Kasper is jarig
September 2016, Glacier National Park, Canada.

Via Keremeos en Revelstoke zijn we doorgereden in Glacier National Park. Kasper had graag zijn verjaardag gevierd op een mooi plekje en dit leek ons wel de ideale plaats. In de late namiddag hebben we nog de zeveneneenhalve kilometer lange 1885 trail gewandeld. Een mooie wandeling langs de oude treinroute.

GlacierNPjarigeGlacierbergen

De volgende dag was het grote dag voor Kasper. Hij was al zeer vroeg wakker en vol enthousiasme om zijn verjaardag te vieren. Na de cadeautjes open te doen hebben we onze rugzak genomen om de Abbot Ridge Trail te doen. Een acht kilmeter lange trail met een hoogteverschil van meer dan duizend meter. Na een goeie driehonderd meter kwamen we uit op Marion Lake. Daar een fruitmomentje gehouden en dan richting top. Een beetje voor de top was de batterij van Kobe plat (hij babbelt continu en als hij niets meer zegt dan weten we dat zijn batterij plat is). Maar we hadden een even prachtig uitzicht en hebben we daar geluncht. Dan de afdaling gestart met supersnelle kindjes. We hadden moeite om ze bij te houden en een anderhalf uur later stonden we alweer beneden. Dan eindelijk tijd voor de (chocolade) taart! Die was in korte tijd op en de kindjes hadden nog honger. Dan maar het avondeten en de drie kilo lasagne was ook in korte tijd op. En op zijn verjaardag mocht het natuurlijk het kampvuur niet ontbreken.

‘s Nachts is het dan hevig beginnen regenen en is het niet meer gestopt tot de volgende nacht. ‘s Anderdaags zag ik het niet zitten om met de kindjes te gaan wandelen. Dries is dus alleen naar het beginpunt geweest van een wandeling. Daar moest je wachten tot je met vier volwassenen was om de trail te starten. Dit was voor de meeste trails in het park zo. Want er waren op dat moment veel zwarte en grizzly beren met cubs. Daarom moest je in groep de trails doen. Samen met de kindjes ging ik wat verder doen aan hun schoolwerk. Maar het was zo koud en winderig dat ze dan uiteindelijk naar filmpjes gekeken hebben in de daktent. De dag erop zijn we dan naar Yoho National Park getrokken.

 

Bergen met een hoedje op
September 2016. Yoho National Park, Canada.

Als eerste zijn we naar het visitorcenter in Fielding geweest, dit is het stadje dat in Yoho National Park ligt. Daar een plannetje en info van het National Park gaan ophalen en dan zijn we naar Emerald Lake geweest. Op weg naar daar zijn we eerst gestopt aan de natural bridge over de Kicking Horse Shoe River. Dat is een natuurlijke brug die over de rivier gaat.

YohokidsbijbordYohomeer

Aan Emerald Lake verschoten we een beetje van het vele toerisme in Yoho NP. We waren dat absoluut niet meer gewoon. We hebben dan de toer rond het lake gewandeld , zo’n goeie vijf kilometer en waren net op tijd rond voor de regenbui. Dan naar de dichtstbijzijnde campground gegaan maar die zat helemaal vol, dan maar naar de overflow campground.

De dag erop zijn we naar Yoho Valley geweest. De eerste stop is de Takakkaw Falls en daar zouden we ook onze auto parkeren om dan verder te wandelen. Maar het probleem was om een parkeerplaats te vinden. Want ook hier was het weer een overrompeling. Vlug de falls bekeken om dan te starten aan de wandeling in de hoop dat het minder druk zou zijn. Maar dat was een grote vergissing. Een platgetreden pad en veel toeristen en zo zijn we enkel maar naar de Laughing Falls geweest en terug. Toch een goeie wandeling van negen kilometer.

yohohoodoos

De volgende dag wilden we een minder drukke wandeling doen en dus zijn we teruggegaan naar het begin van het park waar het veel minder druk was. Daar hebben we de Hoodoos Trail gedaan, een vijf kilometer steile maar prachtige wandeling. Bovenaan de trail zag je dan de hoodoos (steile natuurlijke rotsen met een hoedje op). Voor ons was dit ook de mooiste wandeling van Yoho.

 

Alleen Canadezen
September 2016. Bugaboo Provincial Park, Canada.

In Yoho NP kregen we de tip van een canadees om naar Bugaboo Provincial Park te gaan. En dit was een schot in de roos. Een prachtig park met schitterende wandelingen en geen toeristen. Alleen Canadezen gaan er naar toe en op de campsite stonden we er alleen met nog een Canadees. Voor de rest was er niemand.
De weg ernaar toe is een offroad weg en het is ongeveer een uurtje rijden van de grote weg. Aangezien het al laat was besloten we om ergens aan de meertjes te overnachten. Zo kwamen we aan Topaz Lake uit, een prachtig meertje en we waren er helemaal alleen.

Bugabootostismaken

Het was er zo mooi dat we er onmiddellijk voor twee nachten wilden blijven. De eerste nacht werden we plots wakker van de wind. Er was een serieuze storm met korte hevige regen. Enkele uren later werden we wakker van een geluid, plof, plof, plof… vlakbij onze tent. Uit onze tent gekomen maar in het pikkedonker konden we niets zien en het geluid bleef toch een uur duren. In de ochtend opnieuw dat geluid, het bleek een eekhoorn te zijn die dennenappels naar beneden aan het gooien was. Kindjes vonden het fantastisch en voor Kasper was dit de ideale uitvlucht voor geen schoolwerk te doen. Want de tafel die stond wel juist in de vuurlinie van de eekhoorn. Zekers! Dan de weg wat gaan verkennen als die na de storm en de regen nog oké was. Eén omgevallen boom die de kindjes met veel enthousiasme hielpen om in twee te zagen.

De volgende nacht weer last gehad van de eekhoorn die met zijn dennenappels gooide dus konden we weer vroeg aanzettten. Eerst naar de campsite (British Columbia heeft vele recreationsites waar je gratis kan kamperen) om onze tent op te zetten . Daarna hebben we de trails wat verkend om te zien welke wandelingen we konden doen. De campsite is net aan de rivier gelegen en zo konden de kindjes aan het ‘strandje’ van de rivier spelen. Kobe was naarstig een put aan het graven toen er plots, zo’n vier meter achter hem, een zwarte beer uit de struiken kwam. Dries riep zachtjes Kobe om hem te zeggen dat hij voorzichtig naar de tent moest komen. En Kobe die werd boos omdat hij niet verder mocht spelen. Uiteindelijk liep de beer weg en daarna zagen we hem verderop de rivier oversteken. En Kobe die was boos op ons want volgens hem wilde de beer gewoon samen met hem spelen in het zand.

‘s Avonds is het dan beginnen regenen en dat is het gans de nacht blijven doen. In de ochtend dachten we dat het wel ging opklaren en zijn we begonnen aan de Conrad Kain Trail. Deze trail gaat zevenhonderd meter omhoog naar de Conrad Kain Hut. Deze is een hut voor de alpinisten om de Bugaboo Mountain te beklimmen. Wij gingen alleen het eerste deel doen van de klim omdat het laatste deel via een ketting en ladder omhoog gaat. Bijna gans de tocht regen gehad maar de kindjes bleven flink doorstappen. Aan de ketting zag ik het niet meer zitten om door te gaan met Kobe, het was te gevaarlijk. Dus besloten we om terug te keren maar dat was niet naar de zin van Kasper. Hij wou verder tot aan de hut gaan en dus is hij samen met Dries verder geweest. Voor de laatste etappe kregen ze nog hagel en sneeuw te verduren maar dat kon Kasper niet schelen. Na de tocht liep hij met een glimlach tot achter zijn oren want hij had de klimmer hut bereikt. Na een tocht van negen kilometer waren we doornat maar we hadden allemaal enorm genoten van de schitterende wandeltocht.

BugaboobergmetsneeuwBugabootopbereikt

De dag erop twijfelden we als het ging lukken voor de kinderen om te wandelen. Aangezien het er de dag ervoor een uitputtende tocht was geweest. Maar het eerste wat Myrthe vroeg was welke tocht we gingen doen. Ze zagen het alle drie zitten om weer te wandelen dus hebben we de Chalice Trail gedaan. Aan de start van de trail vonden ze het fantastisch om porcupine netten te zetten (de dag ervoor hadden ze dat ook al mogen doen). In de streek zitten er enorm veel stekelvarkens (porcupines) en die knagen de rubber van je banden kapot. Dus moet je eigenlijk netten zetten rond je auto, alhoewel wij er niet echt in geloven vonden de kinderen het superleuk om dit te doen.

Dan vol enthousiasme begonnen aan de wandeltocht. Ook deze keer was ons plan om maar een deel van de tocht te doen want hij was zes kilometer (dus twaalf kilometer heen en terug) lang. Maar weeral hebben ze hun bergwandelkunsten bewezen want ze gingen tot boven. Daar op de meadows kreeg je een fantastisch zicht op de omliggende bergen. En konden ze ook zien waar we de dag ervoor geweest waren. Na de picknick terug naar beneden en we waren juist op tijd aan de auto toen het weeral begon te regenen.

Die nacht lag de temperatuur terug rond het vriespunt en de ijskoude regen liet ons besluiten om ergens elders te gaan. Kindjes hadden een beetje rust en warmte nodig. Maar als we ooit terug komen naar Canada dan is Bugaboo zeker een plaats waar we terugkomen. Voor ons alle vijf was dit één van de ‘natuur’ toppers van Canada.

 

Hotsprings
September 2016. Kootenay National Park, Canada.

Na Bugaboo zijn we eerst richting White Swan Lake gegaan. Daar vlakbij zijn er natuurlijke hotsprings en na het genieten van de hotsprings zijn we verderop dan blijven kamperen. En ja de dag erop begon het alweer te regenen. We zijn dan teruggegaan naar Radium Hotsprings om info te halen over Kootenay National Park. Daar hoorden we dat alle campgrounds in het park al gesloten zijn en de enige die er nog open is, is in Radium Hotsprings, aan het begin van het park. Dus daar dan blijven kamperen in de hoop dat het er de dag erop mooi weer zou zijn.

KooteneymirtheententKooteneywaterval

We hadden geluk het was inderdaad droog en dus hebben we eerst een tocht naar Dog Lake gedaan. Een vijf kilometer prachtige wandeling, alleen jammer dat de bergen in de wolken zaten. Dan nog wat verder gegaan en dan in de regen Marble Canyon gedaan. Een korte wandeling waar je langs de canyon kon wandelen die ontstaan is door een waterval elf duizend jaar geleden.

De volgende dag wilden we de Stanley Glacier doen en dus besloten we te kamperen in Banff National Park. Omdat die camping het dichtste bij de trail lag zouden we de volgende morgen gemakkelijk zijn. Maar het slechte weer zorgde ervoor dat we nooit de trail hebben kunnen doen.

 

Druk, druk, druk
September 2016. Banff en Jasper NP, Canada.

Banff en Jasper zijn de twee meest gekende nationale parken van Canada. Ze liggen naast elkaar en je kunt ze bereiken via de Icefield Parkway. De Icefield Parkway staat omgeschreven als één van de mooiste autoroutes ter wereld en Jasper en Banff als één van de mooiste natuurparken. Dat is het ook grotendeels máár… het was precies (voor ons toch) één groot attractiepark. Wij besloten bewust om pas in september te gaan omdat je in de zomermaanden je kampplaatsen moet reserveren en het er superdruk is. Vele campings waren nu al gesloten en alleen de grote campings waren nog open (lees tot zevenhonderdvijftig plaatsen per camping) en zelfs deze zaten nu nog bijna bomvol.

BanffbergenBanffdriesinsneeuwbergen

Eerste stop was Lake Louise, dat was zo druk dat we naar een kleinere campground gevlucht zijn (die gelukkig nog open was). ‘s Anderdaags dan begonnen aan de Icefield Parkway. Al de uitkijkpunten en parkeerplaatsen stonden bomvol en was het een plaatsje zoeken. Zelfs ondanks het slechte weer (lees regen en smeltende sneeuw) was het er superdruk.

Toen we aan de Athabasca Glacier kwamen zijn we gewoon naar de camping geweest om wat rust op te zoeken. In de late namiddag besloten we dan een wandeling te doen, de Parker Ridge Trail, waar je uitzicht hebt op de Saskatchewan Glacier. Veel volk op de trail en het pad was echt kapotgelopen. Overal rondom zag je dat de natuur platgetrapt was van mensen die een kortere route naar boven willen nemen. Mooie natuur maar de wandeling op zich was een ontgoocheling door het vele toerisme.

De dag erop naar Edith Cavell geweest en ook daar was zoeken achter een parkeerplaatsje. Veel te druk op de wandelpaden. Ook Maligne Lake, Lake Louise, Athabasca Glacier … alles deden we in vogelvlucht en na enkele dagen zijn we gewoon weggegaan. Veel te druk en de natuur is gewoon kapot aan het gaan van het massa toerisme.

 

Archeologen
Oktober 2016. Calgary, Canada.

Vanuit Banff zijn we doorgereden naar Calgary. Daar konden we logeren bij John en Sheila. Wie zijn deze mensen? Wel John hebben we ontmoet in Bugaboo Provincial Park. Hij was de enige die daar ook stond te kamperen en iedere avond zaten we samen wat te praten. Toen stelde hij voor als we in Calgary waren dat we bij hem konden logeren. Hij had van zijn kelderverdieping een gezellige ‘studio’ gemaakt en we mochten daar slapen.

CalgarybijfamilieCalgaryroofvogel


Vanuit Calgary hebben we dan Drumheller bezocht. Daar heb je het Royal Tyrrell Museum, één van de grootste dinomuseums ter wereld. En ja we zijn wel een dagje zoet geweest om alles te bezichtigen. En van alle dinomuseums die we al gedaan hebben is dit toch wel de mooiste en interessantste. Alberta is een provincie waar ze zeer veel dinoskeletten gevonden hebben en vele van deze stonden tentoongesteld. Ook de uitleg en foto’s van hoe ze die skeletten uithalen en vervoeren was zeer interessant om te zien.

CalgarydinomuseumbordCalgarydinomuseumkids

In de namiddag waren we dan klaar met onze ‘toer’ door het museum en zijn we naar buiten geweest. Rond het museum liggen de badlands en daar kon je de toer wandelen van hoe en waar ze skeletten gevonden hebben. Daar heeft Kobe vele dino eieren gevonden (lees: ronde stenen) dus keerde hij met de broekzakken vol terug naar de auto.

De dag erop heeft Dries eens een dag tijd genomen om de auto terug in orde te maken. Eerst hebben we in de voormiddag de tijd genomen om de auto eens uit te mesten. Want Kobe doet niets liever dan in alle infoboekjes de dieren uit te knippen om daarna in zijn plakboek te kleven. Dus papiersnippers overal.
In de namiddag ben ik met de kindjes naar Fish Creek Provincial Park geweest. John heeft ons afgezet aan het visitorcenter in het park. Daarna ben ik met de kindjes tot aan Fish Creek geweest. En yep daar lagen langs de rivier ook zeer veel dino eieren (volgens Kobe) en dus zijn we met zakken vol ‘dino eieren’ terug naar John’s huis geweest. Via een mooie wandeling langs de Bow River konden we naar zijn huis gaan. En naast ‘dino eieren’ verzamelden ze ook nog lieveheersbeestjes dus met onze handen vol zijn we ‘s avonds toegekomen bij John thuis.

Vanuit Calgary zijn we dan naar Head Smashed in Buffalo Jump geweest. Dit is een plaats waar vroeger de first natives bizons vingen door de kudde over de klif te jagen. Gans de kudde viel over de klif en zo hadden ze een massale bizonvangst. Behalve de klif was er een zeer interessant informatiecentrum waar je alles te weten kwam over hoe ze vroeger leefden. En kon je ook een korte film bekijken van hoe ze zo’n buffalo jump deden. Die film was zodanig interessant voor de Kasper en Kobe dat ze twee keer naar de film zijn gaan kijken.

Calgarybuffalojump

Buiten het infocentrum kon je dan naar de archeologische site gaan. Daar kregen we zeer veel uitleg over hoe ze zo’n opgraving doen en hoe ze alles optekenen. Eén van de archeologen sprak wat Nederlands dus de gastjes waren er niet meer bij weg te slaan. Met resultaat dat ze nu overal waar we staan ook archeologie doen en dus nóg meer dingen verzamelen dan dat ze al deden. Dus wat reist er nu al extra mee in de auto: een stuk gewei van de caribou, ‘dino eieren’, vele stokken en stenen, een stuk bot van de onderkaak van een hert enzovoort…

 

Laatste stop in Canada
Oktober 2016. Waterton National Park, Canada.

Onze laatste stop in Canada was Waterton National Park. Dit ligt juist aan de grens van de VS. Aan de VS kant heet dit park dan Glacier National Park, wat tevens onze eerste stop in de VS zal zijn. We kamperen op de camping in Waterton Park, dit ligt juist aan de dorpskern en is een supergezellige camping aan het meer.

WatertonbergenWatertonschoolwerk

‘s Anderdaags deden we de korte maar hevige klim van de Bearhump Trail. Daarboven heb je dan een fantastisch uitzicht op Waterton. En is dus ook de ideale plaats om te picknicken. Na de wandeling gaan we nog eens het dorpje verkennen en dan was het tijd voor de aperitief.

WatertonmeerWatertonkoken

De volgende dag gaat Dries alleen op stap om de Calthrew Alderson Trail te doen. Dit is de één van de mooiste trails om in Waterton te doen. Aangezien het een wandeling van eenentwintig kilometer is met stevige klimpartijen blijf ik met de kids op de camping. Ideaal om wat schoolwerk te doen en als pauze naar het speelplein te gaan. Volgens Dries was dit één van de mooiste wandelingen die hij al in Canada had gedaan. Hij heeft ook grizzlyberen gezien tijdens de wandeling. ‘s Nachts is het dan verschrikkelijk beginnen waaien en de ochtend erop was het zeer bewolkt. Dus we hebben dan besloten om alles op te ruimen en richting VS te gaan.

Social Media

Houd jij van Verre reizen met kinderen? Volg, like en blijf op de hoogte!