Ai, die jetlag. Maar we zijn er.
Vrijdag 19 juli 2019. Kuta, Legian, Bali.

Om bij te komen van een reis van 27 uur zijn er eerlijk gezegd betere plekken op Bali dan vlakbij Kuta waar ik ons hotel heb geboekt. Het is midden in de nacht, uurtje of een, als de taxichauffeur ons afzet bij Un’s hotel en de nachtwaker ons naar onze kamer brengt die precies oogt zoals op de foto’s en waar het ruikt naar wierook. Imme wil niets liever dan het zwembad induiken, maar helaas voor haar is dat niet toegestaan na 23.00 uur. En we hebben honger. Gelukkig zijn de supermarktjes die naast het hotel liggen 24/7 open en maken we daar warme noodles. Dat smaakt. Als de volgende ochtend de wekker gaat voor het ontbijt, zet ik die snel af. Dat ontbijt is minder belangrijk als de slaap die we zo gemist hebben.

Nadat we onze huisoppassers uit Frankrijk verwelkomd en Poesje gedag geknuffeld hebben, pakken we veel te vroeg de tram en trein naar Schiphol. Maar we moeten dan ook nog bij de Starbucks koffiedrinken en cheesecake eten, zoals altijd als we op reis gaan. Daar staan comfortabele fauteuils waar we het wel even in volhouden met telefoon (kinderen) en tijdschrift (ik).

De douane blijft altijd een ongemakkelijke toestand. Gek is dat. Het voelt alsof ik het nooit helemaal goed kan doen. Heeft iedereen dat? Toch de schoenen uit. De spullen mogen niet op elkaar liggen in de bak. Moet die ipad er nu wel of niet uit? En de camera? Bijna altijd wordt er een van onze tassen uitgehaald ter extra controle, en natuurlijk gaat dat altijd om iets kleins. De camera inderdaad. Of een mini tube tandpasta. Maar toch. Ik word er altijd een beetje zenuwachtig van.

vliegtuig

sunset plane

We hebben geboekt bij LOT, de Poolse vliegmaatschappij, maar de vlucht naar Warschau is overgenomen door de Litouwse maatschapij GetJet. Een vlucht van twee uurtjes, waarna we met een beetje vertraging aankomen. Geen probleem. Onze volgende vlucht naar Singapore, die een uur later zou vertrekken, blijkt ook wat vertraging te hebben. De extra tijd gebruiken we voor McDonalds frietjes en als de tijd begint te dringen, haasten we ons in de richting van de juiste gate. Onderweg blijkt dat we nog via de Immigration moeten omdat we Schengengebied verlaten. Ai, daar had ik niet op gerekend. De dame van de Immigration doet ook nog eens tergend langzaam over het controleren van de paspoorten van de mensen voor ons, en als ik naar haar probeer te seinen dat ons vliegtuig bijna vertrekt, sist ze me toe dat ik achter de lijn moet blijven. Nadat ze met haar felle ogen meerdere keren wantrouwend heen en weer bewoog tussen paspoortfoto’s en gezichten, rennen we uiteindelijk naar de gate waar we aan kunnen sluiten in de rij. In de het vliegtuig blijken we prachtige plekken te hebben, direct achter de businessclass, met extra beenruimte. Laat die vlucht van twaalf uur maar beginnen.

Singapore airport

Die duurde natuurlijk eindeloos, zeker als je niet kunt slapen, maar wat fijn is het als je dan toch je benen kunt strekken.

Door de vertraging duurt onze tussenstop op Singapore korter dan verwacht. We halen de koffers op, leveren deze weer af bij Air Asia voor onze vlucht naar Bali, en eten wat bij de International Foodcourt. Heerlijk. We zijn weer in Azië! De kinderen vinden het jammer dat we niet langer op Singapore Airport kunnen blijven. Via Whatsapp krijg ik een berichtje over een aardbeving bij Bali. Hopelijk valt het mee.

De vlucht naar Bali van 2,5 uur is natuurlijk peanuts vergeleken bij wat we al achter de rug hebben, maar toch eigenlijk net te veel van het goede. We zijn gewoon uitgeput en willen alleen maar slapen. Toch moeten we nog even. Op onze laatste reserves energie wachten we op het vliegveld van Denpasar op onze bagage, wachten we bij de pinautomaat en wachten we op de taxi. Grappig om te merken hoe de energie weer voor even terugkeert als we eenmaal bij ons hotel zijn afgezet.

Ergens halverwege de middag, als ik de kinderen met moeite wakker en in de kleren heb gekregen, duiken we in de drukte van buiten. Het is zo druk op straat, zoveel auto’s en brommers, mensen die ons dwingend aanspreken ‘oké, taxi, oké’. We kopen een maiskolf met knoflookboter als ontbijt/lunch en lopen het strand op waar het gelukkig rustiger is als je de verkopers daar even wegdenkt. Als Imme bij een strandtentje een iniminihondje ziet, en ze tosti’s op de kaart hebben staan, besluiten we daar in een zitzak neer te ploffen. Met verse fruitsap, kipburgers (de tosti’s waren op) en het kleine hondje om mee te spelen, zitten we daar helemaal goed. En als dan ook nog de masseuse langskomt die mijn stijve nek onder handen neemt, is het een perfecte jetlagdag. We nemen nog een duik in het zwembad van Un’s hotel, een fijne plek in de drukte. De kamers zijn niet supermooi, maar wel ruim en de tuin met zwembad maakt veel goed.

hondje

Die nacht keert de jetlag zich tegen ons want na een paar uur slapen zijn Jente en ik rond 04.00 uur klaarwakker. Dat we samen wakker zijn is dan weer gezellig, en we fluisteren een uurtje vol tot de Melatonine ons slaperig maakt en we weer verder kunnen slapen.

Mijn keuze voor Kuta had te maken met het plezier dat de meiden vorig jaar beleefden in Bangkok: de eettentjes op straat, de tuktuks en de shoppingmalls. Toch is de sfeer in Bangkok weer totaal anders dan hier in Kuta, waar we op dag twee naar de shoppingmalls lopen. Ook hier is het druk en chaotisch, maar nu roept die drukte vooral veel weerstand op. We shoppen zonder echt iets te kopen, eten wat, en lopen door het donker over het strand weer terug naar onze buurt waar Jente bij een restaurant de mooist versierde milkshake ever bestelt. Bij ons hotel nemen we nog een laatste duik, ik bestel een taxi naar Ubud voor de volgende dag en we proberen op tijd te slapen want morgen moeten we wél naar de wekker luisteren.

 Kuta beach

Partners

Social Media

Houd jij van Verre reizen met kinderen? Volg, like en blijf op de hoogte!