Handenarbeid en circus
Woensdag 27 april 2016. Siem Reap, Cambodja.

Het was tijd voor een ochtendje handenarbeid na de geschiedenisles van gister. We fietsten in twintig minuten naar Angkor Pottery Center waar Tula samen met de eigenaresse eerst ons snackje uit de boom haalde met een heel handige mangovanger. Daarna namen we plaats achter het wiel om een kommetje, beker en vaasje te draaien. Ik bleek echt geen talent te hebben want ik zat elke keer met een klei donut in m'n hand als de bovenkant van m'n kommetje of vaasje weer eens losliet.

SRPottenbakkenhelefamilieSRPottenbakkenpepamethulp

Daan daarentegen bracht het er stukken beter vanaf en produceerde goed lijkende exemplaren. Jammer voor hem maar zoals op voorhand al duidelijk met de meiden afgesproken, zouden we onze baksels niet mee naar huis nemen. Novi keek hier al dagen naar uit en en ook Tula zat te genieten. Toen ik klaar was mocht Pepa uit de drager (met al onze handen in de klei konden we haar anders niet tegenhouden als ze op slooptocht zou gaan en hier stond nogal veel breekbaars) en klom ze direct op een krukje met een blik van zo nu ga ik dit ook eens even doen. Met een restje klei en wat hulp heeft Pepa ook een mooi kommetje geproduceerd. De meiden versierden hun gedraaide dingen en na een uitgebreide fotoreportage van de gemaakte werkjes fietsen we langs de nogal droge rivier weer naar huis. Met onderweg een stokbrood en smoothie stop om op de kamer te picknicken.

De middag bestond zoals de meeste dagen uit eerst een poosje chillen op de kamer (met dank aan YouTube vermaakten de meiden zich een hele tijd met Kinderen voor kinderen filmpjes kijken, echt die Hupsakee komt zowat m'n neus uit) en daarna plonzen in het zwembad als de zon niet meer zo fel is. Ook deze avond aten we op een straathoek, alleen ditmaal aan een echte tafel. Pepa heeft een hele portie witte rijst naar binnen zitten proppen, zo fijn dat dit soort restaurantjes melamine borden hebben en we niet de hele tijd angstvallig haar bord vast hoeven houden voor het geval ze opeens genoeg heeft en haar bord de verkeerde kant op wegschuift.

We hadden voor de verandering ook nog een avondprogramma, namelijk een voorstelling bezoeken van het Phare Ponleu Circus. Hier treden artiesten op die als kind uit zeer arme gezinnen de kans hebben gekregen gratis creatief onderwijs te kunnen volgen. Hierdoor krijgen ze kansen om een positieve draai aan hun leven te geven en mogelijkheden voor een loopbaan. Het grootste deel van de voorstelling was erg vrolijk, mooi en grappig, maar er zaten ook wat heftige stukken uit de Khmer geschiedenis in. De meiden vonden het prachtig, ook Pepa (die op m'n rug hing omdat ik dacht dat ze wel in slaap zou vallen want ver voorbij haar bedtijd) heeft de hele voorstelling geboeid zitten kijken en klappen.

SRcircus2SRcircus1


Behoorlijk belabberd
Donderdag 28 april 2016. Siem Reap, Cambodja.

Dit was niet zo'n beste dag. Tegen de tijd dat iedereen wakker werd had ik er al een hele nacht in de badkamer opzitten, enorm aan de diarree en ook nog wat maaginhoud via de vluchtroute aan de bovenkant geloosd. Ik voelde me op z'n zachts gezegd behoorlijk belabberd. Maar omdat we de tweede dag tempelen op het programma hadden staan mezelf toch bij elkaar geveegd en de tuktuk ingestapt. Ik zat inmiddels aan de diarreeremmers dus ik dacht dan knap ik in de loop van de dag wel op. Tip: als je in je hotelkamer al nauwelijks op je benen kunt staan wordt dat er niet beter op als je in de hitte een tempel gaat bezoeken. In de tuktuk wilde ik alleen maar liggen en toen we bij de allerbelangrijkste tempel Angkor Wat aankwamen wist ik eigenlijk al dat dit geen goed idee was. Maar ja je bent hier één keer in je leven dus dan gaan we hem bekijken ook. De meiden lagen er gisteravond pas rond tien uur in door ons bezoek aan het circus, die waren daardoor ook niet op hun best, vooral Tula had er echt geen zin in.

Om bij de hoofdtempel te komen loop je eerst over een enorme slotgracht en daarna nog een flink stuk verder, ik dacht dat we er nooit zouden komen. Allemaal verspilde moeite natuurlijk want in deze staat had ik geen oog voor iets wat ongetwijfeld prachtig is. Al lopend las ik voor uit het reisgidsje: Angkor Wat was eerst een Hindoeïstische tempel en daarna een Boeddhistische tempel. Waarop Novi zei 'en wat is het nu dan? Een toeristische tempel?'.

SRAnkorWat1SRAnkorWat2

Eigenwijs wilde ik ook nog perse naar het hoogste en heiligste niveau klimmen, kinderen niet toegestaan, dus Daan bleef met de meiden beneden. Daar vielen ze ten prooi aan een fotosessie van oudere Amerikaanse toeristen die in een georganiseerde reis van achttien dagen vier landen aandeden. Als je dan een paar dagen ziek bent heb je gewoon een heel land gemist.

De terugweg naar de tuktuk dacht ik echt dat ik flauw zou vallen zo de slotgracht in. Tula bood heel lief aan dat zij wel aan de buitenkant zou lopen zodat ze me tegen kon houden, gelukkig was het een heel breed pad. We besloten naar het hotel terug te gaan waar ik m'n bed indook, Daan me van ORS en liters water voorzag en ik de hele dag geslapen heb. Eind van de middag moest ik voor het eerst plassen (terwijl ik normaal ongeveer drie keer per uur ga), dat vonden we een goed teken. De meiden zijn met Daan bijna de hele dag in het zwembad geweest (erg blij dat dit gebeurt in een hotel met ruime kamer, zwembad en restaurant en vooral dat ik het heb en niet een van de kinderen) met een lunchpicknickpauze op de kamer. Het avondeten werd een tripje naar het restaurant op het dak van ons hotel, de makkelijkste keuze in je eentje met drie kinderen waarvan Tula drukker dan druk was door de vermoeidheid en Pepa sowieso nogal bewerkelijk is.

SRLunchzonderkikiSRDinerzonderkiki

 

Les Artisans d'Angkor
Vrijdag 29 april 2016. Siem Reap, Cambodja.

Na een nacht goed slapen (wat ik best wonderbaarlijk vond na bijna de hele dag ook al geslapen te hebben) voelde ik me gelukkig weer stukken beter en at aan het ontbijt voorzichtig een stuk stokbrood. We besloten deze dag rustig aan te doen en namen een tuktuk naar Les Artisans d'Angkor, een initiatief ontstaan om jongeren in gebieden met weinig onderwijskansen een vak te leren en tevens ter behoud van de Khmer nijverheidsvaardigheden (die door het schrikbewind van de Rode Khmer in de jaren zeventig compleet dreigden te verdwijnen). Hier kregen we een gratis rondleiding langs de diverse soorten handenarbeid en probeerden daarna niks te breken in de bijbehorende winkel. Vooral Novi vond het erg interessant om te zien, die wil thuis ook meteen aan de slag met beeldhouwen en houtbewerken. Wij hebben natuurlijk weinig plek voor souvenirs, maar mocht je nou de levensgrote waterval met Angkor afbeelding willen kopen voor vijfeneenhalfduizend USD dan bezorgen ze het wel gratis bij je thuis.

SRArtisans1SRArtisans2

Hierna liepen we naar de markt om wat kleding te kopen die meteen dient als souvenir en omdat de meiden al enkele kledingstukken zo besmuikt hebben dat ik ze niet meer schoon krijg (tempelstof en watermeloen maken hardnekkige vlekken). Nog een rondje supermarkt voor luiers (en wasmiddel, ze verkopen hier handige kleine zakjes waspoeder) en om de grote gepinde geldbiljetten te breken waar de kleine zaakjes of eetkraampjes niet van terug hebben.

Bij de zoveelste picknick op onze hotelkamer (wij vinden 'uit eten' in een restaurant of zaakje met drie kinderen waarvan één dreumes niet een van de meest relaxte bezigheden, dus doen dit dan ook liever niet drie keer per dag als we het kunnen voorkomen) vond Daan een manier om in bed een stokbroodje te kunnen eten zonder in de kruimels te hoeven slapen.

Natuurlijk wilde iedereen z'n nieuwe kleren passen. Oké dat is niet helemaal waar, Novi stond erop dat haar zussen meededen met de modeshow en ik heb haar geholpen door ze over te halen dat ze dan op het bed mochten springen voor een foto. Toen gingen de outfits weer uit en de zwembroekjes aan en speelde Tula in haar eentje een uur lang restaurantje met de stapelbekertjes in het zwembad.

Inmiddels was ik m'n maagomkerende episode alweer vergeten en had ik bedacht om bij een op Tripadvisor goed gerecenseerd Indiaas restaurant te gaan eten. De tuktukchauffeur moest even zoeken maar daarna aten we op ons paasbest gekleed met z'n allen op een rijtje erg lekker.

 SRIndier

Happy Horse Ranch
Zaterdag 30 april 2016. Siem Reap, Cambodja.

Toen we vanochtend na een vroeg ontbijt in de tuktuk stapten bij onze vriend Chantha werd hij plots gebeld en was er wat onduidelijkheid. We werden door een heel stel tuktukkers zijn kar uitgeholpen en toen hoorden we wat er aan de hand was: zijn vrouw had net gebeld dat ze op het punt van bevallen stond. Hij had ons wel verteld dat ze zwanger was maar we wisten niet dat ze zó zwanger was, gelukkig zaten we niet ergens halverwege Angkor Wat. Onze nieuwe chauffeur moest even z'n maten om hulp vragen want onze bestemming riep wat vragen op. Toen het opgehelderd was lagen we allemaal in een deuk: ze verstonden steeds Happy Whore (hoer) in plaats van Happy Horse. Pas toen we het uitbeeldden viel het kwartje, we gingen namelijk paardrijden.

Na een zeer hartelijke ontvangst bij de Happy Horse Ranch bestegen we onze paarden voor een één uur durende rit. Voorop reed onze gids Kong, Pepa mocht voorop bij mij en net als Novi en Tula had ik een meisje die ons paard leidde. Daan reed achteraan en solo, soms waren we hem even kwijt omdat zijn paard nogal een snacker was en graag even bleef staan of een andere lekkerdere kant uitwilde.

SRPaardrijdenhelefamilieSRPaardrijdenmetdrie

Het tempo lag laag (wij zijn allemaal beginners) en de rit voerde door dorpjes met hopen vuilnis, veel blote baby’tjes die in hangmatten hingen te bungelen, zwaaiende kinderen en mangobomen. Daan z'n paard kreeg het nog even op z'n heupen en probeerde er een wedstrijd van te maken, maar uiteindelijk kwamen we allemaal met slechts zere billen weer bij de ranch aan.

Om tien uur waren we alweer in ons hotel want vanwege de hitte hadden we het paardrijden zo vroeg mogelijk op de dag gepland. Hoewel het elke dag tegen de veertig graden is valt het nog aardig mee. Doordat het de meeste dagen wel een paar uur bewolkt is en er ook een windje staat (daarom zijn die open tuktuks zo lekker of natuurlijk op de fiets) is het best uit te houden. We keutelden op onze kamer, de palmboom naast onze kamer begon door de naderende storm te zwiepen en probeerde met kokosnoten en al door ons raam heen te bonken (we zitten op de tweede etage) en juist toen Daan en Tula op de fiets lunch gingen halen brak de hoosbui los en kwamen ze verzopen maar wel met droog stokbrood terug.

's Middags konden de meiden eindelijk eens lekker splashen in het zwembad want we waren de enigen. Het vervelende is dat dit zwembad scherpe tegels heeft en er elke zwemsessie snijwonden op het menu staan. Ook irritant is het losse fallusvormige ornament op een sokkel midden in het zwembad welke Pepa telkens weer probeert eraf te gooien. Nu was ik het zat en heb het hele ding gewoon aan de kant gelegd.

Aangezien we al dagen een ijsje beloofden maar het er steeds niet van kwam zijn we naar het centrum getuktukt en na een flinke ijsco door de bij toeristen populaire Pubstreet gelopen. We dachten nog heel even de kinderen voor een uurtje in een massagesalon onder te brengen en het samen op een zuipen te zetten maar toch maar niet gedaan. Op ons gemak wandelden we via een klein zaakje met goed eten, waar we al een paar dagen onze smoothies halen omdat ze er de helft goedkoper zijn dan in de rest van de stad, terug naar ons hotel.

Tijdens de wandeling kletste ik met Tula over de verschillen tussen Nederland en Cambodja. Ze vroeg waarom er hier zoveel tuktuks zijn en in Nederland veel meer auto's. Dus ik vroeg wie er volgens haar meer geld hebben, Nederlanders of Cambodjanen? Ze bleef bij hoog en laag volhouden dat Nederlanders minder geld hebben. Ik vroeg nog verder hoezo dat dan en toen kwam de aap uit de mouw: veel Nederlanders hebben een auto gekocht en die zijn heel duur dus daarom hebben ze nu minder geld. Geniaal, ze was me gewoon al drie stappen vooruit met redeneren. Oh en vanwege het klimaat leek een tuktuk haar in Nederland toch ook niet zo'n goed idee hoewel het hier misschien ook wel koud kan zijn want ze had iemand gezien met een jas aan. Hilarisch zulke gesprekjes.

Novi en Tula waren dolgelukkig met de gekochte schetsblokken en vanwege dit enthousiasme stelden we bedtijd nog wat uit zodat ze nog even konden kleuren. Het is wel elke vakantie hetzelfde: neem ik kleurboekjes mee dan willen ze schrijven, neem ik schriftjes met lijntjes mee dan willen ze wit tekenpapier en neem ik schetsblokken mee dan willen ze kleurplaten. Gelukkig is centra of markten afstruinen stukken interessanter als je een doel hebt, al is het nog zoiets simpels als wit papier.

 

Ankor Wat en kermis
Zondag 1 mei 2016. Siem Reap, Cambodja.

Dankzij een zeer vroege start van de meiden, die om kwart voor zes al niet meer konden wachten om te gaan kleuren, zaten we om zeven uur aan het ontbijt en waren we om acht uur in het bezit van buskaartjes voor morgen, en onderweg naar de tempels. Het bleek deze zondag vele malen drukker dan op onze eerdere dagen en we waren blij dat we de kopstukken van Angkor al bezocht hadden. Zo reden we hele busladingen toeristen voorbij en stopten pas bij Preah Khan, die we allemaal geweldig vonden vanwege de vele klautermogelijkheden en doorgangetjes.

SRPreahKhan1SRPreahKhan2SRPreahKhan4

Hierna reden we het stuk naar Ta Som, weer een overgroeide berg oude stenen. We hadden met Novi en Tula afgesproken dat als ze geen zin hadden ze in de tuktuk op ons mochten wachten. Hoewel we dachten dat Tula dat niet alleen zou durven koos ze er hier voor om te blijven zitten en zat ze bij terugkomst lief te kleuren. Bij de derde tempel op ons programma wilde Novi ook liever achterblijven, hoewel ze hier weer heel wat trappen hadden kunnen beklimmen. Dus gingen Daan en ik samen met Pepa en voelden ons voor heel even weer een klein gezin.

SRTaSom1SRTaSom3

Als laatste stopten we bij Banteay Kdei waar we samen met een inmiddels slapende Pepa rondliepen, toen voelden we ons zelfs even een kinderloos stel en hadden het erover dat we mazzel hebben met onze gelijkwaardige interesse in dit soort dingen. Wij vinden het allebei matig interessant, niet dat de ene elk steentje uitgebreid wil bekijken en fotograferen en de ander er geen bal aan vindt.

SRBanteayKdei1SRDerdetempelkikidaan

Zo waren we net na de middag alweer terug bij ons hotel, schopten de Keens uit en de slippers aan en lunchten om de hoek. De middag brachten we natuurlijk door aan het zwembad. Er ontstond even wat paniek bij het personeel toen het een van hen opviel dat het fallusornament uit het zwembad was verdwenen, maar zodra Daan dat doorhad en wij schuld bekenden konden ze er om lachen.

In het begin van de avond tuktukten we in een kwartiertje naar een soort avondmarkt/nightmarket. Zo eentje die niet in de reisgids staat en je bij toeval moet vinden. Of zoals ik doe: Googlen op plaatsnaam en ferris wheel (omdat dit soort kermisjes vaak wel een reuzenradje heeft)/carnival/fun fair en dan speuren door Google afbeeldingen totdat je iets ziet dat wat zou kunnen zijn en vervolgens speuren tot je een wijk/park/adres tegen komt.

In Siem Reap heet het Kyung Yu en ligt het aan Road 60. Een lange doorgaande weg vol met kledingkraampjes (niet verkeersvrij dus uitkijken voor je tenen), daarlangs een greppel met picknickkleedjes en eetkraampjes en parallel daaraan een terrein vol attracties. De een iets aftandser dan de ander, draaimolens, botsauto's voor groot en klein, springkussens en trampolines, een minireuzenrad dat met enorme vaart ronddraaide, zelfs een heuse achtbaan (niet een die over de kop gaat hoor). Op deze zondagavond waren heel veel Siem Reapse families hier te vinden en wij mengden ons gezellig in het feestgedruis.

SRkermisbotsautosSRkermisDaanenmeiden

Van gehoorbeschadiging en leeftijdsrestricties hebben ze hier nog nooit gehoord, de allerkleinsten zaten in attracties waar wij Novi nog niet eens in wilden laten. Ook qua tijd zijn ze hier niet zuinig, voor een kwart dollar zit je gerust een kwartier in de draaimolen. Als klap op de vuurpijl ging Daan eerst met Novi en daarna met Tula erbij in de 'grote mensen' botsauto's, toen kon deze laatste avond in Siem Reap helemaal niet meer stuk.

Partners

Social Media

Houd jij van Verre reizen met kinderen? Volg, like en blijf op de hoogte!