Artikelindex

Homestay
Donderdag 12 april 2012. Pu Luong NP, Vietnam.

Vanochtend werden we opgehaald door dezelfde chauffeur als die ons naar Cuc Phuong had gereden, vriendelijke betrouwbare chauffeur met prima auto, dus dat was al fijn. Blijken we ook nog de beschikking te hebben over een gids! Hij spreekt goed Engels en heeft ook zin om ons het een en ander uit te leggen. Super!

Onderweg zijn we een aantal keer gestopt om wat rond te kijken in de dorpjes. Voor de lunch in een lokale eetgelegenheid beland. Guus begint al bij de ingang te zeuren: néé geen rijst! Hij herkent inmiddels wel de eetgelegenheden waar westers of juist Vietnamees geserveerd wordt.

Na de lunch rijden we langzaamaan het Pu Luong Nationaal park in. We bevinden ons nu echt in de bergen en de omgeving is adembenemend mooi. We raken steeds verder van de bewoonde wereld, en als de verharde weg ophoudt, stopt de chauffeur met rijden. De volgende zes kilometer gaan we te voet afleggen. Ehh, dat hadden we niet verwacht, maar we gaan het zeker proberen. Onze weekeindtas en natuurlijk de tent van Joep worden op de brommer verder gebracht.

Wat is het hier mooi! Ik geniet echt volop en probeer alles met de camera vast te leggen. Helaas is het hier bijna altijd bewolkt en heiig, wat de foto's niet ten goede komt. We hadden echt niet gedacht (en durven hopen) dat we met alle kindjes nog zo ver van de bewoonde wereld zouden belanden. De jongens spelen riddertje, hebben allemaal een ‘pijl en boog’ of ‘zwaard’ (lees tak) in hun handen, en tellen hun passen. Ik heb ridderbrandstof (koekjes, appeltje en snoepje), die regelmatig uitgedeeld worden. Zo zijn we al een kilometer of vier gevorderd voordat de eerste moppers te horen zijn. Ik snap het ook wel, het zonnetje prikt door het wolkendek en dan is het direct echt warm, en daarbij gaat het pad behoorlijk stijl omhoog!

De laatste kilometer konden we het dorpje al zien liggen, en huppelden de heren naar het eindstation. Ik denk dat we toch wel 300 meter gestegen zijn en dus zes kilometer gelopen hebben! Ik ben echt zo trots, ze hebben het allemaal zo goed gedaan, maar van Guus vind ik het echt wel een mega prestatie! En Corné heeft Joep bijna de hele weg op de nek gehad, dus dat is ook niet niks.

file118279452_spr

Het is hier fantastisch, vriendelijke mensen, idyllisch dorpje tussen de bergen, op de hellingen terrassen vol rijstvelden. Thai (de gids) stelt voor te gaan zwemmer in de rivier. Dus hup de heren in de zwembroek en gaan. Maar als ik dan met Joep ook zover ben, zijn ze nergens meer te zien. De rivier loopt zo’n honderd metel onder ons. Ehh daar heb ik nu geen zin meer in, maar hoe moet dat met Guus daar beneden? Corné gaat ze zoeken, en inderdaad zijn ze heerlijk met Thai bij de rivier aan het zwemmen in het koude bergwater. En de weg terug omhoog ging ook weer gewoon goed, ik zeg het: helden!

file118279456_sprfile118279458_spr

Dan gaat Thai pijlen voor ze maken van bamboe en alleen Teun mag later met het grote mes nog meer speren maken. De tijd vliegt, en als het donker begint te worden komt er een heerlijke zeer uitgebreide maaltijd op tafel. De jongens werden door Thai echt enorm verrast, hij had vanochtend aardappels op de markt in Ninh Binh gekocht, en die zijn hier vanavond gefrituurd! Ik snap eigenlijk nog niet hoe hij wist dat onze jongens hier zo gek van zijn, maar ze waren natuurlijk enorm blij verrast en hebben heerlijk gegeten!

Natuurlijk is er ook een ‘haardvuur’ hier binnen en de jongens hebben weer naar hartenlust fikkie gestookt (tot Guus een van Teun zijn zelfgemaakte speren opstookte en de sfeer daar even behoorlijk onder te leiden had).

We logeren bij een stam die de Thai heet (en zoals de naam doet verwachten, verwant is met de mensen in Thailand). Het huis waar we logeren staat op palen, en er is boven een enorme kale ruimte. Er werden twee lage tafeltjes binnen gezet waarop al het eten werd geserveerd, wij op onze hurken ervoor. Daarna werden er matrasjes uitgerold, klamboe er over en gordijntje er voor en klaar is de slaapkamer. Er is hier nog een Zwitsers stel met hun gids, dus we slapen vanavond met twaalf man in deze ruimte, de familie zelf slaapt achter een houten schot naast onze ruimte. Er is voor de toeristen een wc en een douche gebouwd, en dat vinden wij toch wel fijn. Wat is dit gaaf zeg!

 

Deel uitmaken van het paradijs
Vrijdag 13 april 2012. Ninh Binh, Vietnam.

Ja, ik weet het nu zeker! Het paradijs op aarde bestaat en wij hebben er vanochtend deel van uit mogen maken. Wat is het hier maagdelijk schoon! Na het ontbijt (pannenkoeken en niet de gevreesde noodle soup ha ha) zijn we gaan helpen op het land. Eerst in de moestuin onkruid wieden, echter onze jongens kennen het verschil tussen jonge gewassen en onkruid niet zo goed, en Corné kreeg helemaal de kriebels van alle losgetrokken mais, tomaat en groene kool.

file118279460_sprfile118279461_spr

Oké plan B (en eigenlijk wat Rens al zo lang wilde), mee het rijstveld in. Ook dat moet onkruid vrij gehouden worden, anders groeit de rijst niet goed. Tot je enkels in het water tussen de rijen rijstplanten door manoeuvreren, kromme rug en speuren naar onkruid. De heren hebben het denk ik wel vijftien minuten volgehouden ha ha. Daarna nog de randen rondom het rijstveld onkruid vrij gemaakt, dat ging erg goed (dat kan natuurlijk ook niet echt fout gaan). En zo waren we wel weer toe aan een duik in de rivier.

file118279462_sprfile118279463_spr

Alle spullen weer op de brommer geladen en afscheid genomen van onze gastvrouw. We wilden haar graag extra bedanken en hebben bedacht het prentenboek van Joep achter te laten. Ze heeft zelf een dochtertje van ik schat twee jaar en volgens mij vond ze het wel leuk.

Daarna gaan lopen, eerst dus naar beneden naar de rivier. Daar aangekomen is er een lokale filmploeg die vriendelijk vragen of ze Corné mogen interviewen. Nou zegt hij, dan moet je bij mijn vrouw zijn… en bedankt. Dus nu sta ik op film, ze vroegen alleen hoe we Pu Luong vonden (nou echt prachtig natuurlijk), of we nog eens terug zouden komen (wie weet maar ik ga het thuis vertellen hoe mooi het hier is: dus vrmk lezers, bij deze!) en hoe ik heet (haha rare laatste vraag). Daarna een frisse duik en vervolgens via een ander bergpad terug richting de bewoonde wereld.

file118279480_sprfile118279484_spr

Genieten, genieten, genieten. Ik kan gewoon niet beschrijven hoe mooi het hier is! Zo puur, zo echt, zo… Daarbij hadden we het geluk (op vrijdag de dertiende?!) dat het vandaag relatief een hele heldere dag was, je zag overal het blauw door het dunne heiige wolkendekje heen, en dan zijn de kleuren van het landschap nog adembenemender. Maar goed, zes kilometer heen betekent meestal ook zes kilometer terug, en al was het nu veelal omlaag het was wel warm en vooral ver voor de kinderen. De laatste twee kilometer waren voor Guus echt wel heftig, maar het is hem mooi wel gelukt. Na even gerust en een blikje cola en een zakje chips verorberd te hebben, speelde iedereen al weer rond! Daarna in de auto terug naar Ninh Binh. Dit was echt de beste tour ooit, de mooiste locatie ooit, het enige verbeterpunt is dat we hier minimaal nog een nacht extra hadden moeten blijven!

Morgen gaan we met de lokale bus naar Halong (drie uur). Weinig mensen blijven daar, iedereen komt voor Halong Bay. Wij vinden het te veel voor de jongens om direct door te trekken naar een van de eilanden, zeker omdat we op een rustig eiland willen belanden (Quan Lan) en dat nog vier en een half uur varen is. We blijven dus een nacht in Halong en gaan zondag verder naar Quan Lan om daar een paar rustige dagen in te lassen (en weer eens wat schoolwerk te doen, sorry mam de klad is er toch ingekomen)!

Reacties  

#1 contact per mailJansen 11-06-2012 21:27
Beste Saskia en Corne

Super leuk jullie reisverhalen... wij gaan bijna - nog een paar maanden. Met 4 kinderen (en dachten dat dat al veel was).

Kunnen we privé mailen, wil je namelijk graag wat vragen stellen.

groetjes

G. Jansen

Partners

Social Media

Houd jij van Verre reizen met kinderen? Volg, like en blijf op de hoogte!