Winter in Namibië
Maandag 25 juli 2016. Waterberplateau NP, Namibië.

Bij het betalen van de rekening blijkt Zum Potjie de goedkoopste camping van de reis. De boerin vertelt me dat de winter tot nu erg mild is geweest, wat goed nieuws is voor ons, maar dat er nu een winterprik voorspeld wordt. In het zuiden van Namibië, bijvoorbeeld bij Fish River Canyon waar we eerder waren, vriest het nu stevig 's nachts.

25julilocomotief

Een korte rit brengt ons naar Otjiwarongo, waar volgens de reisgids twee bezienswaardigheden zijn. Die willen we niet missen en dus rijden we eerst langs het station waar één van de allereerste locomotieven die op de lijn naar Windhoek reed te bekijken is. We moeten wat zoeken maar vinden de trein op een verlaten parkeerterrein. Dit is duidelijk niet de grootste toeristische trekpleister van de streek. Volgens Bradt moeten we nu naar een crocodile ranch. Tijdens het wachten op de start van de rondleiding duiken de jongens de speeltuin in. Vooral het volkswagenbusje heeft succes. Op de boerderij worden krokodillen gekweekt voor het vlees en voor het leer. Er is een aantal kweekdieren die elk jaar samen zo'n tweeduizend eieren leggen. Na een jaar of zes worden van de kleintjes handtassen en broeksriemen gemaakt. Wij kunnen samen met enkele schijnbaar dronken Amerikanen krokodillen van enkele maanden oud tot de kweekdieren van veertig of vijftig jaar oud bekijken. Onze groepsgenoten wagen het om jonge dieren vast te houden. Als dat maar goed afloopt. Gelukkig hebben ze ook na de toer alle vingers nog.

25julikrokodillen25julijongekrokodilinhand

Hoog tijd om naar Waterberg Plateau National Park te trekken. Hier willen we op zoek naar het laatste big five dier, de waterbuffel (ik vind nog steeds dat de waterbuffel die we zagen aan het begin van de reis, achter een hek, niet telt - al denken de jongens daar anders over). In Namibië komt de waterbuffel vooral in de smalle Caprivi strook voor, helemaal in het noorden van het land. In Waterberg werden ze geïmporteerd vanuit Addo NP in Zuid Afrika, dat we twee jaar terug bezochten. Verder komen er ook onder andere giraffen, neushoorns, cheeta’s en luipaarden voor, en een aantal antilopen die we nog niet eerder zagen zoals de sabelantilope en de eland. Nog genoeg dieren om naar op zoek te gaan.

Onze (betaalde) reservatie is niet terug te vinden in het boekingssysteem maar dat klaren we overmorgen wel uit. Nu gaan we wandelen, want het leuke aan Waterberg is dat er hier een aantal korte hikes staan uitgestippeld. We trekken naar een oorlogskerkhof met graven van Duitse soldaten die sneuvelden bij gevechten tegen de plaatselijke bevolking, de Herero's, begin twintigste eeuw. Emiel is geboeid, en rekent uit hoe oud de mannen waren toen ze stierven.

25julibegraafplaats

We stappen een eindje de tafelberg op, en doen een trail waar we vogels kunnen spotten. Veel vogels zien we niet, dat zal wel al ons geluidsvolume liggen. Eens de zon onder is wordt het ijskoud. Op de campsite duiken de jongens de tent in met hun tablets en komen enkel nog buiten om te eten. We zijn alvast erg blij dat we enkele weken met warmere avonden achter de rug hebben.

 

Bavianen
Dinsdag 26 juli 2016. Waterberg Plateau NP, Namibië.

We worden wakker met een laag ijs aan de binnenkant van de tenten. Gelukkig heeft de kou ons niet wakker gehouden. We haasten ons niet en blijven liggen tot de zon is opgekomen. Er weerklinkt gegil van bij de buren en wanneer we de tent openritsen zien we een familie bavianen over de campsite lopen, daarbij alle vuilbakken open trekkend. Bij onze buren zijn ze aan de haal gegaan met een zak met het volledige ontbijt. Dat eten ze smakelijk op bovenop de daktent van een terreinwagen. We zijn gewaarschuwd en telkens als een baviaan in zicht komt duiken de jongens met ontbijt de auto in. Rustig tafelen is er deze ochtend niet bij.

26julibaviaan26julietenvoordetent

Voor we op pad gaan bergen we alles veilig op en ritsen we de tenten zorgvuldig toe om verrassingen te vermijden. We vertrekken met als doel de Mountain View Trail, naar de top van het plateau waarop het Waterberg park grotendeels is gelegen. We combineren een aantal hikes en de laatste gaat steil omhoog, het is klimmen en klauteren over de rotsen. We vinden het fijn om nog eens echt actief te zijn. Het zicht boven is alweer adembenemend, we rusten uit en keren terug naar de campsite via een ander pad.

26julivoetpadnaartafelberg26julijongensopdetafelberg

Gezien we in Waterberg niet zelf mogen rijden, maar enkel kunnen wandelen of met een georganiseerde drive mee kunnen, doen we dat laatste deze namiddag. We starten de braai voor de lunch, zo moeten we vanavond niet meer uitgebreid eten. Prima op tijd komen we aan bij het verzamelpunt. Denken we... De groep blijkt tien minuten terug vertrokken te zijn. Wij baseerden ons op het vertrekuur vermeld op de kamp instructies die we kregen maar dat is een half uur verkeerd. De jongens trekken hun meest teleurgestelde gezicht en dat werkt, de dame van de receptie belt de chauffeur en vraagt hem in sappig Afrikaans om terug te draaien (draai nou toch om man). Wij worden ondertussen in de wagen van de onderhoudsdienst geduwd, die de groep tegemoet zal rijden. Het duurt niet lang voor we kunnen overstappen, gelukkig reageert de rest van de deelnemers niet kwaad.

De begroeiïng in Waterberg is een stuk dichter dan bijvoorbeeld in Etosha, en de concentratie aan dieren is een pak lager, dus heel veel wild spotten we niet onderweg. Wel zien we enkele elanden, een dier dat we nog niet eerder spotten. Maar dan houden we halt en mogen we de auto uit. Door een overdekte gang gaat het richting een waterhole, en daar zien we een kudde waterbuffels rusten in de zon. Missie geslaagd, Big Five compleet!

 

Laatste…
Woensdag 27 juli 2016. Windhoek, Namibië.

Drup, drup... De opkomende zon doet het ijs op het dak van de tent smelten en de druppels vallen in m'n gezicht. Ik ben meteen goed wakker. De laatste kampeernacht is achter de rug. Voor we vertrekken ruimen we de wagen al gedeeltelijk op en delen we het voedsel dat over is uit aan het personeel dat de camping schoon houdt. Niet te geloven hoe blij ze zijn met een blik bonen en zak chips. Zelfs de halfvolle fles wasmiddel en de rest van de houtskool veranderen snel van eigenaar. Het is een dag van 'laatsten' en we gaan op weg voor onze laatste rit door Namibië terwijl Toto op de achtergrond over Africa zingt. We worden er zowaar wat stil van. Een game camp vlakbij Windhoek is het doel, en we slagen er in om de eerste keer deze trip verkeerd te rijden. We rijden te ver en eindigen midden in de stad maar snel vinden we de juiste route terug.

27julicanvastentbuitenkant27julicanvastent

In Windhoek Game Camp slapen we nog eens binnen, in een luxueuse chalet met canvas wanden. We hebben een buitenkeuken, met zicht op het private wildcamp. Geen omheining tussen ons en de dieren deze keer. Ongerust maken we ons niet, want tijdens een verkennende wandeling zien we enkel een haas, een jakhals, een springbok, giraffen en kudu's. Terwijl de jongens met lego spelen ruimen Dirk en ik nu echt op. We maken de auto helemaal leeg en alles gaat opnieuw in de meegebrachte tassen. We willen graag naar Windhoek, en wanneer we op het punt staan om te vertrekken vraagt de man die het vuur voor de douche komt aansteken of we geen zin hebben om mee de dieren te gaan voederen. Natuurlijk willen we dat en een kwartier later staan we bij een prachtige, verlaten lodge met eigen drinkplas en voederbakken. We zijn benieuwd naar welke dieren gevoederd worden maar dat weten we snel. Twee giraffen zijn ons gevolgd en staan ongeduldig te wachten. Wij krijgen elk een hoop zaden van de kameeldoornboom en kunnen deze stuk voor stuk aan de giraffen geven. De dieren laten zich voorzichtig strelen. We hebben deze reis al zoveel dieren gezien, maar de ervaring is zo anders nu we vlakbij kunnen staan en niet in de auto zitten. Ondertussen worden de voederbakken gevuld en komen er ook oryxen eten. Wij blijven nu op afstand want deze dieren zijn wat schichtiger. Opnieuw in de tent wordt er onder luid protest gedoucht. Het gestookte vuur heeft het water niet voldoende opgewarmd en dat is geen pretje.

Het is zo goed als donker wanneer we naar Windhoek vertrekken. We hebben de afgelopen weken zelden in het donker gereden en net nu het verkeer wat drukker is doen we dat wel. Dat wordt goed uitkijken want op de drukke tweevaksbaan lopen voetgangers en dieren, en rijden wagens zonder verlichting. We raken heelhuids bij Joe's Beerhouse', dat ons thuis door meerdere Namibiëgangers werd aangeraden. En we begrijpen waarom, het restaurant is een aaneenschakeling van kleine plaatsjes die allemaal vol snuisterijen staan en overal hangen opgezette dieren. Er is plaats voor honderden klanten, een mengelmoes van locals en toeristen, en toch blijkt het niet evident om een tafeltje te bemachtigen. Gelukkig is er nog plaats aan een lange tafel naast een Aziatisch gezin. Boven onze tafel hangen een kudu en een neushoorn, en aan een tafeltje verder zit een man op een toiletpot ter vervanging van een stoel. Hier voelen carnivoren zich thuis, en we kiezen een laatste keer voor oryx, kudu en zelfs zebra.

27julietenonderkudu27julieteninrestaurant

Met de ondergaande zon slaat de kou weer toe. Het lijkt nu echt winter in Zuidelijk Afrika en stiekem zijn we blij dat het pas de laatste dagen frisser is geworden. Terug bij onze slaapplaats blijkt de canvas hut niet warmer dan onze daktenten, alleen missen we nu onze dubbele slaapzakken die al ingepakt zijn. We leggen alle dekens die we kunnen vinden op de bedden en hopen dat we de nacht goed doorkomen. In de verte horen we de hyena's janken.

 

Thuis
Donderdag 28 juli 2016. België.

We worden wakker met getrippel op het terras, en voor we ons kunnen afvragen welk dier er in de keuken zit horen we geblaf. Lang blijven we niet hangen, we gaan opnieuw richting Windhoek om onze terreinwagen in te leveren bij Bushlore. De check gaat vlot, er wordt geen schade vastgesteld buiten het afgebroken nummerbord en we krijgen de kost van de nieuwe band zonder discussie terug betaald. We hebben de afgelopen weken zo'n zesduizend kilometer afgelegd. Op de parking staat een autowrak, dezelfde wagen als de onze maar er blijft amper iets van over. Wanneer we ernaar vragen blijkt één van de passagiers levensgevaarlijk gewond na het overkop gaan van de auto. Dat is even slikken.

We worden naar de luchthaven gebracht met een Landcruiser die klaar staat voor een gezin dat vandaag aan hun reis begint. We zijn er vroeg, te vroeg eigenlijk maar wanneer we een ontzettende lange rij bij de balies van Namibian Airlines opmerken en horen dat het computersysteem er volledig uit ligt zijn we blij met de extra uren. We vliegen immers met hen naar Johannesburg. Alles gaat manueel, van het uitgeven van de boarding passes tot het nakijken van de paspoorten. Er zit niet veel op dan te berusten en aan te schuiven. Wanneer het onze beurt is duurt het letterlijk een half uur om in te checken. We zijn immers met z'n vieren, nemen drie vliegtuigen na elkaar en moeten vier tassen inchecken. Ik help met schrijven van de boarding passes, die krijgen we enkel voor de eerste vlucht. Aan de bagage komen manuele labels, het valt nog af te wachten of de tassen samen met ons in Brussel zullen zijn.

28julivliegtuigtrap

Zo heeft onze eerste vlucht gigantisch veel vertraging en komen we te laat aan in Johannesburg. Ook daar heerst chaos, we zijn niet de enigen die dringend een vlucht moeten halen en ook voor transitpassagiers is er grenscontrole. Alweer aanschuiven dus. Aangekomen bij de desk van Emirates blijkt onze volgende vlucht al afgesloten te zijn en krijgen we droogweg het bericht 'jullie zijn wel erg laat'. Alsof wij daar ook maar zelf iets aan kunnen doen. Gelukkig brengt een telefoontje naar de gate redding, we mogen nog mee. Dat we een familie zijn helpt nu echt, dan wordt er telkens wat meer moeite gedaan. Reizen met kinderen heeft niets dan voordelen!

Hoewel ik onze stoelen al een tiental maanden terug vastgelegd had, zijn deze door onze late verschijning weg gegeven aan anders passagiers. We merken pas op het vliegtuig naar Dubai dat we alle vier apart zitten, en echt ver van elkaar. Geen optie met een zes- en een negenjarige, maar na wat puzzelen kunnen we toch per twee zitten, achter elkaar. De rest van de reis verloopt vlot. We slapen het grootste deel van de vlucht naar Dubai, en tijdens de vlucht naar Brussel wordt het entertainment systeem volop gebruikt, hoewel het dan nog nacht is. De jongens beslissen samen dat ze thuis wel zullen slapen. Jammer genoeg geldt dat zo ook voor ons, want er is altijd wat hulp nodig bij het kiezen van een game of een film. Aangekomen in Brussel blijkt zelfs al onze bagage samen met ons aangekomen te zijn.

Onze 2016 reis zit er op, en net als de voorbije jaren hebben we er een fantastische trip op zitten. Het kamperen beviel ons prima, hoewel we dat nooit eerder deden (zomerkampen met de jeugdbeweging daar gelaten). Het maakt de Afrika beleving nog een stukje intenser, een maand buiten leven is ook uniek, en bovendien was er voor ons geen andere optie gezien de kost van overnachtingen in lodges in Namibië. We hebben geluk gehad met een overwegend milde Afrikaanse winter, met overdag aangename tot hete temperaturen en enkel tijdens de laatste nachten vrieskou. Gelukkig waren we daarop voorbereid, de extra slaapzakken en het thermisch ondergoed hebben geloond. De reis was minder actief dan die van de vorige jaren, maar dat heeft geen van ons gestoord. Ook de zesduizend kilometer in de wagen hebben we goed verteerd, dat bleek niet teveel voor vier weken.

De hoogtepunten? Louis kiest Etosha, Emiel Etosha en Kgalagadi. Wie zou verwachten dat ze de dieren ooit beu worden heeft het mis, het game driven blijft boeien en het spotten van een roofdier geeft een pak adrenaline. Dirk gaat voor de uitgestrektheid en de verlatenheid van het land, en de road trip door de ruwe landschappen. Hoewel we al hier en daar iets van de wereld zagen, zagen we nog nergens landschappen zoals in Namibië. Ook de nachtelijke ontmoeting met olifanten in Twyfelfontein is een hoogtepunt voor hem. Ikzelf kan er moeilijk iets specifieks uitpikken. Vóór onze beide reizen naar Zuidelijk Afrika had ik nooit gedacht dat deze streek zo fantastisch zou zijn, ik had het toch altijd meer voor cultuur dan natuur. Maar de combinatie van landschappen, mensen, onverwachte ontmoetingen met wilde dieren, de kleur van de lucht zoals die er enkel in Afrika kan uitzien en de verlatenheid maken dat ik volgend jaar met plezier opnieuw zou gaan.

Daarbij komen we bij de meest gestelde vraag sinds we opnieuw thuis zijn, waar gaat de volgende reis heen? Daar hebben we nu nog geen idee van, al zal dat de komende weken en maanden wel duidelijker worden. In Azië staan Sri Lanka en Indonesië nog op ons verlanglijstje, in Afrika Botswana en Zambia en in Zuid Amerika Argentinië en Colombia...

 

Partners

Social Media

Houd jij van Verre reizen met kinderen? Volg, like en blijf op de hoogte!