annieprospergezinsfotot

Anneke en Prosper een half jaar op reis met peuter Thailand
6 december 2014 - juni 2015

Een half jaar op reis. Anneke en Prosper zijn inmiddels al een aantal maanden onderweg met hun dochter Sophia (2,5). De start van hun reis brengt hen naar Goa, India. Hierna staan Thailand, Nieuw Zeeland en Australië nog op het programma. Met veel plezier laten we de thuisblijvers meegenieten van hun avonturen. Hier lees je hun avonturen in Thailand.

door: Anneke


Familiebezoek
Vrijdag 9 januari 2015. Bangkok, Thailand.

De vlucht van India naar Thailand was spannend, vanwege de vertraging van anderhalf uur gelijk al in Goa en de twee aansluitingen die we moesten halen in Mumbai en Delhi. In Delhi waren we de laatsten die het vliegtuig in mochten. We hadden geluk met de medewerker die ons in Delhi snel door de douane heeft geholpen en die ons via allerlei shortcuts en personeelswegen het vliegveld heeft doorgeleid.

Sophia heeft de reis heel goed doorstaan onder andere dankzij lolly's en wat cadeautjes die ik had meegenomen vanuit India. Maar Sophia is ook al echt wat relaxter geworden dan dat ze thuis was en ze slaapt makkelijker op andere plekken dan alleen in haar bed. Onze buggy zijn we wel kwijt geraakt tijdens de reis. Ik probeerde in Bangkok nog te achterhalen waar we 'm verloren zijn, maar er stond zo'n lange rij mensen die hun spullen waren kwijtgeraakt bij Air India, dat we maar zijn weggegaan. Zeker ook gezien de driftbui aanvalletjes die Sophia kreeg. De dagen erna probeerde ik Air India nog te bellen, maar ze zijn slecht bereikbaar en iedereen verwijst naar iemand anders en zonder claimnummer is het helemaal moeilijk te achterhalen wat ermee gebeurd is. Dus geen buggy meer. Scheelt wel weer in bagage.

We kwamen om acht uur 's avonds aan in Bangkok en in ons hotel aangekomen bleek de keuken al dicht te zijn. Dus wij op zoek naar een restaurantje in de buurt. De ene rat na de andere vloog weg voor onze voeten en we moesten echt moeite doen om de kakkerlakken te ontwijken op straat, wat we in Goa nog niet zo hebben meegemaakt. We hadden Bangkok eigenlijk iets schoner verwacht, maar het blijft de tropen en het blijft een grote stad, dus fair enough.

We zaten in een heerlijk hotel in Bangkok, aangeraden door mijn broer en zijn vriendin; Feung Nakorn Balcony Hotel. Vrij prijzig (1900 Bath/50 Euro) maar heerlijk om zo de reis in Thailand te beginnen: heel schoon, lekker eten, vriendelijk personeel en super leuke koy karpers in de vijver voor Sophia. Het personeel gaf Sophia elke ochtend een bekertje vissenvoer, dus beter gestemd kon Sophia haar dag niet beginnen. De naam van het hotel gaf nog vaak verwarring in bij tuktuk- en taxichauffeurs. In het Thai zijn er zes tonen (of meer) dus als je een naam maar een klein beetje anders uitspreekt in de toon, dan begrijpen ze er niets meer van. Dus in het vervolg nemen we altijd een kaartje mee van het hotel waar het adres op staat.

In Bangkok zijn we een paar keer naar Khao San Road gegaan om een biertje te drinken, Sophia werd telkens goed entertaint door alle verkopers daar. We zijn een keer naar China Town gegaan, een middagje naar de grote shopping malls en we hebben de omgeving van het hotel verkend. We hebben ook nog een boottochtje gemaakt in een longtail boot door de rivieren wat heel leuk was, omdat je echt het Bangkokse stadse leven aan je zag voorbijtrekken. Elke middag tussen een en drie uur probeerden we 'thuis' te zijn voor het middagslaapje. Sophia deed haar dutje en wij zaten op het balkon. Niemand van ons had een jetlag omdat we vanuit India vlogen en er nauwelijks tijdsverschil is.

Prosper's moeder komt uit Thailand en er woont nog familie in Bangkok, dus we zijn met de taxi naar de familie gereden. Het was nog een hele zoektocht aangezien er niet echt straten en huisnummers zijn in de buitenwijken. Maar de taxichauffeur was erg behulpzaam en vroeg de weg aan buurtgenoten en uiteindelijk hebben we de tante, neef en nicht van Prosper gevonden! Het was een emotionele hereniging, want de familie had ons helemaal niet verwacht. Maar we werden gelijk heel hartelijk ontvangen en ze vonden het geweldig om Prosper en Sophia te zien. We zijn er de hele middag en avond gebleven, het was gezellig ondanks dat zij geen Engels spreken en Prosper geen Thai praat. We hebben de moeder van Prosper nog gebeld, dus zij was telefonisch aanwezig.

Na zes dagen Bangkok hadden we wel weer behoefte aan wat natuur en hebben we de lokale bus naar Kanchanaburri gepakt, dit keer zonder buggy en auto stoel. De autostoel hebben we in het hotel gelaten voor de aankomende twee maanden. Het is toch te lastig om mee te sjouwen, maar tijdens de vluchten is het heerlijk, dus we gebruiken het alleen tijdens het vliegen. En ik ben zo langzamerhand ook (mentaal) gewend geraakt aan het leven zonder autostoel.

IndebusnaarKanchanaburiAnnekeSophiaopdeolifantKanchanaburi


Met de olifant te water
Dinsdag 13 januari 2015. Kanchanaburi, Thailand.

De reis naar Kanchanaburi duurde twee en een half uur en de tablet met filmpjes heeft zijn nut weer bewezen. Ik had een hotel geboekt met zwembad, maar toen we aankwamen in Kanchanaburi bleek het hotel nog zestig kilometer verderop te liggen. Voortaan dus ook maar even naar de locatie kijken als ik boek. Het goot van de regen dus we namen de taxi naar het hotel. We stopten nog even bij de 7/11 om Chang biertjes te kopen, wat de taxirit wat gezelliger maakte. Ik had Sophia beloofd dat we zouden gaan zwemmen als we aankwamen, dus aangekomen in het River Kwai Park & Resort zijn we gaan zwemmen in het ijskoude zwembad in de regen. Sophia bibberde erg, maar bleef er maar in plonsen. Ze vond het geweldig, zwemmen in de regen, hoe paars haar lipjes ook werden. Achteraf gezien niet zo slim, aangezien ze verkouden werd en een hoest kreeg die weken duurde.

We zijn drie nachten in dit resort gebleven. Het personeel in het resort sprak geen woord Engels, maar ze deden wel hun best om het ons zo comfortabel mogelijk te maken. De eerste dag brachten ze ons gratis naar een olifantenpark, waar we op een olifant gereden hebben en we hebben zelfs onder water gezwommen met een olifant. Sophia durfde gelukkig niet en dat begrijp ik heel goed. Ook het zitten met haar op de lopende olifant was best eng, ik was zo bang om haar te laten vallen... helemaal toen we opeens op de blote nek van de olifant gezet werden. Pfff blij dat het voorbij was. Het zwemmen met de olifant was wel echt te gek. Eerst ging Prosper zwemmen en keken Sophia en ik, en daarna ging ik. Sophia vond het prachtig om te zien. Ik had in het begin nog niet door wat we met de olifant in het water gingen doen, maar toen ik het eenmaal zag en deed was ik heel blij dat Sophia er niet op zat.

De volgende dag zijn we naar de Erawan Waterfalls gegaan, wat erg mooi was. We hebben een wandeling gemaakt en tijdens de wandeling hebben we nog in de waterval gezwommen. Er zwommen grote vissen in het water rond die aan je benen begonnen te knabbelen, wat Sophia heel erg eng vond en ik eigenlijk ook. We hebben ook nog een dag helemaal niets gedaan toen het regende, lekker binnen filmpjes gekeken wat ook weer eens heel gezellig was.

Er stonden fietsjes bij het resort waarmee je naar je bungalow kon fietsen vanaf de receptie/restaurant. Het waren alleen allemaal kleine kinderfietsjes, dus dat zag er grappig uit. Prosper en ik op een kinderfiets en Sophia achterop. En ondertussen andere volwassenen tegenkomen ook op de kinderfiets, alsof het heel normaal is.

AnnekeSophiaopdefietsKanchanaburiAnnekeSophiariverkwaiKanchanaburi

De laatste dag zijn we naar Kanchanaburi stad gegaan, naar een prima hotel met hele kleine kamers voor 400 Bath. We zijn naar River Kwai gegaan, de treinovergang wat niet heel spectaculair was. Maar de geschiedenis erachter is wel heel heftig. Er wordt gezegd dat er voor elke houten balk een man is gestorven door uitputting/ziektes.


Tempels en nachttrein
Vrijdag 16 januari 2015. Ayutthaya, Thailand.

Vanaf Kanchanaburi hebben we om acht uur 's ochtends de public bus naar Ayutthaya genomen. De bus ging een keer in het uur en toen we op het busstation aankwamen vertrok de bus tien minuten later. De reis ging heel smooth en het is heel goedkoop. Fijn dat je in Azië zelden iets vooraf hoeft te boeken, alles komt altijd wel goed. De reis duurde zo'n vier uur, met een overstap in Suphanburi. In Ayutthaya verbleven we in het Hostel Baan Are Gong. Het wordt gerund door Chinezen en het was helemaal van hout in de originele staat. Het zag er prachtig uit en de kamer met fan kostte 500 Bath. Omdat alles van hout is, is het wel heel gehorig, maar gelukkig waren onze buren stil en Sophia slaapt ook goed door. In de ochtend moesten we om zeven uur wel heel zachtjes Dora opzetten.

We hebben een brommer gehuurd en hebben zo het prachtige Ayutthaya verkend. Overal mooie vervallen tempels, we vonden ze eigenlijk mooier dan de normale niet-vervallen tempels. Sophia vond het wel een beetje saai, en begon de tempels steeds meer als speeltuin te behandelen. Ze begon overal op te klauteren en omdat dat nu ook weer niet de bedoeling is, hebben we later in de middag nog een vervallen speeltuin ontdekt, waar zij even los kon gaan. We hebben ook nog een boottochtje door de rivier gemaakt langs wat tempels, dus genoeg cultureel geweest even.

SophiatussenruinesAyatthayaSophiabijBoeddhabeeldAyuattaya

We namen na drie dagen de nachttrein naar Chiang Mai om zeven uur 's avonds en kwamen de volgende ochtend om acht uur aan in Chiang Mai. We boeken niets van te voren dus toen we deze trein boekten moesten we nog een dag langer in Ayutthaya blijven aangezien er niet eerder plek was. Alle treinen zaten vol. Uiteindelijk konden we nog een sleepersclass krijgen, maar Prosper moest in een andere coupe dan Sophia en ik. Ik vond het nog best spannend om samen met Sophia te slapen, want ze is nu zo gewend aan het alleen in haar tentje slapen. Sophia bleek de trein geweldig te vinden en na een paar keer op en te neer gelopen te hebben van papa's- naar mama's coupe, hebben we heerlijk samen in een bed geslapen. Prosper kwam ook nog even onze coupe in, maar dat werd gelijk afgestraft door een paar boos kijkende vrouwen, aangezien het een woman only coupe was. Om zeven uur werden we wakker gemaakt voor ontbijt en ondertussen keken we lekker uit het raam. Prosper durfde onze coupe niet meer in te komen dus die zag ik pas weer toen we allemaal uitstapten. Om acht uur waren we alweer in Chiang Mai, heb nauwelijks iets gemerkt van deze reis! Goed bevallen dus.

Sophiainnachttrein naar Chiang Mai


De Chiang Mai Vibe
Donderdag 22 januari 2015. Chiang Mai, Thailand.

In Chiang Mai hadden we een hotel geboekt voor 600 Bath (15 Euro) en het was lekker centraal gelegen. Toen we aankwamen was de kamer nog niet klaar, dus we gingen een stukje lopen en hebben (nog) een keer ontbeten in de breakfastbar.

We hebben weer een scooter gehuurd en we zijn uiteindelijk zes nachten in Chiang Mai gebleven. Het hoogtepunt was een bezoek aan de Tiger Kingdom, waar Sophia babytijgertjes geaaid heeft en Prosper en ik de grotere tijgers op hun buik konden kriebelen. Sophia was erg enthousiast toen ze nog buiten de kooi stond, maar toen we eenmaal in de kooi met babytijgertjes waren werd ze opeens toch wat bang, maar ze vond het in elk geval heel spannend en indrukwekkend. Na twintig minuten moesten we er weer uit en toen we buiten de kooi stonden, had Sophia weer een grote mond en wilde gelijk weer terug de kooi in! De tijgers leken best goed verzorgd en niet gesedeerd. Ik vroeg een medewerker waarom we ze konden aaiden en hij vertelde dat er alleen tijgers tot drie jaar oud geaaid kunnen worden als ze zo getraind zijn, als ze ouder zijn wordt het te gevaarlijk.

SophiatijgeraaienChiangMaiProsperSophiamassageChiangMai

We hebben ook nog een massagecursus gevolgd van drie uur. Sophia was er gewoon bij, maar ze had geen zin om een filmpje te kijken van haar tablet (wat wel ons idee was). Ze wilde alles doen wat de instructrice bij ons deed en wilde vervolgens alles na doen. Als Prosper even moest liggen, ging zij weer op hem liggen zodat zij ook gemasseerd werd. Enige pluspunt hiervan is dat Sophia nu vaak aan ons vraagt of we een massage willen, dus dat is dan weer lekker voor ons.

Chiang Mai heeft een hele prettige vibe. Heerlijk ontspannen en toch een grote stad waar van alles te beleven is. We zijn vaak naar marktjes gegaan en hebben gewoon een beetje rondgereden. Maar we hebben ook een hele middag in een café pool gespeeld en bier gedronken. Sophia speelde ook gewoon mee. Dit herinnerde me nog aan Thailand zonder kids. Toen deed ik dat elk dag zo'n beetje. We hebben ook nog een te gekke speeltuin ontdekt in een parkje ten zuidwesten van de stad. Sophia begroet iedereen ondertussen al met sawadeeka en ze zegt kapkungka (bedankt).


Darling
Woensdag 28 januari 2015. Pai, Thailand.

Met de minibuis zijn we naar Pai vertrokken, het was een heftige rit met veel bochten. Sophia heeft zelfs moeten overgeven, wat ze nog nooit eerder heeft gedaan. Ik had al een plastic tasje vast voor mezelf, die heb ik snel bij haar kunnen houden, dus de schade bleef beperkt. Voortaan dus ook een wagenziekpilletje voor haar.

De eerste twee nachten verbleven we in Pai Hotsprings Resort voor wat luxe. De natuurlijke hotsprings liggen vlakbij het hotel, en zij tappen met een leiding water uit de hot springs. Dit resort had zodoende drie baden vol heet water, waar Sophia ook van genoten heeft. Het was lekker, maar twee nachten was voldoende, omdat dit hotel zo afgelegen ligt. Geen winkel in de buurt.

AnnekeSophiazwembadPai

We hebben een deuralarm meegenomen die we neerleggen als Sophia haar slaapje doet en wij de babyfoon meenemen. Wij waren aan het lunchen in het restaurant van het hotel, gaat het deuralarm opeens af. Het is een keihard geluid, en de schoonmaker die naar binnen was gekomen vonden we helemaal trillend aan. Sophia ook huilen en die ging niet meer slapen. Het deuralarm werkt in elk geval wel!

Daarna hadden we een hostel geboekt Darling Viewpoint, vlakbij het centrum van Pai. Het uitzicht was prachtig over de vallei en bergen, maar voor de rest was het vreselijk. De vrouw 'Darling' die er werkte kon het allemaal niet aan in haar eentje. Er waren rijen vol wachtende backpackers die allemaal een vraag hadden. Toen we eindelijk konden inchecken, bleek onze kamer later klaar dan normaal en moesten we twee uur wachten. Overdag was het erg rustig in het hostel, maar in de nacht was de geluidsoverlast heel erg tot zeven uur 's ochtends. Allemaal feestende backpackers. Om zeven uur keerde de rust weer terug... behalve voor ons, want dan werd Sophia wakker. We hebben in de nacht nog geklaagd bij Darling en bij de mensen die overlast bezorgden, maar er was geen beginnen aan, de overlast was overal!

We hebben ook nog geprobeerd ons geld terug te vragen na de eerste nacht, maar dit kon niet omdat we via internet geboekt hadden. Toen hebben we gelijk besloten om voortaan niet meer via internet te boeken, maar gewoon ergens aan te komen en dan wel te zien waar we terecht komen. Ook om de reis nog wat avontuurlijker te houden en anders zaten we altijd toch nog langer dan gewild achter de laptop voor de 'perfecte' bungalow. Wat uiteindelijk dus niet altijd perfect was.

Pai en de omgeving is wel heel prachtig. We hebben een fiets gehuurd met zitje achterop, maar we waren vergeten dat Pai middenin de bergen ligt. We hebben geprobeerd te fietsen naar Pai Canyon (negen kilometer buiten Pai), maar we zijn na vier kilometer weer teruggekeerd. Dit was veels te pittig. We zijn immers geen heuvels gewend. Over bergen fietsen zit niet in onze genen, hebben we onszelf maar voorgehouden. Dus toen toch maar weer een scooter gehuurd om naar Pai Canyon te gaan en naar de natuurlijke bron van de hotsprings te gaan, waar zelfs eitjes in werden gekookt. Wij hebben gebaad in een iets aangenamer badje, van rond de 40 graden.

AnnekefietsenPai

De laatste ochtend (gelukkig voortaan weer slapen!) dat we daar waren, zaten Sophia en ik te ontbijten in het hostel ernaast en daar kwam ik in contact met wat mensen en die vertelden dat ze hele rare verhalen over 'Darling' gehoord hadden, dat ze gasten achterna heeft gezeten met een mes etc. Blij dat we daar weg waren dus. Na het ontbijt was Prosper klaar met het inpakken van de tassen, want dat is geen doen met Sophia in dezelfde kamer die alles er weer uit gaat pakken.


Primatour
Woensdag 28 januari 2015. Chiang Mai, Thailand.

Na zes dagen Pai gingen we weer terug met een minibus naar Chiang Mai (ditmaal hadden we gelijk al een kwart van een wagenziekpilletje aan Sophia gegeven), en ze heeft de hele rit geslapen op m'n schoot. Er blijkt ook iets slaapverwekkends in te zitten, jammer dat we maar een doosje primatour hebben meegenomen! In Chiang Mai zijn we in de middag naar de Sunday Market gegaan, wat erg gezellig is met veel eetstalletjes. We kwamen heel toevallig nog een vriendin tegen van de moeder van Prosper (die we net wilden bellen om af te spreken) en ze nodigde ons gelijk uit om met haar te eten.


Naar het Zuiden
Donderdag 5 februari. Koh Lipe, Thailand.

De volgende ochtend vertrokken we om zeven uur met het vliegtuig naar Bangkok om vervolgens gelijk door te vliegen naar Hat Jay, waar we om een uur 's middags aankwamen. We hadden haast want de laatste ferry ging om drie uur vanaf Pakbara en de rit van Had Jay naar Pakbara duurde twee uur. En aangezien we ons hotel in Koh Lipe voor die nacht al geboekt hadden, zou het zonde zijn als we de boot misten.

We hebben gelijk toen we aankwamen een taxi kunnen regelen die ons op tijd naar de ferry heeft gebracht. Wij blij! En weer twee uur verder kwamen we aan in Lipe Beach Resort. Een heerlijk resort waar we verbleven op aanraden van familie. Bij aankomst hebben we gelijk een biertje genomen en wat had Sophia de lange dag goed doorstaan! Ze heeft geslapen op mijn schoot in de taxi van Had Jay naar Pakbara, en voor de rest was het vanaf half vijf die ochtend actie voor haar. En dan zegt ze heel trots als ik haar complimenteer over haar gedrag: 'mij grote meid toch?' en even later: 'ik wil kleine baby zijn'.We hadden een heel klein bamboe hutje met fan voor 900 Bath, dus we merkten gelijk dat de prijzen in het zuiden een stuk hoger liggen dan in het noorden van Thailand. In het hutje lag een matras op de grond, en er was net genoeg ruimte voor het deryan bedje van Sophia. De tassen deden we in de badkamer.

SophiabiertjeeilandvoorKohMukSophiaeilandvoor KohMuk

Het strand was heel erg mooi, wit fijn zand met een prachtige blauwe zee. Dus dat was wel even genieten en wat anders na het noorden met de eeuwige tempels. De dochter van de Engelse vrouw die het hotel runt is zeven en die heeft veel met Sophia gespeeld. We hebben haar ook een keer meegenomen tijdens een strandwandeling wat Sophia goed op de been hield.

We wilden graag duiken dus we zijn de eerste dag langs wat duikscholen gegaan. We hebben natuurlijk het probleem 'Sophia' tijdens het duiken, dus hoe we dat moeten gaan doen was nog maar de vraag. Prosper zou de eerste duik doen, en ik de tweede... zoiets. Totdat we bij Sunset Beach aankwamen en de duikmaster aanspraken van de enige duikschool daar. Hij reageerde heel enthousiast en zei dat hij daar net over sprak met zijn vriendin en dat zij wel wilde babysitten. Wij hadden ook gelijk een klik en nog beter, zij was Belgisch dus ze sprak ook nog dezelfde taal als Sophia. Zij had een zoontje van een, die ook meeging. Beter kon dus niet.

Twee dagen later om acht uur 's ochtends kwamen we aan en we pasten al onze wetsuits, bcd's, lood, duikflessen. Vervolgens ging alles in een longtailboot (ook al het speelgoed voor de kids). Bij de eerste stop kregen Prosper en ik eerst een refresher van een half uur en daarna gingen we voor de eerste duik. Sophia speelde met het jongetje op het strand en dat ging heel goed! Bij de tweede duik sprongen we vanuit de boot, dus de kids bleven in de boot. Toen we na drie kwartier terug kwamen was ik heel benieuwd hoe het in de boot was gegaan. Sophia lag heerlijk in de armen te slapen van Ganuelle. Alles dus heel goed gegaan, en de duiken waren prachtig: veel vissen en mooi koraal.

Verder hebben we lekker gegeten in Koh Lipe, we zijn ieder apart van elkaar nog een paar keer uitgegaan (als de ander oppast), want samen uitgaan zit er niet meer in. Maar tijdens het uitgaan in m'n eentje ontmoet ik wel altijd leuke mensen. We pakten in de namiddag vaak een terrasje met Sophia en we gingen dan vaak expres naast andere ouders met kleine kinderen zitten. Aan Sophia hadden we dan (bijna) geen kind meer.

We hebben een middag een kajak gehuurd en zijn gaan snorkelen vanuit de kajak. Sophia zat dan met de ene ouder op de kajak als de ander aan het snorkelen was. Dus zo was ik aan het snorkelen terwijl Prosper en Sophia achter me aan het roeien waren. Het snorkelen was prachtig: zulk mooi koraal en zoveel vissen, we hebben zelfs zeepaardjes gezien. Toen ik dat vertelde, werkte dat gelijk op Sophia's verbeelding: elke vis was daarna een zeepaardje.

Na vier dagen in het resort te hebben gezeten zijn we naar een ander 'resort' gegaan, Varin Village. De bungalowhutjes waren 600 Bath, dus een stuk goedkoper en de hutjes zitten ook aan Sunrise Beach en ze zijn zelfs groter. Ze doen alleen niet aan reserveringen, dus je moet elke ochtend om tien uur voor de deur staan om te kijken of ze plek hebben. Ik had geluk, ze hadden net iets vrij en ik had gelijk ook het laatste hutje. Hier hebben we nog vier nachten gezeten. Varin Village had ook een paar poezen en op een gegeven moment werd Sophia gekrabt. Naar de dokter en hij raadde rabiës vaccinaties aan, ook al waren de wondjes niet eens te zien. We gingen erover nadenken, want dat betekent vijf prikken in de aankomende maand. Ik ben naar de eigenaars van Varin Village gegaan die zelf ook kleine kinderen hebben en heb met een dame redelijk Engels kunnen praten. Ze vertelde dat haar kinderen ook de hele dag met die poezen speelden en dat de poezen safe waren. Ze zijn ingeënt. Dat gesprek luchtte erg op en we hebben besloten haar toen niet in te enten tegen rabiës.


Emerald Cave
Zaterdag 7 februari 2015. Koh Muk, Thailand.

Op Koh Muk hadden we nog geen accommodatie geregeld en bij aankomst stonden er gelijk al allemaal mannen op ons te wachten die ons hele goedkope hotels aanboden. Ik denk dan altijd gelijk dat we toch nog afgezet worden, omdat we net aankomen dus makkelijke 'prooien' zijn. Dus we zeiden gelijk: 'nee, nee'. Ik ging met Sophia een drankje drinken (en bleef achter met alle tassen) en Prosper ging op zoek naar een hutje. Een half uur later kwam hij terug en vertelde dat alles vol zat. Dus toch jammer dat we dat aanbod van die mannen niet hadden geaccepteerd en ze waren nu nergens meer te vinden... Wij op een tuktuk door het eiland op zoek naar een hotel, en we vonden na een half uur gelukkig een fijne plek midden in the village van Koh Mook. Er hangt een super fijne sfeer in het dorp en we hebben een beetje rondgelopen en een scooter gehuurd. We hadden al snel een goede eettent gevonden met super veel kinderspeelgoed, wat Sophia elke keer vanuit binnen naar het terras sleepte. Dus het terras lag vol speelgoed, maar iedereen vond het wel grappig.

ProsperSophiabootKohMukSpeelgoedKohMuk

De volgende ochtend zijn we naar de Emerald Cave gegaan. Prachtig, maar je moet eerst honderd meter door een pikdonkere cave zwemmen alvorens je er bent. Ik was benieuwd hoe Sophia het ging doen, maar ze deed het top. Ze was helemaal niet bang en toen we uiteindelijk op het paradijselijke strandje waren aangekomen, wilde ze steeds weer terug de cave in. Ze is dus lekker avontuurlijk ingesteld gelukkig.

Daarna zijn we nog naar Kro Kradan gevaren (Sophia deed ondertussen haar slaapje liggend in de longtailboot) en hebben daar prachtig gesnorkeld. Heel mooi eiland! Toen we weer terugkwamen op Koh Mook weer lekker gegeten in het restaurantje en we kwamen een man tegen die een hond had met negen puppy's! Die waren zo lief, dat we -ondanks onze recente rabiës perikelen- ze wel moesten aaien! Koh Muk is een klein eiland, dus we zijn maar twee nachten gebleven. We hadden wel langer kunnen blijven maar we wilden toch weer verder.


Ontspannen massage?
Maandag 9 februari 2015. Koh Lanta, Thailand.

Vanuit Koh Muk hebben we de boot gepakt naar Koh Lanta, dit duurde ongeveer anderhalf uur. Ook hier nog geen accommodatie van te voren geregeld, maar met een songthaew werden we uiteindelijk bij Lanta Green Garden Resort gedropt die nog plek voor ons had aan het strand Klong Khong: Duizend Baht en een eigen bungalow met airco en een zwembad. Het zwembad was heerlijk verwarmd door de zon dus Sophia vond het geweldig. We hebben urenlang gezwommen. Sophia kan vanuit de kant in het water springen en ze kan zelfs met haar hele gezicht onder water en haar adem dan inhouden. We zwommen meer in het zwembad dan in de zee omdat er veel stenen in de zee zijn bij de meeste strandjes in Koh Lanta. Vanuit het zwembad hadden we wel uitzicht op de zee, dat dan weer wel!

HutKohLanta

We hebben weer een brommer gehuurd en we hebben elke dag een ander stukje van Koh Lanta ontdekt. In de middag kwamen we dan thuis voor haar slaapje en ons hangmatmoment en daarna zwembad. Een aanrader qua restaurant: Patty's Secret Garden. Ze hebben een groot speel-bamboehutje (lijkt op een soort kerststal) voor kinderen, dus eindelijk konden we eens ongestoord onze cocktail drinken. Zo'n ongestoord moment kost je wel wat, maar het eten en drinken hier is dan ook wel lekker!

Prosper en ik hebben nog tegelijkertijd een massage genomen. We dachten weer dat we Sophia wel een uurtje een filmpje van de tablet konden laten kijken. Maar nee, dat was niet zo'n goed idee: Sophia bleef de hele tent doorrennen, alles oppakken van de masseurs en ze ging de hele tijd op ons liggen zodat de masseur ook haar even ging masseren. De masseurs moesten wel lachen (wat Thaise mensen meestal doen), maar ze dachten volgens mij echt: 'tjeez, die hebben hun kind echt niet onder controle...' Uiteindelijk was het uur voorbij, maar ik voelde me niet echt zoals je je zou moeten voelen na een massage.


Pipi Langkous
Zaterdag 14 februari 2015. Koh Jam, Thailand.

Koh Jam hebben we uitgekozen omdat het hier wat rustiger en minder toeristisch zou zijn. En ja, dat klopt. We zaten in Sun Smile Resort in een prima bungalow (met fan voor 600 Bath). We kwamen aan om tien uur in de ochtend en hebben de rest van de dag lekker op het strand gezeten. Het zwemmen was heerlijk, het was alleen jammer dat je soms geprikt werd in het water. We weten niet hoe dat kwam, we denken kwallendeeltjes. De zoon van de eigenaar was zeven jaar en liep de hele dag rond in een spiderman outfit (Sophia's idool), dus zij liep steeds achter hem aan. Ik noemde haar: 'kleine spiderman', maar ze verbeterde me in: 'Nee mama, ik ben de grote spiderman'.

We zijn nog een keer naar de andere kant van het eiland gegaan met de scooter en daar hebben we heerlijk (als enige) in een strandtent gezeten. Er was een lief klein poesje waar we ons mee vermaakten. We hadden hem bijna meegenomen in onze tas. We hebben een dagtripje naar Koh Phi Phi gemaakt met een longtailboot. Sophia slaapt daar altijd heel lekker op dus tussen de eilandjes door lag zij lekker op een matje te slapen. Toen we bij Phi Phi aankwamen, zei Sophia: ' dus hier woont Pipi Langkous'.

Op een ochtend zaten we op onze veranda en toen hoorden we wat geluiden, bleken er allemaal aapjes te zijn op het balkon van de buren. Sophia vond dit heel spannend natuurlijk en offerde haar crackers op aan de aapjes. Dit voelde toch wel als het echte Thailand, dus we zij blij dat we ook dit minder toeristische eilandje gezien hebben. We hebben genoten van Koh Jam, uiteindelijk zes dagen gebleven en vooral de rust en de weinige mensen zijn de attracties.

AapjesvoerenKoJam


Ongelukkige graai
Maandag 16 februari 2015. Krabi, Thailand.

In Krabi Town hadden we het Greenery Hotel geboekt. Goede schone grote kamers met airco voor 900 Bath. Aangekomen in Krabi kwamen er gelijk allerlei taxichauffeurs naar ons toe die ons wel wilden brengen. Na onze domper in Koh Muk, dachten we nu slim te zijn en gingen op een aanbod in. Na nog wat Baht afgedongen te hebben, stapten we in een taxi en werden we voor 200 Bath meegenomen om vijf minuten later bij het hotel afgezet te worden. Dubbel afgezet dus. We wilden eigenlijk met de trein weer terug naar Bangkok, maar na wat rondgevraagd te hebben bleek een vliegtuig veel minder gedoe en niet zo duur te zijn als we hadden gedacht. Dus toen hebben we maar een vliegtuig geboekt voor over twee dagen, per ticket veertig Euro.

Die middag nog naar Ao Nang gegaan, een drukke boulevard, gezellig (maar heel toeristisch) met allerlei eettentjes. Wij wilden voor een romantisch sushi dinertje gaan. We hadden een leuk klein zaakje gevonden, maar toen ik de handjes van Sophia wilde wassen in de wc, greep zij opeens in een kannetje met hot essence oil, wat warm gehouden werd door een waxinelichtje. Het kommetje vloog door de wc en kwam in Sophia's gezicht en oog terecht en op mijn arm, waardoor ik gelijk voelde dat het heel heet spul was. Ik had het kommetje nog niet eens opgemerkt dus ik schrok erg. Sophia krijste het uit van de pijn en ik raakte ook aardig in paniek. We vielen zo'n beetje de wc uit en nadat ik het de eigenaars en Prosper had uitgelegd, waren de eigenaars wel heel behulpzaam. Ze kwamen gelijk met koud water en ijs aan en ze hadden een dokterspost gebeld om te vragen of we daar terecht konden.

Prosper bleef zoals altijd heel rustig, maar ik niet. Ik zette Sophia op een tafeltje neer en toen kieperde dat tafeltje ook om. Het vaasje met bloemen wat erop stond ook kapot. Na een paar minuten werd Sophia al weer wat rustiger. De sushi was ondertussen al op tafel gezet dus toch nog even snel opgegeten. Fles Sake in onze zak meegenomen en op naar de dokterspost. Daar werd het er niet veel beter op, qua huilende dochter dan. De dokters wilden het oog uitspoelen en er kwamen nog drie andere nurses bij om Sophia in de houdgreep te houden, omdat ze zich zo verzette. Ze plaste zelfs in haar broek op de dokterstafel en bleef maar schreeuwen en huilen. Uiteindelijk wel heel blij dat de dokters zo doorgezet hebben, want ze heeft wel een liter vloeistof in haar oog gekregen zodat het oog weer schoongespoeld werd. Ze hebben ook nog een foto genomen, en daar waren verder gelukkig geen bijzonderheden op te zien. Maar we werden toch nog naar een oogarts doorverwezen de volgende ochtend. Als afsluiter kreeg Sophia nog een ooglapje op met antibiotica erop. Weer op straat hebben we voor Sophia een 'Goofy PEZ' gekocht, en wij namen een cocktail. Iedereen weer blij. Daarna weer een songthaew naar huis genomen. Voor Prosper was geen plek, dus hij moest op de bumper, als levende Een .

De volgende ochtend bij de oogarts bleek alles goed te zijn en haar humeur was weer helemaal zoals altijd, ze heeft het hele ziekenhuis doorgerend en iedereen kwam weer achter haar aan omdat ze knuffels, tasjes of wat dan ook ergens had laten liggen. Na het ziekenhuis zijn we naar Railay Beach gegaan met de longtailboat. Het strand in Railay was prachtig en het zeewater erg warm. We zijn ook nog –stiekem- een aangrenzend zwembad ingedoken.


Straatleven
Donderdag 19 februari 2015. Bangkok, Thailand.

We kwamen weer aan in Bangkok na een vlucht van anderhalf uur. We gingen gelijk door naar Prosper's familie, die al ingelicht waren over onze komst door de moeder van Prosper. We werden weer heel hartelijk met omhelzingen ontvangen en Sophia werd overladen met donuts en pakjes sap. Dus zij is ook blij om weer terug te zijn. Onze slaapkamer was al klaargemaakt en we sliepen samen in een eenpersoonsbed met een heel dun matras: even bikkelen dus.

Wel leuk om het Thaise leven nu van zo dichtbij mee te maken. De tante van Prosper past de hele dag op twee kindjes, een van haar buurvrouw en een kleinkind. Al de buren leven op straat; ze zitten de hele dag voor hun huis, op te passen op hun (klein) kinderen. En de kinderen van de buren wonen ook allemaal weer vlakbij. Niemand is dus eenzaam en het is eigenlijk wel heel gezellig zo. In Nederland blijft iedereen maar in het eigen huis, tussen de eigen muren, ik ken mijn eigen buren niet eens. We hadden Sophia al op bed gelegd toen bleek dat de familie een bbq op straat geregeld had met veel eten. Wij met de babyfoon aan de bbq. Ze kijken allemaal met grote ogen naar babyfoon en praten er veel over. Interessant stuk techniek. Hun kinderen blijven gewoon net zolang wakker als de ouders.

VoordewinkelvantanteBangkok

Na een niet zo goede nacht (matras), gingen we de volgende ochtend naar Bangkok City om te gaan shoppen. Ik had een verassing voor Prosper, omdat hij de volgende dag jarig zou zijn. Ik had een kleine rugzak voor ons ingepakt. Eerst hebben we nog geshopt en om twee uur 's middags gingen we naar mijn verassing. We moesten met de boot, wat heel chaotisch was. Er zaten honderden mensen op en volgens de bootsman moesten we er op een gegeven moment af om weer op een andere boot te stappen en alles ging met gebaren en geschreeuw maar we hebben gewoon alles maar opgevolgd. En in the end, waren we toch bij de juiste halte uitgestapt en konden we met een privéboot naar het Chatrium Hotel. Toen kreeg Prosper door dat we die nacht in een sjiek hotel zouden verblijven en hij was heel blij!

Bij aankomst kregen we een welkomstcocktail en we werden zelfs gratis geupgrade naar een tweekamer suite. Het uitzicht was geweldig, de kamer geweldig en de infinitypool ook. Die avond gegeten met live jazzmuziek op de achtergrond, een heerlijk buffet met kingprawns, sushi, taarten (Sophia's favoriet) etc. In de ochtend weer een buffet met weer sushi. Nog even gezwommen en daarna de stad weer in. Prosper heeft die dag nog een bamboetattoo laten zetten en we hebben onze autostoel weer opgehaald in het eerste hotel waar we verbleven aan het begin van de reis.

Na nog een laatste nacht bij de familie te hebben gezeten (dat matras was weer even wennen na Chatrium), is het voor ons weer tijd om door te gaan naar Nieuw Zeeland. We zullen Thailand erg missen, en dan vooral de mooie stranden, het lekkere eten, het comfortabele leven (nooit de afwas doen) en de meestal vriendelijke mensen. Alhoewel de vriendelijkheid in de toeristische gebieden wel verdwenen is, vinden we. En Thailand is een stuk duurder geworden, soms waren de prijzen vergelijkbaar met die in Nederland. De Euro is momenteel heel zwak. Ik had ook verwacht dat de mensen- vooral die werken in restaurants in toeristische gebieden- wel wat beter Engels konden, maar soms wisten ze niet eens wat 'salt' betekende. Vooral na India was dat nog best opvallend om te merken. In India kunnen ze namelijk heel goed Engels. Sophia genoot eigenlijk wel van de aandacht die ze kreeg. Vooral van alle snoepjes die ze aangeboden kreeg. Dat zal wennen voor haar worden in Nieuw Zeeland, waar ze vast niet zoveel aandacht krijgt als hier.

Vervolg reis in Nieuw Zeeland

Social Media

Houd jij van Verre reizen met kinderen? Volg, like en blijf op de hoogte!