdt niet van ontbijten, wat je hem ook aanbiedt, hij neemt het niet. Tegen tien uur krijgt hij dan honger en stopt hij zich vol fruit of koek. Echter op het hele Ho Chi Minh complex mag je geen tas bij je hebben, die moet je vooraan inleveren. In de tas zit altijd wel wat om meneer van dienst te zijn, maar ja nu hadden we dus niets. Nou daar was hij het niet zo mee eens, dus met veel decibellen maakte hij langdurig zijn ontevredenheid kenbaar.

De Vietnamezen kunnen niet tegen huilende kinderen, willen alles proberen om ze stil te krijgen en natuurlijk al helemaal in de rij naar hun overleden volksheld. De cipiers kwamen al langs: ‘ssst’, maar Joep was er totaal niet van onder de indruk. Eenmaal binnen in het gebouw (waar het heerlijk koel was) vergat hij zijn honger even en toen we langs de kist van Ho Chi Minh liepen bleef hij maar roepen: ‘opa, slaap!’. Bij een enkele cipier zag ik een lachje om de mond, maar de meeste stonden met hun vinger op hun mond toch ‘ssst’ te verkondigen. Maar goed dat de Vietnamezen zo kindvriendelijk zijn, anders waren we er vast uitgezet.

Buiten was het weer direct gillen en drammen, bah! Het enige eetbaars wat je kon kopen waren chips of popcorn, dus zijn ‘goede gedrag’ werd beloond met popcorn. We verzuchten nu echt dagelijks tegen elkaar dat we hem thuis echt op gaan voeden, en even laten huilen of op de strafstoel zetten gaat daar zeker bijhoren!

Na het mausoleum hebben we twee van oom Ho’s voormalige huizen en zijn auto’s bekeken. Daarna nog kort door het museum gelopen en toen hadden de kinderen wel weer even genoeg Ho Chi Minh gezien.

De ritjes met de taxi blijven ook een gedoe. Meestal rijden ze ver om, slechts zelden gaan ze recht naar de afgesproken bestemming toe. Terug naar het hotel maakten we kennis met de volgende truc: de meter vier keer zo hard laten draaien!! Toen we heen gingen, werd de taxi door het hotel gebeld, dan gaat het vaker goed. Er stond 50.000 Dong op de teller en we betaalden de man 60.000 omdat we hem wilden belonen voor zijn eerlijkheid. De terugweg zagen we de meter als een dolle draaien en stond hij voor het hotel op 195.000 Dong! Mooi niet natuurlijk, maar wat dan wel? Uiteindelijk heeft Corné hem met 100.000 Dong weggestuurd. Wij voelden ons weer opgelicht, hij ontevreden dat hij niet alles betaald had gekregen! Zo irritant, kost zo veel negatieve energie!

Het is warm in Hanoi. We dachten dat het in het noorden koeler zou zijn, maar we hebben de dertig graden zone op onze hielen! Nou, we zijn er al best redelijk aan gewend en het lijkt ons iets minder energie te kosten dan voorheen. ’s Middags zijn we bij een viersterren hotel lekker gaan zwemmen.

Toen het tijd werd om naar een restaurantje te gaan voor het avondeten werd duidelijk dat we niet alleen een puberende peuter hebben, maar dat onze pre-puber ook erg zijn best doet snel een hele puber te worden. Teun had bedacht dat hij vandaag geen rijst of noodles ging eten. Nou eten de kinderen bijna alle dagen spaghetti, en op reisdagen friet of pizza, dus van rijst overvoering is volgens ons echt geen sprake. Corné en ik hadden bedacht dat we vandaag juist wel zin hadden in lokaal Vietnamees eten, dus ontstond er een probleem. We legden Teun de keuze voor: niet zeuren en mee eten of alleen bij het hotel blijven zonder eten. Hij koos voor het laatste, wel een man met ballen want hij heeft het volgehouden en is met een knorrende lege maag naar bed gegaan.

 

Krasse actie
Zondag 29 april 2012. Hanoi, Vietnam.

Eigenlijk zijn we hier wel een beetje klaar, maar ja, we vliegen morgen pas naar Bangkok. Met name de grote kinderen hebben in de stad echt te weinig bewegingsvrijheid en dat missen we steeds meer. Om wel even iets te ondernemen zijn we naar het ethnologie museum gegaan. Dat was echt leuk. Je kon er van alles zien over de inheemse volkstammen die in Vietnam en omstreken leven. Omdat we zowel rondom Dalat als Ninh Binh en Sapa meerdere volkeren hebben ontmoet, waren sommige dingen ook echt heel herkenbaar voor ons. Buiten stonden nog wat nagebouwde huizen waar je een kijkje in mocht nemen. En heel fijn: er was ruimte om de kinderen even rond te laten rennen en in een boom te laten klimmen (al vonden sommige Vietnamezen dat natuurlijk wel weer een erg gevaarlijke bezigheid ha ha). Prima ochtend dus.

file118367954_sprfile118367970_spr

Vanmiddag wat aangemodderd rondom het hotel en Wout heeft zijn rekenboek uit, nu alleen het schrijfschrift nog! Later ook nog naar het Lenin Parc gegaan. We hadden de heren beloofd daar nog in de (mega foute maar dat hebben de kinderen nog niet helemaal door) waterfietsen te gaan. Teun en Rens in een zwaan en Corné met Guus en Wout. Ik bleef met Joep aan de kant. Het is een groot meer en na enige tijd zagen we Teun en Rens niet meer. Later bleek dat ze achter het eiland waren gaan varen maar dat hun ketting er vanaf was gegaan. Ze hadden voor zichzelf liftjes geregeld en breed lachend kwamen ze elk in een andere boot (bij wildvreemde mensen die ze natuurlijk niet konden verstaan) terug. Nou dat vonden wij toch wel een krasse actie, knap gedaan heren!

Vanavond alle koffers weer inpakken, dat is dan weer het nadeel van weer verder gaan. Dat zal dit keer nog een hele toer worden, want door al dat shoppen in Sapa hebben we behoorlijk veel meer bagage en we hebben bij Air Asia maar vier koffers die betaald mee mogen naar Bangkok. Wanneer we naar huis vliegen mogen we er zes vullen, dus dat wordt dan weer een makkie! Voor morgen geldt: veel handbagage…

vervolg reis in Thailand

Reacties  

#1 contact per mailJansen 11-06-2012 21:27
Beste Saskia en Corne

Super leuk jullie reisverhalen... wij gaan bijna - nog een paar maanden. Met 4 kinderen (en dachten dat dat al veel was).

Kunnen we privé mailen, wil je namelijk graag wat vragen stellen.

groetjes

G. Jansen

Social Media

Houd jij van Verre reizen met kinderen? Volg, like en blijf op de hoogte!