Leeuwen honeymoon
Vrijdag 22 juli 2016. Etosha, Namibië.

Onze buren staan een stuk voor zonsopgang op en daar 'genieten' we allemaal mee van. Voordeel is dat ook wij op die manier vroeg op de baan zijn. En de dag begint spectaculair, bij Gemsbokvlakte botsen we op een koppel leeuwen die daar hun honeymoon beleven (dat horen we achteraf). Ze liggen te soezen in de zon, niet ver van onze wagen maar keuren ons geen blik waardig. We vinden het bizar dat de sprinbokken en zebra's zich geen zorgen maken en enkele meters verder rustig komen drinken. We spotten voor het eerst zwartkop impala's die we vanaf nu dikwijls zullen tegen komen.

22juliolifanteninplas22juliolifantjevast

Net als gisteren rijden we een goede halve dag door het park en lunchen we in de vroege namiddag op de campsite. Dat is Halali Rest Camp ditmaal, en het is hier een stuk rustiger dan in Okaukuejo. Hier geen file aan de douches. De waterplas van Halali ligt wat verder van het kamp. We wandelen er na de lunch heen en hebben alweer geluk, een grote groep olifanten komt drinken. Eerst worden alle andere dieren verjaagd, zelfs de antilopen. Twee kleine olifantjes stelen de show, ze spelen met elkaar en wanneer er eentje over een boomstronk probeert te klimmen komt hij vast te zitten met aan beide zijden van de boom twee poten. Met de hulp van de slurf van mama is hij snel weer bij de groep. Wanneer we teruglopen loopt een honingdas voor ons uit naar de vuilbakken van de camping.

22julihoningdas22julileeuwenhoneymoon

Geen braai op het menu vandaag, we eten in het kamp restaurant. Het buffet blijkt erg lekker, we kiezen onder andere voor eland steak met heel veel groentjes. Die smaken want het aanbod groenten is in de meeste supermarkten beperkt. Aan vlees daarentegen is er meestal geen gebrek. We ontdekken een dessertje dat smaakt naar cup cake maar er helemaal anders uit ziet, zelfs moeilijke Louis is helemaal verkocht.

We hebben een night game drive met ranger geboekt want we willen graag het park in na zonsondergang, om op zoek te gaan naar dieren die vooral 's nachts leven. En dat kan niet op eigen houtje, iedereen moet in de kampen zijn na sunset, in hartje winter is dat rond halfzes. Aanvankelijk hebben we weinig succes. We spotten een haas en enkele zebra's. Verder zwartkop impala's en de zogenoemde 'bushbabies'. Die zijn verwant aan de makies in Madagascar. 'Kijk daar' roepen de jongens bij drinkput Goas. Er liggen drie jonge mannetjesleeuwen op de weg. Wat blijven het toch indrukwekkende dieren! We kijken tot er in de verte getrompetter van olifanten klinkt. De leeuwen verdwijnen in het struikgewas, zelfs zij kunnen niet op tegen een olifantenkudde.

22julisunsetleeuwen

Bij een andere plas botsen we op een hele groep gevlekte hyena's en zo kunnen we weer een dier afvinken op het lijstje. Eentje komt zelfs tot vlakbij de truck en blijft in het licht van de lamp van de ranger zitten. Wanneer we naar Halali terug rijden is het ontzettend koud, we zitten immers in een open wagen. De jongens duiken weg in de voorziene poncho's en vertrekken allebei nog voor we terug zijn in Halali naar dromenland.


Olifantendag
Zaterdag 23 juli 2016. Etosha, Namibië.

We zijn moe van de night drive en slapen uit tot zeven uur. Het gaat onmiddellijk richting waterhole maar meer dan een impala is er niet te zien. Vandaag rijden we naar de meeste oostelijke en voor ons meteen ook laatste camping van Etosha, Namutoni. We gaan eerst nog eens kijken bij Goas, waar we gisterenavond leeuwen zagen, maar we botsen enkel op een kudde kudu's aangevoerd door een mannetje met indrukwekkend gewei. Bij een uitkijkpunt op de enorme witte zoutvlakte, die honderdtien kilometer lang en tot zestig kilometer breed is, kunnen we uit de auto en de pan oplopen. Ook onze wagen zit nu volledig onder dit witte stof, net als de rest van onze uitrusting. Voor de eigenaars van de geleende spullen, we leveren alles weer schoon terug af, het kan alleen even duren.

23julizoutvlakte23julizebras

Vandaag blijkt olifantendag, verspreid over de dag zien we er zeker honderd. Ze zijn ook gemakkelijk te zien, ze smeren zich in tegen de warmte met het witte zand en vallen daardoor hard op in het struikgewas. In de loop van de dag steken enkele olifanten de weg over net voor ons. We blijven op veilige afstand staan, en plots komen er minstens veertig olifanten van alle kanten aangelopen. We houden in de gaten dat we niet omsingeld worden, en even moeten we zelfs achteruit terug rijden.

We zien nu ook bij daglicht een gevlekte hyena en nog een neushoorn, net voor we Namutoni binnen rijden. In het kamp ligt een wit fort dat werd gebouwd door de Duitsers in de koloniale periode. We lunchen en nemen een duik in het zwembad, en doen dan nog snel een avond drive voor het kamp sluit. Het zijn immers onze laatste uren in Etosha en we zijn er het alle vier over eens, game driven is zo verslavend.

Opa heeft in Etosha drie luipaarden gezien en wij hier nog geen, en dat record moet nog gebroken worden vinden Emiel en Louis. Daarom rijden we naar de dichtstbijzijnde waterput, waar bij valavond al eens luipaarden worden gezien. We hebben wat luipaarden betreft geen succes, maar we zien eindelijk giraffen die in spreidstand staan om te drinken en natuurlijk een olifant.

23juligiraffes23julinachtjakhals

Net op tijd rijden we Namutoni opnieuw binnen. Tijdens het eten lopen er jakhalzen over de campground, en wanneer Dirk even niet kijkt loopt eentje er vandoor met zijn boerenworst. Louis vindt het maar niets, hij blijft in het donker wat schrik hebben en al die blinkende oogjes in de nacht helpen natuurlijk niet. Hij zoekt zijn slaapzak op, en Emiel en ik trekken nog even naar de waterhole, waar de laatste olifant van de dag staat te drinken. Wanneer we terug stappen word ik gerustgesteld door Emiel, hij zal me wel beschermen tegen de jakhalzen.

 

Rijdag
Zondag 24 juli 2016. Otavi, Namibië.

Vanop het witte fort hebben we een prima zicht over de vlakte, je kan hier kilometers ver zien lijkt het. We gaan het onvermijdelijke souvenirwinkeltje binnen en de dame achter de kassa begroet de jongens met 'Hi babies'. De verontwaardiging is groot, er wordt nog uren en zelfs dagen op terug gekomen.

We kunnen maar moeilijk afscheid nemen van Etosha en maken nog een omweg naar een waterhole. De laatste zebra's, gnoes en springbokken worden uitgezwaaid en hier en daar wordt een traantje weg gepinkt (niet door de dieren). Wat zeggen ze ook al weer, eens Afrika, altijd Afrika? Wij zijn na tweemaal in elk geval gebeten en beseffen maar al te goed hoe bijzonder het is om hier een maand rond te trekken. Gelukkig hebben we nog enkele dagen voor het richting België gaat.

We moeten opnieuw de vet fence door. Deze keer is de salami strategischer opgeborgen en wordt hij niet ontdekt. Na vier dagen Etosha moet onze voedselvoorraad een laatste keer worden aangevuld en dus gaat het naar Tsumeb. Bij de Spar staat een bedelende jongen, hij is vast geen twaalf. Hij heeft honger en ik duw hem wat brood, appels en fruitsap in de handen. Een druppel op een hete plaat en een poging om van m'n eigen knagende gevoel af te geraken besef ik. Het is zondag en dus gaat het bier waarmee we aan de kassa staan onverbiddelijk terug de rekken in. Bij het tankstation worden we bediend door een man die lacht zoals Romelu Lukaku volgens Emiel. De kerel moet er opnieuw hartelijk om lachen. De banden worden opnieuw hard opgeblazen want we laten de gravel wegen achter ons.

24julinmutonifort

We rijden naar Tsintabis waar we een nacht hebben geboekt in Treesleeper Camp. Opnieuw een campsite uitgebaat door de lokale gemeenschap. Er worden een aantal activiteiten aangeboden zoals een village tour en een wandeling met een San man die je leert hoe je vuur maakt, of hoe je een boog maakt. Leuk voor de jongens lijkt het, maar bij aankomst blijkt het kamp verlaten. We lopen even rond en na enkele minuten komt er een terreinwagen aangereden. Niet de hulp die we verwachten, wel vier dronken mannen met grote bierflessen in de hand. Het is nogal onduidelijk wat ze komen doen, de camping ligt een eindje van de weg af, en echt veilig voelen we ons niet. We vertrouwen op ons gevoel, houden het voor bekeken en rijden terug naar Tsumeb.

24julihondjeaaien24julikwartettenintent

We hebben dus geen uitgestippeld plan voor vandaag en besluiten verder te rijden, zolang de jongens dat zien zitten. De kilometers die we vandaag doen moeten morgen niet meer overbrugd worden. Het valt op dat het zondag is, er is meer leven langs de kant van de weg dan op andere dagen. We zien ook voor het eerst een soort openbaar vervoer, kleine busjes met een kar voor de bagage. Net voor de stad Otavi kiezen we camping uit de reisgids en zo komen we terecht bij Zum Potjie Restcamp. Een kleine farm camping waar we opnieuw alleen staan. Het is nog vroeg, er is tijd voor gezelschapspelletjes, zwemmen, en de jongens gaan op stap met de hond van de boerderij. De avond is erg donker zonder het licht van de maan, en het lijkt opnieuw kouder te worden, dus we zoeken allemaal vroeg de warmte van de tenten op.

Partners

Social Media

Houd jij van Verre reizen met kinderen? Volg, like en blijf op de hoogte!