Schoenen uit en wierook aan...
Woensdag 6 juli 2016. Anuradhapura, Sri Lanka.

Dinsdag verlaten we Sereno en Kumari en komt Makintha ons weer ophalen met zijn tuktuk om naar Anuradhapura te vertrekken. Een hele trip, en niet echt de meest comfortabele reiswijze, aangezien we weer behoorlijk opgepropt zitten. Maar we stoppen regelmatig en we bezorgen Makintha een vruchtbare dag!

Rond de middag komen we aan in Milano Tourist Rest. Een ruim hotel, rustig gelegen in een zijstraatje van de drukke grote stad. Helaas heeft het hotel geen zwembad dus trekken we even later naar een ander hotel om daar te gaan zwemmen. Ze vragen belachelijk veel geld voor gebruik van het zwembad, maar onze nood aan verkoeling is zo groot dat we zwichten.

De volgende dag is een speciale dag. Een dag waarop ik heel graag gewoon thuis was geweest, dus ook een dag waarop ik nood had aan afleiding. We besluiten in de ochtend enkele tempels te gaan bezoeken. Een goede manier om samen met enkele wierookstokjes positieve energie naar mama te sturen. De tempel-site waar Anurad om bekend staat rekent echter weer dermate hoge inkomprijzen voor toeristen (dertig keer het bedrag dat Sri Lankanen betalen), dat we beslissen alleen de interessante plaatsen rondom de site te doen. Die zijn ook de moeite waard. We huren fietsen en trappen ons een weg tussen de brommers, tuktuks en toeterende bussen. Het fietsen is behoorlijk zwaar, aangezien er een flinke wind staat. Dat is dan wel weer prettig om alle zweet snel te doen drogen!

6julifietsen6juliliggendeboeddha

Onze eerste stop is bij de Tsurumuni Stupa. Deze Boeddhistische tempel is 250 jaar voor Christus in opdracht van koning Devanmpiyatissa gebouwd door zeshonderd kinderen. Onze jongens puffen opgelucht dat kinderarbeid vandaag de dag verboden is. Dapper trappen we door naar de Sacred Bo Tree. Volgens de Boeddhisten vond Siddhartha Gautama hier, 245 jaar voor Christus verlichting, na 49 dagen aan een stuk te hebben gemediteerd. Zo werd hij op vijfendertig jarige leeftijd officieel Boeddha. Geheiligd boom is de oudste, geregistreerde boom. De plek is een bedevaartoord, en blijkbaar was het ook nog een feestdag vandaag, dus het is enorm druk bij de boom. De boom is heel groot, en wordt op verschillende plaatsen gestut omdat hij dreigt om te vallen. Alle gelovigen zijn in het wit gekleed dus we vallen erg op met onze felgekleurde kleren. De bloemen die geofferd worden zijn daarentegen ook zeer gekleurd. Prachtig!

6julibloemenzee

De derde keer dat we onze schoenen achterlaten bij een schoenen-oppasser, is bij de Mirisaweti Stupa. Een enorme grote witte stupa, te vergelijken met een omgedraaide klok. Gelovigen lopen verschillende rondjes rond de stupa. Wij houden het bij eentje, aangezien onze blote voeten moeite hebben met de hete stenen.
Voordat we terug naar ons hotel fietsen stoppen we nog bij Wessagiriya. Hier stond ooit een rotsklooster, waarvan nu niet meer veel terug te zien is dan de rotsen waar het klooster ooit rond gebouwd werd. We eten dan nog maar wat wadi-wadi's langs de kant van de weg, en trappen onze weg terug naar het hotel. De rest van de dag blijven we in het hotel. De blog wordt bijgewerkt, foto's geselecteerd, handwasjes gedaan. En dat alles met de gsm en wifi binnen handbereik wachtend op goed nieuws uit Nederland.

6juliwittetempel6julijongensuitrusten

 

Trinco en Uppu
Zaterdag 9 juli 2016. Uppuveli, Sri Lanka.

Donderdag verlaten we Anurad en nemen we de bus richting Trincomalee aan de oostkust. Zoals we van Azië gewend zijn, geldt hier nooit vol is vol, maar vol is ‘er kan nog wel wat bij!’ De bus zit dus tjokvol, en wij hebben geluk dat we vier zitplaatsjes hebben weten te bemachtigen. We betalen er nog geen Euro per persoon voor, terwijl de rit zo'n drie uur duurt. We stuiteren over de wegen terwijl er om de paar honderd meter gestopt wordt. Er blijven maar mensen instappen. Ik krijg pijn in mijn nek van het afwenden van mijn hoofd, want als ik recht naar voren kijk hang ik onder de Srilankese oksel van de staande man naast mij! Halverwege wordt er nog een klein meisje op mijn schoot gepland. Ik weet niet wie het vervelender vindt, zij of ik?

Na drie uur hobbelen arriveren we in Trinco. We stappen direct over in een tuktuk en laten ons naar het Palm Beach Resort brengen in Uppuveli, een klein plaatsje ietsje noordelijker. 'Resort' is wel erg hoog gegrepen voor deze basic accommodatie, maar we liggen maar honderd meter van het strand dus dat maakt alles goed. De rest van de dag brengen we dan ook op het strand door waar we ons amuseren met kastelen bouwen, zwemmen, fruitcocktails drinken en 'zeekoeien' spotten!

Vrijdag nemen we een bootje naar Pigeon Island. Een klein onbewoond eiland dat bekend staat om mooie snorkelspots. Ik vrees dat wij door alle snorkelervaring al een beetje verwend zijn, want het koraal is niet wat we gehoopt hadden. Wel zien we enkele mooie vissen en dat blijft natuurlijk geweldig. Aan de snorkelpret kwam echter abrupt een einde toen ik tijdens het zwemmen de bovenkant van mijn voet openhaalde aan een scherpe steen. Ik dacht eerst dat het wel meeviel maar eenmaal terug aan land bleek de schade groter dan verwacht. Een flinke gapende wond deed mij enkele uren later naar het Medical Centre vertrekken. Met een bang hartje toonde ik mijn letsel aan de op blote voeten lopende dokter. Een blik op de praktijk stelde me ook niet echt gerust. ‘Aiaiai’, was zijn reactie. Daar hoef je geen Signalees voor te spreken. Godzijdank stelde hij voor het dicht te plakken in plaats van te hechten. Dat leek mij een prima plan, en na het betalen van maar liefst vijfhonderd Roepie (drie Euro) stond ik opgelucht weer op straat. Hij vroeg nog of ik een bon wilde voor de vergoeding vanuit mijn verzekering...

9julibijdedokter

De volgende ochtend nemen we de tuktuk naar Trinco. We bezoeken een Hindoeïstische tempel waar net een bruiloft aan de gang is. De bruid zelf zien we niet, want het kan blijkbaar nog wel een paar uur duren eer zij arriveert dus daar wachten we maar niet op. Maar alle opgedoste gasten, de stralende bruidegom en de vrolijke muziek zijn ook al meer dan de moeite.

9julibruiloft9julisrilankaansekids

In Trinco lopen overal herten door de stad. Zelfs op de vismarkt ontbreken ze niet. Ook wanneer we het fort bezoeken, waarin momenteel een dependance van het leger gevestigd is, lopen er overal herten rond. Het lijkt meer een wildpark dan een legerbasis. Voor we terug naar Uppuveli gaan brengen we nog aan bezoek aan de Swamirock-tempel. Deze prachtige Hindoeïstische Tamil-tempel kan Jaan niet meer verleiden, dus hij blijft bij de ingang zitten wachten. Als wij helemaal zen en vele foto's rijker terugkeren, kan Jaan zijn geluk niet op. Hij is blijkbaar door tientallen Srilankese jongeren gevraagd mee op de foto te gaan, dus hij voelt zich een echte celebrity!

Na een controlebezoekje aan de dokter lopen we nog even naar een oorlogskerkhof. Ik geniet van de interesse die Jaan heeft in de historie van het land en de verschillende geloven die hier vredelievend samenleven. Dat was uiteraard niet altijd zo en dat vindt Jaan dan nog interessanter. De Tamil-oorlog die hier nog niet zo lang geleden woedde heeft zijn belangstelling. Met halve antwoorden neemt hij geen genoegen, dus regelmatig wordt internet geraadpleegd. En 's avonds maakt hij dan weer allemaal tekeningen waarin hij zijn fantasie de vrije loop laat. En Tijn? Die krijgt nog steeds geen genoeg van alle honden, poezen, puppy's en kittens die hier in grote getallen aanwezig zijn. En ook alle aandacht van de Srilankanen kan hem wel bekoren!

Social Media

Houd jij van Verre reizen met kinderen? Volg, like en blijf op de hoogte!