Artikelindex

Onderweg
Woensdag 8 juli 2015. Foz do Iguacu, Brazilië.

Op onze laatste ochtend in de Pantanal maken we een wandeling door de jungle, via een aangelegd houten pad. In het natte seizoen staat dit hele stuk, soms inclusief wandelpad onder water, maar nu lopen we zeker een meter boven het waterniveau. We zien opnieuw een vers jaguar spoor en wanneer we aan het einde van de wandeling zijn begint het te druppelen. Even later giet het en zo eindigen we onze Pantanal trip zoals hij begonnen is, met regen. Er rest ons enkel nog een lunch hier, en het is druk gezien de fazenda overdag als stopplaats dient voor Pantanal dagtours. Het is vechten voor een plaatsje en voor we het weten zitten we aan tafel met de Braziliaanse 'ouden van dagen' zoals ze worden genoemd door de jongens.

pantanalhoutenvoetpadpantanalbusinladen

Om één uur ‘s middags worden we opgehaald door voor de rit naar de luchthaven van Campo Grande. Deze keer niet in een ruime 4WD zoals bij de heenrit maar in een mini autootje. We rijden nog een heel stuk op niet verharde weg en slalommen door de putten in het wegdek. De rit duurt drie uur en al heel snel gaat de radio loeihard. We vragen maar niet om het volume wat lager te zetten want we denken dat de chauffeur de muziek nodig heeft om wakker te blijven.

Aangekomen op de luchthaven krijg ik bij check-in voor de allereerste keer in onze vlieghistorie de vraag om een telefoonnummer achter te laten voor het geval er een noodgeval zou zijn. Veel moed geeft dat niet, en we verzinnen iets voor Emiel die maar blijft vragen waarom we zo lachen. Hopelijk krijgt opa geen telefoontje vanuit Brazilië de komende uren!

We eten een vroeg diner (eindelijk hamburger met frietjes voor Emiel en Louis), kopen Pantanal T-shirts voor de jongens en dan is het al tijd om te boarden. We vetrekken prima op tijd voor een heel lange reis (maar daar zijn we ons op dat moment nog niet bewust van!). Deze vlucht is een soort omnibus, hij is vertrokken van een andere luchthaven, maakt een korte stop in Campo Grande (waar een deel van de passagiers gewoon blijft zitten en wij opstappen), vliegt verder naar Maringa, waar wij blijven zitten, en dan naar Curitiba, waar wij afstappen. Hetzelfde vliegtuig gaat dan nog zonder ons door naar Porto Alegre. Zo krijgen we twee keer opstijgen en twee landingen voor de prijs van één.

Vanuit Curitiba nemen we een vlucht naar Foz do Iguaçu. We vliegen in een driehoek, maar vonden geen rechtstreekse vlucht van de Pantanal naar Foz do Iguaçu. Tijdens de tussenstop zetten de jongens de kleine luchthaven wat op stelten met verstoppertje spelen en loopwedstrijden, maar zo blijven wij en de andere passagiers mooi wakker. Plan was om rond elf uur ‘s avonds op te stijgen (al een stuk later dan de vlucht die ik initieel had geboekt en we hebben geen idee waarom de uren gewijzigd zijn) maar het wordt uiteindelijk na middernacht voor we opnieuw in de lucht hangen.

Wanneer we wakker worden is de piloot aan een ellenlange uitleg bezig. We verstaan er niets van, meestal is de info op het vliegtuig ook in Engels maar deze keer niet. We voelen dat we aan het dalen zijn en veronderstellen dat de landing naar Foz do Iguaçu is ingezet. Maar niets is minder waar. Wanneer ik kijk hoe laat het is blijkt het al drie uur 's ochtends, terwijl we iets na enen hadden moeten landen en even later komt een vriendelijke stewardess ons dan toch uitleg geven. Wegens het slechte weer is de luchthaven in Foz do Iguaçu gesloten en daarom zijn we onderweg naar Sao Paulo. We vloeken - in stilte, om de jongens niet ongerust te maken.

In Sao Paulo aangekomen, het is intussen al halfvier, proberen we meer te weten te komen. Er wordt pas een nieuwe poging gedaan om Foz do Iguaçu te bereiken om halftien 's morgens. We kunnen naar een hotel in de stad, op een uur van de luchthaven, maar moeten opnieuw in de luchthaven zijn om acht uur. Een snelle rekensom leert dat we in het beste geval amper drie uur zouden kunnen slapen, dus we besluiten om de rest van de nacht in de luchthaven door te brengen. Nu geven we ook de jongens wat uitleg (het is het eerste jaar dat we merken dat ook Louis wat achtergrond nodig heeft en niet zomaar meer overal mee naartoe wil worden gesleept) en verrassend genoeg vinden ze het wel oké. Hoewel ze elkaar net als andere broers af en toe in de haren vliegen geven ze in dergelijke situaties meestal geen kik.

onderwegemielbankjeonderweglouiswachten

Eerst moeten we onze bagage ophalen en opnieuw inchecken. In de ellenlange rij geraken we aan de praat met een Braziliaans koppel dat zeer goed Engels spreekt en de rest van de trip waar nodig onze tolk zal zijn. We krijgen een voucher voor luchthavenontbijt, die geldt in hetzelfde restaurant voor het hele vliegtuig, dus ook daar is het aanschuiven. We besluiten dat de kinderen en ik gaan proberen te slapen, terwijl Dirk 'waakt'. Zo redden we toch nog enkele uren slaap, al liggen de luchthavenzeteltjes niet bijzonder comfortabel.

Rond halfnegen gaan we naar de gate en niet veel later zitten we in een bus die ons naar het vliegtuig rijdt. Alleen, eens daar blijven de deuren van de bus gesloten en na een tiental minuten rijden we opnieuw terug. Sightseeing op de luchthaven, het is eens wat anders. Aan de gate moeten we opnieuw de bus uit en onze tijdelijke tolken leggen uit dat de luchthaven van Foz opnieuw gesloten is en het vliegtuig zolang dat duurt niet vertrekt.

We zijn echt supermoe, net als onze medereizigers. Rondom ons zitten, staan en liggen vermoeide mensen, velen net als wij met kinderen. Wanneer we een volgende poging doen en eindelijk op het vliegtuig zitten blijkt tot overmaat van ramp passagier Maria huppeldepup (zo blijft ze nog dagen in de herinnering van de jongens) te ontbreken en kunnen we niet vertrekken voor haar bagage van het vliegtuig is gehaald. Dat duurt zolang dat de vlucht zijn vertrekslot kwijt is gespeeld en dus is het alweer wachten, tot we anderhalf uur te laat dan toch kunnen vertrekken. We maken dankbaar gebruik van de tijd in de lucht om wat te slapen, en iets na de middag, met twaalf uur vertraging zijn we eindelijk in Foz do Iguaçu!

Vandaag was ingepland als rustdag om de drukke Pantanal trip en de geplande late aankomst in Foz te verwerken maar van rusten is er op deze manier niet veel in huis gekomen. We hebben een hotel geboekt niet ver van de luchthaven (ah ja, handig wanneer we in het midden van de nacht zouden toekomen) en vlakbij de Braziliaanse zijde van de beroemde watervallen. Met een taxi zijn we op vijf minuten in het San Juan Eco Hotel. In de driepersoonskamer die we hebben geboekt wordt deze keer geen extra bed geplaatst, dus dat wordt puzzelen vanavond.

We zijn uitgehongerd en eten een late lunch in het hotel. Het energiepeil van de jongens blijft verrassend hoog, en ze overhalen ons om een bezoekje te brengen aan het vogelpark niet ver bij het hotel vandaan. We nemen een taxi, voor minder dan een derde van de prijs dan het vervoer dat het hotel ons bood, en zijn op enkele minuten aan het park. Het is één van de grootste in zijn soort ter wereld, maar tipt niet aan de real stuff die we net hebben gezien in de Pantanal. Tenminste, volgens ons niet, voor Louis en Emiel maakt het allemaal niet veel uit. Integendeel, ze vinden het fantastisch om zo dicht bij de toekans te kunnen komen (Louis had bijna een oor minder) en wanneer Emiel een veer van een blauwe ara vindt is het feest compleet.

FozdoIgacuoorkwijtFozdoIgacuvogel

Cataratas do Iguacu
Donderdag 9 juli 2015. Foz do Iguacu, Brazilië.

Louis heeft de rest van de nacht geen last meer gehad van zijn oor, en we slapen zowaar de klok rond...

We zijn in Foz do Iguaçu om één van de Braziliaanse wereldwonderen, de Cataratas (watervallen) do Iguaçu, te gaan bekijken. Iguaçu wil zeggen grote rivier en foz monding, en enkele kilometers voor de rivier uitmondt in de Paranarivier storten zich 275 watervallen het dal in naar beneden.

Na een ontbijtbuffet met honderdenéén keuzemogelijkheden gaan we op pad om de watervallen te gaan bekijken. De rivier vormt hier de grens tussen Brazilië en Argentinië, en de watervallen zijn langs beide kanten te bekijken. Vandaag gaan we voor de Braziliaanse zijde. We nemen de bus, makkelijker kan het haast niet want ons hotel ligt aan de weg richting Nationaal Park en er ligt een bushalte vlak voor de deur.

IguacubraziliaansezijdeIguacucuati

Bij de ingang aangekomen staat er een heel lange rij aan te schuiven. Ik had bij de voorbereiding van onze reis ergens gelezen dat een bezoek aan de watervallen in het weekend best vermeden kon worden. Daarom zijn we eerst naar de Pantanal gegaan en daarna pas naar Foz. Maar nu we hier zijn blijkt dat veel Brazilianen net nu een verlengd weekend hebben en daar hoort voor velen een uitstapje naar de watervallen bij. We zijn hier dus zeker niet alleen.
Het park is autovrij en we worden met een dubbeldek bus naar het beginpunt van het pad langs de watervallen gebracht. Over zo goed als de hele lengte van de wandeling van dik een kilometer zijn de watervallen te zien. In het begin enkel van op afstand, op het einde gaat het looppad zo dichtbij dat we behoorlijk nat worden. En dat terwijl het eens niet regent. Het is wel bewolkt, en daardoor is het uitzicht wat mistig, maar ook zo zien en voelen we de kracht van het water rondom ons. Emiel vindt het fantastisch, en vraagt zich hoe de loopbruggen zijn aangelegd in de kolkende rivier. Louis is meer geboeid door de vele cuatis, een soort wasberen, die langs het pad op zoek zijn naar voedsel. Ze doen dat ook zeer actief, en een jongetje waarvan het zakje chips wordt geroofd door een cuati is niet te troosten.

We zijn volop in de gelegenheid om de plaatselijke gewoontes te bestuderen. Wie op de foto gaat moet zijn handen in de lucht steken en natuurlijk volgen wij dat voorbeeld. Verder zijn de lycra broeken die wij kennen als loopbroek hier voor veel Braziliaanse dames de dagelijkse outfit. Ze zien er uit alsof ze klaar staan om een kilometer of tien te gaan lopen.

Iets na de middag nemen we de bus opnieuw. We stappen niet uit bij ons hotel maar rijden door naar het stadje Foz do Iguaçu. De stad zelf is niet zo bijzonder maar we willen graag wat boodschappen doen en geld afhalen. We slagen in ons doel in de winkelstraat en bovendien passeren we toevallig de plaatselijke McDonalds. Natuurlijk zijn de jongens wel te vinden voor een hamburger lunch.

Iguacuzwembad1Iguacuzwembad2

De rest van de namiddag spenderen we in het hotel. Dat heeft een prima zwembad, met een groot kindergedeelte. Terwijl Emiel en Louis zich amuseren in het water, kijken Brazilianen met dikke jassen en laarzen aan geamuseerd toe. Voor hen is het echt winter, voor ons meer een gemiddelde zomerdag. Wanneer het te koud wordt om te zwemmen schakelen we over op tafelvoetbal, tafeltennis en poolbiljard op kinderwijze. Voor we het weten is het alweer tijd om te eten, we schuiven aan voor een uitgebreid buffet dat voor de kinderen zelfs niet moet betaald worden.

 

Nat, natter, natst!
Vrijdag 10 juli 2015. Foz do Iguacu, Brazilië.

Wanneer om zeven uur de wekker gaat, zijn de twee kleine Lefèvres met geen stok uit bed te krijgen. Maar dat moet, want vandaag staat de Argentijnse kant van de watervallen op ons programma en om halfnegen worden we opgepikt. We bekeken gisteren of we met het openbaar vervoer zouden kunnen gaan, maar dan zouden we zowel heen als terug vijf bussen moeten nemen (omdat we zowel aan de Braziliaanse als Argentijnse grens uit de bus zouden moeten voor grensformaliteiten). Dat is van het goede teveel, en daarom kiezen we voor georganiseerd vervoer.

Op deze manier gaat het super vlot, we stappen in het minibusje, geven onze paspoorten aan de chauffeur en hij regelt alles voor ons. Aan de Braziliaanse grens is het rustig maar aan de Argentijnse kant is een rijstrook voorbehouden voor (mini)bussen met toeristen, en daar staat een behoorlijk lange rij. Onze chauffeur wringt zich naar voor en zo zijn we voor we het weten een nieuwe stempel in onze paspoorten rijker. We rijden door het eerste deel van het park, in tegenstelling tot in Brazilië is dat niet helemaal autovrij en daar zijn veel dieren het slachtoffer van.

Aan de kassa wordt één van de verschillen duidelijk tussen Brazilianen en Argentijnen. Terwijl in Brazilië netjes rijen worden gevormd bij het aanschuiven aan bijvoorbeeld de kassa of om op de bus te geraken, staat iedereen hier op een hoopje en is het ellebogen gebruiken om de eerste te zijn. De inkom betalen we cash in Argentijnse peso's, die we sinds gisteren op zak hebben.

We starten met het upper circuit, een pad van 650 meter, dat langs de bovenkant van de watervallen loopt. Op sommige plaatsen staan we aan de top van een waterval en zien we water net onder ons naar beneden vallen. We staan hier gedurende de hele toer dichtbij het water en voelen het op ons spatten. Al kan dat ook door de regen zijn want vandaag is nog eens een regenachtige dag. We zien een waterval met de naam Eva, en dan moeten er natuurlijk foto's worden genomen om aan onze Eva te laten zien.

Wanneer we aan het einde van het pad genieten van het uitzicht zeg ik tegen de jongens dat ze er van moeten profiteren want dat ze zo'n watervallen maar één keer in hun leven gaan zien. Zegt Louis 'niet waar mama, dit is de tweede keer dat ik zulke watervallen zie, gisteren toch ook'. Emiel zegt dan weer dat hij nog een herkansing krijgt wanneer hij later de Victoria Falls gaat bekijken.

IguacuvooruppercircuitIguacuuppercircuit

Het is opnieuw druk, er zijn ook veel groepen die de watervallen bezoeken. Dirk en de jongens ontdekken nog een verschil tussen Brazilianen en Argentijnen, ze vinden de Argentijnse vrouwen mooier. Het lijkt ook of er in Argentinië meer buitenlandse toeristen zijn dan in Brazilië. We wandelen voor de middag nog het lower circuit, van zo'n 1700 meter lang, dat aan de voet van de watervallen loopt.

IguacurivierIguaculowercircuit

Over de middag eten we broodjes in één van de restaurants in het park. Het bestellen is één groot misverstand, hoewel we ons in het Spaans sprekende Argentinië beter zouden moeten kunnen behelpen. Niet dus, we eindigen om een onbekende reden met veel te veel flessen water (water is de rode draad op deze dag, watervallen, regen en water in flessen) en een hoop Argentijnse peso's waar we de rest van onze reis niets meer mee kunnen doen.

We hebben het Garganta del diablo pad op aanraden van onze chauffeur als laatste gehouden. Het is het indrukwekkendste en veel anderen doen dit als eerste. 's Morgens kan het hier dus drukker zijn. Dat klopt, er staat duidelijk minder volk aan te schuiven voor het treintje dat ons naar het begin van de loopbrug van 2.2 kilometer lang brengt. Eerst gaan de loopbruggen over de brede en rustig stromende Iguaçu rivier. De nieuwe paden zijn zo aangelegd dat wanneer het waterpeil stijgt, het loopvlak loskomt van de betonnen pijlers. Op die manier gaan de bruggen niet stuk, en kunnen ze wanneer het waterpeil weer zakt eenvoudig opnieuw worden aangelegd. Hier en daar zien we delen van de oude houten wandelpaden. Ze zijn compleet verwoest en geven een idee van de kracht van het water.

Iguacugargantadediavolo

Na een kilometer komen we aan bij de Gargante del diablo. Hier stroomt de rivier een gat van meer dan tachtig meter diep in. Dit is echt indrukwekkend en Louis blijft op veilige afstand van de reling. Er is water overal, het giet ondertussen ook en in een mum van tijd zijn we nat tot op ons ondergoed. Dit maakt de terug tocht minder prettig, bovendien moeten we nog een hele tijd op het treintje terug wachten. Maar wat zijn we blij dat we dit hebben gezien!
Perfect op tijd zijn we terug bij de uitgang waar onze chauffeur ons opwacht. We rijden langs de Argentijnse grenspost waar opnieuw rijen auto's staan aan te schuiven en wij gelukkig voorrang hebben. Het georganiseerde vervoer is zijn geld dubbel en dik waard! Ook zijn er een pak Brazilianen die van een vrijdagavond uit in Argentinië willen genieten, want ook in die richting is het wachten geblazen.

Verder gaat het over de brug over de rivier in niemandsland. Die heeft aan de ene zijde de kleuren van de Argentijnse vlag op de reling, en aan de andere zijde de Braziliaanse kleuren. Zo weten we meteen wanneer we terug in Brazilië zijn. Terug in het hotel doet vooral een warme douche deugd!

Reacties  

#1 BrazilGuest 29-09-2018 17:43
Beste

Heel mooie reisverhalen en mooie foto’s


Brazil is een topland

Mvg

Bart

Partners

Social Media

Houd jij van Verre reizen met kinderen? Volg, like en blijf op de hoogte!