On the road again
Maandag 3 juli 2017. Thermopolis, Wyoming, Verenigde Staten.

Met onze langste rijdag voor ons zijn we blij dat we nog niet helemaal aangepast zijn aan het tijdsverschil. Vroeg wakker en dus op tijd op weg. 4th of July komt dichterbij en dat is te merken aan versierde huizen, winkels en auto’s, overal overheersen blauw, wit en rood.
De weg loopt recht door het landschap waarin dor grasland overheerst. In de verte zien we tafelbergen en besneeuwde bergtoppen. Twee uur later rijden we Wyoming, de tweede staat van onze reis, binnen. We zijn nu echt in cowboyland, boots en cowboyhoeden behoren tot de standaard outfit. En lange baarden bij de mannen.

 2930434 (400x300)

We lunchen onderweg en voelen bij het uitstappen hoe warm het al is. Dat belooft wat voor wanneer we later naar het Zuiden trekken. Na de lunch neem ik het stuur over van Dirk. De jongens vinden ondertussen dat het allemaal nogal lang duurt, dus gaat Dirk achterin spelletjes spelen. We spotten treinen met wel 100 wagons en de jongens maken er een spelletje van om op te sommen wat in de US groter is dan in België: auto’s, mobilhomes en caravans maar ook bekers cola en zakken chips (naast family size heb je ook party size – bijna een halve kilo chips!).

Na 650 km houden we het voor bekeken en zoeken Eagle RV Campground op in Thermopolis. Onze Minnie Winnie komt tussen de supersize RV’s terecht. Ze zijn zo groot als een bus en gigantisch goed uitgerust, met bijvoorbeeld buiten TV. Dikwijls trekken ze nog een personenwagen achter zich mee.

2930435 (400x300)

We hebben nog steeds geen warm water en krijgen hulp van de campground uitbater bij het zoeken naar het probleem. We zijn telkens opnieuw onder de indruk van de behulpzaamheid en vriendelijkheid van Amerikanen. Elkaar aanspreken is standaard, ook tussen Amerikanen onderling. Louis en Emiel vragen telkens ik aan de praat geraak of ik die mensen ken, zo ongewoon is dat voor hen en ook voor ons. ‘Mama kan goed babbelen’ zeggen de jongens dan. Maar ook zij worden vaak aangesproken door andere kinderen. Vooral Emiel is wat gefrustreerd dat hij amper Engels kan en zijn doel is nu om tegen de volgende reis voldoende Engels te spreken om te kunnen converseren.

Ook google biedt geen oplossing voor ons waterprobleem dus we bellen naar Apollo. We krijgen het advies om in de volgende grotere stad naar een RV garage te gaan om het probleem te laten fixen. Gezien de feestdag zal dat pas voor overmorgen zijn maar hier is dat geen probleem, er zijn douches op de campground, en we hebben voor de eerste keer full hookup (lees: elektriciteit, water, WIFI, kabel TV en afloop). Tijd om alle elektronica op te laden en de eerste blogs te posten.

 

4th of July
Dinsdag 4 juli 2017. Cody, Wyoming, Verenigde Staten.

Thermopolis ligt slechts een uurtje van Cody, een cowboystadje waar we 4th of July zullen meemaken. We rijden Main Street in wanneer de politie de straat net afzet voor de parade. De RV wordt geparkeerd en we zijn net op tijd om het begin van de stoet voorbij te zien komen. Voorop lopen militairen afkomstig uit Cody, zowel actieve als veteranen van oorlogen zoals WOII, Korea, Vietnam en Afghanistan. De omroepster vraagt ondertussen of er bij de toeschouwers soldaten zijn van de Navy, de Air Force, de Marine, enzovoort zijn. Telkens wanneer iemand zijn of haar hand in de lucht steekt wordt er door de omstaanders luid geapplaudisseerd. Even later staat iedereen recht (velen zitten in mee gebrachte campingstoelen) en met de hand op het hart wordt er een lied gezongen als eerbetoon aan de strijdmachten. Wij kijken het wat verbaasd aan, recht staan we toch al maar de hand op het hart leggen gaat een stap te ver.

2930453 (400x300)

Nadat de military forces voorbij zijn gekomen begint de gewone stoet, met meer dan 100 deelnemers. Dat gaat van lokale handelaars tot de jeugdclub, van de deelnemers aan de rodeo vanavond tot een oudere dame met een roze hond, van de sheriff tot de marching band van de lokale high school. De brandweer brengt verfrissing door ons nat te spuiten, en er wordt snoep gegooid naar de jongens. Mini-beauty queens zitten op grote praalwagens en old timers tuffen voorbij. Het lijkt een beetje op carnaval, alleen is het allemaal bloedserieus. Na anderhalf uur zit de parade erop en trekken we richting Walmart. Die is gewoon open vandaag, en volgens de kassajuffrouw enkel gesloten met kerst. We gaan helemaal mee in de sfeer en wagen ons aan wit/blauw/rode cake.

2930452 (400x300)

In de late namiddag rijden we met de bus naar de rodeo. Elke zomeravond is er rodeo in Cody maar die van vandaag is een stuk specialer. Ik raak aan de praat met een dame uit Carlsbad, en krijg tips voor wanneer we daar binnen enkele weken zijn.

Het rodeostadion is groot, de rodeo hier de grootste commerciële ter wereld en vandaag helemaal uitverkocht. Onze tickets kochten we gelukkig ruim op voorhand. Ook hier mogen de militairen en veteranen opdraven, en speelt een militair orkest het volkslied. Iedereen gaat recht en zingt uit volle borst mee. Na een speech over vrijheid van godsdienst volgens het tweede amendement wordt er gemeld dat er toch enkel tot de christelijke god zal gebeden worden en plots zit het hele stadion met de handen gekruist en de ogen toe een gebed op te zeggen. Behalve wij dan, wij nemen stiekem foto’s van de biddende menigte... En dan begint de rodeo officieel, en wij vinden het fantastisch. Er zijn meerdere competities, de ene al wat spectaculairder dan de andere: Minstens acht seconden op een wild paard blijven zitten en dat op een zo stijlvol mogelijke manier (de jury geeft punten) terwijl de cowboy zich slechts met één hand mag vast houden aan het zadel, of met de teugels in één hand (klein detail, het paard wordt wild gemaakt door een band rond de edele delen, die er na acht seconden door begeleidende cowboys wordt afgetrokken). Verder van het paard springen en zo snel mogelijk een kalfje op zijn rug leggen met de blote handen. Met z’n tweeën een kalf vangen met de lasso (één cowboy moet de lasso rond de hoorns gooien en de andere cowboy moet de lasso rond de poten krijgen). Zo snel mogelijk een parcours afleggen, en er zijn kinderen niet ouder dan Louis die aan stuntpaardrijden doen. Tot slot zijn er cowboys die minstens acht seconden op een wilde stier moeten proberen te blijven zitten. Dat lukt niet altijd, en zeker niet op een mooie manier. Tot groot plezier van de jongens wordt er al eens een cowboy in zijn achterwerk geprikt door de stier.

We eindigen Indepence Day met onze mede-kampeerders aan de achterzijde van Ponderosa campground, waar we een prima zicht hebben op het uitgebreide vuurwerk.

 

Yellowstone
Woensdag 5 juli 2017. Yellowstone NP, Wyoming, Verenigde Staten.

We rijden richting RV repair shop, in de hoop een oplossing te vinden voor het warm water probleem. De oorzaak is er snel gevonden, in een technische kast liggen een aantal losse elektrische draden maar de printplaat die ze met elkaar moet verbinden ontbreekt. Bizar, gezien de RV een haf jaar oud is en ongeveer 10.000 mijl op de teller had staan bij ons vertrek. Gelukkig zijn de ontbrekende stukken in voorraad. Emiel, die zijn voetbalshirt van Bayern Munchen draagt, maakt ondertussen vrienden met een man die ook fan is. Zijn wagen is versierd met Bayern stickers en de hond draagt zelfs een sjaaltje van de club.

Een tweetal uur later kunnen we vertrekken naar Yellowstone NP. We nemen niet de kortste weg maar gaan via de Chief Joseph Highway die aansluit op de Beartooth Highway. Beide wegen zijn scenic routes en gaan langs beboste valleien, kale toendravlakten en gletsjermeren. Van het wild dat er zou zitten zien we jammer genoeg niet veel. We zullen onze verwachtingen moeten bijstellen want in vergelijkingen met de Afrikaanse wildparken die we kennen van de afgelopen jaren en waar hopen dieren te zien zijn, is het wild hier minder zichtbaar. De Beartooth Highway loopt afwisselend door Wyoming en Montana en zo zitten we aan staat nummer drie.
We gaan het park binnen via de noordoostelijke ingang en rijden door Lamar Valley waar we algauw onze eerste bizons zien. Grote, trage dieren waar je volgens de parkregels minstens 25 meter vandaan moet blijven. Voor beren en wolven is dat 100 meter.

In de late namiddag komen we aan in Canyon Village waar we op de campground zullen slapen. We hebben afgesproken met een vriendin waarmee ik studeerde, en die een achttal jaren terug naar de US verhuisde. Ook zij en haar gezin hebben vakantie, en maken een roadtrip door een aantal nationale parken. Toevallig kruisen we elkaar hier, we verblijven twee nachten op dezelfde plek en na wat heen en weer teksten vinden we elkaar in het Visitor Centre. Het is fijn om elkaar na al die jaren terug te zien, we praten wat bij en spreken af om elkaar morgen opnieuw te zien voor diner. De kinderen schijnen het meteen goed met elkaar te kunnen vinden en ook zij kijken uit naar morgenavond.

 

Raften
Donderdag 6 juli 2017. Yellowstone National Park, Wyoming, Verenigde Staten.

Er staat een verrassing voor de jongens op het programma, we gaan raften op de Yellowstone river. Daarvoor moeten we naar Gardiner in Montana aan de noordingang van het park. Het raftgezelschap kleurt Europees met oa een Nederlands gezin, een Brit en een Frans gezin waarmee wij de boot delen. De derde boot is Koreaans.

Louis en Emiel zijn de jongsten en zitten middenin de boot. Wij mogen vooraan dankzij ons vloeiend Engels :-). Toen ik reserveerde vroeg ik of de trip wel geschikt was voor een zevenjarige die nog niet erg goed kan zwemmen en ik kreeg als antwoord dat dat zeker het geval was. De Nederlanders hebben tienerkinderen en vroegen bij boeking of de trip wel hevig genoeg zou zijn voor hun tieners. Ook dat was zeker zo... Maar we doen wel dezelfde afvaart.
Louis voelt zich bij de start niet helemaal op zijn gemak maar eens vertrokken vinden zowel hij als Emiel het fantastisch. Net als in een pretpark maar dan leuker zegt Louis. De eerste drie mijl zijn best hevig, nadien wordt de rivier rustiger en mogen Emiel en Louis af en toe vooraan op de boot met de voeten over de rand. De Koreanen krijgen het samen roeien maar niet onder de knie en de jongens vinden het fantastisch wanneer we die boot voorbijgaan.
Een goede acht mijl verder gaan we aan land en worden we met een oude Amerikaanse schoolbus opnieuw naar Gardiner gebracht.

Na het raften rijden we opnieuw het park in langs Mammoth Hot Springs. We lopen op houten voetpaden langs de hete bronnen. Afhankelijk van de temperatuur van het water zitten er andere bacteriën met een specifieke kleur in, en zo kleurt het water oranje, geel, groen en blauw. Opgedroogde bronnen laten slechts grijs gesteente achter. We wandelen langs de lower and upper terraces tot Canary springs die op dit moment de mooiste is. De bron lijkt op een grote suikertaart. Het is behoorlijk warm, deels door de zon en deels door de hitte die de bronnen afgeven.

Terug bij de RV zitten er zeker tien herten op en rond de parking. Telkens wordt de omgeving afgezet door rangers en worden omstaanders op afstand gehouden.
Rond halfzeven zien we m’n vriendin en haar gezin opnieuw. We aperitieven en de kinderen trekken naar buiten. Die zien we enkel nog terug tijdens het eten. Ook wij hebben een leuke avond, en hebben het vooral over hoe het leven is in de States. Het afscheid is dubbel, hopelijk zien we elkaar snel weer terug.

 

Yellowstone Canyon
Vrijdag 7 juli 2017 - Yellowstone National Park, Wyoming, Verenigde Staten

‘Wat, het is al na acht uur, nu gaan we zeker geen beren meer zien’ roept Emiel verontwaardigd. Ondanks ons late vertrek is het nog rustig in de canyon van de Yellowstone River. We volgen de North Rim Drive, een vier mijl lange eenrichtingsweg met een aantal uitkijkpunten en trail heads. De eerste is de Brink of the Lower Falls Trail. Het bochtige pad leidt omlaag naar de top van de Lower Falls. Het is nog vroeg in de zomer en massa’s water afkomstig van smeltende sneeuw hogerop storten zich op enkele meters van ons naar beneden.

2933934 (400x300)

De volgende korte ‘Red Rock’ trail gaat opnieuw richting Lower Falls. Een uitkijkpunt verder zien we waarom Yellowstone zijn naam kreeg, de rotsen rondom de rivier kleuren alle tinten geel. Verderop wandelen we naar de top van de Upper falls. Emiel en Louis hebben meer oog voor de rotsen waarop ze kunnen klimmen dan voor de natuur rondom. We starten een hike naar een uitkijkpunt maar horden muggen drijven ons terug. Emiel en ik staan ondertussen vol gigantische beten, zelfs die zijn hier groter dan thuis.

2933931 (400x300)

Na de middag rijden we langs de meanderende Yellowstone River door de Hayden Valley, die bekend staat voor z’n wildlife, alleen tonen de beren zich opnieuw niet aan ons.

We stoppen bij de Mud Volcano Area. De bronnen zijn donkerbruin en het ruikt er naar rotte eieren. Yellowstone bevindt zich op een vulkaan die 700.000 jaar terug de laatste keer uitbarstte maar overal is te zien dat de ondergrond nog bijzonder actief is. In de verte lopen elks met jongen. Plots komt een man aangelopen die bij de rivier een beer heeft gezien. Wij proberen de beer ook te ontdekken tot Emiel roept ‘een beer, een beer’. Zeker tien man loopt hem achterna om dan vast te stellen dat... er een bizon bij het water ligt. Emiel bloost ervan, hij wil zo graag een beer zien en hij heeft pech dat iedereen hem deze keer verstond.

2933932 (400x300)

Bij Sulphur Caldron houden we opnieuw halt. We maken een wandeling langs een aantal zure bronnen. Af en toe moeten we snel verder stappen want de geur van rotte eieren is onhoudbaar. Wanneer we bijna terug aan de RV zijn worden we tegen gehouden omdat een bizon de weg verspert. We mogen er niet langs en moeten de loop opnieuw in omgekeerde richting stappen.

 

We rijden verder naar Grant Village campground en komen nu in het gebied rondom Yellowstone Lake, een gigantisch meer afkomstig van smeltwater dan gletsjers. De kampeerplaats is opnieuw helemaal volgeboekt. De plaatsen zijn wat dichter bij elkaar deze keer en we hebben wat last om de camper waterpas te krijgen. ’s Avonds koelt het flink af, en tijdens het eten begint het zelfs even te regenen. We verhuizen snel naar de luifel van de RV, daarbij blijft Emiel aan zijn stoel hangen en sleurt in zijn val zijn gevuld bord mee. Hij hangt onder het eten, het is vandaag zijn dagje niet...

 

Oude betrouwbare...
Zaterdag 8 juli 2017 - Yellowstone National Park, Wyoming, Verenigde Staten

We trekken naar de oostzijde van het park, daar zijn gisteren beren gespot. Maar net als de afgelopen dagen laten die zich niet aan ons zien. De jongens nemen het sportief op ‘We zullen nog eens moeten terugkomen, of eens naar Canada gaan he’. We spotten wel rendieren met jongen, vlakbij de weg. De zon zit nog laag en dat levert mooie beelden op.

2935486 (400x300)2935491 (225x300)

Onze eerste stop is West Thumb Geyser Basin, één van de kleinste van het park maar met een prachtige ligging langs Yellowstone lake.
Onderweg naar het Upper Gheyser Basin passeren we twee maal de Continental Divide. Aan de ene zijde ervan stroomt het water naar de Atlantische Oceaan en aan de andere zijde stroomt het water naar de Stille Oceaan. De grote parking bij het bassin staat al flink vol. Maar hoewel het duidelijk drukker is dan acht jaar terug toen we in september reisden, valt het best mee. Op de parkings van de grootste bezienswaardigheden is er meestal veel volk, maar eens wat verderop en zeker na een eindje stappen zijn we dikwijls alleen. De clichés kloppen dus...
Het bassin bevat een kwart van alle geisers ter wereld, waaronder de Old Faithfull Gheyser. Hij kreeg z’n naam omdat de uitbarstingen stipt op tijd gebeuren, nu om de 91 minuten en vroeger zelfs frequenter. We zoeken een plaatsje op de banken rondom de geiser en even later spuiten liters kokend water minstens dertig meter omhoog. Louis en Emiel worden er (slechts) even stil van.
We maken een wandeling over houten paden langs een aantal kleinere, ofwel minder frequent uitbarstende geisers.

2935484 (225x300)

Ook in Yellowstone hebben de jongens de ‘Junior Rangers’ boekjes, en hier moet er onder andere een activiteit met een ranger worden gedaan. We zijn net op tijd voor een uitleg over rendieren (elk) en elanden (moose) specifiek voor kinderen. Met een beetje vertaalwerk kunnen de jongens volgen en zet de ranger zijn handtekening in de boekjes. Nu kunnen de badges worden afgehaald in het visitor centre. Daar vergeet de ranger af te tekenen en zo halen we later op de dag bij een andere ranger zonder veel schuldgevoel nog een tweede badge af.

Louis vraagt al enkele dagen of we ook naar de bron met de vele kleuren gaan die in elke reisgids staat, en die staat nu op het programma. Het is midden in de namiddag en filerijden om op de parking te geraken. Gelukkig zijn er altijd dedicated plaatsen voor bussen en RV’s, en er komt snel eentje vrij. Grand Prismatic Pool kleurt alle kleuren van de regenboog en is echt schitterend, en een mooie afsluiter van onze Yellowstone vierdaagse. Een meisje poseert met het naambordje, dat hier bij elke bron of geiser staat. Emiel zegt verontwaardigd ‘kijk, die heeft dat bordje afgebroken’ en krijgt fijntjes een Vlaams antwoord terug ‘toch niet, dat lag op de grond’. We kunnen er allemaal om lachen, maar we kunnen maar beter uitkijken met de soms ongeremde commentaren die we op andere mensen geven, in de veronderstelling dat ze ons toch niet verstaan.

2935482 (400x300)

Terug op de campground ligt er een ranger briefje met een opmerking dat we onze BBQ niet hebben opgeruimd en dat dat verplicht is in beren gebied. Etensgeuren kunnen immers beren aantrekken. De regels zijn extreem, zo moet alle voedsel en drank (zelfs water) in de wagen of in een afgesloten berenbox. Eens beren voedsel van mensen hebben geproefd kunnen ze op zoek naar meer agressief worden en mogelijk moeten worden afgemaakt. Een andere richtlijn is dat hiken niet op je eentje mag en dat je berenspray, een soort pepperspray, moet mee hebben.
Na het eten stoken de mannen een vuurtje en worden er marshmallows geroosterd tot het bedtijd is...

 

Grand Teton NP.
Zondag 9 juli 2017 - Grand Teton National Park, Wyoming, Verenigde Staten

‘Bonk’ horen we midden in de nacht. Even denken we dat er iemand tegen onze mobilhome reed, maar het is Emiel die uit het bed is gevallen. Hij en Louis slapen in de overkapping van de RV en gezien die laatste niet vlak staat is Emiel uit het bed gerold. Gelukkig zonder gevolgen, ook al viel hij meer dan een meter lager. Na dit intermezzo slapen we een gat in de dag, voor we naar Grand Teton NP vertrekken.

Daar zijn de meeste campgrounds ‘First Come First Serve’, wat wil zeggen dat reserveren niet kan en wie er eerst is de grootste kans op een plekje heeft. De Yellowstone en Grand Teton parken sluiten op elkaar aan, en het is niet ver naar Colter Bay Campground. Wanneer we aankomen staat er een rij wagens aan te schuiven, maar al snel is het onze beurt en de ranger belooft ons een mooi plekje. Het boekingssysteem is volledig manueel, met steekkaarten, niet meteen wat je hier zou verwachten. Je krijgt een papiertje dat je op je plaats moet hangen om aan te duiden dat die bezet is, en wanneer je vertrekt moet je dat papiertje in een bus deponeren.

2935536 (400x300)

We trekken naar het visitor center omdat we toe zijn aan een hike. We krijgen de wandeling naar Grand View Point aangeraden, en wanneer de jongens horen dat die door bear country gaat zien ze het helemaal zitten. Ik iets minder maar na het aanschaffen van berenspray en het krijgen van instructies zoals genoeg lawaai te maken in het bos (geen probleem toch) zijn we klaar om te vertrekken. We laten de RV achter op een kleine parkeerplaats en beginnen aan de klim. Onderweg analyseren Emiel en Louis de uitwerpselen van dieren op het pad (‘zeker van een beer’) en worden er herinneringen aan vorige reizen opgehaald. Boven hebben we een mooi zicht op Jackson Lake met de Tetons, en aan de andere kant op Two Oceans Lake. Na een fruitstop stappen we opnieuw naar beneden.

2935535 (400x300)2935533 (225x300)

Zo zijn we eens vroeg op de campground. De BBQ wordt aangestoken en we maken een groot vuur met droog hout dat de jongens verzamelen. We maken kennis met de buren en spelen een voetbalmatch, die ik natuurlijk glansrijk win tegen Emiel en Louis :-).

2935532 (400x300)

 


Diesel
Maandag 10 juli 2017. Grand Teton National Park, Wyoming, Verenigde Staten

Louis en Emiel zijn volhardend en in een laatste poging om beren te spotten staan we op hun vraag om 06.00 uur op. We rijden zuidwaarts richting Jenny Lake, een bergmeer aan de voet van de Cathedral Group, drie van de meest indrukwekkende bergen van de Tetons waaronder de Grand Teton.
We nemen een overzetbootje naar de overkant van het meer, waar we voor een stevigere wandeling naar Inspiration point kiezen. De berenspray moet opnieuw mee. De omgeving is mooi, in het begin gaat het door dicht bos, nadien stappen we boven de boomgrens, ligt er hier en daar sneeuw en moeten we door bergriviertjes. De klim van anderhalve mijl wordt beloond met zicht op het meer ver beneden ons. We moeten langs dezelfde weg terug omwille van werken aan het pad dat de cirkel rond zou maken. Terug beneden gaan we een kijkje nemen bij de Hidden Falls. Hier maken we een praatje met twee cowboys die de wandeling te paard maken. We stappen verder langs het meer terug naar de RV. Dat is iets te veel van het goede voor Louis, die is enkel nog te motiveren om verder te stappen met de belofte van een hotdog als lunch.

2937255 (400x300)

Onze volgende stop is Gros Ventre Campground, in het uiterste Zuiden van het park. Er is nog plaats op de ‘First Come First Serve’ campground en na nog eens de beren uitleg kunnen we ons installeren op onze plek. We staan vlakbij de rivier, en met zicht op de Tetons, niet slecht voor de voorlopig laatste nacht in een park voor we naar de bewoonde wereld teruggaan.

2937252 (400x300)

Louis en Emiel zien dat de buren een mooie Boxer hebben en gaan een kijkje nemen. Ook wij worden erbij geroepen en maken kennis met Brent en Laura, die van Tennessee komen in een grote RV en met een Jeep op sleeptouw. Onze Minnie Winnie is er niets tegen. Ze deden al twaalf staten aan sinds eind mei, en moeten terug thuis zijn wanneer begin augustus het nieuwe schooljaar start en Laura opnieuw moet lesgeven. Brent maakt de jongens hun dag wanneer hij ze mee wandelen neemt met hond Diesel, en wij nemen met Laura een kijkje in de bus. Die is gigantisch binnenin, met een aparte slaapkamer en twee slide outs, eentje voor de keuken en eentje voor de eetplaats. Verder is er een salon met grote zetels. Het kijkt wel een klein appartement en ze zijn dan ook van plan om eens ze beiden op pensioen zijn en alle kinderen het huis uit zijn, in de bus te gaan leven. Mij lijkt het ook wel wat...

Partners

Social Media

Houd jij van Verre reizen met kinderen? Volg, like en blijf op de hoogte!