VietJetAir
Zaterdag 30 juli 2016. Haiphong, Vietnam.

Na het debacle van de vorige dag ontwaakten we in een kamer zonder ramen. Lekker goedkoop maar ook erg handig wanneer drie kleine jongetjes geacht worden bij te slapen. We hoopten een vliegticket richting Hoi An te boeken voor dezelfde dag. Helaas zat dat er niet in en stond het vertrek voor de volgende dag gepland. Toch wel wat ‘verheen-en-weerd’ door het avontuur in Halong Bay popelden we niet om deze havenstad te gaan uitpluizen. Het is weliswaar de derde stad van het land en ongetwijfeld is er een en ander te bezichtigen, wij hielden het voor gezien.

HaiphongbabymelkHaiphonglegospelen

Terwijl Paul de vliegtickets regelde in een reisbureautje belandde ik met de jongens in de winkels in de buurt. We stuitten op een waar melkpoederparadijs, er stonden minstens honderd merken hoog opgetast in de zaak. Helaas haalt Ole zijn neus inmiddels op voor babymelk, anders konden we leuk wat voor hem uitzoeken. Wie van plan is met een baby naar Vietnam af te reizen kan dat met een gerust hart doen want overal zien we luiers en melkpoeder. In dezelfde straat troffen we een speelgoedwinkel aan vol namaaklego. De Chinezen hebben goed hun best gedaan om de Deense bouwwerken exact na te bootsen. We kochten voor een prikkie de complete brandweerkazerne. Een droom kwam uit voor Tom! De rest van de middag was gevuld met bouwen op de gang van het hotel.

Vanuit het raam op de gang zagen we een zwembad liggen op steenworp afstand. Prima plek om de rest van deze ingelaste rustdag door te brengen. Kriskras door het zwembad werden zwemlessen gegeven en baantjes getrokken. Van links naar rechts en van achter naar voren en vice versa zwommen de Vietnamezen in de rondte. Overal waar we zwemmen zien we kinderen zwemles volgen. Verstandig aangezien er dagelijks tien kinderen verdrinken in Vietnam. In het regenseizoen staat het water soms tot aan de eerste verdieping van de huizen. In sommige gebieden worden ze daarom op palen gebouwd en zijn ze bereikbaar per ladder of boot.

We vertrokken uit Haiphong met VietJetAir. Paul had in het boekingskantoor nadrukkelijk vermeld dat we bagage hadden in te checken. Bij het inchecken bleek de juffrouw het verkeerd begrepen te hebben of ze had zich er gemakkelijk vanaf gemaakt. Dat is beide niets nieuws hier in Vietnam. Je moet alles drie keer checken en dan is het nog op hoop van zegen. Handbagae was het enige dat meekon tenzij we diep in de buidel zouden tasten.

We toverden twee volle backpacks om in vijf kleinere tassen. Deze truc ging als volgt: allemaal schoenen aan in plaats van slippers, de bovenkanten van de backpacks eraf geklikt en in de opvouwbare weekendtas gestopt en losse spullen in een plastic tas stoppen tot alle tassen niet meer dan zeven kilo wogen. Met Oles tentje erbij hadden we zeven stuks handbagage. Kop erbij houden dus.

 

Vakantiegevoel
Donderdag 4 augustus 2016. Hoi An, Vietnam.

Vanaf de luchthaven werden we opgehaald door een taxi. Altijd fijn als je niet zelf op zoek hoeft naar een vervoersmiddel als je wordt omringd door hebberige hosselaars. Halverwege moest Huub nodig naar het toilet en dat ging niet even achter een boom in dit geval. Aangeklopt bij een huis, naast de open deur stond een bed waaruit iemand slaapdronken opsprong. Wijzen op Huub en toilet roepen was de juiste aanpak want we hadden succes. Ook wel leuk om zo stiekem even te zien hoe de mensen wonen. De wc lag aan een binnenplaatsje vol spullen waartussen een omaatje rondscharrelde met een stok. Ze kakelde aan een stuk in het Vietnamees tegen ons en vond wat geglimlach van mij kennelijk voldoende reactie om door te gaan met haar verhaal.

HoianhotelbordHoianhotelaankomst

Eenmaal in ons hotel kwam het vakantiegevoel helemaal op. We waren door een ander Nederlands gezin in Ninh Binh getipt voor hotel Osaka Riverside. Het bleek een gouden tip. Toen we aankwamen kregen we een enorm ontbijt geserveerd en meteen daarna doken we het zwembad in. De kamer was heel ruim en er stond een soort bankje waar Tom en Huub prima op konden slapen. Er stonden fietsen voor de greep en er kwamen zelfs een zitje en kinderfiets tevoorschijn.

’s Middags trapten we naar het stadje zelf. Dat was nog een hele rit, langs een drukke weg vol toeterende brommers en auto’s. Het blijkt hier de regel te zijn dat je claxonneert om aan te kondigen dat je iemand gaat inhalen, niet omdat iemand aan de kant moet of asociaal is. Een drukke bedoening als elke weggebruiker steeds laat weten dat ‘ie in aantocht is. Het werd wat rustiger toen een van ons achter het kinderfietsje ging rijden en de ander ernaast. Langs de weg stond een waterbuffel, klaar om te poseren met toeristen. Weer een droom die uitkwam voor de jongens, aangezien die waterbuffels ze nogal gebiologeerd hadden de laatste dagen.

Hoianfietsendag1Hoianwaterbuffel

Onze eerste indruk van de oude stad van Hoi An leidde niet tot een gevoel van verliefdheid. Er was geen doorkomen aan met alle toeristen en verkopers. Later merkten we dat de zaterdagmiddag geen representatief moment is en konden we de stad wel waarderen. Op gezette tijden is de binnenstad brommervrij, waardoor je echt op je gemak wat kunt rondslenteren.
We hebben heerlijk gegeten in de markthal. Hier staan allemaal stalletje opgesteld waarachter wordt gekookt. De keuken van Hoi An is weer heel anders dan die van Hanoi en Saigon en veruit de lekkerste. Je kunt zelf loempiaatjes rollen met rijstpapier, omeletjes en sla. Ook de wontons smaken ons goed; krokant gebakken puntjes met daarop een paar lepels tomatensalsa. De jongens proeven van alles wat en de ene keer smaakt het ze beter dan de andere. Soms hebben ze mazzel en treffen we iets met een ‘p’ aan op de kaart. Soms hebben ze geen mazzel en lezen we de kaart niet voor. Rijst, noedels, loempia’s en hier en daar wat groente gaan er over het algemeen wel in bij ze.

HoianetenopdemarktHoianwinkeltjes

Met een kwartiertje fietsen vanaf het hotel zaten we op het strand. De zee was heerlijk verkoelend en met wat gejutte schatten bouwde Tom een zandkasteel. Zelfs hier in de zee worden zwemlessen gegeven! De Vietnamese kinderen stonden in rijtjes met autobanden en zwemvesten. Na het gedoe met handdoeken, zand en daartussen je in je kleren wurmen deden we een ontdekking. Ze blijken hier aan de strandopgang hele badhuizen te hebben! Er zijn badhokjes, douches en grote bakken water waaruit je water schept om over jezelf en elkaar heen te gooien. Hoe aanlokkelijk ook, we gingen ons het aan- en uitkleedspektakel niet nog eens op de hals halen met de heren. Tijdens de terugtocht hadden we zomaar een prachtige zonsondergang te pakken vanaf de brug.

HoianbadhokjesHoianzonsondergang

Met een gids van Heaven and Earth Bicycle Tours maakten we een fietstocht over een eiland net buiten de stad. Alles was prima geregeld en er zaten goede fietsen en degelijke zitjes in het pakket. Tom vond het erg interessant dat hij versnellingen had en reed vlak achter de gids. We staken de rivier over met fietsen en al op de veerboot. Op het eiland maakten we een lekker tochtje van zo’n negen kilometer. De gids had verschillende kleine excursies voor ons in petto. Zo bezochten we een scheepswerf annex achtertuin waar houten boten gebouwd werden. Ook kregen we te zien hoe we de ronde bamboebootjes gemaakt worden. Na het vlechtwerk worden deze waterdicht gemaakt met koeienpoep en een geheim boomsap. We mocht zelfs uitproberen hoe het roeien met één peddel in zijn werk ging.

HoianfietsenopdepontHoiantominrondbootje

De volgende stop tijdens ons schoolreisje was een rijstwijnfabriekje. Volgens een ingenieus systeem werd hier rijstwijn gestookt in een varkensstal. De varkens aten de rijst die na het stookproces overbleef en hun mest werd omgezet in gas om nieuwe wijn te kunnen stoken. Halverwege kregen we een lunch geserveerd bij een restaurant bij mensen thuis. De kippen scharrelden om ons heen en achter het huis pikten zij de restjes van de vaat die op een plaatsje werd gezet. Tom had het in zijn hoofd gehaald om een kip te vangen en rende rondjes over het erf met een ikeatas. Hij maakt voorlopig nog geen aanstalten om als vegetariër door het leven te gaan. Als hekkensluiter bezochten we een mattenweverij. Wij luxepaardjes slapen op matrassen en klagen over bulten en kuilen. Hier slapen de mensen op een simpel biezen matje en als ze mazzel hebben ligt er een lattenbodem onder. Het riet wordt er speciaal voor geteeld, geverfd en gedroogd in de zon.

Op de laatste dag brachten we een bezoekje aan My Son, een oude Chamstad die gebouwd is tussen de vierde en dertiende eeuw. Om hier te komen moesten we een busrit maken. De gezusters van het hotel zetten ons met de scooter af bij de bushalte. Dit ritje van drie minuten was zo indrukwekkend, dat er door sommigen binnen ons reisgezelschap nog de hele dag over nagepraat is.

Hoianmyson1Hoianmyson2

Het religieuze complex bestond uit zeventig tempels die honderden jaren verborgen hebben gelegen in de jungle. Eind negentiende eeuw trof een Franse jager het aan en zijn de archeologen ermee aan de slag gegaan. In 1969 is het door Amerikaanse bombardementen bijna volledig verwoest. Slechts elf monumenten zijn nog redelijk overeind blijven staan. Het was bijzonder om te zien dat er zo lang geleden een beschaving leefde die zulke bijzondere en gedetailleerde bouwwerken maakte.

Hoi An was een heerlijke plaats om een paar dagen te vertoeven. Het hotel had soms wat weg van Fawlty Towers maar een kniesoor die daar op let. Koffie bestellen bij de tuinman annex nachtwaker moet je ook gewoon uit je hoofd laten. Na anderhalf uur doorlopen van het goedje en geduld hebben van ons zat de beste man alleen aan een bakkie en doken wij maar weer in de minibar. Het zwembad, ontbijt en ligging van het oord waren precies wat wij nodig hadden. Na een paar dagen Hoi An konden wij er weer helemaal tegenaan.

Partners

Social Media

Houd jij van Verre reizen met kinderen? Volg, like en blijf op de hoogte!