Verre Reizen Met Kinderen

Kind aan huis in Bangkok
Maandag 13 augustus 2018. Bangkok, Thailand. 

Misschien saai om het verhaal mee te beginnen, maar wat is het toch heerlijk als alles zo’n beetje loopt zoals je gepland hebt. Zeker als je uitgaat van het tegendeel, wat meestal slim en realistisch is als het om reizen gaat. Alsof de puzzelstukjes die je zorgvuldig hebt uitgesneden, wonderlijk strak in elkaar blijken te passen. 

image.png

Het is onze eerste keer met Emirates, en dat bevalt direct goed. Het vliegtuig is prettig groot met zelfs een bovenverdieping, goede service en het eten is gewoon lekker als je het vergelijkt met eerdere ervaringen met vliegtuigeten. Voor we vertrekken zeg ik tegen de kinderen dat we in Dubai goed uit het raam moeten kijken, dan kunnen we misschien de palmeneilanden zien liggen die aangelegd zijn door het Nederlandse baggerbedrijf Van Oord. We hebben er even niet aan gedacht dat het al donker is als we aankomen. Op het schermpje met vlieggegevens is het gelukkig altijd licht en kunnen we de eilanden wel zien liggen. 

schipholinvliegtuig

 

In Dubai is het lekker warm en deelt Emirates ijsjes uit. Welkom! We hoeven niet lang te wachten, dus lopen wat rond, bekijken de souvenirs (kamelen) en na iets langer dan de bedoeling stappen we vrolijk weer het vliegtuig in voor het tweede deel van onze vlucht. Voor vertrek is er nog wat gedoe met bagage dat in het vliegtuig ligt, maar bij niemand hoort en waardoor veiligheidsprotocollen in werking treden. Maar ach, dan kijken we een filmpje extra. De meiden vallen gelukkig in slaap tijdens deze vlucht en ergens in de middag landen we in Bangkok. Yes, we zijn er! 

dubai kamelen

Ondanks een nacht zonder (ik) of weinig (Jente en Imme) slaap, lopen we over het vliegveld van Bangkok alsof we er kind aan huis zijn. We plukken onze bagage van de band, pinnen onze eerste 20.000 Baht, halen bij Dtac op de tweede verdieping prepaid simkaarten met unlimited internet en sluiten op de eerste verdieping aan in de rij voor de public taxi die ons door de spits na anderhalf uur bij het Ibis Viengtai Hotel aan de Rambuttri Rd afzet. Het ziet er kleurrijker uit dan toen we er jaren geleden verbleven, de verbouwing heeft het hotel goed gedaan. Onze kamer moet nog worden schoongemaakt, dus met complimentary drinks en excuses zitten wij een beetje daas vanaf het terras van het restaurant naar de drukte op straat te kijken. 

We zijn te moe om ’s avonds uitgebreid uit eten te gaan, dus we lopen even langs de 7-eleven voor hapjes en laten de jongen op straat crepes voor ons maken. Banaan en nutella. Imme en ik lopen nog een rondje door Khao San Rd, deels met vingers in onze oren, en verbazen ons er vooral over dat mensen vrijwillig in zoveel geluid gaan zitten. Twee bars tegenover elkaar lijken met elkaar een wedstrijd aan te gaan wie het meest geluid kan produceren. Waarom willen mensen daar zijn? Wij in ieder geval niet op dat moment. 

We mochten ieder een wens doen voor onze ene hele dag Bangkok. Imme wilde naar een markt, Jente naar een shoppingmall en ik over de rivier naar de Wat Arun. Als we door een tuktuk bij de rivier zijn afgezet en we naar de pier lopen, begint het te regenen. Ai. Dat was waar ook. Regentijd. We zien op de telefoon dat het even zal aanhouden en veranderen van plan. Eerst maar naar de MBK shoppingmall. De rest van de plannen hebben we daarna maar achterwege gelaten. Imme vond het marktje voor de shoppingmall wel aan haar behoeftes voldoen, en ach, ik kom deze reis heus nog wel op andere momenten aan mijn trekken als het om tempels gaat. 

BangkokTuktukbangkok shoppingmall

 

Roze dolfijnen en een eenhoorn
Woensdag 15 augustus 2018. Khanom, Thailand.

Veel te vroeg zijn we de volgende dag op Don Muang Airport voor onze vlucht naar het zuiden. Uit angst om te laat te komen, had ik de wekker extra vroeg gezet. Dat was niet nodig geweest, maar het verkeer zat ook wel erg mee vandaag. Air Asia heeft er zin in en nadat de stewardessen drie keer door het gangpad gerend hebben met eten, snacks en merchandise (Wie wil er een sleutelhanger?), richt de piloot de neus naar beneden en staan we in Surat Thani. 

Als we de schuifdeuren doorgaan staat daar een dame met mijn naam op een bordje. Wat comfortabel is dit. In haar auto rijden we in twee uur naar Khanom, het paradijslijke plekje aan de kust waar we zoveel goede verhalen over gehoord hebben. Bij aankomst zwiepen de kokospalmen onrustig heen en weer en striemt de regen in ons gezicht. Hee, zo zag het er in onze dromen niet uit. 

Maar na een hele lange nacht met veel uren slaap, zien we de volgende dag hoe het hier ook kan zijn. Wit strand, groenblauwe zee, blauwe lucht met witte wolkjes, palmbomen, mooie schelpen en bijna geen mensen. We zitten op een prachtig plekje. (Le Petit Saint-Tropez

khanom jenteimme

En tja, wat je dan doet zo’n dag in het paradijs? Beetje luieren, zwemmen in de zee (au, we worden geprikt!), zwemmen in het kleine zwembad met levensgrote opblaaseenhoorn dan maar, lekker eten en we laten ons masseren. Zelfs Imme, die daar vroeger weinig geduld voor op kon brengen, vindt het heerlijk. Dit gaan we vaker doen, deze vakantie! 

khanommassage

Om de roze dolfijnen te zien die hier in de zee zwemmen, moeten we vroeg op. Samen met het Franse gezin met drie kleine kinderen zitten we om zeven uur aan het ontbijt en met de minibus rijden we even later naar een slaperig vissersdorpje waar vandaan onze longtailboot vertrekt.

khanom haven

Niet zoals bij Lovina op Bali schieten hier tientallen bootjes de zee op, jagend achter de groep dolfijnen aan, maar wij zijn is nagenoeg alleen. In de verte zien we een paar andere bootjes. We hebben al verhalen gelezen over teleurgestelde dolfijnenspeurders die betwijfelden of de roze dolfijn hier wel voorkomt, en net als de vader van het Franse gezin zegt dat we 90% kans hebben om dolfijnen te zien, bolt de eerste zwarte rug door het water. ‘Kijk daar!’

khanom zwartedolfijn

De schipper legt de boot stil en we turen nog scherper om ons heen om maar geen dolfijn te hoeven missen. En ja, even later weer. En nog eens. En dan springt een vlekkerig roze en grijze dolfijn voor onze boot door het water. We hebben een bijzondere roze dolfijn gezien! Ondanks dat we klaar zitten met onze telefoons om dit speciale moment te vangen, zijn we natuurlijk steeds nét te laat. Op mijn foto’s slechts een vin of een rimpeling in het water. Daarom leen ik een foto van Ariën en Matthijs die een paar jaar geleden enthousiaste verhalen schreven over hun verblijf in Khanom met hun drie kinderen. 

khanom rozedolfijn

We varen verder door het blauwe water langs onbewoonde eilandjes met prachtig uitgeslepen rotsen. Op sommige plekken drijven bouwvallige huisjes tegen constructies aan wat, vermoed ik, een viskwekerij is. Bij een klein eiland legt de schipper de boot aan en klimmen we de trap op omhoog die leidt naar een plateau cq heiligdom waar Boeddha’s en offerandes staan opgesteld. Onderaan de trap wijst hij naar een kleine kuil in de rots waar water in staat. ‘You drink’. Het blijkt een zoetwaterbron te zijn wat het eilandje de heilige status verleent.

khanom bhoedda

Nadat we allemaal een vinger in dit water hebben gedoopt en geproefd hebben, vaart onze boot weer terug naar het slaperige vissersdorpje waar we vandaan kwamen. Speciaal voor onze terugkeer is bij een van de souvenirskraampjes het plastic opgerold en worden de sleutelhangers en knuffels van roze dolfijnen te koop aangeboden. Maar geen tijd, en eigenlijk ook geen grote interesse, we stappen weer de minivan in, op weg naar de natural fishspa. 

khanom fishspa2

De natural fishspa is een sprookjesachtige plek rond de rivier omgeven door mooie natuur, open huisjes aan het water waar je met wat mensen kunt zitten, banken, bruggen, spannende paadjes en in het water natuurlijk honderden garra rufa vissen, groter dan je normaal in die glazen bakken ziet, maar die niet kunnen wachten om aan onze voeten te knabbelen. Het kietelt enorm en het lukt ons bijna niet onze voeten langer dan een paar tellen in het water te houden. Imme is de held, zij durft uiteindelijk zelfs te zwemmen in het water bij de vissen. 

khanom fishspa

Na de lunch wil Jente graag bij het huisje blijven met haar boeken, Imme en ik lenen een scooter en rijden naar het dorp om geld te pinnen en boodschappen te doen voor we naar de Khao Sok jungle vertrekken. Lang geleden dat ik op scooter zat, en hoewel ik me bijna altijd bewust ben van de gevaren die er dreigen, is het heerlijk. Het windje, het landschap dat aan ons voorbij glijdt. We besluiten iets verder te rijden om te zien welke wereld er achter het dorp ligt. Erg ver zijn we nog niet als het achterwiel wat heen en weer glijdt en snel daarna begint te hobbelen. Nee! Lekke band. 

Ons gelukkig prijzend met de Thaise simkaart, zoek ik het telefoonnummer van Le Petit Saint Tropéz op en binnen een koude cola bij een klein eettentje staat eigenaar Julien met de auto voor de deur. Hij duwt de scooter naar de dichtstbijzijnde garage terwijl de lucht in razend tempo zwart wordt en losbarst. Onder het afdak van het eettentje blijven we droog en als de lucht opklaart, komt ook Julien teruglopen met scooter die inmiddels weer een volle achterband heeft. Een paperclip was de boosdoener. 

khanom scooter

Over de natte weg rijden we terug naar het dorp waar we halen wat we nodig hebben en daarna terug en toch weer verder omdat het zo lekker is, tot we uiteindelijk echt terug zijn bij het zwembad met de unicorn. 

Doorzoek de website