Voordeel van reizen in coronatijd is dat het lekker rustig is in Zambia voor Nienke, Walter en de kinderen. Ook als ze een bezoek brengen aan een van de grootste toeristische attracties, de indrukwekkende Victoriawatervallen. In het Mosi-oa-Tunya National Park ondergaan Stan en Jade hun eerste echte wildervaring en loopt hun busje vast in een modderige kreek. Oeps. Gelukkig zijn er genoeg mensen die toekijken.

 

Vakantie in een vakantie: op naar Livingstone!
Augustus 2021, Livingstone, Zambia. 

Het verkeer in Zambia is over het algemeen niet zo heel druk, behalve op de wegen in het centrum van Lusaka. Naar Livingstone zou je dan ook verwachten dat we daar in vlot tempo heen kunnen rijden, maar niets is minder waar. Ondanks dat wegen deze kant op uitstekend zijn, gaat het absoluut niet vlot. Dit komt door de enorme hoeveelheid vrachtwagens die koper en kobalt vervoeren naar Zuid-Afrika en andere zuidelijke gelegen omringende landen vanuit ‘The Copperbelt’ in het zuiden van Zambia. 

(Copperbelt Province is een provincie in Zambia die de mineraalrijke Copperbelt en landbouw- en bushgebieden in het zuiden beslaat. Het was de ruggengraat van de Noord-Rhodesische economie tijdens de Britse koloniale overheersing en voedde de hoop op de periode onmiddellijk na de onafhankelijkheid, maar het economische belang ervan werd ernstig beschadigd door een ineenstorting van de wereldwijde koperprijzen in 1973.)

Daar waar we verwachten dat Stan en Jade zich stierlijk vervelen die zeven uur rijden is niets minder waar. Jade vermaakt zich uitstekend met haar doe-boeken en Stan kijkt zeven uur lang naar buiten met zijn Spotify-lijst in zijn oren. We vergeten bijna dat we ze mee hebben.

Aangekomen in Livingstone is het op het eerste gezicht helemaal niet zo’n spookstad als dat anderen deden voorkomen, ja we zien weinig blanke mensen, maar er is genoeg bedrijvigheid op straat en absoluut niet uitgestorven. We nemen onze intrek in een mooie, ietwat gedateerde 8-persoons villa in een rustige buurt. (€200,- per nacht voor 8 personen). Omdat we redelijk laat aankomen en de reis toch best wel lang was, halen en eten we pizza bij een vuurtje. 

vuurtje

De volgende dag besteden we in en rondom het huis, de kinderen genieten van het -veel te koude- zwembad en wij maken ’s middags een wandeling door de stad en doen wat boodschappen, morgen staan de watervallen op het programma, de trekpleister hier voor toeristen.

huismetzwembad

Om 8.30u worden we opgehaald, we dachten, we gaan vroeg naar de Victoriawatervallen, voor de drukte uit. Even vergeten dat er momenteel heel weinig toeristen zijn, dus ja we zijn er in alle rust en nee, daarna werd het niet drukker. De watervallen zijn ruim 1700 meter breed, hiermee één van ’s werelds grootste watervallen en een ongelooflijk indrukwekkend schouwspel. Echt een fantastisch natuurverschijnsel! De kinderen worden drijfnat, maar dragen een enorme grote lach op hun gezicht. 

waterval brug

We zijn hier in totaal zes dagen, naast de watervallen heeft Livingstone absoluut nog meer te bieden. Ondanks dat game drives later deze reis op de planning staan, pakken we toch de mogelijkheid om er hier ook één te doen en daar hebben we een hele goede rede voor.

Met onze eigen chauffeur, Lackson, rijden we al vroeg in de ochtend richting Mosi-oa-Tunya National Park. Iris en Anne blijven in het huis vandaag want die moeten werken. Na de wild wandeling in Lilayi, wordt dit voor de kinderen hun eerste échte wild ervaring en we zijn ontzettend benieuwd wat we allemaal gaan zien. 

Gedurende drie uur rijden we met Lackson door het Mosi-oa-Tunya National Park. We zien nijlpaarden, bushbokjes, inpala’s, zebra’s, giraffen, olifanten, een gnoe, een varaan én witte neushoorns! En dat is heel bijzonder want dit is de enige plek in Zambia waar de witte neushoorn ‘nog’ voorkomt. 

zebras

De neushoorns worden beschermd door twee rangers, deze rangers trekken gedurende een week met de neushoorns mee, dit is uit bescherming tegen stropers, na die week worden ze afgelost door twee andere rangers die ook weer een week met ze meetrekken. Wanneer we bij de neushoorns aankomen mogen we uitstappen, op zich doen ze dat vaker met toeristen, maar eigenlijk nooit als er kinderen bij zijn, maar omdat Stan en Jade zo rustig zijn, legt ons gids uit, mogen we ze meenemen. En zo lopen Stan en Jade vol trots en lichtelijk gespannen samen met ons achter de ranger aan naar de witte neushoorns. Het zijn er zes en echt prachtige historische dieren en het is heel bijzonder om ze zo van dichtbij te observeren. 

neushoorns

wildspotten

Voldaan van wat we allemaal hebben gezien rijden we weer met Lackson richting de uitgang van het park. En dan gaat er wat mis, Lackson neemt op aanraden van onze gids een weggetje waar wat water doorstroomt. Natuurlijk dacht hij dat het wel kon, maar wat bleek het kon toch niet (we rijden in een busje en niet in een 4x4) en dus zaten we van het een op het andere moment vast, vast in de modder. Ok, vast dus. Eerst constateren onze gids en Lackson dat we echt vast zitten. Wanneer blijkt dat dit echt een feit is belt onze gids om hulp. Vijf mannen in een truck komen niet lang daarna aanrijden. Ze kijken, ze kijken, ze kijken nog een keer aan de andere kant en ja hoor, ook zij constateren dat we echt vastzitten. Dan gaan ze om de beurt gas geven, wat maakt dat we alleen nog maar dieper vast komen zitten. Stan en Jade vinden het een machtig mooi avontuur en kijken hun ogen uit. Uiteraard bieden we aan om te helpen, maar ze zeggen dat we vooral moeten blijven zitten, dus gehoorzamen wij braaf.

autovast1

Met meerdere ijzerdraadjes maken ze onze auto vast aan de truck en proberen ze ons eruit te trekken. Maar buiten heel veel rook en stank komt er geen beweging in. Er wordt nog meer hoofdschuddend naar de auto gekeken en er wordt druk overlegd. Dan gaan ineens allerlei schoenen uit en worden de mouwen opgestroopt, ze gaan graven en krikken. Na bijna een uur zijn ze het erover eens dat het nu echt moet gaan lukken. Dan bemoeien we ons er toch een momentje mee, want we opperen om in de truck te gaan zitten zodat de truck meer gewicht heeft en ons busje minder. Daar instemmen ze opgetogen mee in en bij de volgende poging zijn we los en kunnen we het park uitrijden. Yeah!

autovast2

Park schrijf ik maar het is geen park zoals wij dat kennen, er staan namelijk geen hekken om het park en dat bewijs krijgen we ook als we net een minuut het park uit zijn, want op de weg terug naar het huis komen we nog een kudde olifanten tegen. 

Na een paar uur te zijn bijgekomen in het huis en de kinderen nog even heerlijk hebben gezwommen, haalt Lackson ons om 16.00u weer op. We rijden weer richting Mosi-oa-Tunya National Park, nu niet voor het park, maar voor een sunset boottocht op de Zambezi rivier. 

We waren twee uurtjes en onder het genot van een drankje zien we vele vogels, nijlpaarden en krokodillen en een fantastische zonsondergang.

ondergaande zon

 

Fietsen door de wijken van Livingstone
Augustus 2021, Livingstone, Zambia

We zijn niet gekomen om te luieren en dus laten we ons de volgende morgen weer ophalen door Lackson. We hoeven maar een klein stukje en laten ons aan de rand van het National Park, midden in een woonwijk afzetten. Dat klinkt heel raar maar het is echt waar, deze woonwijk grenst aan het NP met als gevolg dat de wijk veel hinder ondervindt van olifanten die ’s avonds en ’s nachts langslopen en eten opeten van de bewoners en bomen en planten, waarvan de mensen hopen te oogsten, vernielen. 

We hebben afgesproken met Oliver, van ‘Cowboy Cliff local Cycle Tour’, dit is een project wat opgezet is in samenwerking met een Nederlandse stichting. Ze organiseren fietstochten en met de opbrengst hiervan bouwen ze een school, ze begonnen met één klaslokaal en inmiddels staan er tien klaslokalen. Hier, bij deze school treffen we dan ook Oliver en krijgen we uitleg over het ontstaan van dit project. Na de uitleg staan er acht fietsen klaar, naast ons vijven fietst er een extra gids mee (de rede hiervan is veiligheid, omdat we met kinderen fietsen en we toch ook onderweg wild tegen kunnen komen, zorgen ze voor een gids die de kinderen extra in de gaten houdt) en ook Oliver zijn zoon fietst gezellig mee. Het zijn prima fietsen, eigenlijk mountainbikes en dat is prettig want we fietsen door flink stukken zand, kiezels en gravel. 

fietsen livingstone met kinderen zambia

We zitten zo’n drie uur op de fiets, onderweg fietsen we door drie verschillende wijken, langs vele Afrikaanse huisjes en winkeltjes en worden uitbundig nageroepen door vele kinderen ‘Muzungu!’. Stan en Jade zwaaien naar iedereen en vinden het een enorme belevenis. Tegen het einde stoppen we ook nog even op de lokale markt, waarna we terugrijden naar ons beginpunt. 

We hebben bij Oliver aangegeven dat we graag eens echt Zambiaans willen eten en aangezien de restaurants dicht zijn, is die mogelijkheid er nauwelijks en dus zijn we uitgenodigd om bij Oliver thuis te komen lunchen. Een ware ervaring voor de kinderen, ze mogen (moeten) met hun handen eten. Ze proberen dapper alles te proeven, maar zijn niet laaiend enthousiast over de smaaksensatie. 

zambiaas eten

Wel een beetje vies, want het was allemaal nogal stoffig komen we ’s middags terug bij ons huis, waar Iris en Anne al op ons zaten te wachten, want die waren niet mee fietsen. We frissen ons even op en eind van de middag gaan we nog even op stap. We gaan een ‘Sundowner’ doen, dit is een drankje drinken tijdens de zonsondergang. En daarvoor hebben Iris en Anne een mooie plek uitgekozen, het Royal Hotel wat gelegen ligt aan de Zambezi rivier. 

samen op een bankje

Het is een heel chic hotel en we bestellen heel luxe allemaal een cocktail. Een groter contrast is er niet met eerder vandaag toen we door de achterstandswijken van Livingstone fietsen en magere kindjes met kapotte kleren op blote voeten zagen rennen. Ik merk dat ik echt wel even moet schakelen en me bijna schuldig voel. Maar dat zakt ook en we genieten met elkaar van het waanzinnige uitzicht terwijl Stan en Jade zwemmen in het zwembad. Een bijzonder plaatje wel want om het zwembad heen lopen er zebra’s die heel ontspannen wat staan te grazen. 

zwembad zebra

Het einde van onze Livingstone trip komt in zicht, dus beginnen we weer met inpakken. Verder hebben we vandaag geen grote activiteiten op het programma. Wel doen we nog wat souvenir inkopen, spelen we een spelletje, bereiden met elkaar de braai (Afrikaanse bbq) voor en zoeken we stokken waar we een punt aan slijpen om ze straks te kunnen gebruiken voor de marshmallows bij het vuur. Al met al een heel ontspannen laatste dagje. 

marshmellow stokken

familiediner

De terugreis naar Lusaka verloopt zonder oponthoud en na zeven uur hobbelen, optrekken en remmen komen we ’s middags om vijf uur weer aan in ‘ons’ huis in Lusaka waar de honden en kat al op ons zitten te wachten en ons vervolgens vol enthousiasme begroeten. 

Deze dagen in Lusaka gebruiken we onder andere om te wassen, dit is met name omi’s taak en om nog iets meer van het dagelijkse leven van Iris en Anne mee te krijgen. Zo gaan we weer mee de stad in om boodschappen te doen, wandelen we met Iris en Anne hun hondje Winnie en gaan we ’s ochtends om 7.00u al mee Iris en Anne mee naar CrossFit. 

fitness

Partners

Social Media

Houd jij van Verre reizen met kinderen? Volg, like en blijf op de hoogte!