Artikelindex

JokeMohamed200Joke, Mohamed, Jenna en Ilyan: zes maanden door Azië - Deel 1: Thailand
21 oktober 2012 - 25 april 2013

Na lang wikken en wegen hebben Joke en Mohamed de stap gezet. De tickets naar Zuidoost Azië zijn geboekt. Eind oktober 2012 vliegen ze samen met Jenna (4) en Ilyan (2) naar Bangkok. Ook de visa voor Australië worden aangevraagd maar of ze de sprong naar dit andere continent gaan maken, zal pas tijdens de reis blijken.

door Joke Hertogen

Knoop 1 doorgehakt
Vrijdag 27 januari 2012. België.

Gisteren hebben we onze eerste grote knoop doorgehakt, en dit na jaren dromen, nadenken, wikken en wegen! We hebben ons ticket geboekt én betaald! Nu wordt het dus wel heel echt, want we kunnen niet meer terug!

We hebben geboekt bij Joker, aangezien zij de enigen waren die ons een open ticket konden aanbieden. Connections Mechelen liet ons op hun eeuwige onvriendelijke manier weten dat ik wéér veel te vroeg was en pas ten vroegste kan boeken in mei (elf maand voor de terugreis). Ik weet niet waarom deze mensen in een reisbureau werken, maar elke keer als ik mijn kop daar binnen steek word ik meteen afgeblaft: ‘Je bent te vroeg, wat heeft het voor zin een simulatie te maken? Openstaand ticket, dat bestaat niet…’ Soit we blijven positief en bij Joker zijn ze zó vriendelijk, dat we met plezier eventueel zelfs iets meer betalen.

Het moet wel gezegd dat ook bij Joker er een obstakel te overbruggen viel, ’t is te zeggen dat we eigenlijk pas moesten betalen in mei (bij boeking terugreis), maar Quantas (waarmee we vliegen) heeft beslist deze promotie stop te zetten eind januari. Daarom moesten we nu dus heel snel beslissen of we dit ticket toch pakken, met één gratis datumverandering. (By the way Quantas is blijkbaar de enige maatschappij die af en toe nog open tickets aanbiedt, voor de geïnteresseerden!) En dus hebben we beslist om de gok te wagen, want er blijft wel het risico dat we in mei iets moeten bij betalen.

Ook nog even meegekregen dat het visum voor Australië gratis kan aangevraagd worden, en drie maand geldig is, dus onafhankelijk of we die sprong wagen, zullen we dat zeker aanvragen! Wie weet, geraken we daar ook! Maar nu dus ‘vollenbak’ focussen op de verhuis in maart, en dan richten we onze pijlen volledig op Zuidoost Azië!

 

Wie zijn wij?
Wij zijn ‘Jo en Mo’ en ‘Jen & Illy’ zijn onze kids!

Jo (Joke) werkt als huisarts in een groepspraktijk van geneeskunde voor het volk in Schaarbeek in een uiterst multiculturele omgeving, en geniet daar enorm van! Meer dan vijf talen per dag (desnoods met Google Translate!), mensen mét én mensen zonder papieren, we proberen iedereen zo goed mogelijk te helpen!

Mo (Mohamed) werkt als vakbondssecretaris bij het ACV/LBC, ook in Brussel, in de non-profit. Op de bres voor de werknemers, aan de onderhandelingstafel met de werkgevers, hij doet zijn werk met de volste overtuiging!

Jen (Jenna) is de vierjarige dochter, die momenteel als een zingende ballerina door het leven gaat. Altijd goedgezind, uitermate koppig, en steeds een antwoord klaar!

Illy (Ilyan) is de junior, achttien maanden, maar je kan er niet naast kijken! Met een lont in zijn kont moet je steeds ogen op je rug hebben, altijd lachen, ook als hij deugnieterij uithaalt, een genot om in huis te hebben!

Wij hebben altijd al gedroomd van een wereldreis. Maar dan krijg je een nieuwe job en stel je uit... Dan komen de kids en stel je uit... Soms dan slaat de twijfel weer toe, ups en downs, maar diep in ons hart willen we er echt voor gaan! En dan denk je: Néé we willen helemaal niet meer wachten tot we oud en versleten zijn, we gaan ervoor! En nu hebben we dus echt de knoop doorgehakt. Zuidoost Azië here we come!

 

Eerste test, weekendje weg
Zaterdag 21 april 2012. Nederland.

Dit weekend hadden we een hotelletje geboekt in Geldrop, een klein testje in het ‘samen met zijn vieren op één kamer slapen’! Het is eigenlijk de eerste echte keer dat we dit uitproberen. Meestal nemen we ofwel geen ofwel één kind mee, of hebben we een kamer met gangetje, waarbij we één van de kids wat kunnen afzonderen. Maar nu dus één kamer, voor ons vier!

Hoewel we ter plaatse meteen een upgrade kregen naar een superior room (met twee dubbele bedden!), waardoor we een zee van ruimte hadden, had ik me al voorbereid op een slapeloos nachtje. Maar het bleek een absoluut hoogtepunt te zijn!

We gingen ervan uit dat Ilyan (2) sowieso zou protesteren in zijn tentje, dus besloten we hem er 's avonds gewoon in te leggen terwijl wij ons nog even klaarmaakten om iets te gaan drinken in de lobby. Mijnheer hield het na twee minuten protest voor bekeken, legde zijn hoofdje neer en nog eens vijf minuten later was ie weg!

Jenna mocht nog even mee naar beneden (en we hebben nog steeds geen deftige babyfoon, die het haalt tot in de lobby, maar eigenlijk zijn we daar wel vrij relaxt in), en bij de belofte dat ze bij mij mocht slapen, was ook zij binnen de vijf minuten vertrokken, terwijl wij nog tv keken! Onze kids zijn hele goeie slapers en dat ben ik ook. Toch is het wel een angst voor mij: als ik een chronisch slaaptekort ontwikkel, ben ik niet te genieten.

Maar dus test geslaagd, we hadden zondag zelfs het gevoel van uitgerust te zijn, hetgeen we met de kids zelden ervaren! Volgende grote test zal het inpakken worden, en ik denk ook als Mo en ik érgens over zullen discussiëren dan zal het de inpaklijst wel zijn!

 

Paklijst
Maandag 11 juni 2012. België.

Al ellenlange bagagelijsten heb ik afgecheckt, uren op fora rondgehangen om te kijken wat iedereen wél en niet meeneemt, maar uiteindelijk moeten we toch zelf de beslissingen nemen, niet eenvoudig!

Het begint natuurlijk met wát gaan we reizen, verschillende mogelijke combinaties, idealiter met twee rugzakken, maar ik wil mijn rug vrij voor de kleinste achterop (met patapum), dus komen we tot de volgende combinatie:

1 grote trekzak (90L)
1 ruime dagrugzak (32L)
1 kleine rugzak voor alledaagse dingen (zonnecrème, muggenzalf, eten,...)
1 buggy (welk type? nog niet uit!)
1 deryan tent (en eventueel toch een tweede voor Jenna, ook nog niet uit!)

en dan hebben we allebei onze handen vol, aan bagage of aan de kids ;-)!

Verschillende koppels hebben het ons voorgedaan, dus dit moet gewoon lukken! Concreet betekent dit wel minimaal inpakken (ik zet later nog wel de bagagelijst online)! maar hier geniet ik van, dit vind ik een heel leuke uitdaging! (Mohamed wat minder ;-)

Vandaag zijn we ook de eerste spullen gaan kopen: vooral de zomerspullen, die na de solden waarschijnlijk niet meer echt verkocht worden (tenzij in de hele dure winkels), en waarop we niet tot de solden willen wachten, omdat ze echt nodig zijn! vb. afritsbroeken, speciale merinowol T-shirts.

Ik ben al minstens tien keer bij As Adventure binnengestapt (ze kennen mij daar al goed ;-), een keer met Mo, een keer met Jen, om al hun maten te nemen (Teva-sandalen, T-shirts,...) zodat ik in de solden perfect weet wat waar en wanneer te kopen, kwestie van goed voorbereid te zijn!

Op dit moment zit ikzelf met een gezonde portie heerlijk voorbereidende stress, hoe meer ik lees, hoe meer ik het zie zitten, Mohamed geraakt op gang zoals een Diesel, maar zoals altijd geniet hij vooral van het vooruitzicht zich door mij te laten leiden, terwijl ik met mijn neus in de boeken zit, kan hij dubbel genieten van de omgeving! En op het moment dat de stress te hoog wordt (bij mij dan!) komt hij in actie, en neemt hij het over. Hopelijk werkt onze tandem zoals vroeger, nu ook nog zo goed, zoals met de twee kids!

Met Jenna zijn we gestart boekjes en tijdschriften te bekijken van Azië. Ze grijpt meteen naar de olifanten, tempels, kastelen, de bootjes en vooral de mooi beschilderde prinsessen vind ze geweldig! De foto's van de rijstvelden vindt ze heel leuk, maar onze tuin wordt dan ook meteen getransformeerd in rijstveld, zodat ik besef dat zij dat eigenlijk nog niet echt begrijpt ;-)

Voor de route zie ik toch meer en meer voor mij dat we zo weinig mogelijk zullen vastleggen en ‘het-we-zien-wel’ principe toe gaan passen. Op de bonnefooi gaan reizen, het bezorgt me nu al stress als ik dingen nu zou moeten vastleggen, zodat we ginder op een bepaalde dag ergens zouden moeten zitten. Brr, nee, niks voor mij!

Vandaag ook het visum naar Australië gaan vastleggen. Hier ligt ook alles open, we hebben het en we zullen wel zien!

 

Weekje proefdraaien
Donderdag 14 juni 2012. Nederland.

Ons laatste weekje verlof voor de grote reis, en tegelijkertijd een kleine try-out van onze reiszakken! We wachten tot het allerlaatste moment om te boeken, willen heel graag gaan kamperen, maar gezien de weersverwachtingen beslissen we toch een stacaravan te huren in Kamperland, Zeeland. Achteraf bekeken, goed idee!

Het inpakken gaat vlot, en ik heb het gevoel dat we de zak grotendeels gevuld hebben met hetzelfde materiaal dat we naar Azië zullen meenemen, én er was nog plaats over! En de zak heeft deze week vlot doorstaan, hopelijk de volgende zes maanden ook!

Ondanks het feit dat we er steeds beter in slagen mínder en minder mee te nemen, stak onze auto toch nog goed vol (tja als je plaats hebt, is het moeilijk om 'te doen alsof' ;-). maar bon dat zijn extra zakken (speelgoed kids, inhoud frigo, dekens, overtrekken...) die we gewoon ‘skippen’ en niet nodig hebben in oktober!

Groot dilemma voor mezelf blijft de buggy. Meenemen of niet? Ik lees verhalen van koppels die hem onmisbaar vinden, anderen vonden het volledig nutteloos. Ik weet niet of de meeste vierjarigen zo zijn, maar ons Jenna kan momenteel echt ‘hangen’: Mama, ik ben moe, heb pijn aan mijn voet, pakken... We weten dat ze lang kan stappen (bewijs tijdens neven en nichtenweekend, waar we twee uur aan een stuk gewandeld hebben!), maar ik heb echt geen zin in gedoe in Azië, nu ja, misschien is het daar ook weer anders, andere prikkels? We zullen toch een buggy meenemen, al is het maar om Ilyan af en toe onder controle te houden, wat een energie steekt er in dat manneke!

nl-0707474893-560-420nl-0707494323-560-420

Globaal hebben we echt genoten, van elkaar, van de omgeving en toch ook wel de rust. Ondanks het feit dat we vrij dicht op elkaar zaten sliepen de kids echt goed. Je merkt dat Illy zijn tent begint te herkennen als ‘vaste slaapplaats’, de eerste dagen wat onwennig, maar nadien kroop hij er zelf al in als hij moe was, en je voelt dat hij er volledig op zijn gemak inligt!

Klein minpuntje is dat mijn notebook het begeven heeft, nó fun! Verdorie, is nog geen drie maanden oud! Gelukkig was ik zo slim (óef!) om alles op de externe harde schijf te bewaren, behalve de bagagelijst... Die mag ik dus opnieuw maken, nu ja, als het dat maar is!

Nu terug thuis, en dus in directe lijn richting oktober, nog vier maanden. Wat kan ik genieten van blogs lezen en verhalen uitpluizen, maar het allerliefste zou ik toch nu al kunnen vertrekken!

 

We zijn er klaar voor!
Zaterdag 29 september 2012. België.

De laatste spuitjes zijn gezet... de kinderen zijn het intussen al ‘zo gewoon’, dat ze wel even tegenstribbelen, maar eigenlijk geen kik meer geven tijdens het prikje. Ze houden zich superflink! Het beloofde ijsje en het ‘tegendepijnsnoepje’ op voorhand doen daar ook wel wat aan natuurlijk.

We zijn twee weken geleden toch gestart met een testkuur Lariam, voor ons allevier. Vol goede moed getracht hen een capsule naar binnen te laten werken (Lariam smaakt heel bitter), en Jenna deed echt haar best, maar het bleek toch net iets te moeilijk. Bij Illy kwam het er gewoon tussen de lippen terug uit. Dan maar gemengd in wat yoghurt, en zonder problemen ging het goedje erin, idem voor de tweede week! Qua reactie eigenlijk nog niets gemerkt, de kids slapen als roosjes en zien geen roze olifantjes, dus voor Indonesie en Maleisie nemen we Lariam mee! (als profylaxe = geen probleem, ook niet voor de kids!). Voor Laos en Cambodja wordt het Malarone voor de kids en wij zullen enkel noodbehandeling meenemen en vooral goed aan preventie doen: smeren, muggennet en lange mouwen!

Nog twee weekjes werken, dan een weekje verlof, en dan zijn we écht weg. Het wordt nu allemaal wel heel concreet, en de eerste discrete stressopstootjes doen hun intrede. Maar al bij al zijn we echt zeer relaxed, we zijn er klaar voor!

Thailand-visa240

Een klein ‘stress’-baalmoment was mijn bezoekje aan de Thaise ambassade. Al maanden schuim ik het internet af, stel vragen, over hoe en wat voor het visum. Het probleem is dat als we met een visum-on-arrival willen toekomen (dus op luchthaven BKK), moeten we kunnen bewijzen dat we het land weer binnen de 30 dagen verlaten. Dat kunnen we niet omdat niets gepland is, én we een van de buurlanden over land zullen binnengaan. Blijkbaar doen ze in BKK zelf niet zo moeilijk, maar de luchtvaartmaatschappij waarmee je vertrekt in Zaventem kan je wel weigeren als je geen visum mee hebt én geen bewijs (vliegtuigticket) dat je het land op tijd weer verlaat. Dus neem je dat risico?

Uiteindelijk de knoop doorgehakt: we halen een visum, maar ik had het kunnen weten: dat is drie maanden geldig, en dus moet je op de ambassade ook kunnen bewijzen dat je daarna het land verlaat. Het zelfde scenario dus! (Daarvoor had ik dan 1,5 uur gereisd. Al een klein voorsmaakje van de wachttijden in Azie.)

Om een lang verhaal kort te maken, ik durf niet het risico nemen om zonder iets in Zaventem aan te komen. Joker raadde het ons ook af, misschien zijn we watjes, maar bon ;-). Gisteren dus een supergoedkoop ticket gekocht voor ons viertjes met Air Asia op 10 november, hetgeen we waarschijnlijk niet gaan gebruiken. Maar misschien ook wel?

Wat het werk betreft, vind ik dit wel een lastige periode: ‘afscheid’ nemen van de patiënten, vooral van mijn chronische patiënten is niet zo leuk, ook al kom ik wel weer terug, het voelt toch een beetje alsof je ze in de steek laat! Maar gelukkig heb ik supercollega's en maak ik me geen zorgen of ze in goede handen zijn ;-)!

Wat staat ons nu nog te doen? De laatste inkopen, en de zakken beginnen te maken! Ik ben zelf heel benieuwd of we het echt zo beperkt gaan houden als ik voor ogen heb. Van Hans nog een muggennet gekregen, daarmee ook de knoop doorgehakt over het wel/niet, en we hebben ons toch ook twee reddingsvestjes aangeschaft. Ben nog niet zeker of ze wel meegaan, nemen veel plaats in, maar zijn superlicht, kunnen gerust in een extra lichte zak als bagage, en ter plaatse binden we die vast op de rugzak. Als ik ergens bang voor ben voor de kids is het wel de zee. Misschien krijgen we er al snel spijt van, maar het geeft me een serieus rustiger gevoel ze bij ons te hebben. We zullen zien...

 

Tot zover de voorbereiding
Zaterdag 20 oktober 2012. België.

Hier zitten we dan, de laatste avond voor ons vertrek. Ik heb net een buikgriep overwonnen, Mohamed zit met een geblokkeerde schouder. Alleen de kinderen lijken gewoon door te gaan, waarschijnlijk te verwachten na aankomst...?

De kids zijn nog een weekje naar school/crèche geweest, voor hun eigen structuur, en zodat wij rustig alles konden inpakken. Dat ging eigenlijk heel vlot, goed voorbereid. Wat hebben wij genoten van de rust deze week. Moet je daarvoor naar Azië? Niet dus!

Buiten de dollars die ik was vergeten te bestellen, zijn er eigenlijk geen lijken uit de kast gevallen, ondanks het feit dat ik met het gevoel blijf zitten dat we nu toch wel iets moeten vergeten zijn? Een retourtje Western Union, en het dollarprobleem was ook weer van de baan.

Ons Jenna heeft een moeilijke twee weken achter de rug. Je merkt dat ze koppiger, nukkiger, dwarser is dan anders, en ze krijgt het niet verwoord. Vermoedelijk is het toch een heel verwarrende periode voor een kind van vier: we gaan op reis, wanneer, nog zoveel dagen, en waarom nu niet, niet meer naar school, en de andere kindjes wel nog, en we vieren de verjaardag, terwijl ze nog niet jarig is, thuis, op school, dat is heel leuk, maar er klopt iets niet. Gelukkig heeft ze een fantastische juf Nadine, kreeg ze Marieke de hond mee naar huis, die ze nu overal achter haar mee trekt. Dat beestje zal dus ook de tocht meemaken, want Marieke moet gewoon mee en de reis op zich ziet ze dan ook weer wel helemaal zitten. ‘s Nachts in het vliegtuig, ja dan moeten we daar ook slapen, boven de hoofdjes van oma en tante Leen, dat is echt wel grappig.

be-2010184177-560-420be-1710541793-560-420

Ilyan blijft de bruisende goedlachse wervelwind in huis, het manneke zijn enige referentiekader is Koos Konijn, en daar zullen we dan ook naartoe gaan als het woord ‘vakantie’ valt! maar ik vermoed dat de nieuwe prikkels minstens even leuk zullen zijn. Verder lijkt hij er totaal geen benul van te hebben dat er iets heel groots op komst is. Zolang mama en papa er zijn, is hij gelukkig.

De laatste daagjes in de crèche waren vooral voor de juffen een beetje moeilijk, vermoed ik. We kregen een prachtig geplastificeerd boekje en boekentasje mee naar huis met allemaal tekeningen van dingen die in Azië voorkomen (palmboom, dolfijn, aap, banaan) en bloemetjes met de namen van alle kindjes en juffen, schitterend! Voor Illy is dat toch ook weer een episode die eindigt, want eigenlijk mag hij 5 november naar school. Gelukkig dat we gaan reizen, want het ventje is nog langs geen kanten zindelijk. Ginder kan hij hopelijk zoveel mogelijk in zijn blote poep rondlopen, dan komt het wel ‘vanzelf’.

be-1710522107-560-420be-1710522190-560-420

De zakken! Het is ons gelukt: mijn zak weegt 13,5 kilo, en die van Mohamed 14,5 kilo! We hebben wel nog een derde hele lichte opvouwbare sporttas met wat zwemspulletjes er in, die we ter plaatse eventueel gewoon aan onze rugzakken kunnen hangen, één handbagage rugzak, de Deryan tent, Patapum en de buggy.

be-1710541810-560-420

Verder hoop ik hier dus regelmatig nog wat op te zetten. Bedankt allemaal voor de aanmoedigingen, het doet deugd te weten dat zoveel mensen je steunen, en je volgen, dat motiveert om ook weer achter de computer te gaan zitten en een tekstje te schrijven.

Tot zover de voorbereiding. Vanaf nu begint het volgende hoofdstuk!

 

Reacties  

#5 RE: Joke en Mohamed met dreumes en peuter zes maanden door Azië 2012/2013 - Deel 1: ThailandJael, Sjaantje 09-06-2013 19:03
Hoi Joke,

Ik heb genoten van jullie reiservaringen! Heerlijk als voorbereiding op onze reis. Vraagje: Hoe heet het laatste hotel, bij de luchthaven, waar jullie in Bangkok zaten? Wij zitten straks ook met een nachtvlucht terug. Bedankt!
#4 benieuwd naar jullie auto ervaringenAnnelies 19-11-2012 10:48
Hallo Joke,

In april gaan we zelf naar Thailand en willen we plekjes ontdekken waar we zelf nog niet geweest zijn. De kinderen gaan deze keer mee op ontdekkingsreis.

We overwegen om in het noorden een stuk met de auto te reizen. Hoe bevalt jullie dit? Hoe zijn de wegen? Is het makkelijk om je weg te vinden? Hebben jullie autostoeltjes kunnen vinden of rijd je zonder?

Benieuwd naar jullie auto ervaringen dus!

groetjes,
annelies
#3 alvast veel plezierDiana klavertje4 02-10-2012 23:56
Hoi Joke en fam.,

Wat gaat het ineens voor jullie opschieten, heerlijk hoor. Ik wens jullie veel plezier tijdens jullie aankomende lange reis. En in de komende maanden reizen wij gezellig via vrmk.nl met jullie mee. Geniet ervan!

Groetjes, Diana en fam.
#2 RE: Joke en Mohamed met dreumes en peuter zes maanden door Zuidoost Azië 2012-2013joke 20-05-2012 20:40
Hey Michiel en Marije!

ja hoor, we hebben een blog:
www.tangatanga.com/jomojenilly !
we houden jullie in het oog! zou leuk zijn elkaar tegen te komen!

groetjes,

Joke
#1 ook halloMichie en Marije 18-05-2012 19:13
Hallo Joke,

Dank voor je reactie. Wellicht komen we elkaar ergens in Azië tegen. Wij zijn in Vietnam/Thailan d rond februari/maart. We hebben een website: www.reisfanaat.nl
Jullie ook?

Vriendelijke groet, Michiel en Marije

Social Media

Houd jij van Verre reizen met kinderen? Volg, like en blijf op de hoogte!