Gloeiwormen en tijgerslangen
Donderdag 2 maart 2017. Mole Creek, Australië.

Vanuit Hadspen was het ongeveer drie kwartier rijden naar Mole Creek, dat bekend staat om haar grotten. Eerst langs het informatiecentrum gegaan, wat tevens een café was. Er was wat speelgoed aanwezig, dus Vera en Stan hebben zich uitgeleefd met voor hen nieuw speelgoed terwijl wij onder het genot van een drankje uit zochten wat we precies wilden doen. We hebben een 'guided tour' gedaan in de Marakoopa Cave, waar een riviertje door stroomt en dat bekend staat om de gloeiwormen. Het was erg mooi om de gloeiwormen op het plafond van de grot als sterren te zien schitteren toen de gids het licht uit deed. Wat was het donker! En wat liet de gids het licht lang uit ;-)! Vera en Stan vonden het best een beetje spannend, maar ook erg mooi.

mole creek

Vanaf de grot was het ongeveer een kwartier lopen terug naar de parkeerplaats. Een mooi aangelegd wandelpad, dwars door de natuur. Op de heenweg hadden we teveel haast om op tijd te zijn voor de rondleiding, maar op de terugweg hebben we lekker rustig aan gedaan. Bij het bezoekerscentrum kwam Pascal met Vera de hoek om, toen ze een grote slang (ongeveer 1.20 lang) zagen. Gelukkig schrok de slang ook en ging hij er snel vandoor. Pascal kon nog net een foto maken en de gids vertelde ons dat het een (zeer giftige) 'tigersnake' was. Leuk om een slang in het echt gezien te hebben, maar die kan nu van het lijstje en als het aan ons ligt blijft het hierbij. Al zijn de risico's minimaal doordat de meeste slangen hier niet agressief zijn en ze er (net als deze) liever vandoor gaan dan dat ze je opzoeken.

Hierna boodschappen gedaan en onze camping in Mole Creek opgezocht. Een kleine camping, waar we een plekje aan het beekje hebben gekregen. De rest van de middag hebben we lekker ontspannen doorgebracht, met o.a. een korte wandeling door het beekje (koud!) en de kinderen hebben zich vermaakt met stenen gooien in het riviertje.

 

Lekker lopen
Vrijdag 3 maart 2017. Cradle Mountain, Tullah, Australië.

Cradle Mountain stond op ons 'must see' lijstje. De weg ernaartoe door de bergen viel alles mee. Vanuit het informatiecentrum vertrokken shuttlebussen verder het natuurgebied in. Ik ben met Stan bij de eerste halte uitgestapt, terwijl Pascal met Vera door ging naar de laatste halte. Wat een mijlpaal! Vera heeft voor het eerst een grotere wandeling gemaakt, namelijk de Dove Lake circuit. Een wandeling van 6,2 kilometer met hoogteverschil en rotsachtig terrein, er staat twee tot drie uur voor en ze hebben het in iets minder dan drie uur gelopen. Daarnaast heeft ze het helemaal zelf gelopen en Pascal was supertrots.

dovelakedovelake2

Ondertussen heb ik met Stan een kortere wandeling gedaan (The Enchanted Walk). Stan heeft duidelijk lol gekregen in het zelf lopen en waar hij voorheen om de haverklap gedragen wilde worden, rende hij nu als een haas voor me uit over de boardwalk. Het is opvallend dat hij de laatste tijd minder vaak valt en steeds beter op zijn beentjes staat. Na ongeveer anderhalf uur zijn we met de shuttlebus doorgereden naar Dove Lake om ook dat stukje gezien te hebben. Stan viel onderweg in de bus tegen me aan in slaap en we zijn op het eindpunt lekker blijven zitten om na ongeveer twintig minuten weer op het beginpunt aan te komen. Na de lunch duurde het niet zo heel lang voordat Pascal en Vera ook terugkwamen, moe maar zeer voldaan.

We zijn doorgereden naar een freecamp site bij een stuwmeer net boven Tullah. Het was even zoeken waar de juiste plek was en het is met de camper soms behoorlijk manoeuvreren, maar we hadden uiteindelijk een mooi plekje aan het water. Vera en Stan hebben zich vermaakt met stenen in het water gooien en ook wij deden ons best om een drijvend stukje hout te raken. Wat een lol kan dit geven!

TullahStenengooien

Een verhaaltje voor het slapen gaan
Zaterdag 4 maart 2017. Strahan, Australië.

In het westen van Tasmanië zijn we door diverse mijndorpjes gereden. Oude dorpjes, die een enigszins vervallen en verouderde indruk maken. Strahan is een wat groter dorpje, aan de kust. Het is opvallend dat het water aan deze kant van Tasmanië bruin gekleurd is. Het nodigt niet uit om te zwemmen, al zal het misschien best schoon zijn. Gelukkig is de temperatuur ook van dien aard dat afkoeling niet noodzakelijk is. Het is wel lekker zonnig en rond de 25 graden. We hadden het frisser verwacht!

In Strahan een wandeling gemaakt van ongeveer veertig minuten naar Hogarth Falls. Daarna door gereden naar het oosten, wat een behoorlijk steile bergweg bleek te zijn. Zoiets hadden we eigenlijk in Cradle Mountain verwacht. Het stond garant voor mooie uitzichten. Sowieso staat deze kant van Tasmanië bekend om de 'wilderness'.

strahanhogartfalls

We hebben relatief weinig leesboekjes mee kunnen nemen, waardoor we het onderdeel 'boekje lezen' van het bedritueel hebben vervangen door 'verhaal'. Vera kiest drie woorden, op basis waarvan wij (om de beurt) een zelf verzonnen verhaal vertellen. Het is een leuke nieuwe afsluiting van de dag en ze slapen er lekker op.

 

Weer een waterval
Zondag 5 maart 2017. Derwent Bridge, Australië.

Onderweg naar Derwent Bridge een mooie tussenstop gemaakt met jawel, een wandeling naar opnieuw een waterval. Dit was een wandeling van twintig minuten naar Nelson Falls. Vera en Stan lijken de wandelingen wel leuk te vinden. Stan zegt bij elk stroompje in het beekje: ’Een waterval!’ en ze vermaken zich opnieuw goed met het gooien van steentjes in het water.

Het valt op dat ze beter zijn gaan gooien. De mensen die we onderweg tegen komen kijken allemaal lachend naar de kinderen en zeggen tijdens het voorbij lopen: ‘Hi, how are you doing?’ We zijn er nog niet helemaal uit wat hierop de meest passende reactie is, aangezien het duidelijk niet de bedoeling is een minutendurend gesprek te voeren. Tegelijkertijd voelen we de behoefte om de wedervraag te stellen naar hoe het met hen gaat. Het eindresultaat voelt vaak wat onbevredigend aan, maar gezegd moet worden dat de meeste mensen hier uitermate vriendelijk en spontaan zijn. Een meisje dat we tegenkomen biedt bijvoorbeeld uit zichzelf aan een foto van ons vieren te maken. Heel leuk!

NelsonfallsNelsonfalls2

Onze eindbestemming hebben we opnieuw via de app 'Wikicamps' bepaald. Wat zijn we blij met deze app! We komen op een mooi plekje aan het water, wat we anders nooit gevonden zouden hebben. Er staan nog twee anderen naast ons, wat ook wel wat leuke afleiding geeft. Zo probeert de man naast ons vissen te vangen (die zitten er duidelijk, want geregeld springen ze boven het water uit), maar hij lijkt er niet echt verstand van te hebben aangezien er van alles misging. Pascal gokte dan ook dat hij binnen drie keer ingooien vast zou zitten. Hij kreeg ook nog gelijk ook. Soms is het op veilige afstand toekijken naar zoiets toch wel grappig leedvermaak.

 

Real scouts
Maandag 6 maart 2017. Hobart, Australië.

We hebben nog een paar dagen voordat we Tasmanië verlaten en doorvliegen naar Perth, dus we hebben een grove planning gemaakt van waar we de tussenliggende dagen heen willen. We waren van plan om naar Lake Gordon te gaan (in een natuurgebied) maar al rijdend vanaf Derwent Bridge vroegen we ons af of dit wel de beste keuze was. De laatste dagen hadden al behoorlijk in het teken van de natuur gestaan en hoe mooi de natuur ook is, het zou misschien meer van hetzelfde zijn. We hebben de keuze gemaakt om in één keer door te rijden richting Hobart, zodat we het gebied ten zuiden van Hobart (inclusief Bruny Island) nog kunnen bezoeken. Het was ongeveer 2,5 uur rijden en ondanks dat het langer was dan anders, was het prima te doen.

We hebben op een 'bush-camping' iets ten zuiden van Hobart overnacht, 'Lea Scout Centre'. We kregen een A4-tje met hierop onder andere de 'scoutlaws' vermeld, waar we ons aan dienden te houden. Een paar voorbeelden: 'A scout is helphul', 'A scout is respectful', 'A scout is friendly' en 'A scout is courageous' (en zo verder). Ik kan alleen maar zeggen dat we ons altijd al aan deze 'law' proberen te houden.

 

Tasmaanse Duivels
Dinsdag 7 maart 2017. Huonville, Australië.

Gezien onze langere reisdag gisteren en de weinige activiteiten voor de kinderen hebben we besloten Vera en Stan te verrassen met een bezoekje aan een indoor speelhal (in Kingston). Toevallig lag het op de route naar het zuiden en het was maar tien minuten rijden vanaf de camping. Ze hebben zich heerlijk uitgeleefd met klimmen, glijden, rijden, springen, kruipen en wat je nog meer kan bedenken aan fysieke activiteit. Het is fijn te merken dat ze wat ouder worden en we zelfs even hebben kunnen zitten terwijl zij aan het spelen waren. Kortom, iedereen blij!

indoor

Na het spelen in ongeveer anderhalf uur doorgereden naar Hastens Thermal Springs, waar o.a. een zwembad is dat verwarmd wordt door een thermische bron. We hebben eerst een korte wandeling langs verschillende hotsprings gemaakt en daarna natuurlijk even in het zwembad gezwommen. Het was inderdaad warm, nou ja, in ieder geval niet koud. We zullen maar zeggen dat we het iets warmer hadden verwacht.

Daarna weer een stukje terug naar het noorden (Huonville) gereden, waar we op een 'farmcamping' verbleven. Toen we aankwamen werden de Tasmaanse Duivels net gevoerd, waar we nog een klein stukje van hebben kunnen zien. Hebben we de meest bekende diertjes van Tasmanië toch nog (levend) gezien! We hebben er helaas al tientallen op en langs de kant van de weg zien liggen, evenals tientallen wombats, walibi's en possums. Het zegt natuurlijk iets over hoeveel van deze wilde dieren hier leven en het is niet te voorkomen, maar ik kan er moeilijk aan wennen en mijn maag draait zich stiekem elke keer een beetje om als ik weer een 'roadkill' zie. Gelukkig kan Pascal ze in de meeste gevallen heel goed ontwijken en blijft de 'hobbel' ons meestal bespaard. De kindjes krijgen er gelukkig niets van mee.

tasmaanseduivelkippen

Vera moet op het moment niet zoveel meer hebben van de kippen. Ik moet zeggen dat ik haar wel begrijp, want het zijn enorm grote beesten die op je af komen rennen als ze ook maar denken dat er iets te eten valt. Natuurlijk ben ik niet bang voor een beetje kip en heb ik mijn best gedaan om Vera moed in te praten, maar Vera koos uiteindelijk om haar koekje toch maar in de camper op te eten ;-)

Ondertussen zijn er bepaalde uitspraken die steeds terug komen, waarvan ik er enkele zal noemen:
Stan: ‘We zijn er bijna!’, ook al moeten we nog een uur.
Vera: ‘Wat mag er allemaal niet, mama?’ bij het zien van één van de vele bordjes waarop rode kruizen of andere voorschriften en geboden staan.
Vera: ‘Ik moet plassen’, als we net aan tafel zitten om te eten doordat ze dan pas de rust voelt om zich bewust te worden van haar lichamelijke prikkels ;-)
Stan en Vera: ‘Ik wil ook knuffelen!’, bij het zien dat de ander wordt geknuffeld om er vervolgens al klimmend, duwend en desnoods mét het betere ellebogenwerk bovenop/tussendoor te kruipen.
Vera: ‘Hoeveel nachtjes blijven we hier?’, waarop wij steevast antwoorden met: ‘Eén lieverd, we gaan weer een ander mooi plekje bekijken.’

Social Media

Houd jij van Verre reizen met kinderen? Volg, like en blijf op de hoogte!