Artikelindex

Een schildpad met een deukje
Zondag 22 november 2009. Olinda, Brazilië

Na een goede maar zeer warme nacht in de bus van Lençois naar Salvador kwamen we, na nog twee bussen om 9.00 uur aan in Praia do Forte. Na een ontbijtje hebben we snel de zwemkleding aangetrokken en zijn we helemaal lópend (50 meter) naar het strand gegaan. Net als op alle stranden ‘vochten’ de verkopers eerst een robbertje om ons het mooiste plekje te gunnen met uiteraard de beste parasol en stoeltjes. De oceaan is hier prachtig blauw, helder en warm. Er zijn weinig golven vanwege een groot rif voor de kust. We hebben de lange busrit snel van ons afgespoeld. De middag hebben we het dorpje verkend en ’s avonds aten we een heerlijke moceque van vis (Klopt Nico! En het is heerlijk). Steijn raakt inmiddels aardig bedreven in het Portugees en besteld z’n eigen drankje en vraagt na afloop van het eten keurig om de rekening.

altZondagochtend werden we verrast door Sint en Piet die ons zelfs in Brazilië gevonden hadden. Dit kwam waarschijnlijk omdat we al dagen Sinterklaasliedjes aan het zingen zijn en dan vooral al die uren in een bus. De vraag was of de Sint hier met zijn stoomboot naar toe gekomen was maar Merel had het antwoord. De lettercombinatie SP kan ze niet uitspreken en zo werd een speedboot verbasterd tot de pietboot… Om toch een beetje bij te blijven kijken Steijn en Merel heel soms in een internetcafé naar het Sinterklaasjournaal. Meestal is de verbinding te slecht maar zo krijgen we het toch een beetje mee.

altDe zondag hebben we uitgebreid schildpadden bekeken bij het TAMAR project. Dit project heeft als doel het beschermen van de vijf grote zeeschildpadden die eieren leggen op de stranden van Brazilië. Er waren diverse bassins waar de verschillende soorten schildpadden in rondzwommen, af en toe bovenkomend met een puf om met een nieuwe hap lucht weer onder water te verdwijnen. Op het terrein is ook een kraamkamer. 50 km strand rondom Praia do Forte wordt ‘bewaakt’ door biologen. De nesten gelegd op stranden die ‘onveilig’ zijn door toerisme of anderszins worden verplaatst naar het TAMAR terrein. Nesten die kunnen blijven liggen worden bekeken en gemarkeerd. Het uitbroedden door het warme zand duurt gemiddeld 50 dagen en er zitten tussen de 40 en de 150 eieren per nest in.

Maandagochtend zijn we naar het Castelo do Garcia d’Avila geweest, de eerste grote Portugese nederzetting in Brazilië, gebouwd in 1552. Een groot gedeelte is vervallen tot een ruïne maar men is begonnen met de restauratie van het hoofdgebouw. Je kunt er een half uurtje lekker in struinen. De kapel heeft overigens een prachtige galm die ruim uitgeprobeerd is door de kids. De rit naar het castelo toe was trouwens ook leuk want dit was met een tuki tuki en die hadden Merel en Steijn nog nooit gezien.

altalt

De maandagmiddag was weer aan het strand gepland. Hier was de pret echter maar van korte duur want bij de eerste duik in de oceaan zwommen Steijn en Vincent tegen een giftig blauw kwalletje aan. Vanaf de eerste schreeuw was het duidelijk wat er aan de hand was. Alle verkopertjes op het strand begonnen gelijk Steijn te ontdoen van de neteldraden die zich om zijn armen hadden geslagen (hij had het kwalletje zelfs nog aan zijn armen hangen) en vervolgens de plekken met azijn te besprenkelen. Het advies was om er daarna overheen te plassen omdat dat het effectiefs het gif bestreed. Maar ja, kan dan maar eens plassen… Bij één van deze mensen mochten Steijn en Vincent even douchen en daarna was er rust om de armen van Steijn te deppen met een in een urine gedrenkte doek. De grootste zwellingen verdwenen inderdaad meteen. Na een half uurtje was de ergste pijn weg maar de schrik en angst zat er nog diep in. Vooral ook het onbegrip dat zo’n klein kwalletje hem zomaar ineens (expres?!) zoveel pijn deed. Hij beloofde plechtig met dikke tranen nooit meer in zee te gaan. Met een zalfje tegen de uitslag en wat paracetamol tegen de pijn kwam alles gelukkig toch nog goed.

In plaats van de zee in te gaan zijn we nog een keer op aller verzoek terug gegaan naar de schildpadden. Steijn was vooral heel gelukkig te leren dat de grootste schildpad (de lederschildpad, max. 2 meter lang en 900 kilo zwaar) vooral kwalletjes at. Ook hoorden we dat er de volgende dag jonkies vrij gelaten zouden worden omdat er twee nesten aan het uitkomen waren.

Dinsdag was een dagje rustig aan. Na een slow-start zijn we toch weer naar het strand gegaan. Ook al wilde Steijn inderdaad echt niet de zee in. Op zijn armen waren ook nog steeds flinke striemen te zien met allemaal puntjes van de netels. Na een half uurtje op het strand gespeeld te hebben was het water toch wel aanlokkelijk en beetje bij beetje schoof hij verder het water in om uiteindelijk weer lekker te dollen, dieper in het water. Stoer ventje!

’s Middags werden de schildpadjes vrijgelaten. Op een afgezet stukje strand mochten alle kindjes bij de bak met jonkies komen zitten. Ze kregen eerst uitleg hoe ze een schildpadje vast moesten houden en dat ze vooral niet moesten knijpen want de schildjes zijn nog niet zo hard. Nu is het best een kunst om zo’n wriemelig beestje vast te houden want dat heeft echt maar een doel… Zo snel mogelijk dat water in en dus bewegen die vier pootjes alle kanten uit. Merel kreeg haar schildpadje overhandigd en besloot hem heel goed vast te houden wat een deuk in het schildje opleverde! Deze zal voor eeuwig te herkennen zijn en we hebben hem dan ook maar ‘Deukie’ genoemd. Het was echt een bijzonder gezicht om die kleine beestjes te zien rennen naar de zee. Bij de eerste golf slaan ze allemaal achterover om daarna met een flinke schoolslag verder het water in te duiken. Een mooie afsluiting van Praia do Forte.

altaltalt

Woensdag was een lange busdag. We wilden 2,5 uur verder naar het noorden reizen maar vanuit Praia do Forte was er geen rechtstreekse verbinding. We moesten dus eerst anderhalf uur terug naar het zuiden (Salvador), daar een uurtje wachten om vervolgens weer anderhalf uur later langs Praia do Forte te rijden. Onzinnig, maar er zat niets anders op. Uiteindelijk kwamen we pas tegen 17.30 uur Aracajú binnen rijden er we hadden er totaal geen klik mee. Het was eigenlijk allemaal niets. Geen goed hotel én geen andere in de buurt, alle restaurantjes dicht, zelfs langs de boulevard én een onplezierige sfeer in het stadje. We hebben gelijk besloten om donderdag weer verder te reizen.

Donderdag na het ontbijt hebben we een bezoek gebracht aan een wél leuk marktje met veel vis en krab. Ook hebben we er twee Braziliaanse voetbal T-shirtjes gekocht waar Steijn en Merel uitermate blij mee waren. We hebben nu een Ronaldo en een Ronaldinho in ons team. Het is ook heel grappig om te zien dat kerstmis er aan komt. Overal zijn de winkels vol geladen met de meest opzichtige en lawaaierige kerstspullen. Steijn en Merel zijn uiteraard bij een saxofoonspelende Kerstman niet weg te slaan.

altalt

Om 12.00 uur zaten we weer in de bus onderweg naar Maceió. Weer vijf uur in de bus, maar het ging prima, zeker omdat Steijn en Merel allebei twee uur geslapen hebben. Ook de MP3 met muziek en verhaaltjes doet het goed.

Maceió had het gelukkig wel! Een leuk strand met allemaal zeilbootjes en warm (niet geheel helder, helaas) oceaanwater. Wat we wel merken is dat we de grote steden vaak te groot vinden. We lopen van ons hotelletje naar het strand en langs de supermarkt weer terug. Maceió is nog een relatief jonge stad en heeft niet veel meer te bieden dan strandvertier. We krijgen daarom zo’n all-inclusive gevoel dat we van een stad alleen het hotel en het strand kennen. Terwijl we wel in meer geïnteresseerd zijn maar dit er gewoon niet is of doordat het er met de kinderen niet in zit uitgebreid te voet de omgeving te verkennen.

Zaterdag hebben we lekker op een boot doorgebracht. Het was een tour langs de nove ilhas (negen eilanden). Een aantal van deze eilanden bestaan alleen uit een zandbank en zo kom je inderdaad snel aan negen. Maar het werd wel weer een lekker middagje op het water. Veel vers fruit aan boord waar je naar hartenlust van kan eten en af en toe een stop voor een ‘plons in het water’. We eindigden de tour bij een privé-eilandje waar een soort van luxe resort gebouwd is. Naast een groot zwembad en diverse barretjes hangen her en der hangmatten en spelen de aapjes in de bomen. Best even goed toeven dus en lekker gezwommen zonder zout water in de ogen. (Ja, reizen valt niet mee hoor!).

altaltalt

En nu dan voorlopig de laatste busreis gehad. In vier uurtjes zijn we naar Recife gereisd met een chauffeur die zijn rijbewijs op straat gevonden heeft of anders een corrupte examinator heeft gehad. Zover wij konden tellen waren er vijf spugende mensen in de bus (inclusief Steijn in het laatste kwartiertje). Vanuit Recife zijn we gelijk met metro en taxi naar Olinda gereden. Hier voelden we ons gelijk weer thuis. Geen wonder, want eeuwen geleden hebben de Hollanders hier de Braziliaanse kust geënterd en een aantal jaren de scepter gezwaaid. Nu is het een klein stadje, zonder hoogbouw, met een prettig ontvangst in de Pousada (met zwembad). Na een plons in het water werden we het park in gelokt door zo’n zes sambabands die daar elke zondag aan het oefenen zijn. Super sfeertje dus.

Morgen vliegen we naar Fernando de Noronha. Volgens alle Brazilianen het mooiste en spectaculairste wat er in Brazilië te vinden is. De hele archipel is beschermd maritiem natuurgebied. We zullen er al zwemmend en snorkelend schildpadden en dolfijnen kunnen tegenkomen. Ook hopen we er te kunnen gaan duiken. We hebben er echt waanzinnig veel zin in.

Heel veel groetjes vanuit een lekker warm Brazilie

Partners

Social Media

Houd jij van Verre reizen met kinderen? Volg, like en blijf op de hoogte!