Artikelindex

In de wolken
Zondag 19 april 2009. Cemoro Lawang, Java, Indonesië

We reizen per trein van Kalibaru naar Probolinggo, een rit van vier uur. Op het station in Kalibaru ontmoeten we het enige andere buitenlandse stel dat ook met dezelfde trein reist. Zij gaan in bisnis en wij hebben gekozen voor eksekutif (met airco). Het is een prachtige route die ons langs plantages, rijstvelden, kleine dorpjes en bergen voert. In een rustig tempo zien we het plattelandsleven van Java aan ons voorbij glijden, en we genieten met volle teugen. Maar ook in de trein zelf is het erg gezellig. Er zitten alleen maar Indonesische mensen in de trein en ze willen graag een praatje met ons aanknopen. En natuurlijk even Mika een aai over zijn bol geven. En stiekem even controleren of die krullen wel echt zijn. We zien ook de heerlijkste gerechten voorbij komen. Niet in efficiënte kartonnen doosjes maar gewoon op een porseleinen bord. Helaas hebben we al gegeten maar een volgende treinrit willen we hier zeker gebruik van maken. En tot onze verbazing stopt de trein precies vier uur later op het station van Probolinggo waar we fris en fruitig de trein verlaten. Het Engelse stel dat bisnis reist ziet er aanmerkelijk minder fris uit.

Een treintje ging uit rijden...Met geweldige uitzichten

Hier niet de hordes met touts die ons staan op te wachten. Maar een vriendelijk mannetje houdt een bemo voor ons aan waarmee we naar het busstation worden gebracht. We hadden van tevoren al gelezen dat er in Probolinggo veel opgelicht wordt, met name op het busstation. het busstation hebben we nooit gezien en voor we het in de gaten hebben worden we gedropt bij een dubieus transport office samen met het Engelse stel. In eerste instantie zijn we hier allesbehalve blij mee maar weten er even later toch een goede deal te sluiten. Na stevig onderhandelen worden we voor een laag bedrag direct naar Cemoro Lawang gebracht. Met het openbaar vervoer duurt de rit twee uur. Onze chauffeur heeft er zin in en wil zijn oude record verbreken en binnen een uur staan we bij het eerste guesthouse. Daarvoor zijn we in zijn oude roestige minibus over bergweggetjes omhoog geslingerd. Met één oog op de weg en het andere op de prachtige omgeving is het moeilijk genieten van de nogal spannende rit. Mika krijgt er niets van mee. Hij is al kort na vertrek in slaap gevallen en wordt pas wakker als we zijn aangekomen in Cemoro Lawang. We vinden al snel een guesthouse vlak bij de ingang van het National Park.

Het is 03:30 uur als er op onze deur wordt geklopt. We moeten er vandaag vroeg uit omdat we de zonsopgang willen bekijken vanaf Gunung Penanjakan. We hebben samen met Fran en Andy (het Engelse stel) een jeep geregeld met chauffeur. We vertrekken om 04:00 uur met vijf slaapkoppen en één wakkere chauffeur. Het is pikkedonker en onderweg komen we niemand tegen. We hobbelen en kronkelen over de slechte weg naar boven. Onze verbazing is groot als we boven aangekomen tientallen jeeps zien staan. Het laatste stukje leggen we per benenwagen af. We passeren vele kraampjes en verkopers die allemaal hele 'nuttige' spullen verkopen. Als we de top bereiken verbazen we ons opnieuw. We dachten, heel naïef, dat we boven op een berg van zwart lavazand zouden staan. Maar hier is een tribune van beton aangelegd. En we zijn, op z'n zachtst gezegd, niet bepaald de enigen. Iedereen verdringt zich hier om de zon te zien opkomen. Oké, het is best aardig om te zien, maar lang niet zo spectaculair als we verwacht hadden. En ondanks het ontbreken van de zon staat Mika al snel in de spotlights. Er worden weer tientallen foto's van hem gemaakt en veel mensen willen hem even aanraken. Onze jeep is één van de eersten die aan de afdaling begint. Onderweg stopt hij op een heel mooi uitzichtpunt waar we genieten van een schitterend uitzicht op de vulkaan. Dit is vele malen mooier dan wat we daar bovenop de berg zagen. En we zijn ook nog eens de enigen. Alleen al hiervoor was het de trip waard.

De bromo-vulkaanKijk, er komt rook uit!

Verder afdalend rijden we als eerste de sandsea op waar de eerste paarden ons al tegemoet komen. De ruiters roepen ons toe om vooral een paard te nemen om de krater te beklimmen. We zien, nadat we gestopt zijn, een heleboel paarden staan en vragen ons af wat al die paarden hier doen. Later zal ons dat snel duidelijk worden. Wij zijn eigenwijs en 'gooien' Mika in de rugdrager en beginnen, met Don als paard, te lopen over het zwarte lavazand. Na een vlakke start begint het klimmen. Deze klim brengt ons onderaan het laatste deel, een trap van 253 treden. Als we eenmaal boven staan genieten we van het wonderschone uitzicht en zijn trots op onze prestatie. Grote witte rookpluimen komen uit de krater omhoog. We hadden Mika beloofd dat hij, eenmaal boven, even zelf mocht lopen. Maar dat vinden we veel te gevaarlijk op deze smalle kraterrand en daarom kopen we hem maar om met een heerlijke lolly. Het is heerlijk rustig hierboven en de uitzichten zijn haast onwerkelijk mooi. Als we aan de afdaling beginnen zien we direct waarvoor al die paarden klaarstonden. Een grote stroom mensen (velen te paard) komt ons tegemoet. Tjonge, zijn wij even blij dat we zo vroeg waren. We hadden de vulkaan bijna voor onszelf.

Die avond regelen we op de ouderwetse backpackers manier een privé minibusje die ons naar Yogyakarta moet gaan brengen. Door de grote afstand blijft het bedrag, zelfs na stevig afdingen toch aardig hoog. Al snel vinden we twee stellen die ook richting Yogyakarta reizen en ze willen graag met ons mee. Hierdoor zijn de kosten per persoon nog lager dan het openbaar vervoer.

Partners

Social Media

Houd jij van Verre reizen met kinderen? Volg, like en blijf op de hoogte!