Verre Reizen Met Kinderen

Vliegen met een dreumes. 
Dinsdag 17 juli 2018. 

Daar staan we dan, in de drukte van Düsseldorf airport. Om ons heen staan rijen met vakantiegangers, die hun koffers in willen checken. Onze eerste verre reis met Abel, het reislustige gevoel is weer aanwezig. Hoe zal het land eruitzien, hoe smaakt het eten en wat zullen we daar voor herinneringen maken?

Nu kan ik er nog niet teveel aan denken. Eerst moeten we de vliegreis maken, waar ik eigenlijk best wel tegenop zie met een bewegelijke dreumes. Toen Robbert en ik nog samen op vakantie gingen, keken we altijd of er kinderen in het vliegtuig zaten en of ze dichtbij ons in de buurt zaten. Het oorverdovende, ontroostbare gehuil wat een kind kan produceren is niet echt een genot voor de oren. Soms werd er door andere mensen gemopperd, als een kind in het vliegtuig huilde. Ik voelde echter ook wel respect, knap dat die ouders dat aandurfden. Nu… Nu is het voor ons zover. We staan bij de incheckbalie van Etihad Airways en wij zijn de ouders met het kind. 

Als ik om me heen kijk, ben ik opgelucht dat ik ook nog andere kinderen zie. Mooi, zij vliegen ook naar Abu Dhabi, dus Abel is niet het enige kind in het vliegtuig. Tijdens het inchecken worden we heel vriendelijk geholpen door de medewerker en ook ons reisbedje mag zonder problemen mee het vliegtuig in. 

Na het inchecken lopen we richting de gate en besluiten om daar nog even rustig te gaan zitten. Abel heeft echter energie voor tien en rent overal heen. Hij is vrolijk en probeert contact te maken met mensen die in de buurt zitten. Hij heeft de neiging om mensen net zo lang aan te kijken totdat ze reageren. Dit lukt hem meestal ook. En zo ook op dit moment, de ene glimlach na de andere krijgt hij toegeworpen. 

Dan is het tijd om het vliegtuig in te gaan. De stewardessen staan al klaar om ons te verwelkomen, en we lopen het vliegtuig binnen. Abel is wat onder de indruk en kijkt rond. De buitenkant van het vliegtuig heeft hij niet kunnen zien, dus wellicht is het moeilijk voor hem te plaatsen waar we nou daadwerkelijk zijn.

17juli317juli2

We taxiën een poosje en dan is het tijd om op te stijgen. Dit gaat goed, Abel kijkt uit het raam en vindt het prachtig. Ik heb altijd last van mijn oren, maart hij geeft geen kik. Ik slaak een zachte zucht van verlichting. Mooi… hij heeft in elk geval niet laten horen hoe ontzettend hard hij gillen kan. 

De vlucht verloopt prima. Om tien uur s avonds krijgen we nog een heerlijke maaltijd. Lekker, maar wel lastig met een jongetje op schoot wat erg moe is. Na het eten zijn we gaan slapen. Abel ging vrij snel slapen, in zijn slaap was hij een aantal keer aan het gillen. Ik heb het vermoeden dat hij aan het dromen was. Er moet ook zoveel verwerkt worden in zo’n klein koppie. 

Voor we het weten, is het alweer tijd om te gaan landen. Ook dit gaat vlekkeloos, Abel keek wederom naar buiten en benoemde vrolijk wat hij allemaal zag. Nadat Abel de stewardessen gedag had gezegd, en had uitgezwaaid gingen we het vliegtuig uit. Aangekomen op onze eerste bestemming; Abu Dhabi! En wat heeft onze kleine man het goed gedaan!

17juli1

Doorzoek de website