Artikelindex

Naar Vietnam
Woensdag 7 maart 2012. Phu Quoc, Vietnam.

Vandaag gaan we naar Vietnam! Ooit het begin van mijn reisplannen, toen nog bedoeld als een lange zomervakantie. Ik heb er dus heel veel zin in, Corné is wat sceptisch omdat we van nogal veel mensen verhalen over oplichtingen hebben gehoord.

file118059123_sprfile118059124_spr

We gaan beginnen op Phu Quoc een bounty eiland voor de kust van Cambodja, maar tegenwoordig Vietnamees grondgebied. Omdat het relatief een klein stukje is, afwisselend auto-boot-bus, en de trip naar ons idee nogal duur is, besluiten we vijf kaartjes te kopen. In de bus naar de grens ging dat prima, aan de grens eigenlijk geen gedoe (alhoewel het verkrijgen van de juiste stempels toch wel 45 minuten in beslag heeft genomen).

Staan we aan de Vietnamese kant, komen we Fransisco met zijn gezin weer tegen. Hilariteit en snel verslag uitbrengen aan elkaar. In Laos waren we elkaar vaak tegen gekomen, we zijn samen over de grens naar Cambodja gegaan maar elkaar daarna uit het oog verloren. Nu zijn we dus weer samen Cambodja uit en Vietnam in gegaan. Fransisco wilde altijd nog een foto van die gekke Nederlanders, dus we hebben met z’n allen geposeerd. Helaas hebben ze een vele snellere route richting het noorden in gedachten en moesten we dus weer direct afscheid nemen.

file118059126_spr

Op de boot (anderhalf uur) sliep Joep lekker en de rest keek een filmpje, makkie dus. Op de boot konden we tickets kopen voor de bus naar Long Beach, waar ons resort ligt. De mevrouw bood er vier aan voor de hele familie en Corné dacht: doe eens gek, doe eens Aziatisch, doen we. Nou dan kom je van de boot, een pier van een paar honderd meter! Lopen we daar in de blakke zon te zeulen met alle koffers, langs het randje want er moeten natuurlijk ook zeer (breed) vol beladen brommers langs. Vervolgens in de bus, oeps die is nogal vol, als sardientjes in een blikje. Corné langs de chauffeur met alle dagtassen op schoot, Rens met Guus op schoot, Joep bij mij en Wout en Teun achterstevoren tegen de stoelen van de voorbanken aangeplakt (eigenlijk geen plaatsen dus).

Dan blijkt er één toerist een onduidelijk ticket te hebben. De busmeneer wil extra geld, de toerist zegt dat hij elders al betaald heeft en niet van plan is dat nog eens te doen. Tja en wij (sardientjes) maar wachten tot er een oplossing komt. Langzaamaan wordt het gemor in de bus luider en een aantal medesardientjes worden boos: gaat die bus nu nog rijden?! De straaltjes zweet lopen van de kinderen hun gezichtjes af, och och dit valt toch nog niet mee. Eindelijk gaat de bus dan toch rijden, de sfeer is waardeloos natuurlijk. Maar dan begint er iemand van ons ‘het pannenkoeklied’ te zingen en alle Dingemannen zingen vrolijk mee. Gaaf, je ziet onze medesardientjes ontdooien (wat in deze enorme hitte een beetje raar gezegd is maar goed) en er wordt weer geglimlacht. We hebben de smaak te pakken en blijven lekker zingen, wat heb ik toch een geweldig gezin denk ik trots!

Een halfuurtje later zijn we bij Viet Thanh ons hotel voor de komende dagen. Prima kamers, meer dan genoeg bedden en wel vijftig meter van het strand gelegen! We duiken het (warme) zeewater in en alle reisstress is al weer vergeten.

 

Skypen met de klas van Rens
Donderdag 8 maart 2012. Phu Quoc, Vietnam.

Vannacht een beroerde nacht. Het blijft buiten zo’n 28 graden ’s nachts en we konden geen hotel met airco meer boeken. Bij de fan is het dus wel even wennen aan de warmte. Joep ligt dan ook nog in zijn (nylon) tent waar het nog een aantal graden warmer is. Het blijft dan zoeken naar hoe leggen we hem weg (uiteindelijk op zijn luier na bloot), maar nog huilde hij vaak bezweet op en wilde dan drinken. Sneu voor hem, maar zeker ook voor ons (en ja hoe leg je dat pittige ding uit dat je druk maken alleen maar weer meer warmte oplevert?).

Corné heeft een brommer gehuurd en is met Teun, Joep en Guus boodschappen gaan doen. Groep drie en vijf hadden ondertussen school en hebben echt super goed gewerkt! Corné kwam met duikbrilletjes voor iedereen terug, dat was feest. Er ging letterlijk een wereld voor ze open onderwater, Rens heeft zelfs meerder ‘WVC’ vissen gezien (zwart geel gestreept ha ha).

’s Middags mochten Rens en Wout mee op de brommer, Guus en Joep een dutje en groep zeven schoolwerk wat zowaar ook alweer prima ging! We hebben vandaag ook nog lekker veel geskypt. Eerst met Gerrie en Annelies (buurvrouw en juf van Wout), Wout apetrots en Joep kon wel weer in de computer kruipen toen hij Gerrie zag! ’s Avonds bleek er verbinding met de klas van Rens! Dat was ook echt gaaf. De kinderen van groep vijf druppelden binnen na de middagpauze en toen ze er allemaal waren, mochten ze een voor een vragen stellen of iets vertellen aan Rens. Rens genoot intens, wat nog duidelijker werd toen hij later in bed aan Corné het hele verhaal in geuren en kleuren vertelde. (Corné had het helaas gemist omdat Joep afgevoerd moest worden omdat die weer in de computer wilde klimmen en daarbij zoveel decibel produceerde dat skypen totaal onmogelijk werd…, zucht). Nu alleen Teun nog, dat zou toch ook eerdaags moeten lukken. We hopen het.

 

Mopperen op een paradijselijk eiland
Vrijdag 9 maart 2012. Phu Quoc, Vietnam.

De dag begon best aardig, binnen dertig minuten hadden Rens en Wout een tand er uit. Met name die van Wout was voor de heren erg interessant, omdat het zijn eerste was en we beloofd hadden dat hij dan frietjes mocht eten die zo door het gat zijn mond in konden. Daarna dachten we een rondje op brommertjes te gaan maken en het eiland te verkennen. Echter Joep heeft weer zeer slecht geslapen en huilt bijna non stop, Corné raakte een brommersleuteltje kwijt (of de man van de brommer heeft hem nog?) zodat we lang hebben gezocht en het al behoorlijk warm was toen we konden vertrekken. Daarnaast hadden we de routekaart niet bij ons, dus wisten we niet precies waar we reden en bleek het eiland erg veel groter dan ik had verwacht. In plaats van door pittoreske rijstvelden te rijden, leek er geen einde aan de straten van Duong Dong te komen.

In Vietnam moeten we helmen op, wel zo veilig natuurlijk maar ook warm. Al snel was ik het spuugzat en wilde terug naar het hotel voor een duik in zee, echter Corné had nog best zin om door te rijden. Wat gaat hier mis: zitten we op een paradijselijk eiland te mopperen op elkaar, echter boven de 35 graden en met flink wat slaapgebrek zijn mijn relativerende en oplossende vermogens ongeveer nul. Gelukkig is daar mijn held Corné, hij parkeert zijn brommer bij de buren voor de deur, regelt twee bungalows met airco, regelt de betalingen bij ons huidige hotel en sjouwt alle koffers over het strand naar de nieuwe kamers (Lien Hiep Thanh Family Hotel). En dat alles terwijl ik met Guus en Joep op temperatuur probeer te komen in de zee.

file118070856_spr

Gelukkig weet ik Rens zo ver te krijgen Corné mee te gaan helpen, Teun en Wout geven daarvoor helaas ‘niet thuis’. Nog voor de lunch is alles geregeld en nadat ik een behoorlijk groot bord nasi in Joep had geschept, ging hij voor drie en een half uur in de airco koelte liggen maffen. Rust! (De andere jongens genoten van de koelte in de andere bungalow en keken filmpjes). Ik heb Corné echt wel honderd keer bedankt voor deze briljante move. We spotten ook nog een echt zeepaardje tussen de rotsen hier voor de kust, prachtig! ’s Avonds iedereen op tijd in bed en wij op het terras, alweer rust, heerlijk!

En het geluk bleef aan onze zijde, we waren aan het kijken hoe we hier over een paar dagen weer verder zouden reizen. Dat viel ons erg tegen. Bus-boot-bus naar Can Tho gaat ons toch een hele dag (op de kaart lijkt het maar een stukje) en aardig wat dollars kosten (161). We hebben nu vliegtickets gevonden die de tocht verkorten naar slechts 45 minuten! Voor honderd Euro meer zitten we allemaal relaxt in het vliegtuig, zo’n kans kun je natuurlijk niet voorbij laten gaan!

’s Avonds onweert het hier regelmatig, maar vanavond zaten we in het centrum van de bui en dat gaf veel licht, veel herrie en in hele korte tijd veel water! Wat een prachtig natuurverschijnsel.

 

Massage
Zaterdag 10 maart 2012. Phu Quoc, Vietnam.

Heerlijk geslapen, Joep is niet één keer wakker geweest (ik heb Corné weer honderd keer bedankt!). Hij komt vrolijk zijn bedje uit en doet weer een grote plas en poep op de wc, hoera! Wel heeft hij zijn oogjes helemaal dichtgeplakt van de pus en heeft hij rode vlekjes. Misschien toch niet alleen de warmte maar ook een virusje wat hem zo slecht deed slapen en alleen maar huilen. Maakt niets uit, we genieten allemaal enorm van de airco en ik heb vanochtend dan ook weer met koele koppies goed les kunnen geven.

Corné is op de brommer op pad geweest. We hadden zes vliegtickets maar konden Joep online nergens invoeren. We dachten we doen het toch, die heeft geen stoel nodig en dat regelen we heus nog wel. Klopt ook, vanochtend bij het vliegveld (hier zo’n zeven kilometer vandaan) voor vijf dollar alle papieren voor Joep geregeld! Gisterochtend was er ook nog een pootje van Guus zijn bril afgebroken (om de sfeer op dat moment nog wat te ondersteunen zeg maar). Vandaag zitten er voor vijf dollar al weer twee nieuwe op!

Vanavond de vier jongsten op bed en met babyfoon naar de spa hier naast de deur aan het strand. We hebben ons met z’n drietjes echt heerlijk zestig minuten laten masseren. Goede massagebedden, open raam voor zeebriesje, kabbelende golven op de achtergrond. Last but not least: een zeer verrassende massage waarbij veel aandacht voor bekken en onderrug, maar ook vuur met brandende glaasjes die over de huid gestreken werden en zich daarbij vacuüm zogen. Ik denk wel de beste massage ooit! Teun genoot ook enorm!

Morgen gaan we snorkelen, een privé tocht (onder het kopje: dan kunnen we de tijd voor de kinderen wat beter zelf in de hand houden). Sinds opa, oma en Gerrie hier geweest zijn en wij gesnoven hebben aan wat meer luxe, is dat ons toch wel heel erg goed gaan bevallen. Ik geloof niet dat dit budget-technisch verantwoord is, maar het is wel echt genieten!

 

Snorkelavontuur
Zondag 11 maart 2012. Phu Quoc, Vietnam.

Vandaag een dag van uitersten zoiets als four seasons in one day. Na het ontbijt werden we keurig opgehaald door een busje dat ons naar het zuiden van het eiland bracht (25 kilometer). Onderweg zijn we nog gestopt bij een parelkwekerij. Mooi om uitgelegd te krijgen hoe oesters van een jaar oud geïnjecteerd worden met een balletje van gemalen oesterpoeder. Dat laten ze twee tot zeven jaar zitten alvorens de oester te openen en de parel te oogsten. We zagen de balletjes en er werd ook en oester voor ons geopend zodat de parel er uit kwam, gaaf! Ik heb mezelf ook nog verwend met een ringetje met echte parel!

file118077616_spr

Toen verder met de boot. Reeds bij het wegvaren ging het verre van soepel, er stond veel wind, hoge golven en het anker wilde niet los komen. Snel nog iedereen een primatourtje gegeven en dan uiteindelijk toch op weg, echt hoge golven joh! Rens zag binnen no time lijkbleek van de schrik dus Corné ging wat dichter bij hem zitten. Ondertussen werden Wout, Joep en ik niet echt blij van al dat geschommel op de golven. En ja hoor, hoe kan het ook anders: we hadden panne. Het koelsysteem van de motor functioneerde onvoldoende en de rook kwam uit de motor. Nou is dat wel helemaal in stijl van onze reis, maar met meters hoge deinende golven stil liggen totdat de boot weer gerepareerd is, vonden onze evenwichtsorganen ernstig onplezierig. Joep voerde zijn ontbijt aan de vissen (die had gezien dat we zijn primatour in een banaan verstopte en weigerde vervolgens daar een hap van te nemen, lekker slim Joep!). Wout zag lijkbleek en stond ook op het punt de vissen te gaan voeren, terwijl bij Rens de schrik er weer enorm in had. Fijn tripje geboekt denk je dan.

Maar goed, motor werd opgelapt en al snel voeren we de hoek bij een volgend eilandje om en de zee werd daar gelukkig een stuk kalmer. Nog wat dieper de baai in werd het water vlak en konden we van boord om te snorkelen. Joep sliep en die liet zich zowaar overleggen in een ligstoel. Terwijl iedereen zijn snorkelgerei aantrok (en de bemanning er niets van snapte dat we ook spullen voor Wout en Guus wilden), knapte Wout en ik al weer op en gingen we met z’n allen te water (de kapitein ging heel lief naast Joep zitten om op hem te passen). De jongens waren dolenthousiast over al dat moois onder hen en de Vietnamezen keken hun ogen uit dat alle jongens zo goed konden zwemmen! Echt enorm genieten!

file118077621_sprfile118077645_spr

Toen ze uitgesnorkeld waren, bedachten de heren een nieuw spel: van de boot af springen. Eerst gewoon naast het trapje, maar al snel bedacht er eentje dat je ook best van het bovendek af zou kunnen springen. Dus daar ging het spul, de bemanning riep nog bezorgd dat het gevaarlijk was, maar hun moeder zag het gevaar niet zozeer en wel de fun dus springen maar. Guus twijfelde nog even, maar besloot toch ook het voorbeeld van zijn broers te volgen, en hup daar vloog hij de zee in. Luid schreeuwend van plezier kwam hij weer boven en hij stond als eerste weer boven aan de trap om het nog eens te doen! Toen er nog een boot aankwam draaide theater Dingemans weer volop en zijn de jongens weer op vele gevoelige platen vastgelegd ha ha.

Er werd een heerlijke (Vietnamese) lunch aan boord geserveerd en iedereen at best prima. We kregen ook de zee-egel die onderweg op het water nog even door de kapitein gekocht was, bereid met pinda en een bosuitje: heerlijk!

file118077630_spr

Daarna naar nog een snorkelplek, maar dat lag iets minder beschut zodat het water frisser was en de stroming sterker. De heren pakten snel hun spring spel weer op en genoten intens. Echt een hoogtepunt deze reis. Maar goed, dan moet je ook weer terug. Om de hoek van het eiland bulderden de golven weer meters hoog. De kapitein zette zijn bezorgde blik weer op (waarvan we hopen dat het concentratie was, maar echt prettig was het zeker niet, we zouden meer steun hebben gevonden bij een ‘sit back and relax’ blik), en Teun werd geheel terecht van het bovendek gehaald en veilig beneden in de boot gezet. Rens keek al weer angstig rond en ook zijn moeder kon wel preventief een Tena-lady gebruiken. Nog een paar golven verder hebben we de kids in de reddingsvesten gehesen en kreeg ik iets meer rust. Geheel overbodig om te melden dat we erg opgelucht waren toen we van boord gingen. Moe (maar voldaan) van alle inspanningen (fysiek en emotioneel) zijn we al vroeg gaan eten, daarna filmpje op bed en op tijd de oogjes dicht

Reacties  

#1 contact per mailJansen 11-06-2012 21:27
Beste Saskia en Corne

Super leuk jullie reisverhalen... wij gaan bijna - nog een paar maanden. Met 4 kinderen (en dachten dat dat al veel was).

Kunnen we privé mailen, wil je namelijk graag wat vragen stellen.

groetjes

G. Jansen

Social Media

Houd jij van Verre reizen met kinderen? Volg, like en blijf op de hoogte!