samui airportKim en Pascal reizen met Stan en Vera door Thailand en Australië. (Thailand)
21 januari t/m 31 maart 2017

Eigenlijk doen Kim en Pascal wat we allemaal zouden willen: tien heerlijke weken naar daar waar het warmer is. Twee jaar gelden ontstond het plan en nu reizen Kim en Pascal met Vera (3,5) en Stan (2,5) naar landen waar het warmer is. Ze starten op de zuidelijke eilandjes van Thailand en vliegen daarna compleet relaxt naar Australië voor een campertocht. Wat een mooie reis!


Naar waar het warmer is
Donderdag 19 januari 2017. Nederland.

Nog twee nachtjes slapen en dan gaan we! Na een lange voorbereiding is het eindelijk zo ver en gaat ons avontuur beginnen. Samen met onze twee lieve kindjes laten we het nu koude Nederland achter ons en vliegen we naar waar het warmer is. Om over tien weken pas weer terug te keren.

Voorstellen
Voor degenen die ons niet kennen, zal ik ons eerst even kort voorstellen. Wij zijn Kim en Pascal, sinds kort verloofd ;-) en allebei 37 jaar oud. Onze dochter Vera is 3,5 jaar oud en onze zoon Stan is 2,5 jaar oud. Vera zal na de zomervakantie 2017 naar school gaan en mede daarom nemen we het er nu nog even lekker van. Pascal werkt bij de brandweer en Kim werkt als GZ-psycholoog deels in de kinder- en jeugdpsychiatrie en daarnaast als zelfstandige.

gezin (180x240)kindjes (180x240)

Voorbereiding
Het idee om samen met onze kindjes langere tijd op reis te gaan is in 2015 ontstaan en sindsdien heeft het langzaam verder vorm gekregen. We werken beiden in loondienst en het eerste wat we gedaan hebben is onze werkgever enthousiast maken voor ons plan, zodat we vrij konden krijgen. Daarna begon het nadenken over waar we heen wilden gaan. We wilden graag weg in onze winter, omdat het dan koud en guur is en we voorkeur hebben voor een warm klimaat. We kwamen zodoende uit op de landen waar het in onze winter mooi weer is. Daarnaast wilden we gezien onze kindjes toch wel graag ergens heen waar enige medische voorzieningen voorhanden zijn en enige welvaart is. Je weet immers maar nooit wat er kan gebeuren. Om deze reden heeft Kim een EHBO-cursus voor baby’s en kinderen gedaan. Pascal heeft vanwege zijn werk al voldoende kennis (defensie en de brandweer).

Wat betreft voorbereiding komt er nog best wat bij kijken. Zo gaan onze kindjes twee dagen per week naar het kinderdagverblijf en tja, dat kost toch te veel geld om tijdens deze tien weken door te betalen. Dat betekent dat de plaatsing beëindigd diende te worden, om vervolgens vanaf april op een wachtlijst geplaatst te worden. We gaan er voor onze gemoedsrust maar even vanuit dat er tegen die tijd plek is voor Vera en Stan.

Daarnaast hebben we een lieve poes en hamster, die toch graag eten willen krijgen. Uiteindelijk bleek een bevriend stel met ook kleine kindjes hun huis te willen verbouwen en zij wilden tijdens onze afwezigheid wel in ons huis verblijven. Dat is dus een win-win situatie; zij zitten niet met kleine kinderen in de troep van een verbouwing en wij hebben ons huis bewoond inclusief dierenverzorging. Super!

Wat betreft voorbereiding hebben we het internet natuurlijk veelvuldig gebruikt en we kwamen onder andere uit op de site www.verrereizenmetkinderen.nl. We vonden hier leuke informatie, waaronder toepasselijke leesboekjes om de kinderen voor te bereiden. Het bracht Kim op het idee om zelf een leesboekje voor Vera en Stan te maken, waarin hun reis op kinderlijke wijze is uitgeschreven en uitgebeeld. Ook is mede hierdoor het idee van een blog geboren. Naast dat het een leuke manier is om vrienden en bekenden over onze reis te informeren, kan het andere ouders misschien wat extra informatie te geven over het reizen met kinderen. Misschien geeft het sommigen net het zetje dat nodig is om het avontuur zelf ook aan te gaan.

bagage (320x240)

Waarheen?
Het wordt onze eerste reis met de kindjes (naast een ‘gewone’ vakantie naar Zeeland en Zuid-Frankrijk). Wat betreft reizen buiten Europa heeft Kim lang geleden een maand in Honduras, Costa Rica en Panama gereisd. Pascal is o.a. in Cuba, Bali en meerdere keren in Nieuw-Zeeland geweest (een keer zes maanden en keer twee maanden). Samen zijn we al eens in Thailand geweest, toen we elkaar net kenden. We wilden graag iets nieuws van de wereld zien, terwijl we ook niet helemaal in het diepe gegooid willen worden met twee toch nog best kleine kindjes.

Onze reis in vogelvlucht: We vertrekken 21 januari 2017 naar Thailand, waar we op Koh Samui, Koh Phangan en Koh Tao zullen verblijven. Na ongeveer tien dagen vliegen we door naar Sydney, waar we in drie weken per camper naar Melbourne zullen rijden. We zullen dan naar Tasmanië vliegen om twee weken per camper te reizen. We vliegen vervolgens door naar Perth, waar we ook twee weken per camper zullen reizen. Na nog enkele nachten in een appartement in Perth, zullen we terugvliegen naar Dubai. In Dubai verblijven we maar twee nachtjes; om het even gezien te hebben en om de jetlag hopelijk te beperken. Dan weer terug naar huis, waar we 31 maart aan zullen komen.

Het begint nu te kriebelen, eindelijk is het zo ver! De spullen liggen op zolder klaar om in gepakt te worden en de to-do lijstjes worden langzamerhand allemaal doorgestreept. We kijken er naar uit om tien weken met ons gezin te zijn, volop aandacht voor elkaar te hebben en om mooie dingen te kunnen gaan zien.

Het idee is om ongeveer eens per week een nieuw berichtje te plaatsen, dus ik zeg tot over ongeveer een week. En... Thailand, here we come!

 


Onderweg naar vakantiesfeer
Donderdag 26 januari 2017. Koh Samui, Thailand.

De vliegreis
Zaterdag 21 januari was het dan zo ver, het begin van onze reis! De reis verliep eigenlijk heel goed. Vera en Stan hadden er zin in en waren lekker vrolijk. Ze vlogen voor het eerst en keken hun ogen uit. Om te voorkomen dat ze last van hun oren zouden krijgen, hebben we Stan zijn speen gegeven en ze regelmatig laten gapen en water laten drinken uit hun drinkfles. We hebben ze er niet over gehoord. Toen ze ontdekt hadden dat er o.a. Paw Patrol, Teletubbies en Bob de Bouwer op de schermen afgespeeld kon worden, hadden we geen kind meer aan ze. Stan viel ongeveer anderhalf uur voor de tussenstop in Dubai in slaap en heeft geslapen totdat we geland waren. Op de luchthaven van Dubai zijn gratis buggy's te leen die je op verschillende plekken kunt ophalen en inleveren. Beide kinderen in de buggy en al snel vielen Vera haar ogen dicht. Fijn dat ook zij wat uurtjes slaap mee pikte, want het was inmiddels rond middernacht. Tijdens het opstijgen sliep ze lekker door en werd pas na ongeveer drie uurtjes vliegen wakker. Ook Stan heeft deze tweede vlucht van Dubai naar Bangkok wat geslapen, waardoor de tijd sneller ging dan verwacht.

vertrekschiphol2vliegtuig2vliegveldBankok2

Help, vlucht geannuleerd?!
Op de luchthaven van Bangkok moesten we een behoorlijk eind lopen, richting de transit area voor de binnenlandse vlucht naar Koh Samui. Nergens karretjes o.i.d. te bekennen! De kindjes hebben best veel zelf gelopen, met hun rugzakjes op. De lopende banden waren desondanks welkom! Tijdens het wachten bij de gate zagen we opeens dat er een latere vlucht was vermeld. Onze vlucht was plots verdwenen, een half uur voordat we zouden kunnen boarden! Pascal ging navraag doen en kreeg te horen dat onze vlucht geannuleerd was vanwege een technisch mankement. We moesten naar de balie van Bangkok Airways om navraag te doen hoe verder. Om bij die balie te komen, moesten we de transit area verlaten. Er was een nieuwe vlucht voor ons geboekt, die om 16.15u (i.p.v. 15.00u) zou vertrekken. We moesten opnieuw door de douane, weer de hele heisa op de band. Best een gedoe met meer handbagage dan je eigenlijk lief is en twee kindjes die getild willen worden omdat de Thaise douaniers ze zo 'cute' vinden en ze te pas en te onpas aanraken. Maar het is weer gelukt en uiteindelijk vertrokken we rond 17.15u alsnog richting Koh Samui.

Koh Samui, lekker warm
Op Koh Samui was het gelijk lekker warm (30 graden). Na ongeveer 20-30 minuten wachten konden we mee met een taxibus die ons naar ons hotel bracht. Vera en Stan waren in de taxi als een blok in slaap gevallen en het uit de taxi stappen was dus enigszins lastig met alle bagage. Gelukkig stonden er direct mensen klaar om ons te helpen met tillen. Eenmaal in ons huisje hebben we de kindjes direct in bed gelegd, waar ze lekker verder hebben geslapen.

AankomsttKohSamui2zee2

De vakantie is begonnen!
Terwijl ze in Nederland consequent elke dag rond 6.15u wakker zijn, hebben we ze nu rond 8.45u wakker gemaakt. Als eerste hebben we de omgeving wat verkend. We zaten in een prachtig resort aan het strand met een tropische tuin en twee zwembaden. We hebben ons prima vermaakt en hadden de vakantiesfeer al snel te pakken. Het weer is minder goed dan normaal in deze periode van het jaar, met meer regen en minder zon. Het heeft ons gelukkig niet gehinderd en voor de kindjes was het eigenlijk wel prettig. Scheelt een hoop gesmeer met zonnebrand! We hebben lekker gezwommen en langs de winkeltjes gestruind. We hebben ook een taxi gehuurd die ons in vier uur langs een aantal bezienswaardigheden heeft gereden. Er waren standaard 'daytrips' te boeken, maar dan moesten we waarschijnlijk voor de kinderen in een te hoog tempo mee. Nu hadden we alle tijd aan ons zelf, een persoonlijke gids bij ons en konden we precies naar de dingen die wij graag wilden zien. We zijn naar 'Big Buddha', de 'Chinese Lady Monk' en de 'Namuang waterfall' geweest. Een leuke combi tussen cultuur en natuur, wat voor de kindjes precies goed te doen leek. Vera is bij de waterval nog met Pascal wezen zwemmen, bikkels!

bigbudda2avondmarkt2

 


Het Thaise goede leven
Maandag 30 januari 2017. Koh Phangan, Thailand.

Na vier nachten op Koh Samui (Smile House) verbleven te hebben, zijn we per boot naar het volgende eiland (Koh Phangan) vertrokken. We waren maar net op tijd en moesten behoorlijk opschieten. Gelukkig waren er helpende handen om ons een beetje te helpen met de bagage en de kindjes. De Thaise bevolking is erg behulpzaam. Als ze zien dat je een beetje aan het klungelen bent met alle bagage én de kindjes veilig over de loopplank de boot op wilt loodsen, schromen ze niet om ze op te tillen en op de boot te tillen. Vera en Stan bleven in het begin keurig zitten op de boot, maar Stan wilde al snel zijn benen testen op zeewaardigheid. En ja, dan wil Vera natuurlijk ook! Er waren best wat golven, maar de kindjes vonden het allemaal prima.

strandbagageStanRugzak

Eenmaal aangekomen op de pier van Koh Phangan was het een drukte van jewelste. Iedereen biedt zich aan als taxi en je hoeft je dus geen zorgen te maken of je wel vervoer naar je slaapplaats kunt krijgen. We gingen met nog vijf anderen in een busje en na ongeveer twintig minuten via een nogal heuvelachtig weggetje waren we bij ons resort. Tenminste, dat dachten we. Nadat de chauffeur in de richting van een zandweggetje wees en zei: ‘one minute walk’, hadden we in de gaten dat we nog een klein wandelingetje voor de boeg hadden. Op zich goed te doen, maar met onze bagage, de kindjes en de warmte was het toch best pittig. Eenmaal aangekomen in het resort (Rung Arun) verdween alle vermoeidheid als sneeuw voor de zon. Wat een geweldig mooie plek! Ons huisje stond pal aan het strand wat in hoge mate deed denken aan de film Blue Lagoon.

strandhuisschommel

De kindjes vermaakten zich goed met spelen in het zand, wat nog beter ging met de door het resort aangeboden zandspeeltjes. Er waren veel mooie schelpen en aangespoeld koraal om mee te spelen, daarnaast hebben Vera en Stan voor het eerst écht in de zee gezwommen. De gastheer was helemaal weg van (met name) Stan en kwam steeds met wat nieuws aan zetten, variërend van een voetbal en zelf gevouwen papieren bloem tot een heuse (levende) gekko en best grote neushoornkever. Die gekko kon mama wel waarderen, maar die kever was toch wel een beetje scary ;-) Al met al hadden we een mooi animatieteam bij de hand en hebben we behoorlijk relaxed kunnen tafelen. Eén van de hoogtepunten (voor de kinderen en voor ons) was trouwens een supergave schommel boven de branding van de zee, superleuk!

Na drie nachtjes was het weer tijd voor ons volgende eiland, Koh Tao. De eigenaar van het resort (Montelay Beach Resort) bracht ons naar de boot en dit keer waren we mooi op tijd. Pascal had zelfs nog tijd om wat kleding te kopen. Vera en Stan zaten geduldig te wachten en vonden het wel interessant om al die wachtende mensen te bekijken.

Op Koh Tao weer hetzelfde ritueel, een taxi was zo gevonden. Het was maar een klein stukje rijden. We hadden nu meer een soort kamer i.p.v. een huisje, maar het was ook prima. De kindjes sliepen samen op een slaapbank en wij sliepen aan de andere kant van de kamer, met er tussen een scheidingswand. De kindjes zijn al aardig gewend aan het samen slapen en de geluiden van ons om hun heen tijdens het inslapen. We hebben een babyfoon bij ons met extra ver bereik en in theorie zouden we 's avonds dus een drankje kunnen doen. In de praktijk is het hier echter nog niet van gekomen, omdat we toch meenden dat we dan te weinig zicht op hun slaapplaats hadden. Ze gaan hier overigens pas rond 20.00 of 21.00u slapen en de avonden zijn dus sowieso korter dan in Nederland, waar ze altijd om 19.00u naar bed gingen.

StrandSpelenKokosmelk

Op Koh Tao hebben we opnieuw genoten van het strand, zwembad en het heerlijke Thaise eten. We hebben (om de beurt) gesnorkeld en prachtige vissen gezien, echt alsof je in een aquarium zwemt. De kindjes waren heel relaxed en wij konden daardoor ook in de ontspanningsmodus. Bij de reservering van de boot terug naar Koh Samui, bleek dat de boot van 9.30u al volgeboekt was. De andere opties waren om 15u (te laat voor onze vlucht naar Bangkok) of om 6.00u 's ochtends. Het werd dus de boot van 6.00u, hoe vervelend we dat ook vonden...

Social Media

Houd jij van Verre reizen met kinderen? Volg, like en blijf op de hoogte!