Don, Natasja en Mika in AustraliëNatasja en Don rondreis met kind op de  Filippijnen
29 december 2008 - eind juli 2009

Sinds hun wereldreis van zeven jaar geleden zijn Natasja en Don besmet met het reisvirus. De komst van hun zoontje Mika ('05) heeft hier niets aan veranderd en daarom gaan ze nu met z'n drieën het avontuur aan. Hun motto: 'zo veel mogelijk dingen doen waar we plezier aan beleven'. Een lange reis hoort daar zeker bij. De komende zeven maanden kun je hun verhalen lezen vanuit o.a. Thailand, Australië, Indonesië, Maleisië en de Filippijnen. Hier lees je hun verslag over de Filippijnen.

Door Don en Natasja.


Adrenaline
Vrijdag 5 juni 2009. Manilla, Luzon, Filippijnen.

Hello...We zijn de eersten als we om 6.30 uur de ontbijtzaal in lopen. Met volle buiken vertrekken we naar de luchthaven van Kuala Lumpur om onze reis in de Filippijnen voort te zetten. In Thailand kwamen we een stel tegen die erg enthousiast waren over de Filippijnen en tegelijkertijd minder positief over, onze volgende bestemming, Cambodja. In 2002 zijn we al samen een maand in Cambodja geweest en vonden het toen heerlijk rustig en onbedorven qua toerisme. De cultuur en de recente geschiedenis maakten destijds grote indruk op ons. Nu schijnt het op sommige plaatsen erg druk te zijn. Dat is helemaal niet erg als je er voor het eerst naar toe gaat, maar omdat we nu nog mooie herinneringen hebben willen we die graag behouden. Dus daarom vonden we een nieuwe bestemming, afwijkend van onze oorspronkelijke planning, in de Filippijnen.

Dat klinkt allemaal wel leuk en aardig maar zie er maar eens te komen. Tijdens de taxirit naar de luchthaven hebben we nog geen idee wat een chaotische ochtend ons boven het hoofd hangt. Een ticket was eenvoudig en snel geboekt, maar toen we wilden inchecken kregen we te horen dat we het land niet in komen zonder een ticket waarmee we de Filippijnen weer verlaten. Dat hoor je wel vaker en meestal vragen ze er niet eens naar, zoals recent nog toen we op Bali vlogen. Maar deze meid was erg standvastig en we konden echt niet inchecken als we dat uitreisbewijs niet konden laten zien. Shit! Wat nu? Zoveel tijd hebben we nu ook weer niet om alles uit te zoeken. Haast is dus geboden. We pakken onze laptop (Kuala Lumpur bedankt voor WiFi in de hele luchthaven!) en vinden een geschikt en betaalbaar ticket naar Bangkok. Nadat we alle tijdsintensieve stappen hebben doorlopen blijkt na de allerlaatste klik dat er een storing in het betalingssysteem zit. Nu schieten we écht in de stress, want de tijd begint te dringen. Snel rennen we het kantoor van Air Malaysia in. Ja, ze hebben een ticket naar Kuala Lumpur. Dat maar doen dan? Wat kost het? Een kleine duizend euro. Wat? Daar gaan we dus echt niet aan beginnen. Onze race tegen de klok gaat door. We informeren bij een klein reisbureautje (niet meer dan een één meter brede balie) waar een vriendelijke dame rustig gaat uitzoeken wat de mogelijkheden zijn. Al snel heeft ze door dat we daar geen tijd voor hebben en ze stuurt ons met spoed door naar de balie van Air Asia, die net geopend is. Waarom moet je altijd lang wachten op een lift als je haast hebt? Twee verdiepingen hoger rent Natasja naar de balie van Air Asia en Don rent met Mika en de rugzakken met het karretje naar de incheckbalie. Kunnen we nog inchecken? Dat moet dan direct! Over een afstand van vijftig meter houden we elkaar met armbewegingen op de hoogte van de situatie. Natasja spoort de dames aan om snel te boeken en een bewijs hiervan te printen. Dan komt Don (met creditcard) naar de balie van Air Asia terwijl Natasja de rugzakken op de band gooit. Op het nippertje checken we in. Maar dan zijn we er nog niet. Er volgt nog de douane en de handbagagescanners en uiteindelijk komen we hijgend de wachtruimte binnen. We horen direct dat het boarden begint en dat gezinnen met kinderen het eerst aan boord mogen. Terwijl de adrenaline nog volop door onze aderen stroomt zijn we de eersten die plaats nemen in het vliegtuig. Manilla here we come!

Het is niet het welkom waarop we hadden gehoopt. De regen komt echt met bakken uit de grijze lucht vallen. Als we in de taxi zitten op weg naar ons hotelletje zien we aan de grote diepe plassen dat er al heel veel regen is gevallen. Soms, als het verkeer even door kan rijden, zien we echte golven langs auto's omhoog komen. En het blijft plenzen. De volgende dag is het nog net zo nat. Maar dat zal de pret niet drukken, we gaan naar Museo Pambata, het kindermuseum van Manilla. Het museum is een groot succes. Mika vermaakt zich 'in het menselijk lichaam', speelt in bamboe hutjes en verkoopt vis en groente op de markt. Het aller-leukste vind hij het interactieve gedeelte waar hij in een kapotte auto mag rijden en vele natuurkundige trucjes (met magneten) kan uithalen. 

Een succesvol bezoekje aan het kindermuseumHet begin van de carriere van MikaSpelen in huisjes, altijd leuk

Omdat het museum om twaalf uur sluit gaan we even naar een shoppingmall om wat te eten en tegelijkertijd wat geld te pinnen. Onze verbazing is groot als we midden tussen de vele winkels een gigantische schaatsbaan zien liggen. En even verderop draait hij nog een rondje mee in de draaimolen. Na de lunch keren we terug bij het museum waar Mika zelfs nog even in een helikopter mag zitten. Zo wordt een regenachtige dag toch nog een groot succes. 


Same same but different
Zondag 7 juni 2009, Dumaguete, Negros, Filippijnen.

Wedstrijdje rugzakzoekenWe vliegen van Manilla naar Dumaguete op het eiland Negros. Als we landen en in het miniluchthaventje zijn aangekomen is de welbekende bagageband nergens te bekennen. Er komen karretjes aan met een stapel koffers erop en dan is het ieder voor zich en graaien maar. Als het karretje leeg is volgt een nieuwe lading koffers, dozen en tassen. Het is echt grappig om te zien en we doen (met een glimlach) aan het graaien mee. Natasja duikt op de eerste lading en later is de tweede lading voor Don. Als we al onze spullen bij elkaar hebben zoeken we vervoer naar een guesthouse dat als 'zeer goed' staat aangeschreven in de Lonely Planet. Daarom zijn we enigszins teleurgesteld als we de kamer eenmaal zien maar besluiten toch dat we het hier wel een nachtje (of twee) uit moeten kunnen houden.

Met een tricycle rijden we het centrum in waar we wat eten bij een heel leuk restaurantje/studentencafé met een heerlijk groot dakterras. Sinds onze aankomst in Dumaguete zijn de Filippijnen ons al snel gaan bevallen. We hebben inmiddels aardig wat gezien van Azië maar de Filippijnen is een verhaal apart. Op sommige punten zijn er zeker overeenkomsten maar op heel veel punten is het zo anders dan de rest van de landen die we bezocht hebben. Komt zeker ook door het overal duidelijk aanwezige katholieke geloof. De mensen zien er ook net iets anders uit. Ze zijn over het algemeen wat steviger en we krijgen vaak het gevoel dat we in Zuid Amerika zijn. Dat komt door de Spaanse invloeden in het verleden. Het is leuk (en soms ook wel lastig) om ergens te zijn waar alles net even anders is een anders gaat. Na een valse start in Manilla bevalt het ons prima in de Filippijnen.

Die nacht slapen we niet goed. We hebben airco op de kamer en het ding doet ontzettend zijn best. En we zouden het vreselijke lawaai best nog wel op de koop toe willen nemen als hij wat koelte zou afgeven. De hele nacht liggen we bezweet wakker vanwege de warmte en het ontbreken van een fatsoenlijk werkende ventilator. De volgende ochtend checken we uit en verhuizen naar een hotelletje dat vijftig meter verderop is gelegen.

Ondanks dat we de gehele nacht hebben wakker gelegen besluiten we om die dag toch wat te gaan doen. We huren een brommertje voor een trip naar het dorpje Valencia. Het is nog een hele toer om het drukke Dumaguete uit te geraken. Van alle kanten krijgen we goedbedoelde aanwijzingen. Het leek wel of heel Dumaguete op de hoogte was van onze rit naar Valencia. Als we eenmaal het drukke centrum achter ons laten is het heerlijk ontspannen rijden (over een niet al te beste weg). Langs de weg veel lachende gezichten en zwaaiende handen. We voelen ons net Willem Alexander en Maxima. Al betwijfelen we dat zij samen op een brommertje door de Filippijnen zullen crossen. Valencia zelf stelt niet veel voor maar ze hebben er een rijtje winkeltjes waar we wat kunnen eten. We eten een paar broodjes bij twee oudere dames. Terwijl wij de broodjes eten neemt de oudste dame de bloeddruk op bij de ander. Als ze ons ziet kijken gebaart ze direct of we onze bloeddruk ook willen laten opmeten. Het laatste wat we hier (in the middle of nowhere) hadden verwacht is een medische check-up! Qua bloeddruk zit het nog wel goed met ons.

Willem Alexander op de brommer door de FilippijnenGelukkig zit het goed met de bloeddrukBrrr... toch wel heel erg koud

Via smalle hobbelige weggetjes rijden we de bergen in om een waterval te bezoeken. De rit is echt prachtig. Om ons heen de steile groene bergen en naast ons de rook die uit de bergwand komt. Onze neuzen vertellen ons al snel dat we bij een vulkaan in de buurt zitten. Hier is niets aangegeven en we moeten daarom ook regelmatig vragen welke kant we op moeten. En het is soms best verwarrend als mensen je iedere keer een andere kant opsturen. Maar met wat geduld en zoeken weten we de waterval alsnog te vinden. Het blijkt dat de waterval een ontmoetingsplek is voor diverse gezinnen. We zijn de enige blanken en daarom wil iedereen even kennis met ons maken. Mika wil alleen maar de kleren uit en het water in. Daar komt hij wel even van terug als hij merkt hou koud dat water is. Maar uiteindelijk is de verleiding te groot en spettert hij al snel in het water rond.

Een toekomst vol mooie reizen?Op de weg terug naar Dumaguete ziet Don bij een vervallen huisje een bord met daarop Fortuneteller staan. Dat wekt altijd nieuwsgierigheid. Als we stoppen voor het bouwvalletje begint de hond te blaffen en al snel komt Linda tevoorschijn. De poort gaat open en even later zitten we al bij haar aan tafel. We weten niet hoe serieus we haar moeten nemen en wat er allemaal van uit gaat komen, maar dit was een bijzondere ervaring. We sluiten onze dag weer af in hetzelfde studentencafeetje en keren terug naar ons comfortabele hotel.

 


Mooi mooi
Woensdag 17 juni 2009. Tubod, Siquijor, Filippijnen.

De boot voert ons over een ruwe zee naar het eilandje Siquijor. Het regent pijpenstelen als we aankomen. Gelukkig staat er een busje van het resort waar we een kijkje willen nemen. Eenmaal daar zijn we direct verkocht. Ondanks het slechte weer vallen we direct voor de charme en het gigantische zwembad van dit resort. De huisjes staan tussen de vele palmbomen en liggen nooit ver van de zee. Hier kunnen we het wel een dag of drie, vier uithouden. Dat was ook onze oorspronkelijke planning. Maar elke keer weer plakken we er weer een paar extra nachten aan. Uiteindelijk blijven we er tien nachten en gaan we er met pijn in ons hart weg. We zitten nu aan het begin van de regentijd en dat betekent dat het niet elke dag stralend weer is. Gelukkig blijft de hoeveelheid regen beperkt en genieten we van elke dag. Dat genieten begint al in de ochtend met een heerlijk ontbijt met verse mango's. Daarnaast draagt het supervriendelijke personeel zeker haar steentje bij. Iedereen kent Mika's naam en zelfs als we langs de tuinmannen lopen wordt Mika nageroepen. Eén meisje is helemaal verzot op Mika. Ze kan niet van hem afblijven en noemt hem iedere keer ‘mooi-mooi’. Meestal laat Mika het gelaten toe maar soms wordt het hem even teveel en rent hij weg van alle aandacht.

Siquijor, geweldig eilandHelemaal dol op Mika

Watervallen
Samen zwemmen bij de watervalSiquijor is een geweldig eiland. Dit is echt zo'n plekje waarvan mensen zeggen: zo zag het er in Thailand twintig jaar geleden ook nog uit. Het is nog erg authentiek, er zijn prachtige witte stranden, er is een natuurreservaat (zowel boven water als onder water!) en het heeft een zeer vriendelijke bevolking. Dit is echt nog niet verpest door het toerisme. We huren regelmatig een brommertje om het eiland te verkennen, of gewoon om even verderop in een dorpje onze email te checken. Het is hier ook nog heerlijk rustig op de weg. We gaan op een dag een brommertrip maken naar de Cambugahay watervallen, en rijden het ervoor gelegen plaatsje Lazi in. Hier eten we een paar heerlijke chocoladebroodjes bij de plaatselijke bakker en bezoeken de oude vervallen kerk. Mika vindt het dan altijd prachtig om te inspecteren wat er allemaal kapot is. En aan deze kerk is nogal wat kapot, dus hij kan zijn lol op. Dan is het nog maar een klein stukje naar de watervallen die we via een flink aantal traptreden bereiken. Het eerste wat opvalt is de schitterende blauwgroene kleur van het water en de Filippijnse jongens die zonder enige vrees van de waterval naar beneden duiken. Een ideaal plekje om even af te koelen. Don raakt enthousiast en trekt de stoute schoenen aan voor een sprong van de waterval. Op de weg terug stoppen we bij JJ's Café voor een lunch.

Een klein beetje thuis
Spelen met AJ, het zoontje van JJBij JJ's café krijgen we direct het gevoel dat we geen klanten zijn maar gewoon even als vrienden op bezoek komen. Hij is een Australische fotograaf die vele beroemdheden op de gevoelige plaat heeft vast gelegd (zelfs 'onze' Jack Johnson heeft hij voor de lens gehad en hij is huisfotograaf van Nicole Kidman). Zij is een Filippijnse die na een stevige studie carrière in Taiwan heeft gemaakt. Samen hebben ze er voor gekozen om het roer om te gooien en iets te starten voor backpackers op Siquijor. Ze hebben een zoontje van vijf jaar met de naam AJ. Mika en AJ sluiten meteen vriendschap. Al ligt JJ's niet bepaald om de hoek, we komen hier regelmatig terug om wat te eten, te drinken, te kletsen en natuurlijk om Mika met AJ te laten spelen. AJ heeft een aardige collectie speelgoed en het is grappig om te zien dat ze zich ook prima vermaken met een witte handdoek. Spelen ze spookje en rennen achter elkaar aan. Hier ontmoeten we ook andere Nederlanders waar we weer eens gezellig mee kunnen kletsen en ervaringen en tips kunnen uitwisselen. Het gaat er vaak nogal chaotisch aan toe maar de gezelligheid en vriendelijkheid maakt alles meer dan goed. Misschien schuilt juist hier de charme van JJ's in. Het helpt natuurlijk ook dat het eten hier prima is.

Jaques Cousteau
Kun je de Filippijnen bezoeken met een duikdiploma zonder een duik te maken? Het kan, maar het is wel heel erg zonde! Want niet alleen boven water is het erg mooi maar ook onder de zeespiegel moet het de moeite waard zijn. Don maakt twee duiken niet ver van de kant af (wel zo fijn met zeeziekte) met de divemaster van de lokale duikschool. Het is al weer een hele tijd geleden maar Don pikt het toch weer snel op. Na een paar tests op de zeebodem is hij klaar voor het vervolg. Hij is direct enthousiast na het zien van een prachtige grote zwart-wit geringde zeeslang. Even later ziet hij nog twee grote schildpadden en zweeft hij boven het koraal om een knalrode octopus te zien. Naast deze grote zeebewoners zijn ook juist de kleine kleurige slakken erg mooi en lijkt de zeebodem een oneindig woud van zacht koraal. Don begrijpt al snel waarom Jaques Cousteau zo enthousiast over dit gebied was. Het is echt wonderschoon onder water.  

Magische krachten
Don onder het mesOm de andere kant van het eiland te leren kennen stappen we weer op de brommer. We komen eerst door de 'hoofdstad' met de gelijknamige naam Siquijor. Deze grootste plaats van het eiland stelt eigenlijk niets voor. Er zijn een paar winkeltjes, een pleintje, een grote kerk en... verscholen in een rijtje onopvallende winkeltjes zit ook een barbershop.  Het is weer tijd voor een knipbeurt bij Don. Hij neemt plaats in een prachtige oude kappersstoel. De kapper vraagt wel drie keer of het echt wel 'number one' moet zijn. Want dat is wel erg kort. We weten hem te overtuigen en hij neemt zijn werk bijzonder serieus. Als afsluiter wordt er gestrooid met talkpoeder en het geheel wordt afgemaakt met een flink prikkende lotion. Na een tijdje staat Don weer kort geschoren, fris ruikend en vijftig pesos (75 euro cent!) lichter weer buiten op de stoep. We vervolgen onze weg en klimmen de, niet al te hoge, bergen in. 

Van kwade geesten bevrijd...Siqijor staat bekend als een mysterieus eiland. Dit is het eiland van de healers. Ergens in de bergen van Siquijor woont healer Juan Ponce. Het is erg moeilijk om te vinden en na heel veel vragen weten we hem te vinden. Een oud vrouwtje weet waar hij woont en brengt ons naar het huis van Juan Ponce. We moeten een stuk over een glad modderpad lopen voor we het oude kleine hutje zien. Hij zit op de veranda wat voor zich uit te staren. De man is al eenennegentig jaar oud en is bijna blind en doof. Zijn schoondochter wordt erbij gehaald en het healen kan beginnen. Natasja werpt zich op als slachtoffer en neemt plaats tegenover de oude man. Juan voelt haar polsen en stelt een diagnose waarna de schoondochter het zware werk mag opknappen. Natasja moet op een houten bankje liggen en ze wordt flink gekneed met magische olie. Daarna mag ze op een stoel plaats nemen en wordt met een doek omwikkeld waaronder ze een bakje kolen en kruiden aansteken. Dit is om de kwade geesten te verdrijven. Het was een hele bijzondere ervaring.


Bergen van chocolade
Vrijdag 19 juni 2009. Loboc, Bohol, Filippijnen

Uiteindelijk moest het er toch van komen, we verlaten Siquijor. We hebben nog een paar dagen over in de Filippijnen en willen ook nog naar het eiland Bohol. De rechtstreekse boot is al een paar dagen 'kapot'. Dat schijnt nogal regelmatig te gebeuren buiten het hoogseizoen. Hierdoor zijn we genoodzaakt via Dumaguete te varen. De zee is die dag heerlijk kalm, dit in tegenstelling tot een paar dagen geleden. Eenmaal aangekomen in Dumaguete krijgen we te horen dat de aansluiting een paar uur vertraging heeft. Dat zou betekenen dat we in het donker aankomen en waarschijnlijk niet meer naar ons slaapplekje kunnen varen. We besluiten om dan maar een nachtje in Dumaguete door te brengen. Tot onze verrassing wordt er die avond op de deur geklopt en wie staan er voor de deur? Het gezin uit Zweden die we op Siquijor hebben leren kennen. Het is direct weer gezellig en ze maken plannen voor een bezoek aan Nederland. Die gaan we vast nog eens een keer zien.

Naar DumaqueteTussen groene bomen en overhangende palmbomen

De volgende ochtend vertrekken we dan alsnog naar Bohol met de eerste boot. Daar aangekomen pakken we een taxi die ons bij een pier afzet. Hier nemen we een bootje over de rivier naar ons huisje. De boottocht is erg mooi. We varen tussen groene bergen en overhangende palmbomen. Tussen al dat groen verscholen staan een paar hutjes waar je kunt overnachten. De ontvangst is niet bepaald vriendelijk. Er wordt geen helpende hand geboden voor onze bagage en ook Mika wordt niet geholpen met het beklimmen van de primitieve bamboetrap. Ook het hutje (met als naam: Empire of the Sun) kan een flinke opknapbeurt gebruiken. Hmmm, dit was een aanrader in de Lonely Planet maar we hebben sterk onze twijfels of we hier langer dan één nacht willen blijven. De prachtige omgeving maakt erg veel goed. Het uitzicht op de jungle en de rivier is bijzonder fraai. We besluiten om eerst maar eens wat te eten. Puf puf! Voor je in het restaurant bent ben je al bekaf. In de brandende middagzon moeten we, om bij het restaurant te komen, zeer veel traptreden beklimmen. Eenmaal boven smaken die mangoshakes wel extra lekker. De menukaart is erg origineel met op filmtitels gebaseerde gerechten. Helaas laat de uitvoering nogal te wensen over en klinken de gerechten smakelijker dan ze in werkelijkheid zijn.

Jummie, chocoladebergenNa de lunch huren we een brommertje om de Chocolate Hills te bezoeken. Maar dat brommertje krijgen we niet mee voor we onze rijbewijzen ophalen uit ons hutje. Dat betekent dus weer de lange lange trap af en weer op. Als Don (geheel bezweet) met de rijbewijzen weer boven is, hoeft ze ze niet eens te zien. Grrrrr! Eenmaal op de brommer merken we dat Bohol een meer ontwikkeld en drukker eiland is dan Siquijor. De natuur is erg mooi. Groene rijstvelden en glooiende heuvels. De wegen zijn erg goed en breed wat in onze ogen wat van de charme wegneemt. Na een tijdje rijden begint onze brommer te stotteren om uiteindelijk tot stilstand te komen. Wat is er aan de hand? Geen knipperende lampjes en de benzinemeter staat nog op half vol. We komen er, hier in the middle of nowhere, achter dat de benzinemeter defect is en de tank gewoon helemaal leeg is. We duwen de brommer naar het dichtstbijzijnde hutje en vullen onze tank weer. Veel huizen hier hebben brandstof staan voor de even zo vele brommertjes. Voor het gemak gebruiken ze lege coca-colaflessen van één liter. Mika stond met verbazing te kijken toen ze een fles cola leeg gooiden in ons brommertje. 

We rijden verder en komen vervolgens al snel bij de Chocolate Hills. Ze noemen de bergen zo omdat het net chocoladedruppels lijken. In een bepaald seizoen zijn ze bruin gekleurd zodat de gelijkenis met chocolade wat groter is. Want hoe bijzonder het landschap ook is, we kunnen er geen chocolade van maken. Maar het was erg leuk om te zien. Mika wilde heel graag een berg beklimmen, maar dat leek ons niet zo'n goed plan.

Tarsieraapjes, wat 'n liefie...Op de weg terug brengen we ook een bezoek aan de Tarsier aapjes. Het zijn echt grappige aandoenlijke beestjes. Het lijkt wel op een kruising tussen E.T. en een Gremlin maar slechts zo groot als een vuist. Ze staan vooral bekend om hun grote ogen. Mika doopt ze direct om tot ‘grote ogen aapjes’. We hebben hiermee de belangrijkste bezienswaardigheden van Bohol wel gezien en besluiten om de volgende ochtend te vertrekken.

Na een warme en klamme nacht (we moeten met ons drietjes in een niet al te groot bed liggen) beklimmen we voor de laatste keer de vele trappen tot het restaurant. Hier schuift het Nederlandse stel aan (Yves en Astrid) dat we al op Siquijor hebben ontmoet bij JJ's café. Ook nu klikt het direct weer en in plaats van een vroeg vertrek blijven we nog een hele tijd gezellig zitten babbelen. Dat is ook het leuke van reizen. Je ontmoet veel leuke, vriendelijke, bijzondere mensen die ook een uitstap maken uit de almaar doordenderende trein.


Met de voeten in het zand
Zondag 21 juni 2009. Panglao Beach, Bohol, Filippijnen

Boekjes lezen aan het strandWe hebben nog twee nachten over en besluiten deze door te brengen op het strand van Panglao, niet ver van de luchthaven van Bohol. Het is best lastig om hier iets betaalbaars te vinden. De Lonely Planet heeft ons er al voor gewaarschuwd en deze keer hadden ze helemaal gelijk. We nemen genoegen met een tentje dat niet helemaal naar onze smaak is, maar het moet maar even voor twee nachten. Het is maar een klein stukje lopen naar het gezellig drukke strand met diverse eettentjes en cafeetjes. We schuiven aan bij een Thais restaurantje waar we met onze voeten in het zand genieten van een overheerlijke Thaise curry. Het eten in de Filippijnen is ons wat tegen gevallen en daarom genieten we nu alvast van het eten wat straks weer dagelijks komen gaat. De volgende dag merken we ook de masseuses op die hier in hun mintgroene pakjes (het lijken wel chirurgen op weg naar de OK) rondlopen. Natuurlijk proberen we één van deze dames uit. En dat is niet verkeerd. We krijgen allebei een heerlijke massage.

In de loop van de dag wordt Don niet helemaal lekker en 's nachts krijgt hij zelfs flinke koorts. Morgen staat ons een lange reisdag te wachten met drie vluchten. Hopelijk komen we het land uit want de controles op de luchthavens zijn flink aangescherpt in verband met de Mexicaanse griep. We zullen de koorts maar even moeten onderdrukken.

Vervolg reis in Thailand

Reacties  

#1 Reactie verzocht ter inspiratie FilipijnenTamara Swartjes van 06-01-2015 10:51
Hoihoi Natasja en Don, vol plezier jullie reis door de Filipijnen gelezen. Wij vertrekken met onze zoon van 7jr eind April en zouden graag wat tips en tricks wensen mbt accomodatie. Wij hebben onze zoon al ruim meegenomen naar Azie en beetje hetzelfde als jullie zo te lezen; daar waar het mooi is blijf je langer;-) We boeken de 1e en laatste nacht en verder op reis met LP en tripadvisor, werkt super! Wel leert ervaring dat je soms om de mooiste plekjes komt via via dus vandaar contactverzoek. Mvg Tamara

Inhoudsopgave

  1. Manilla
  2. Dumaguete
  3. Tubod
  4. Loboc
  5. Panglao Beach
Altijd gesloten?

Social Media

Houd jij van Verre reizen met kinderen? Volg, like en blijf op de hoogte!