Er is er een jarig
Vrijdag 22 juli 2016. Tangalle, Sri Lanka.

Op de laatste dag dat Chris en ik samen negentig jaar zijn verkassen we naar Tangalle. Ik trakteer Chris op een luxe-resort en na een voorspoedige busreis checken we in bij Portofino. We laten ons flink in de watten leggen. Ontvangst met welkomstdrankjes, dragers voor onze bagage, twee kamers (dus ook twee tv's!), meer luxe dan we hier gewend zijn! De jongens kunnen hun geluk niet op en voelen zich als koningen. Alle geluk werd ook nog eens bekroond door supergoed nieuws vanuit Nederland. Thuis iedereen blij, wij nog blijer! De poolboys versieren onze gereserveerde zonnebedden met bloemen en niet veel later plonsen we het blauwe zwembad in. Het resort ligt aan het strand. Helaas is de zee te wild om te zwemmen, maar de onvoorspelbare golven maken een strandwandeling des te leuker. We hebben het strand voor ons alleen, dus verzonken in gedachten lopen we de nodige kilometers.

TangallezwembadTangalleRachelopstrand

's Avonds schakelen we nog even de housekeeping in. Er zit een dikke kikker in de kamer van de jongens die zelfs Jaan en Tijn niet te pakken krijgen! De housekeeper is nog niet vertrokken of er dient zich alweer een nieuw kwakend exemplaar aan. De jongens besluiten hun kamer voor deze ene nacht maar met hem te delen.

Vrijdag, Chris' verjaardag, starten we met ontbijtbuffet en stappen daarna op de fiets. Lang duurt het tochtje niet, want het zwembad (en de poolboys) lonken. Voor de rest doen we dan ook niet veel die dag. Chris krijgt nog bezoek van een slang, die hem komt feliciteren door over zijn voet te glijden! En een groep apen in de boom voor het raam van onze hotelkamer zorgt nog voor een live National Geographic reportage. Ook al hebben we al zoveel apen gezien op al onze reizen, ze blijven tot de verbeelding spreken.

's Avonds hebben de jongens nog een verrassing voor Chris. Zonder dat wij het wisten hadden zij in het restaurant een verjaardagscake voor Chris geregeld. Dus toen we 's avonds aanschoven voor het avondbuffet, kwam het personeel al zingend de cake brengen! Dikke pret, en nog lekker ook! Aangezien Jaan de Sri Lankaanse porties altijd aan de kleine kant vindt, was het buffet een groot succes. Twee voorgerechten, vier hoofdgerechten, twee toetjes. 'Een hoogtepunt van deze vakantie', zucht Jaan na afloop. Gelukkig met het lidwoord 'een' in plaats van 'het'.

 

Luieren en relaxen
Zondag 24 juli 2016. Mirissa, Sri Lanka.

Marissamonniken

Helaas moeten we alle luxe zaterdag weer achter ons laten. We ontbijten met de restjes van de birthday-cake en nemen de bus naar Mirissa. Gelukkig heeft ons nieuwe hotel aldaar, Sea Breeze Hotel, ook een zwembadje. Maar we merken ook dat we aan de zuidwest-kust van Sri Lanka geraken. We hebben al een paar regenbuien gehad, want in deze streek is nu regenseizoen. Maar gelukkig blijft het boven de 25 graden, dus effe schuilen en weer verder. Na het inchecken wandelen we naar het strand en ook al is de zee hier ook vrij ruw, er mag wel gezwommen worden. De komende uren zijn de jongens dan ook niet meer uit het water weg te krijgen. Pas als alle bruin eraf gescrubd is en de zon onder gaat, schuiven we aan tafel voor een dineetje met de voeten in het zand.

Zondag bezoeken we een schilpaddenopvangcentrum. Het is maar een klein centrum, maar het werk dat ze verrichten is uiteraard zeer belangrijk. Vijf van de zeven soorten zeeschildpadden komen voor in Sri Lanka. Om deze soorten te beschermen graven de medewerkers de eieren op de stranden uit en laten ze onder toeziend oog uitkomen in het centrum. Pas als de jonge schildpadjes enkele dagen oud zijn worden ze terug in de zee gezet. Zo wordt het eerste gevaar al ontweken. Ook zieke en gewonde schildpadden worden hier opgevangen, eveneens met als doel: terugzetten in de oceaan zodra ze beter zijn. Zo drijven er bijvoorbeeld twee enorme leatherback-schildpadden rond. Zij hebben lang gevangen gezeten in visnetten waardoor er teveel lucht onder hun schild is gekomen. Daardoor kunnen ze niet meer duiken en dus geen voedsel meer vangen. Ze worden hier nu gevoederd, en de lucht zal vanzelf verdwijnen. Maar dat kan wel enkele weken duren. Ziet er heel vreemd uit, zo'n dobberende schildpad.

Op de terugweg zien we de paalvissers aan het werk. Alhoewel, je kunt je afvragen welk werk ze eigenlijk doen. Zodra je de camera bovenhaalt staat er iemand achter je om cash te innen! Het visje dat aan de hengel hangt, blijft keurig hangen totdat de volgende toerist dit typisch Singalees plaatje vast wilt leggen. Dus geld verdienen doen ze wel. De rest van de dag herhalen we het programma van gisteren. Golven trotseren, lezen op een strandbed en zandhappen. Wat wil een mens nog meer?

 

Bloedzuiger
Woensdag 27 juli 2016. Galle, Sri Lanka.

Maandag nemen we de bus naar Galle. We plannen drie nachten in Amila's Appartment en dat blijkt een goede keuze. Het op de bonnefooi boeken via booking.com gaat sowieso prima. De referenties van andere reizigers blijken meestal zeer betrouwbaar dus we vinden altijd de dag van te voren wel een betaalbare en goede plek. Zo dus ook Amila's. Amila is een man die met zijn gezin beneden woont en de bovenverdieping verhuurt aan reizigers. We hebben twee slaapkamers, een hele grote woon- en eetkamer, een keuken en een badkamer tot onze beschikking. We zijn in de nopjes met ons riante onderkomen en gastheer Amila zorgt dat het ons aan niets ontbreekt. We hebben zelfs een wasmachine, al blijkt dat ik hier wat te enthousiast gebruik van maakte want tijdens het douchen bleek onze watertank leeg.

Galle is op drie na de grootste stad van Sri Lanka. Maar als je door de poorten van het oude stadsgedeelte 'Galle Ford' stapt, valt de drukte van de grote stad weg. In 1640 namen de Nederlanders de stad van de Portugezen over. Aan de namen van sommige koloniale panden als 'Hotel Nooitgedacht' en 'Hotel Weltevreden' is de Nederlandse invloed nog duidelijk terug te zien. We slenteren wat door de gezellige straatjes en wandelen over de brede stadsomwalling die het oude stadgedeelte zelfs beschermde tegen de tsunami. 's Avonds daagt Jaan Amila uit voor een potje schaken, en tot groot vermaak wint hij het duel. Om het leed wat te verzachten trakteert Chris Amila op een pintje. Dan blijkt dat hij als Boeddhist niet vaak alcohol drinkt, want al snel wordt hij zeer jolig en vraagt hij mij zelfs ten dans.

Dinsdag nemen we de tuktuk naar Jungle Beach. Dat zou een prachtige baai moeten zijn maar het valt ons wat tegen. We ontdekken dat een baai verder een barretje is, dus we verkassen en ploffen opnieuw neer met een lime-juice. De jongens bouwen een krabbenpension, tot groot plezier van de andere strandgasten want er worden veel foto's gemaakt van hun creatie. Reden voor Jaan en Tijn om het pension nog wat uit te breiden en er nog wat meer heremietkreeftjes in onder te brengen! 's Avonds improviseert Chris een maaltijd in onze eigen keuken, hetgeen niet makkelijk is met alleen een waterkoker en twee borden. Maar het smaakt en vervolgens neemt Amila revenge met schaken! De alcohol laten we maar achterwege deze keer.

GallewandelingGallezwemmennawandelinf

Woensdag brengt een vriend van Amila ons naar Kannelya Rainforest. Een mooi stukje regenwoud waar we samen met een gids aan de wandel gaan. Er zitten heel veel bloedzuigers dus we steken onze broekspijpen in de sokken en de T-shirts in de broek. Tijn vertrouwt het zaakje niet, dus na elke tien stappen wordt er druk geïnspecteerd. Onze gids, met rok en teenslippers, plukt verschillende exemplaren van haar voeten af en Tijn wordt steeds stiller. De wandeling is niet erg spectaculair, en naast bloedzuigers en een paar enorme miljoenpoten zien we geen dieren. Gelukkig kunnen we op het einde wel verfrissen met een plonske in het riviertje.

Gallebloedzuiger

Terug in ons appartement merkt Tijn op dat hij bloedt aan zijn voet. Als ik vervolgens een volgezogen bloedzuiger uit zijn sok tover weet hij niet hoe gauw hij al zijn kleren uit moet krijgen! Gelukkig bleef het bij deze ene bezoeker, al heeft Tijn nog verschillende keren gedacht er nog eentje te signaleren.

 

De laatste keer
Vrijdag 29 juli 2016. Negombo, Sri Lanka.

Negombovrachtwagen

Donderdag verlaten we Galle en vertrekken we terug naar Negombo, alwaar ons avontuur een maand geleden ook begon. We nemen voor de laatste keer de trein, ons favoriete vervoersmiddel. De trein is wel erg vol, maar gelukkig lukt het ons vier zitplaatsjes te bemachtigen. Na dik twee uur stappen we in Colombo over en dan sukkelen we met een boemeltreintje verder naar Negombo. Via booking.com blijken we weer een prima hotelletje uitgekozen te hebben. Shannon Rest ligt honderdvijftig meter van het strand en als klap op de vuurpijl hebben ze sinds enkele dagen twee puppies van vier weken oud. Drie keer raden wie hiermee in hun nopjes waren.

Negomboheremietkreeft

Onze laatste dag in Sri Lanka staat in het teken van 'de laatste keer'. We gaan voor de laatste keer naar het strand, zwemmen voor het laatst in het zwembad van de buren, graven voor de laatste in het zand, vangen voor het laatst een krab, zitten voor de laatste keer in een tuktuk, bestellen voor de laatste keer een curry, geven de laatste Roepies uit, pakken voor de laatste keer onze koffers in en genieten voor de laatste keer van een prachtige zonsondergang. We vonden Sri Lanka een heerlijk land, dus schrijven we het opnieuw onderaan ons lijstje van reisbestemmingen. Voor herhaling vatbaar!

Partners

Social Media

Houd jij van Verre reizen met kinderen? Volg, like en blijf op de hoogte!