Verre Reizen Met Kinderen

Seegurken en andere zeedieren
Woensdag 22 augustus 2018. Koh Phangan, Thailand. 

Alsof hier de vakantie pas echt begint, zo voelt het een beetje. Geen tijdsdruk door vaste ontbijttijden, geen afspraken voor tours. Terwijl de meiden en de andere strandgasten ’s morgens uitslapen, loop ik in alle vroegte langs het strand naar het schiereilandje Koh Ma dat enkel wordt bevolkt door de paar honden die bij deze baai horen. Als ik terugloop begint het Myanmarese personeel van de paar aanwezige resorts het strand te vegen, en doet een eenzame jogger zijn stretchoefeningen. Het water staat zo laag dat de zeekomkommers aan de oppervlakte komen. Daar stikt het hier trouwens van. Jente vraagt zich af hoe ze in het Engels heten. Sea cucumbers? Ze moet lachen bij het idee. Maar het klopt wel. In het Duits klinkt het nog grappiger: seegurken. Er blijken ook nog eens 1700 soorten van te zijn. Wij zien zwarte die in lengte variëren van 15 tot 50 centimeter. 

strandbootjes

zeekomkommer

Reizen is vooral wachten. En dat merken we als we van Khao Sok naar Koh Pangan reizen. We vertrekken ’s morgens om half tien (we zitten voorin het busje), en komen pas ‘s avonds rond half acht aan bij het Wang Sai resort aan het Mae Haad strand waar we een huisje op het strand hebben geboekt. Het is te donker om goed te kunnen te zien waar we terecht zijn gekomen, maar de mensen zijn vriendelijk en we eten aan een wiebelige bamboe tafel met onze voeten in het zand. Voor dat moment zijn al onze wensen vervuld. Na het eten zoeken Imme en ik nog even het zwembad op, en dat blijkt te aantrekkelijk te zijn om geen duik in te nemen. 

Jenteopferry

Immeopferry

Het zijn mooie vijf dagen hier aan het strand. Soms waait of regent het, meestal is het aangenaam. We nemen een massage, en nog een. We zwemmen minstens eens per dag in het zwembad en ook nog in de zee waar tot ons geluk geen prikkels zijn zoals bij Khanom. Soms brunchen we links op het strand, soms rechts waar ze volgens Imme de lekkerste baguettes hebben en waar Jente eindelijk een vanille milkshake vindt. Bij de supermarkt behorend bij Pim’s bungalows laten we de was doen voor 40 Bht per kilo en ’s avonds eten we meestal bij de Roots Corner waar het de eerste avond zo druk is dat we gewaarschuwd worden voor lange wachttijden. Het eten en de sfeer zijn goed, dus met wat potjes Uno vinden we wachten niet zo erg. 

strandbomen

Pas op dag drie huren we bij de receptie snorkelgear en voegen we ons bij de snorkelaars die speciaal daarvoor naar ons strand komen. Vanaf het strand loop je namelijk zo het koraalrif in waar vrolijk gekleurde vissen, zeekomkommers, reuzeoesters en nog veel meer onderwaterwereld erop wacht verkend te worden. We lezen ook over haaien en zeeschildpadden, maar misschien moeten we daarvoor toch dieper de zee in. Het grote voordeel van het snorkelen hier is dat je vrij ver kunt gaan, terwijl de zee redelijk ondiep blijft. We overwegen nog een snorkeltrip naar het marine park hier in de buurt, maar hebben eigenlijk geen zin in een hele dag op stap met een groep en daarbij vermaken we ons hier gewoon te goed. 

immeschommel2

Op dag vier gaan we nog een laatste keer de zee in met snorkel en masker. Imme leert hoe je duikt met snorkel en we testen een grote oester door een klein schelpje te laten vallen en zien hoe hij zich dichttrekt. Het werkt! We zien grote vissen in regenboogkleuren en zelfs een rog. Niet lang daarna klaagt Imme over prikkelende pijn aan haar arm. En iets later Jente, zij heeft een rode striem om haar been. We snorkelen nog even door, maar Jente heeft echt last van haar been en het zit me niet helemaal lekker. Wat nu als ze geraakt is door een giftige kwal of rog? We gaan er toch maar uit en zien al snel op het strand een fles azijn in een roodmetalen houder staan. De fles is bijna leeg, we zijn dus niet de enige, maar de masseuse dichtbij blijkt een ervaren azijnbehandelaar en ze legt een soort verbandje aan rond Jentes striem van rode blaasjes. Een andere toerist die ook rode uitslag op zijn arm heeft zegt dat het van een kwal moet zijn. Roggen blijven laag in het water. 

Als we ’s avonds op internet zoeken naar kwallen in Thailand schrikken we toch wel een beetje. Bij Koh Phangan komt soms in zee de kubuskwal (box jellyfish) voor die in de afgelopen jaren voor dodelijke slachtoffers heeft gezorgd. ‘Hoe gaat het met je been?’ vraag ik Jente. Ze kijkt tevreden. ‘Wat was die oester mooi he.’

Doorzoek de website