Verre Reizen Met Kinderen

Vijf stoelen en een babybasket
Voorjaar 2017. Nederland.

Het jaar 2017 brengt heel veel moois. Het hoogtepunt beleven we al op dag twee. De geboorte van Maas! Vanaf dan zijn we met zes man sterk. Dat voelt goed. Twee maanden ervoor boekten we al vijf tickets voor de komende zomervakantie; bestemming Bangkok. ‘Ook Oostenrijk is een hele onderneming met zo’n kleintje in een zwaarbeladen auto’. En zo overtuigden we onszelf met nog meer goede redenen om ‘gewoon’ weer naar Azië te gaan. Bij British Airways reserveerden we er vervolgens een babybasket bij. Dus nog geen twee weken oud en baby Maas had al zijn eerste vliegticket op zijn naam.

Over de route dachten we lang na. Vele varianten in Excel. Maar uiteindelijk kwam onderstaande route als winnaar uit de bus. Een iets rustiger tempo dan de afgelopen edities, met nieuwe plekken én ‘good oldies’ en als verschil met de andere keren, een busje in plaats van een Toyota 4×4.

Aankomst Bangkok: Summit Windmill Golf Resort – (1 nacht)
Chaiyaphum: privéhuis (6 nachten)
Khao Yai: Watermill Resort (4 nachten)
Kanchanaburi: Royal Riverkwai Resort (4 nachten)
Sam Roy Rot NP: Oriental Beach Pearl Resort (4 nachten)
Bang Saphan: Bansaithong Beach Resort (3 nachten)
Ko Samui: Easy Time Resort (5 nachten)
Bangkok: (1 nacht)

image88 (400x300)

 

Chiang Power!
Vrijdag 26 mei 2017. Nederland.

Over minder dan zeven weken zitten we in Thailand. De afgelopen zomers vertoefden we eigenlijk altijd in het verre Oosten. Niks nieuws onder de zon, ware het niet dat we nu voor het eerst met een baby gaan van net zes maanden. Een hele tevreden en makkelijke mini-man welteverstaan. In dat opzicht weinig spannend. Maar toch. Het blijft een onderneming om met nu vier telgen een verre trip te maken. En om vervolgens daar ook het nodige te willen zien en doen. Thailand is te mooi en divers om lang op één plek te zitten en daarbij zit het niet in onze aard om te lang stil te blijven staan. Hoe uitdagend ogenschijnlijk ook, het blijft in onze optiek stoerder om met een auto volgeladen naar Zuid-Frankrijk te gaan en daar vier weken te kamperen.

Thailand is een heel makkelijk te bereizen land: veilig, zeer kindvriendelijk, hoog niveau van accommodaties, prima wegen, bovenal erg aardige mensen, het lekkerste eten van de wereld en mocht het toch nodig zijn, hele goede gezondheidszorg (zeker met een Westerse portemonnee). Ook qua baby(-voeding) maken we ons weinig zorgen. Fruit vind je op elke straathoek. Bij de wat grotere supermarkten vind je potjes, babypoeder en een overvloed aan luiers. Een viertal flesjes gaan mee de koffer in, zodat we ze in de hitte niet te lang hoeven te gebruiken. Dus dat zal helemaal goedkomen met onze jongste groepsdeelnemer.

img 8172 (400x299)

De vliegreis wordt nogal eens als een hobbel gezien met (vier) kinderen. De turbulentie buiten beschouwing gelaten. En inderdaad, is het een hele ruk en kan je in die zin weinig kanten op. Maar vergeet niet de onverdeelde aandacht van de stewardessen en full entertainment aan boord. Onze kinderen tellen al af naar het moment dat ze ongegeneerd urenlang de nieuwste films mogen kijken, lekkere dingen te eten krijgen en zelf te bepalen wanneer (lees: of) ze gaan slapen. Het ‘bijslapen in een vliegtuig’ hebben we maar losgelaten en die houding scheelt al de grootste helft. Met de kleinste kunnen we helaas geen werkafspraken maken. We houden ons vast aan zijn tevreden inborst, het feit dat we een nachtvlucht hebben vanaf Londen en het idee dat we altijd met hem kunnen gaan lopen, mocht hij het zat worden. Het doorgaans erg hobbelige stuk boven de Golf van Bengalen daargelaten. Daarnaast zijn er natuurlijk meer dan 300 andere mensen aan boord waarvan er vast wel eentje even een baby wil vermaken, mochten wij tijdelijk voor pampus liggen ;-).

De ontwikkeling van onze jongste knul gaat hard. We hopen dat ie in de komende weken zelf kan zitten. Puur een praktisch iets, zodat hij goed in de draagrugzak past, wat makkelijker neer te zetten is en in een kinderstoel kan. We nemen een buggy mee die zowel horizontaal als in zitstand kan én daarbij erg compact is op te bergen. Het light packing laten we deze keer maar even voor wat het is. Zelfs de Maxi-Cosi mag mee het vliegtuig in. Omdat we grotendeels met eigen vervoer reizen, is het een fijn idee dat we Maas in zijn eigen Maxi-Cosi kunnen verplaatsen. Je moet daar wel iets de Nederlandse veiligheidsnormen kunnen loslaten, maar wat betreft Maas willen we eigenlijk niet te veel concessies doen. Al zal ie menig tuktuk-ritje op schoot achter zijn naam krijgen. Zijn twee zussen sjouwen sinds zijn geboorte al de hele dag met hem door het huis en moederen er wat af. Hij zal in Thailand ook zeker (letterlijk) overstelpt worden met aandacht van de mensen daar weten we uit ervaring. Maar een zekere weerbaarheid daarvoor is dus al opgebouwd. En anders gewoon mee bewegen, Maas!

De komende weken gebruiken wij om de puntjes op de i te zetten in onze voorbereiding. Zo moeten we nog een paspoort regelen voor Maas, de vaccinaties checken, oefenen we met het Deryan slaaptentje, willen we nog een laatste binnenlandse vlucht boeken, laten we Maas kennismaken met tropisch fruit, worden nieuwe Teva’s en slippers ingelopen én zorgen we dat we al een beetje bij bruinen. En bovenal gaan we genieten van de leuke (school)weken hier die nog komen gaan.

fullsizerender 64 (400x299)fullsizerender 66 (225x300)

Onze route is ook onveranderd gebleven. Slechts een kleine wisseling van de wacht. Na de eerste nacht in Bangkok wordt ons busje afgeleverd. Hiermee tuffen we naar het 400 km hoger gelegen Chaiyaphum in de regio Isaan. Niet echt een toeristisch gebied. Maar hier hebben we een huis gehuurd voor zes nachten met genoeg slaapkamers voor ons allemaal en met eigen zwembad. Een ideale plek om op het gezapige Thaise platteland te wennen, ons onder te dompelen in het lokale leven, Thais te oefenen en de jetlag te lijf te gaan. Want als je het hebt over ‘spannend met een baby op pad’ is dat het enige wat echt ongewis zal zijn. Het mooie opgebouwde ritme van de jongste zal weleens een fijne deuk kunnen oplopen. Maar hoe jonger, hoe flexibeler. We gaan het wel meemaken. En daarbij, het Buriram United tenue van Jip is alweer uit de kast. Volop Chang powerrrrr dus binnen de groep...

fullsizerender 63 (225x300)

 

Thaise haantjes en meer couleur locale
Maandag 17 juli 2017.

Over hoe lang het was en hoe ver, wijden we maar niet te lang uit. Want lang was het en ver evenzo. Maar onze grootste zorg vooraf, hoe gaat het met Maas aan boord tijdens de twaalf uur durende vlucht, blijkt grotendeels onnodig. Naar Londen is het flink gillen, blijkbaar hangt er nog steeds een slechte vibe in de lucht gezien de brexit spanningen. Vanaf Londen naar Bangkok gaat het prima en meneer slaapt grotendeels in zijn eigen business basket. Niks meer aan doen.

img 1278 (400x301)

Na een nacht bijkomen in Bangkok komt het busje zo. Een auto past niet meer, dat krijg je met uitdijende gezelschappen, dus reserveerden we een busje met maar liefst 12 zitplekken. Kleiner was er niet en onze ouders bedankten voor de gratis lift ondanks het goede gezelschap. Dan maar wijdbeens zitten de komende tijd.

img 1278 (400x300)

Bangkok uitkomen, zorgt deze keer voor een quasi pereferique-gevoel. Maar na een tijdje klungelen, herhaaldelijke U-bridges en zo meer, hebben we dan toch de juiste weg naar het Noorden te pakken en mag de muziek aan. Lange tijd met een saai decor, maar zodra we langs het Khao Yai Park het stadje Pak Chong voorbijrijden, wordt het rustiger op de weg. Om ons heen links en rechts rijstvelden die er prachtig kikkergroen bij staan met tussendoor zanderige dorpjes. Deze Noord-oostelijke regio, de Isaan, wordt niet voor niets de rijstschuur van Thailand genoemd.

img 1257 (400x300)

We stoppen een paar keer, maar tijd om lang te blijven hangen is er niet. We willen graag voor donker bij ons volgende plekje zijn. Maas doet niet moeilijk als hij zijn potje koud krijgt en de andere drie kinderen regelen zelf een tosti bij de 7-eleven, terwijl wij voor 30 baht (0,75ct) een snelle rijsthap wegwerken.

De zon zakt sneller dan we rijden. Tegen achten vinden we het huis van Vidar, een Noor die zijn immense huis aan een groot meer ook aan derden voor een appel en een ei verhuurt. De buren heten ons welkom. Niet in het Engels, want dat spreekt haast niemand hier. Lachen is universeel en ook Maas blijkt weer een prachtig smeermiddel. Ze bellen Mr TomSak die voor ons de poort opent en het huis laat zien. Ook de buren (met Maas) maken van de gelegenheid gebruik om even binnen te neuzen en deze kaaskoppen eens wat beter te aanschouwen. Suze en Jip doen alsof ze thuis zijn en rossen met de stepjes van Chinese makelij over de glanzende vloer. Ze trekken zich niks aan van het gezelschap die hen gadeslaat en wij bedenken een manier om uit te leggen dat we helemaal tevree zijn en weten hoe elke airco werkt. Tijd voor een tukkie. Het is al over negenen en voordat iedereen is geïnstalleerd, kunnen ook wij achter onze kinderschare aan.

Zaterdag
Maas is al gelijk door zijn jetlag heen wat betekent dat hij het net als thuis om half zeven de hoogste tijd vindt voor een papfles. Dat is nu net niet het idee van je jetlag op een vriendelijke manier wegwerken vent. Matthijs offert zich op en laat de rest nog twee uurtjes slapen. Om kwart voor negen wekken we de andere drie. Nu bij daglicht zien we pas goed waar we zijn terecht gekomen. In een huis waar die van ons een paar keer inpast en met drie keer zoveel slaapkamers als dat we nodig hebben. Een grote tuin aan de achterkant en aan de voorkant een mooi overdekt terras met zwembad en uitzicht op een meer. We zwaaien en lachen wat naar de buren die op een stoffig zanderig terrein hun was aan het ophangen zijn. Een prachtig beschilderde truck staat naast hun bescheiden deels houten huis. We willen ze wel toeschreeuwen dat we echt niet zulke ruimtevreters zijn. Maar ons Thais reikt niet zo ver. Dan volgt brood met jam en jam met brood. En water met mandarijntjes. Veel meer hebben we gister niet meegeplukt onderweg.

img 1280 (225x300)img 1308 (226x300)

Vandaag beslissen we, doen we het rustig aan. We geven onszelf en vooral de kinderen de tijd om rustig te landen en niet gelijk in de actie stand te gaan. Wat beantwoordt daar beter aan dan alleen een bezoek aan de Big C vandaag. In deze grote supermarkt 25 km verderop doen we boodschappen voor de komende week. Het foodcourt zorgt voor de lunch. De kinderen gaan stuiteren bij het zien van kiddyland en andere kleurrijke en vooral geluidmakende apparaten. Zelfs Maas gaat fladderen, net als de mevrouw van de winkel die ook alle mogelijke moeite doet zijn aandacht te trekken. We geven ze wat Baths en met rode konen melden ze een klein uurtje later dat hun dag al niet meer stuk kan.

Terug naar huis stuiten we in ons eigen dorpje op joelende geluiden vanuit een groot deels overdekt gebouw. Vele pick-ups en scootertjes overbevolken de berm. Daar kunnen we niet aan voorbij gaan. Het water in ons zwembad verdampt immers niet. Het blijkt een hanengevecht wedstrijd te zijn. Van heinde en verre trekt het mensen. Een waar gladiatoren arena prijkt in het midden, met kleinere wedstrijdplekken eromheen. Mannen staan enthousiast te joelen, vol overgave moedigen ze ‘hun’ haan aan. Wij vallen ondanks dat gelijk op. De mensen tikken elkaar aan, wuiven naar ons en goedkeurende duimen omhoog volgen. Een mevrouw bezorgt ons een verhelderend inzicht door herhaaldelijk ‘chicken, chicken’ tegen ons te zeggen. De mesjes rond de poten van deze dieren zijn inmiddels verboden, maar echt vriendelijk ziet het er ook weer niet uit. We kijken wel onze ogen uit, vooral bij de plekken waar de baasjes hun haantjes aan het oplappen en oppeppen zijn. Wat een taferelen. Madelief wil ook wel een wedje wagen, maar we vinden het mooi en warm genoeg geweest.

img 0293 (400x299)

Zondag
Het dorpje Noen Sa-Nga stelt niet zoveel voor. Het is er vredig, kleine shopjes langs de weg, koeien met hangoren die vredig herkauwen, op het land wordt stug gewerkt, knikkerende kinderen, vrouwen die hun baby wiegen en mannen die aan hun trekker sleutelen. Niks van dit alles verraadt dat er sinds kort een heus waterpark zit aan de rand van dit dorp. In schril contrast met de peper- en rijstvelden schreeuwt het in al haar kleurrijkheid om aandacht. Ook dat is Thailand. En wie zijn wij om daar niet van te proeven.

De kinderen weten al gelijk bij het opstaan dat dit een gave dag gaat worden. Nog voor negen uur zet Matthijs de drie oudste kinderen en moeders af bij de poort. Geen woord Engels is nodig om duidelijk te maken dat we graag willen zwemmen. We zijn de eersten. Het water in de glijbanen gaat aan, de Thaise (iets minder snelle) Bay Watch mannen positioneren aan het begin van elke glijbaan. We kunnen los. En dat doen we....

img 0331 (400x300)img 0335 (225x300)

Rond elven begint het drukker te worden. Ik voel me ietwat underdressed in mijn bikini. Bij de ingang verkopen ze zwemkleding en uv-shirts. Dat is een goede oplossing. Helemaal mooi is dat de shirts gevuld zijn rond de borst, dus met een cupje meer kan ik straks te water en verbranden doe ik ook niet meer. Dubbel winst. Net als ik terug kom van de wc om het shirt te passen, zie ik Jip op een plastic stoeltje bij de limonade verkoop. Zorgzame mensen om hem heen en hij gilt als een speenvarken. De schade valt mee, maar bloed blijft bij hem als een rode lap op een stier. Twee pleisters, kus erop en we kunnen weer verder.

Matthijs en Maas maken rond de middag de groep compleet. Wat duimen omhoog van andere badgangers en het personeel vergezeld van vier vingers. Ja, vier kinderen is echt een unicum hier en onze inschatting is ook dat er hier amper Westerse mensen neerstrijken. Ze laten ons gelukkig redelijk onze gang gaan. En wanneer we allen een groot bord fried rice op hebben en Maas in zijn ogen begint te wrijven, is het tijd voor een deel van de groep om te gaan. De oudste drie koters mogen nog even blijven. Bij de uitgang worden we wild gebarend tegen gehouden. Ze wijzen naar onze uv shirts die aan onze armen bungelen. Het was dus ‘huren’ in plaats van kopen. Prima, we vonden 100 baht ook al wel heel weinig. Maar arme madelief. Ze heeft vanmorgen het gekregen geld van de opa’s en oma’s voor het eerst aangebroken. Met een opblaas flamingo was ze de koningin te rijk. Deze roze jongen kostte nog geen €2,- (60 baht) dus ze zal straks bij de uitgang met een goed verhaal moeten komen wil die mee kunnen naar huis.

De namiddag gebruiken we om door het dorpje te slenteren. Dat zijn vaak de leukste momenten voor bijzondere ontmoetingen en verwondering over nieuwe dingen. Woorden zijn ook hierbij niet altijd nodig....

img 1244 (400x300)

Maandag
‘Mam, Jip ziet eruit als een marsmannetje’, roept Suze met ietwat ironie in haar stem. Het verdient inderdaad geen schoonheidsprijs het rode gezicht van onze oudste vent. De tol van een dagje waterpark en een beginnersfout van zijn ouders om maar één keer te smeren. Dat overkomt ons niet weer beloven we elkaar. Het is vandaag ook regionale sloopdag. Binnen een uur na het ontbijt crasht Jip zijn driewieler zodanig dat het zadel eraf breekt. Nog geen half uur later gilt Madelief van boven dat haar tablet aan gruzelementen is gevallen. En het regent ook nog eens. We herpakken ons allemaal gelukkig snel. Bedenken plan B en leggen eerst Maas op bed. Er zijn twee gave nationale parken in de buurt. En in de buurt is een beetje relatief. De verste weg is dik 1,5 uur rijden. Deze bewaren we voor morgen, waarbij we inschatten dat het dan mooier weer is. Het andere, That Ton NP, is mogelijk iets minder spectaculair. Vooral bekend om zijn mooie watervallen en bijbehorende cascades. Vast ook de moeite als het regent. Of juist dan. De kinderen vermaken zich in de tussentijd prima met stift en papier. Matthijs maakt alvast een verse fruithap voor Maas met de meegenomen staafmixer. Ananas en banaan, kan slechter toch? Zeker als dan ook de zon doorbreekt.

img 1291 (400x300)

Om iets over twaalven melden we ons bij de poort van het park. We betalen de foreigner prijs en zetten het busje weg. Er wacht eerst een fles voor Maas en een warme lunch voor zijn ouders. De mensen zijn erg aardig, de keuken behoorlijk discutabel, maar we hebben drie uur voor we er mogelijk last van krijgen ;-). Zo lang zullen we niet bij de watervallen blijven, al loopt Madelief hoopvol met haar zwemkleding achter ons aan.

Aangekomen bij het informatiecentrum worden we door een soort akela opgewacht. Ze heeft een telefoon voor haar borst en voor ze ons te woord schiet, schiet ze daarmee eerst tig plaatjes van Jip en Maas. Ons Thais is niet voldoende, dus we komen weinig verder bij haar. Bordjes naar de waterval volgen dan maar. Laatste stukje is klauteren, des te leuker voor de kinderen. En de waterval is niet kinderachtig en zeker de moeite waard.

img 1290 (400x300)img 1310 (225x300)

Na een tijdje rondlopen en zwemplekken zoeken, keren we terug naar de bus. Op de heenreis zagen we nog een grote markt in Chaiyaphum en daar is iedereen voor in. Jip wordt nog rooier dan ie was en is uiteindelijk een groene graafmasjien rijker.

Doorzoek de website