De eerste dagen in Vietnam
Maandag 18 juli 2016, Ho Chi Minh City, Vietnam.

De eerste dag stond in het teken van acclimatiseren. Lang uitslapen om de jetlag weg te werken en een beetje kennismaken met Vietnam. De jongens stonden zich op het balkon al te verbazen over de hoeveelheid brommers die er voorbij tufte. Toms opmerking ‘Moet je kijken wat een raar karretje’ vatte het uitzicht mooi samen.

Na een laat ontbijt een tijdje zwemmen en toen de hort op. De lokale markt was nog wat hoog gegrepen voor ons gezelschap. Al die brommers, mensen en vliegen op de koopwaar werden niet meteen omarmd. Gelukkig was het 23/9 park dichtbij en daar was genoeg te doen en te zien. De bewoners van HCMC komen daar ’s middags om wat te hangen, wandelen of om serieuze potjes badminton en een spel met een rieten bal te spelen. Ook werd er flink gezweet aan de vele sporttoestellen die door sommigen onder ons voor klimrekken werden aangezien. De echte speeltuin waar we daarna op stuitten was toen natuurlijk een waar paradijs.

HCMCSpeeltoestelHCMCPaulTomspeeltoestel

Op de tweede dag zouden we de toerist gaan uithangen in het Parijs van het Verre Oosten. Een postkantoor, kathedraal en andere prachtige gebouwen stonden er op het programma. We zagen door de vele selfiesticks het bos niet meer en kunnen ons niet helemaal in die bijnaam vinden. We waren aan koffie toe: op het dakterras van het beroemde Caravelle Hotel gingen we ervoor zitten, waar de journalisten tijdens de Vietnamoorlog hun verslagen uittikten. Dit verslagje tik ik overigens maar gewoon in de badkamer van een simpel hotelletje, het ouderverblijf als de kinderen proberen de slaap te vatten. Dat is dan weer een nadeel van dat gereis maar het biertje smaakt er niet minder om.

Vanavond had Ole nog een leuke verrassing in petto bij het zwembad. Hij ging douchen en draaide de deur op slot. Lekker zo’n tweejarige alleen met een kokendhete kraan en put die overstroomt tot een laag van vijftien centimeter. Het plaatselijke coverbandje was net met het repertoire gestart dus we konden hem niet horen, laat staan aanwijzingen geven. Het hotelpersoneel erbij, dat niet helemaal snapte dat wij ons sappel maakten om een douchend kind. De muziek ging toch maar uit en Ole zei heel droog ‘ikke douchen’ en maakte de deur op zijn gemak open. Toen ze zagen hoe klein hij was, was het ‘oh baby baby baby, ah baby baby!’ en dikke pret om dat badderende witte kindje.

Maandag gingen we naar Cholon, het Chinatown van HCMC. We namen een taxi en lieten ons middenin de wijk afzetten. We doorkruisten een gebouw dat volgestouwd lag met stoffen en kleding. Op zoek naar de hoogtepunten uit de reisgids passeerden we vrouwen die de afwas deden midden op straat, brommers vol grote spullen en veel mensen die Huub in zijn wangen knepen. Hoewel Huub daar ook de perfecte wangetjes voor heeft, was hij daar toch niet van gediend. Tom zag al gauw taxi’s rijden en wilde daar als de wiedeweerga weer in.

Om de cultuurshock te beperken zijn we ingestapt en rechtstreeks naar een beroemde tempel in Cholon gegaan. Daar waren de Chinezen druk bezig met wierookstokjes en flesjes zonnebloemolie. Er werden zelfs hele stukken papier brandend in een oven gegooid. Dat vonden Tom en Huub machtig mooi, weer eens wat anders dan een kaarsje voor iemand opsteken. Het was wel apart om de mensen na te doen met brandende bosjes wierook zwiepend voor en boven ons hoofd. Baat het niet, dan schaadt het ook niet. Net buiten de tempel aten we heerlijke gefrituurde bolletjes die een paar vrouwen ter plekke maakten. Dit was precies de goede dosis Chinatown voor ons.

’s Avonds om zeven uur vlogen we naar Hanoi met Vietnam Airlines. Een goede vlucht, met beenruimte, beeldschermpjes en een maaltijd aan boord. Daar kan Easyjet nog een puntje aanzuigen.

Partners

Social Media

Houd jij van Verre reizen met kinderen? Volg, like en blijf op de hoogte!