Verre Reizen Met Kinderen

Grand Canyon
Dinsdag 18 juli 2017. Grand Canyon NP, Verenigde Staten.

Voor we vertrekken kopen we ijs zodat we onze drank in de afwasbak van de RV kunnen koelen. De capaciteit van de koelkast lijkt de laatste dagen immers niet voldoende om de inhoud koel te houden en we hopen het probleem op die manier op te lossen.

We rijden Desert View road af richting Canyon Village aan de South Rim van de Canyon, waar we vanavond slapen, en stoppen bij uitkijkpunten zoals Navajo Point en Grandview Point. We hebben eerder tijdens de reis al Colorado canyons gezien die de moeite waard waren maar de Grand Canyon blijft toch het meest indrukwekkend.

Voor de middag komen we aan bij Mather Campground, waar we acht jaar geleden ook kampeerden. Het is onze laatste nacht in een park en daar willen we van profiteren. We nemen de tijd om uitgebreid te lunchen in de schaduw van de bomen.

De rest van de dag laten we de RV staan want in dit park is een prima shuttle bus systeem in dienst. Wanneer we naar de bushalte stappen zien we onderweg een hert met een kalf. We kunnen tot op een tiental meter naderen. We nemen twee verschillende bussen om tot Hermits Rest te geraken. Op de bus spreekt een man Dirk aan over het Afrika T-shirt dat hij draagt. Hij vraagt waar we geweest zijn en vertelt dat hij en zijn vrouw zelf missionaris zijn geweest in Botswana, Angola en Mozambique. De verhalen zijn fascinerend, misschien tijd om zelf een nieuwe carrière te ambiëren :-).

2961117 (225x300)2961109 (225x300)

Bij Hermits Rest, waar ooit een kluizenaar leefde beginnen we aan de hike langs de rand van de canyon. De totale trail is bijna dertien kilometer lang. Wij zien wel waar we geraken, bij verschillende uitkijkpunten kunnen we immers de bus terugnemen. Bij Hermits Rest is het nog druk, maar eens het view point voorbij hebben we enkel nog gezelschap van eekhoorns. En zo zal het de rest van de wandeling zijn, we komen gedurende de meer dan drie uur durende tocht hooguit vijf andere wandelaars tegen. Zonde vinden wij, want het uitzicht op de canyon en de meanderende Colorado rivier diep onder ons verandert continue en is de moeite waard. Het is bewolkt, en aan de overkant van de canyon zien we het regenen en onweren. Aan deze kant van de canyon blijft het gelukkig bij een stevige wind. Overal wordt immers aangeraden om niet bij de canyon te blijven tijdens een onweer omdat de bliksem regelmatig inslaat. De zonsondergang missen we door de bewolking, maar dat houdt ons niet tegen om tot na zes uur door te stappen en pas bij Powell point de bus terug te nemen. We hebben er meer dan tien kilometer opzitten zonder protest van Louis, die nochtans niet zo’n fervente liefhebben van wandelen is. Integendeel, we hebben tijdens onze reis al zoveel gestapt dat zijn wandelschoenen tot op de draad versleten zijn...

2961107 (400x300)

Terug bij de camper gaat de BBQ snel aan. Al snel begint het te druppelen en even later zelfs te gieten. Het zal voor de rest van de avond niet meer stoppen, maar erg is dat niet want direct na het eten vragen de jongens om naar bed te mogen.

 

Slotcanyon
Woensdag 19 juni 2017. Zion NP, Utah, Verenigde Staten.

We verlaten Grand Canyon NP opnieuw langs de oostkant, waarlangs we ook zijn binnengekomen. Doel is Zion NP, dat we toen Emiel twee jaar was ook hebben bezocht, en dat gedurende die reis één van onze favoriete natuurparken was. Onderweg houden we halt bij de Upper Antelope Canyon in Page. Ook in Page stopten we zoveel jaren terug, maar dan bij de Lower Antelope Canyon. Die vonden we zo mooi dat we ook dit jaar een slotcanyon willen aandoen. De Upper is volgens de site iets uitdagender, je daalt met trapjes af en klimt op dezelfde manier naar boven terwijl je de Lower inloopt.

2964115 (400x300)

We zijn in de war over het uur. De canyons zijn Navajo grondgebied en we gaan er dus van uit dat er Utah tijd (en dus een uur vroeger komende van de Grand Canyon) wordt gehanteerd. Ook de GPS geeft het zo aan... We zetten er dus vaart achter, want volgens de GPS zullen we maar net op tijd zijn. Niet dat we te snel rijden, maar met een RV de maximum toegelaten snelheid aanhouden is niet altijd evident.

Net op tijd komen we aan bij de canyon... Denken we, want al gauw wordt duidelijk dat er toch geen tijdsverschil is, en er bovendien al meer dan een half uur vertraging is. Voor de toer van tien na twaalf die we thuis al boekten is het dus nog meer dan anderhalf uur wachten... Dat geeft ons de tijd om rustig iets te eten voor we naar het beginpunt van de toer trekken. Daar aangekomen is de vertraging al opgelopen tot 45 minuten. En net voor de canyon zelf moeten we nog eens een half uur langer wachten, gelukkig telkens in de schaduw...
We raken aan de praat met het Nederlandse gezin in onze groep dat tijdelijk in Chicago woont en ook met een camper op reis is. Alweer een leuke ontmoeting. Gids Clint legt ondertussen op kindermaat en op een zeer visuele manier met zand uit hoe een slotcanyon wordt gevormd. We zijn meteen helemaal mee. Hij maakt er een sport van om de groep die het meeste lawaai maakt te begeleiden, en dat vinden de kinderen in de groep natuurlijk superleuk.

Het lange wachten loont de moeite, de canyon is net als de Lower canyon heel erg mooi. Het zonlicht kleurt de rotsen diep oranje, en het water heeft het zandsteen in grillige vormen weg geërodeerd. Ook Emiel en Louis zijn onder de indruk. Clint toont hoe en waar je de mooiste foto’s kan trekken. Elke dag zijn er zesduizend bezoekers, en die worden in een vrij hoog tempo door de canyon gejaagd, maar we zijn toch meer dan een uur onder de grond en slagen er toch in om de canyon te fotograferen zonder medebezoekers op de foto’s.

2964101 (400x300)2964102 (224x300)

Louis is in de wolken want in Page is er een Walmart (dat ze er kleine Minecraft figuurtjes verkopen heeft daar waarschijnlijk wel iets mee te maken). Na het boodschappen doen is het al voorbij vier uur in de namiddag en veel later dan we gepland hadden. We moeten nog twee uur rijden en bovendien moeten we de klok in Zion wel een uur vooruit zetten. Zo komen we maar net op tijd aan bij de oostingang van Zion NP. We moeten in het park immers door een tunnel, en RV’s mogen enkel door na het betalen van een fee en wanneer het tegenliggende verkeer wordt gestopt. En dat kan maar tot acht uur.

We rijden het park opnieuw buiten in Springdale, en vlakbij de uitgang hebben we met als acht jaar geleden een plaats gereserveerd op Zion Canyon Campground. We blijven drie nachten en krijgen een plaatsje helemaal achteraan bij de Virgin rivier. Beter kan niet, de jongens laten er geen gras over groeien en nemen een duik. We eten pas wanneer het donker is en gaan na het eten net als al onze buren naar bed...

2964114 (225x300)2964113 (400x300)

 

Slang
Donderdag 20 juni 2017. Zion NP, Utah, Verenigde Staten.

Wanneer we later dan gewoonlijk opstaan is het al erg warm, en de temperatuur zal vandaag opnieuw richting veertig graden gaan. We wilden dit jaar graag naar een warm land op vakantie, na Brazilië en tweemaal Afrika in de winter. We krijgen dus waar we naar vroegen...

De RV laten we staan want de Zion park shuttle bus heeft een halte bij de campground en in het gedeelte van het park waar we heen trekken zijn geen of slechts beperkt wagens toegelaten. Zion omvat een deel van de Virgin River canyon, maar anders dan bij het Grand Canyon NP dat aan de rand van de canyon ligt, bevinden we ons nu in de canyon. Wanneer we bij het bezoekerscentrum informeren naar de ‘the Narrows’, een hike in de Virgin rivier die de canyon heeft gevormd wordt ons deze afgeraden. Mocht het upstream onweren, en die kans is vandaag waarschijnlijk, loopt de canyon onder. Wie er zich op dat moment in bevindt wordt meegesleurd met het water. Dat wordt hier een flash flood genoemd en er wordt op grote schaal voor gewaarschuwd. We volgen de raad van de ranger en besluiten enkel de Riverside Walk te doen, langs de rivier waar de canyon breder is.

2968611 (400x300)

We nemen de bus naar diens eindpunt, de Temple of Sinawava, waar de wandeling start en stappen een dikke mijl langs de rivier op een verhard pad. Tientallen eekhoorns springen voor ons uit, hopend op iets te eten. Wanneer we al snel aankomen bij de start van The Narrows kunnen we onze ogen niet geloven: Honderden mensen vangen de hike aan, er is een soort file in de rivier...
De jongens zijn helemaal verkocht, dat willen zij ook en we besluiten om morgen terug te komen. We zijn immers nu niet uitgerust voor een hike waarbij we soms tot aan ons middel in het water moeten stappen.

De bus brengt ons naar Zion Lodge waar we lunchen op het gras onder de schaduw van de grote bomen. Louis die geen kans op pizza onbenut laat maar tot nu toe nog niet veel aan z’n trekken is gekomen, is in zijn nopjes.

Vandaag kiezen we dus voor een andere hike, we klimmen naar de Emerald pools via het pad dat aan de lodge start. Het gaat direct omhoog naar de eerste vijver, in een gelukkig schaduwrijk bos. Hier loopt het pad onder een waterval door, een zalige verfrissing. De jongens maken hun petten nat om het hoofd zo lang mogelijk koel te houden. We zien een slang in de plas op zoek naar een prooi, gelukkig ver genoeg van waar wij toekijken. Bij de tweede pool proberen de jongens kikkervisjes te vangen en bij de derde plas hebben ze een jonge kikker beet. Dirk en ik herinneren ons vaag deze tocht, en voor zover we dat nog weten waren we hier toen vrijwel alleen...

2968609 (400x300)

We hiken terug via de Kayenta trail. Die is langer en blijft in het begin hoog boven de rivier kronkelen, voor af te dalen in de canyon. Emiel loopt voorop en komt plots teruggelopen. Net voor hem kroop een slang de struiken in en dat heeft hem nogal doen schrikken. Bij El Grotto, het eindpunt van de wandeling, spreken we een parkranger aan in de hoop de slang te kunnen identificeren. Het blijkt een onschuldig dier te zijn. In Zion is slechts één soort giftige slang en die zijn we gelukkig niet tegen gekomen. Even later kunnen we op een bus stappen richting camping, waar door de jongens in de rivier wordt gespeeld tot het donker wordt.

 

Natte voeten
Vrijdag 21 juli 2017. Las Vegas, Nevada, Verenigde Staten

Hoewel het initiële plan was om deze ochtend naar Las Vegas te vertrekken blijven we zoals gisteren beslist nog een halve dag langer. We zijn alle vier fan van Zion en willen graag The Narrows trail wandelen. We staan om zes uur op, om de drukte die we gisteren in de rivier zagen voor te zijn en straks toch nog op een redelijk uur door te rijden. Voor we beginnen aan de trail halen we daar specifiek voor gemaakte schoenen en kousen op. Die moeten onze voeten warm houden. Er hoort ook een stok bij onze outfit. Er wordt na de middag regen voorspeld, dus we laten er geen gras over groeien en nemen het de bus naar het begin van de wandeling. Deze keer geen massa’s volk, het is nog rustig en niet onbelangrijk, de temperatuur is perfect. Er is geen pad, je volgt gewoon de rivier stroomopwaarts en keert opnieuw terug langs dezelfde weg. Op een gegeven punt mag je niet meer verder, maar we zien wel of we daar geraken.

2968651 (400x300)

De jongens vinden deze trail geweldig. Het gaat naast of door de rivier, er wordt geklommen op en geklauterd over rotsen, soms zijn enkel onze voeten onder water maar dikwijls staat het water tot boven onze knieën (en bij Louis is dat tot aan zijn middel). Emiel neemt het voortouw, is zijn eigen overmoedige zelf en is al na een half uur kletsnat. Het uitzicht is schitterend, langs weerszijden van de rivier rijzen de rotsen zeker honderd meter boven ons uit.
Na een tweetal uur houden we een pauze en wanneer ook Louis daar kopje onder gaat besluiten we om terug te gaan. De jongens hebben gek genoeg allebei kou nu en we willen geen onderkoeling riskeren. Op de terugweg is het merkelijk drukker, vroeg opstaan was een goede keuze. Rond 13.00 uur zijn we bij de RV en we zijn het er unaniem mee eens, dit was echt leuk om te doen.

2968653 (400x300)

We halen de achtste en laatste junior ranger badge op, stoppen voor een snelle lunchstop bij Subways in Springdale omdat Louis graag pizza wil (natuurlijk) en gaan op weg naar Las Vegas. De rit gaat grotendeels door woestijn met Joshua trees en dan is daar plots: Las Vegas! Emiel en Louis zijn onder de indruk, je kan de strip met de Stratosphere toren al van ver zien liggen.

Opnieuw kiezen we dezelfde campground als acht jaar terug, de KOA bij Sam’s town hotel. Onze plaats is niet veel meer dan een parkeerplaats, maar de op voorhand gevraagde spot met schaduw van een boom krijgen we wel. Veel zullen we hier niet zijn, en veel meer dan een zwembad, elektriciteit voor de airco en de gratis bus naar de Strip hebben we niet nodig.

Wanneer ik de afgelopen dagen schreef dat het warm was, de temperatuur tot nu toe valt in het niets bij de hitte in Vegas. Tot we naar de Strip trekken zitten we in het zwembad, uit het water is het bijna onhoudbaar. Gek genoeg wonen hier mensen, in een trailer op een soort parkeerplaats in de hitte in Las Vegas. Met kinderen en huisdieren, het is onbegrijpelijk voor ons.

In de vooravond trekken we richting Strip. De bus zet ons af bij hotel Harrads, en we moeten door het casino naar buiten. Na drie weken vooral in de natuur kan het contrast niet groter zijn, maar we beklagen het ons geen moment. Emiel en Louis staan letterlijk met open mond te kijken naar al dat extravagante gedoe. De clichés zijn overal, gokkende oudjes, ontzettende dikke Amerikanen, halfnaakte dames, in zichzelf mompelende bedelaars en dronken feestvierders maar de boys vinden het zo leuk dat Emiel beslist dat hij hier later wil komen wonen. We bezoeken The Venetian, met kanalen en gondels met zingende gondeliers, wandelen naar Paris Las Vegas, met een miniatuur Eiffeltoren, en kijken naar de dansende fonteinen bij Bellagio.

2968704 (225x300)2968705 (400x300)

Emiel vraagt zich af wat de ouders van de schaars geklede dames zouden zeggen en verschiet zich een bult wanneer Elvis hem probeert te knuffelen. Louis wil graag het vrijheidsbeeld aan New York New York zien maar dat halen we vandaag niet eens. We moeten lopen om de laatste bus terug naar Sam’s Town te halen. Terug in de RV drinken we liters water voor we na 26000 stappen op een dag volgens de stappenteller uitgeput in ons bed duiken...

 

What happens in Vegas
Zaterdag 22 juli 2017. Las Vegas, Nevada, Verenigde Staten.

Wanneer we bij het wakker worden buiten kijken zien we een dame over het hek van de camping klimmen. Of toch proberen... Het schouwspel duurt minstens een half uur en is hilarisch. Ze is duidelijk nog niet helemaal nuchter na een avondje stappen.

We gaan vandaag shoppen in een outlet, tot grote frustratie van Louis en tot groot plezier van Emiel. Die heeft al een verlanglijstje klaar. Na enkele uren winkelen ziet Louis het echt niet meer zitten, en rijden we via de Walmart voor de laatste boodschappen naar de camping. Daar staan enkel zwemmen en de was doen op het programma voor we opnieuw de bus nemen naar de Strip.

2968706 (400x300)

Daar aangekomen nemen we de monorail naar MGM. Het is zaterdagavond en nog drukker dan gisteren. We gaan naar Excalibur, een hotel in de vorm van een kasteel en naar New York New York, met het vrijheidsbeeld, de Brooklyn Bridge, de Empire State Building en een echte rollercoaster. Emiel en Louis zijn het erover eens, ze moeten dringend eens echt naar New York.
Louis vindt het jammer dat we niet op Strip zelf logeren, en Emiel, die zijn Rode Duivels shirt draagt gaat op de foto met enkele schaars geklede vrouwelijke duiveltjes...

2968707 (400x300)

We kijken opnieuw naar de fonteinen show bij Bellagio, een andere dan gisteren trouwens, en we moeten ons net als toen haasten om de bus terug te halen.

Doorzoek de website