Artikelindex

De dag dat we ein-de-lijk koekjes mochten eten
Woensdag 22 april 2015. Kuala Lumpur, Maleisië.

Jonas weet het bij het wakker worden precies: vandaag is dé dag. 'Wat gaan we vandaag doen Jonas?', vraag ik hem bij het wakker worden. 'Koekjes eten!' is het triomfantelijke antwoord van onze peuter. En zo is het. Al bijna een week geleden heeft hij in de supermarkt zelf een pak koekjes voor in het vliegtuig mogen uitzoeken. Na daar dagen smachtend tegenaan te hebben moeten kijken, is het vandaag dan eindelijk zo ver. Vandaag gaan we met het vliegtuig, en dat betekent dus dat er koekjes gegeten gaan worden.

Ook Tijl staat monter op en heeft er zin in. Voor hem betekent de start van de reis dat hij de hele vlucht ongelimiteerd filmpjes mag kijken. En daar heeft hij al een tijd naar uitgekeken. Zo leven we elk op onze eigen manier toe naar onze reis...

Een reis, die begint met een lange vlucht. Iets waar niemand echt naar uitkijkt, maar die elk jaar een steeds minder groot obstakel voor ons wordt. Want de kinderen worden groter, en dat is goed te merken. Reizen met baby's en dreumesen was fantastisch, maar wat is het een stuk makkelijker met een peuter en een kleuter die allebei zelf kunnen lopen - hoe deden we dat hiervoor eigenlijk, vraag ik me af als ik de berg bagage bekijk die we toch elke keer weer meesjouwen - en die allebei ook al best een beetje begrijpen dat ze soms echt even stil moeten zijn, netjes moeten meelopen of stil moeten zitten.
En echt: hulde voor Tijl en Jonas! Wat houden ze zich goed al die lange uren van de vlucht en al het wachten daaromheen. Ze geven nauwelijks een kik, al geven ze beiden wel duidelijk te kennen dat het niet bepaald leuk is om zo lang in het vliegtuig te moeten zitten. Maar eenmaal aangekomen in Kuala Lumpur, lijkt de vermoeidheid vergeten en rennen ze vrolijk en uitgelaten rond, zich ondertussen verwonderend over de heerlijk warme temperatuur, de palmbomen en de bruine gezichten van de mensen hier.

Ook het appartement (Setia Sky Residences) dat we voor de komende dagen hebben gehuurd, valt bij de heren in de smaak. En niet alleen bij hen trouwens: ook wij volwassenen zijn onder de indruk. Het is ruim en schoon, de locatie is fantastisch en het uitzicht op de Petronas Towers is fenomenaal. En: er zijn maar liefst twee pool-deks met elk twee zwembaden, waarvan één ook nog eens met speeltuin. Voorlopig moet al dat moois echter even wachten, want we zijn allemaal volledig afgedraaid. Tijd voor een collectieve middagdut. Een paar uur later halen we de schade alsnog in, en spetteren we heerlijk een uurtje in het rond.

vierinzwembadKL

'Ik heb honger', constateert Tijl na een tijdje. En inderdaad: het loopt al tegen zessen, en ondanks dat ons bioritme nog niet helemaal op de lokale tijd is ingesteld, gaat er bij ons ook wel een hapje in. We gaan de straat op om daar ons diner bij elkaar te scharrelen. Dat kan prima tegenover ons appartement. Daar is een lokale foodcourt opgetrokken, waar ze allerlei heerlijks verkopen. We nemen plaats tussen de locals en wijzen een aantal gerechten aan die er lekker uitzien. En dat zijn - helaas voor de kinderen, maar gelukkig voor ons - alleen Maleisische specialiteiten. Maar wat schetst onze verbazing als ons eten op tafel staat: geen enkele wanklank over het lokale eten. Vooral Tijl - die vorig jaar in Indonesië heeft geleefd op een dieet van uitsluitend patat en spaghetti - eet met smaak van zijn noodles en rijst. Wat een wereldreiziger! Jonas trekt zijn oude charme-act maar weer eens uit de kast en heeft direct contact met de - verder alleen maar lokale - andere eters om ons heen. En ook Tijl doet vrolijk mee. We houden het kort, want we merken aan de kinderen en aan onszelf dat het wel een beetje genoeg is geweest voor vandaag. Niettemin: een veelbelovende en prima start van onze reis. We hebben er allemaal duidelijk zin in!

vieraantafelKL

 

Grote hoogten die weinig indruk maakten
Vrijdag 24 april 2015. Kuala Lumpur, Maleisië.

Een unicum in de afgelopen vier jaar: wij maken de kinderen vandaag wakker in plaats van zij ons. Het is al over tienen als we besluiten dat het ook voor hen tijd is om op te staan. Hebben we hier gewoon het geheim voor uitslapende kinderen gevonden: verre reizen maken en een paar tijdszones opschuiven, meer blijkt er niet voor nodig.

Vanochtend staat er, met het oog op de lange reisdag van gisteren, een kort uitstapje op het programma. We bezoeken vandaag de Petronas Towers. Voor het luttele bedrag van twintig Euro per persoon brengt de lift ons 86 verdiepingen omhoog (als je dan toch de hoogste twin-towers ter wereld neerzet, kun er maar beter wat aan verdienen, moeten ze daar bij Petronas gedacht hebben).

Jonaspetronasdag2Tijlpetronasdag2KL

Best cool, vindt Tijl. Op deze hoogte van 370 meter kun je niet eens meer zien welke kleuren de brommers beneden op straat hebben. Niettemin is hij een stuk meer geïnteresseerd in het ijsje dat we hem hebben beloofd als we weer beneden zijn. Bovendien is dat uitzicht allemaal wel oké, maar de maquettes van de torens waren eigenlijk het mooist, besluit hij. Ook aan Jonas is het uitje nog niet helemaal besteed, zo blijkt. Als we weer beneden staan, vraagt hij doodleuk wanneer we nu eigenlijk die toren ingaan. Dus... Een ijsje eten dan maar, en vervolgens weer lekker terug naar het appartement voor meer zwembad-plezier. Halverwege de middag is het tijd voor het middagslaapje van Jonas, terwijl de rest zich vermaakt met lezen, spelen en een beetje slapen.

Tegen vijven maken we ons op om weer op pad te gaan. Met bestemming Jalon Alor deze keer. Deze food street in het hartje van de stad verandert 's avonds in een zee van tafeltjes waar allerlei exotische lekkernijen gegeten kunnen worden. We zijn wat aan de vroege kant, en echt gezellig of sfeervol is het er nog niet. Wel worden we elke halve meter aangesproken door medewerkers van restaurants waar we écht moeten komen eten. Eigenlijk hebben we hier geen van allen veel zin in, en collectief besluiten we dat we eigenlijk veel liever bij het veel minder toeristische en een stuk authentieker aandoende food court tegenover ons appartement willen eten. Nog geen kwartier na aankomst zitten we dus weer in de taxi terug, om vervolgens muurvast komen te zitten in de avondspits van Kuala Lumpur. De 3,5 kilometer neemt ruim een uur in beslag, maar gelukkig zorgt Jonas voor de nodige afleiding door elke bus, motor en taxi-auto aan te wijzen die hij ziet, en er daarbij steevast bij te vermelden of het om één (= één) of om twee (= alles variërend van twee tot een heleboel) exemplaren gaat.

Niettemin zijn we blij als de taxi ons weer voor het appartement afzet en we kunnen gaan eten. De kinderen zijn volledig over hun piek heen, en vooral Tijl kan alleen nog maar op schoot hangen. Toch zijn we verrast hoe goed ze allebei ook nu weer eten. Tijl heeft anderhalve liter water nodig om zijn tong te blussen bij het eten van zijn best wel pittige nasi goreng, maar het hele bord wordt tot de laatste rijstkorrel leeggegeten. Jonas verorberd een deel van zijn portie rijst met ei, en zoekt dan het gezelschap van een aantal speelkameraadjes op.

Als de kinderen in bed liggen, werken de volwassenen zich nog even goed in het zweet in de gym op de 34e verdieping. Zelfs met de airco is het zweten geblazen, maar het uitzicht maakt het de paar indrukwekkendste kilometers die ik ooit gelopen heb. En dat op een loopband! Met een duik in het zwembad om af te koelen, sluiten we de dag af. Dat kan een stuk slechter.

Reacties  

#2 Huis RingletGuest 22-02-2016 13:23
Hoi Suzanne en Justus, Wat leuk om jullie reisverhaal te lezen. Waar hebben jullie het huisje in Ringlet geboekt? Wij gaan in augustus die kant op en dit lijkt me een perfect plekje!
Vriendelijke groet Wanda
#1 Welk land is aanrader in Azie?Guest 12-02-2016 21:58
Beste Suzanne en Justus,
Wij zijn van plan om 3 maanden rond oktober (of evt januari) met onze kinderen (dan 4 en net 2 jaar) op reis te gaan. We denken aan een combinatie van azie en australie.
Wij dachten onder andere aan Maleisie omdat je daar een auto kunt huren en dus makkelijk kunt reizen. Nu zie ik onder jullie blog staan dat jullie in Azie echt leukere plekken hebben gezien. Nu ben ik heel benieuwd welke plekken jullie dan bedoelen en welk land/landen jullie in Azie zouden aanraden met kleine kids.
Wij zijn zelf wel echte reizigers, maar met kinderen vind ik het anders, vooral omdat iedereen overal een mening over heeft (te warm, te vies, te moeilijk reizen met kids), hoor dus graag van jullie als ervaringsdeskun digen met kleine kids wat jullie aanraden!
Alvast heel erg bedankt!
Groeten A.

Inhoudsopgave

  1. Voorbereiding
  2. Kuala Lumpur
  3. Ringlet
Altijd gesloten?

Social Media

Houd jij van Verre reizen met kinderen? Volg, like en blijf op de hoogte!