Nova Scotia - New Brunswick
Maandag 20 juni 2016. Quebec, Canada.

We vertrekken vroeg vanuit Zaventem en na de securitycheck stonden ze daar van het supportersteam van de rode duivels. Kindjes kregen een slinger met de Belgische kleuren rond hun nek en mochten ook poseren voor de foto van Brussels Airport.

De eerste is ook de kortste vlucht van Brussel naar Londen Heathrow. Daar eventjes brunchen om dan ons vliegtuig naar Toronto te halen. We waren nog aan het opstijgen als Kobe al in slaap viel en pas enkele uren later wakker werd. In Toronto was het dan haasten want onze vlucht uit Londen had vertraging. Want al de internationale vluchten moeten in Toronto eerst uitchecken om dan weer in te checken. Al lopend dan nog net ons vliegtuig kunnen halen naar Halifax. Na eenentwintig uur onderweg eindelijk aangekomen in Halifax. In Halifax konden we coachsurfen bij Ralph die ons ook kwam oppikken aan de luchthaven. Het was toen tien uur ‘s avonds lokale tijd en in de auto vielen de kindjes onmiddellijk in slaap. In het huis aangekomen zijn we onmiddellijk gaan slapen.

De volgende dagen hebben we wat Halifax verkend en de donderdag mochten we dan eindelijk onze auto ophalen aan de haven. Eerst naar het bureau van de maatschappij waarmee we de auto verscheept hebben. Papieren tekenen en met andere papieren enkele straten verder naar het bureau van de customs. Daar de importpapieren ophalen en alles aftekenen. En dan met de goedkeuringspapieren naar de haven. Daarvoor een taxi moeten nemen om richting pier te gaan. Alleen Dries mocht de haven binnen maar bij aankomst aan onze auto bleek hij niet te starten. Ze moeten op de boot waarschijnlijk de lichten hebben aangelaten en was de batterij van de auto plat.

HalifaxautometkidsopdakHalifaxkidsindaktent

Na heel wat miserie en geduld zijn we toch weggeraakt uit de haven en zijn we richting Peggys Cave geweest. Een gezellig dorpje met een vuurtoren veertig kilometer buiten Halifax. Een prachtige route ernaar toe en we waren al vlug de weg in Canada gewoon. Het viel ons al onmiddellijk op dat ze hier veel rustiger rijden en dat de wegen veel breder zijn.

HalifaxvisotorcentreHalifaxvuurtoren

Volgende dag afscheid genomen van Ralph waar we logeerden en dan eerst richting Lunenberg (een tip die we van Ralph kregen). Een prachtig dorpje dat Unesco erfgoed is. Van daaruit noordelijker in Nova Scotia gereden naar Bloomidon Provincial Park. Daar twee dagen gebleven om te wandelen en om de auto wat in orde te zetten en bagage te sorteren.

Dan was het tijd om te beginnen aan onze Transcanadian Highway. De oversteek naar de andere kant van Canada. Onze eerste stop was in Amherst om van daaruit dan nog naar Parrsboro te gaan om het dinomuseum te bezoeken. Onderweg zijn we op de laatste knip gestopt om toch Quebec te bezoeken. Eerst door Quebec rijden in volle spits om aan onze camping te geraken. 's anderdaags dan de bus genomen om naar Vieux Quebec te gaan. Een prachtig ommuurde gedeelte van de stad. Zeer veel groen en zeer mooi om te wandelen en te picknicken. De dag erop was het weer tijd om weer wat verder te rijden richting Ontario.

QuebecstadspoortQuebeclondon

 

Ontario
Donderdag 30 juni 2016. Niagara Falls, Canada.

De Canadian Highway is prachtig maar tussen Quebec , Montreal en Toronto toch zeer druk. Van Quebec naar Belleville en daar een nachtje wildkamperen achter de kerk. Om zo 's anderdaags door te rijden naar Niagara on the Lake. Daar konden we couchsurfen bij Bram. Een Nederlander die al vierenveertig jaar in Canada woont. We konden het niet beter treffen, vooral de kinderen niet. Hij was als een echte opa voor hen. Toen we 's middags daar aankwamen kregen we een rondleiding in de bloemenserres (familiebedrijf). Zeer indrukwekkend om dat te zien en ook de kinderen waren er van onder de indruk (vooral Kasper was onder de indruk van de machines). De kindjes kregen elk een bloemetje mee om voor te zorgen ( ja Bram de plantjes zijn nog altijd mee in de auto!) Daarna mochten ze een koele duik nemen in het zwembad.

OntariozwembadOntariobrammetkids

's Anderdaags kregen we heerlijke pannenkoeken als ontbijt met Marple Sirop. Om daarna richting Niagara Falls te vertrekken. De Niagara Falls zijn zeer indrukwekkend maar de rest er rond is precies één groot attractiepark. Dan via de gewone weg teruggereden naar Niagara on the Lake met nog een tussenstop aan een wijnproeverij. In de namiddag heeft Bram ons weer meegenomen voor de streek te verkennen met de auto. Zeer veel uitleg gekregen over de natuur, het leven daar etcetera. Dan nog eens uitwaaien aan de pier in St Catharine. En éénmaal terug konden de kindjes terug in het zwembad. 's Avonds had Bram nog een leuke verrassing. Met de truck kregen we nog een rondleiding tussen de boomgaard (perzikbomen) tot aan het Ontario Lake om daar dan de zonsondergang te bekijken. Kindjes mochten elk om beurt helpen sturen en ik hoef niet te vertellen hoe plezant ze dit vonden. Na het ritje nog een kampvuur.

ontarioniagarrametbootjeOntarioKobemetniagarra

's Anderdaags met pijn in het hart afscheid genomen (vooral Myrthe had het er moeilijk mee) van Bram. Maar het was tijd om weer wat verder door te reizen. Bedoeling was om tot in Sudburry door te rijden om daar opnieuw te couchsurfen maar door slechte wifi en gsm verbinding onderweg waren we Sudbury al voorbij. Dus dan verder gereden tot een beetje onder Wawa waar we dan een prachtige kampeerplaats vonden om wild te kamperen aan Superior Lake.

's morgens vroeg dan weer vertrokken om 's middags te stoppen aan watervallen in Terrace Bay. Dan een korte wandeling om daarna onze reis voor te zetten naar Thunder Bay. Daar gestopt om inkopen te doen vooraleer we een kampeerplaats gingen zoeken. En geluk schuilt soms in een klein hoekje want op de parking leerden we Anneleen kennen (een Vlaamse die al vijftien jaar in Toronto woont) en zij couchsurfte in Thunderbay. Die kerels konden ons een fantastisch plaatsje geven aan Superior Lake waar je wild kon kamperen in de middle of nowhere. En inderdaad het was een pracht locatie. Zo mooi dat we er onmiddellijk twee nachten zijn gebleven. Een mooi meertje, kampvuur, zand... meer moet dat niet zijn (alhoewel de vele muggen waren er wel teveel van). Nu de weg terug verder zetten.

OntariokidsaanstrandmeerOntariouitzichtdaktent

 

Manitoba en Saskatchewan
Maandag 4 juli 2016. Prins Albert NP, Canada.

Na Ontario waren de provincies Manitoba en Saskatchawan aan de beurt om door te rijden. Over deze provincies kan ik zeer kort zijn. Eindeloze baan door velden met gele bloemkes ( koolzaad). En achter een paar dagen rijden ben je echt die gele bloempjes beu gezien. Eerst zijn we richting Winnipeg gereden om daarna richting Saskatoon te rijden. Vele verlaten dorpjes onderweg en om te overnachten reden we zo’n ‘dorpje’ binnen en vroegen we aan iemand als we onze tenten mochten opzetten op zijn erf.

ManitobagelebloemenManitobakamperen

In Saskatchewan zijn we dan naar onze eerste Nationale Park geweest, Prince Albert. Toen we aan de ingang van het park kwamen krioelde het van de Canadezen. We waren vergeten dat het 1 juli was, Labour Day voor de Canadezen, en dus hebben ze een vrije dag. Al de nationale parken zijn dan gratis voor de Canadezen. In het nationaal park waren er tal van activiteiten. Toen we naar het noorden van het park gingen was de weg afgesloten. Blijkbaar waren ze aan gans het noordelijk deel van park bezig met werkzaamheden. Dan maar naar het zuidelijkste punt van het park gereden tot aan Lake Sandy. We hadden geluk dat er op de camping net iemand wegging zodat we toch nog een kampeerplekje hadden.

Dan eerst wat schoolwerk voor de kindjes maar eventjes later kwam onze buurman op de camping vragen of we mee wilden gaan met zijn speedboot op het meer. Schoolwerk lag vlug aan de kant van Myrthe en Kasper en ze waren in sneltempo mee met de buurman. Dan een heerlijk tochtje gemaakt op het meer.

Manitobaspeedbootkarolineenkids

De dag erop onze rugzak genomen om een tochtje te gaan wandelen. Zeer mooi bos maar het krioelde van de vlinders en vooral van de muggen en vliegen. Dan een mooie plek gevonden aan de rivier om te picknicken en dan terug naar de camping. De rest van de dag hebben de kindjes kunnen spelen met de andere kindjes op de camping.

ManitobavlinderManitobavos

Daarna was het tijd om weer een beetje verder te gaan. ‘s Morgens wakker geworden van een onweer in de verte. Dus vlug de tenten dichtplooien en alles inladen. En we zaten juist in de auto om te vertrekken als het hevig onweer losbarstte. Gravelroad in hevig onweer, leuk is anders. Dus in een slakkengang het nationaal park verlaten om dan pas enkele uren later op de gewone weg uit te komen.

 

Wood Buffalo National Park, Northwest Territories
Maandag 11 juli 2016. Wood Buffalo Park, Canada.

Nwterritoriesaankomstbord

Na een lange dag rijden op de Mc Kenzie Highway eindelijk aan de provinciegrens van Alberta en Northwest Territories. Eerst de nodige informatie gaan halen in het visitorcentre en dan richting Twin Falls gereden. Eerst de Victoria Falls bezocht en dan naar de camping aan de Louisa Falls. Daar vlug onze muskietennet opgezet om toch op het gemak te kunnen eten. Want het krioelde van de muggen en de dazen.

‘s Morgens waren Kasper en ik als eerste op en zijn we dan op het gemak naar de Louisa Falls gaan kijken. Daarna nog een wandelpad ernaast gedaan om dan terug te gaan naar de camping. Toen we terug waren aan de tent waren Dries en Kobe al wakker. En Myrthe die stond op tegen dat wij klaar waren met ontbijten. De camping was dicht bij de ingang van het Wood Buffalo National Park. Allee dicht in Canadeze termen. Het was dan nog bijna honderdvijftig kilometer rijden naar de ingang van het park (Wood Buffalo Park heeft een oppervlakte iets groter dan Zwitserland).

De eerste stop was Angus Sinkhole, een grote krater die ontstaan is door een plafond van ondergrondse grot die ingestort is. Volgende stop (natuurlijk na een uur rijden) was de Wetlands Pulloff. Na een korte wandeling kan je van een platform uitkijk hebben op de kraanvogels. Maar wij hebben geen enkele gezien. Dus dan maar verder rijden naar de Salt Plains (inderdaad weer na een klein uurtje rijden). Toen we op de parking aankwamen had je een prachtig uitzicht op de vallei van de zoutvlakte. Van daaruit kon je dan ook afdalen naar de zoutvlakte en rondwandelen op de vlakte. Kindjes geloofden niet dat dit zout was dus moesten ze natuurlijk proeven. Het komende uur hebben ze dan voortdurend lopen spugen omdat ze de smaak van het zout niet uit hun mond kregen.

Dan terug naar boven en nog wat genieten van het uitzicht. We kwamen daar Zwitsers tegen die gingen overnachten op de parking daar. Eventjes twijfelen of we dat ook gingen doen maar besloten dit te doen als we klaar waren met het park te bezoeken. We gingen dan een kortere weg nemen aan de Plains of Salt om naar Pine Lake te gaan (dat zuidelijker in het park ligt) maar de weg was afgesloten. Dus waren we verplicht om via Fort Smith om te rijden en ondertussen hebben we daar dan ook het visitor center bezocht. Daar hoorden we dat de kortere weg afgezet is omdat daar een bosbrand bezig was. We mochten nog naar Pine Lake gaan maar veel zuidelijker niet meer. Omdat in het zuiden van het park ook nog een bosbrand was.

Eénmaal op de camping van Pine Lake bleek de camping , op één ander tentje na, verlaten. Na alles op te zetten (eerst het muskietennet tegen de massa’s muggen) zijn we tot aan Pine Lake geweest. Kindjes zaten al vlug met hun voeten in het water en ze konden zeer ver gaan in het meer omdat het niet diep was. Dan vlug naar bed want het was alweer zeer laat. Aangezien het hier in het noorden niet echt donker wordt gedurende deze tijd van het jaar, is het voor we het weten al zeer laat iedere avond.

Volgende morgen alles klaargemaakt voor onze lange dagtocht naar Lane Lake, een tocht van dertien kilometer. Bij iedereen nog een dikke laag deet erop zodat we wat bestand waren tegen de muggen. Maar de muggen waren sterker, zelfs deet vijftig procent was niet sterk genoeg tegen de massa muggen. Je kon je mond niet opendoen of er vloog een mug binnen (inderdaad Kobe heeft dus veel muggen binnen gehad). Na drie kwartier wandelen besloten we dan toch rechtsomkeer te maken omdat er geen doen aan was met die stomme beesten.

We besloten dan maar onze tenten op te plooien en naar Salt River te gaan. Daar waren er nog twee mooie trails om te wandelen (met hopelijk minder muggen). Terwijl wij alles opruimden mochten de kindjes wat in het meer gaan spelen. Maar na vijf minuten waren ze al terug, teveel muggen. En het moet echt al erg geweest zijn als de kinderen niet in het water willen spelen vanwege de muggen.

Na een halfuurtje rijden kwamen we aan in Salt River. De eerst trail die we deden was de Karsttrail, een trail met sinkholes en bekend om zijn slangen die er komen broeden. Maar geen enkele slang gezien maar wel een prachtige trail om te wandelen. Dan de weg overgestoken om de Salt River Meadow Trail te doen. Een mooie wandeling door het bos en riviertje oversteken om dan uitkomen op mooie vlaktes. Na de wandelingen wilden de kindjes terug naar de Salt Plains om daar nog eens te gaan wandelen. We besloten om daar dan ook te blijven overnachten.

Je bent dan in Wood Buffalo Park en je verwacht dan toch om bizons te zien (het park is gekend om zijn grootste aantal in vrijheid levende kudde bizons van Noord Amerika). Dus wat ontgoocheld vertrokken we ‘s anderdaags richting uitgang van het park. En wat kwamen we tegen na een uurtje rijden… een megagrote kudde bizons met vele jonge bizons. Fantastisch om te zien en we zijn dan een heel eind blijven kijken.

NwterritoriesbizonsopdewegNwterritoriesbizonkop

Toen we uit het park kwamen hebben we nog gestopt in Enterprise (eerste ‘dorp’ dat we tegenkwamen) om te tanken. Even twijfelen of we de extra jerrycans gingen vullen met diesel maar op het plan zagen we dat er driehonderd kilometer verderop in het dorp Jean Marie River ook diesel te verkrijgen was. Dus dan terug de eindeloze weg (lees gravelroad) op . En ja in Jean Marie River hadden ze inderdaad diesel maar op de kaart ligt het dorp aan de weg. In werkelijkheid ligt het dorp bijna dertig kilometer van de weg. Dus na bijna dertig kilometer kwamen we in een verlaten dorp aan en geen mens en benzinepomp te bespeuren. Na wat zoeken toch iemand gezien en dan maar vragen waar we konden tanken. We moesten wachten aan de benzine en diesel opslagtanken en er ging wel iemand komen.

Na een tijdje kwam er iemand aangefietst en deed hij een kast open en daar zat de dieselslang in. Na volgetankt te zijn terug bijna dertig kilometer rijden naar de grote weg. Dan verder gereden naar Black Territory Park. Een provinciaal park vlakbij Nahanni Nationaal park. Nahanni hadden we zeer graag gedaan maar je kan het park enkel in per vliegtuig en terug verlaten per kano. Maar een vliegtuigticketje naar daar is duur en doet het dan in ons geval nog eens keer vijf… Dus dan maar genoten op de camping van het uitzicht op Nahanni NP. De volgende dag dan eindelijk onze laatste etappe om naar de Alaska Highway te gaan… en dus ook het begin van de Rocky Mountains!

Social Media

Houd jij van Verre reizen met kinderen? Volg, like en blijf op de hoogte!