Scooteren over het platteland
Vrijdag 6 mei 2016. Bali, Indonesië.

Vandaag worden we om acht uur opgehaald. Een wekker zetten is niet nodig, want Tijl en Jonas maken ons - zoals we dat in de tropen van hen gewend zijn - om half zes wakker. Zo zijn we in elk geval meer dan op tijd voor de pick-up door de jongens van Bali Vespa Tour. Met het oog op de kinderen gaan we vandaag niet op pad met de normaal door dit bedrijfje gebruikte Vespa's, maar met 'normale' motorbikes. Heel leuk, want zo krijg je net wat meer van de omgeving mee dan vanuit een auto. De jongens van Bali Vespa Tour herkennen ons nog van twee jaar geleden. Sterker nog: één van hen tovert op zijn telefoon zelfs een foto van een driejarige Tijl tevoorschijn. Echt heel leuk: zo'n ontmoeting met oude bekenden!

6meiscootersuzanne6meiscooterjustus

Op vier motoren vertrekken we - Justus en ik elk met een kind voor ons - richting het achterland van Lovina. We rijden de bergen in en laten de echte bewoonde wereld al snel achter ons. De rit gaat over kleine weggetjes langs rijstvelden en kleine dorpjes waar we door de lokale bevolking vrolijk toegezwaaid worden. Zo leuk: we gaan helemaal van de gebaande paden af. We rijden echt door uniek en authentiek ruraal Bali. Wat is dit gaaf!

Na een uurtje rijden stoppen we bij een warung in een klein dorpje. Tijd voor koffie, thee en sumping: een Balinese snack gemaakt van sticky rice en banaan. Samen met Tijl en Jonas lopen we een klein rondje door het dorpje. De kinderen zijn erg geïnteresseerd in de hanen die in grote manden opgesloten zitten. Dit zijn de hanen voor de hanengevechten, zo leggen we uit. De mensen hier kunnen daar veel geld mee verdienen. Of die hanen dan geen pijn hebben als ze gaan vechten, vraagt Jonas zich af. Gids Gede legt uit dat het vaak gaat om gevechten op leven en dood. Daar zijn de jongens wel even stil van. Wel een beetje zielig voor de hanen...

Wij genieten ondertussen volop van het inkijkje dat we krijgen in het leven in dit dorpje. We zien vrouwen in de traditionele Balinese vijzel varkensvoer klaarmaken, lopen tegen een verse oogst kruidnagel aan die op een deken ligt te drogen en proberen met handen en voeten wat contact te maken met wat dorpsbewoners. Ongekend hoe vriendelijk de mensen ook hier weer zijn. Als we zowel cultureel als culinair helemaal verzadigd zijn, laten we de motorbikes achter ons, en gaan te voet verder voor een korte trekking. We lopen dwars door plantages, waar Gede ons wijst op pinda-planten, citroengras-struiken, kruidnagelbomen en cacaobomen. Bizar om dat soort exotische producten hier gewoon aan de bomen te zien groeien. De kinderen lopen dapper en zonder te klagen mee, al zweten ze als otters. Gede heeft Tijl direct voor zich gewonnen door hem consequent aan te spreken als Spiderman. Kijk, die snapt hoe je een kleuterjongetje aan je zijde moet krijgen! Jonas vindt vooral de koeien die we her en der tegenkomen erg leuk. Als er vervolgens ook nog een grote slang vlak voor onze voeten over het smalle paadje wegkruipt, is het feest compleet. Dit isnogeens een avontuur! 

6meilandschap6meirijstoogst

Na een half uurtje lopen komen we uit op een pad dat naar beneden voert. Het is behoorlijk steil en we hebben het inmiddels behoorlijk warm gekregen. Onder ons horen we al het geluid van een waterval. Justus en ik kennen deze plek nog van twee jaar geleden, en voeren de rest van de groep aan. Wij weten al dat de beloning van deze warme wandeling er ook naar is: een prachtig helder meertje van bergwater, boven een grote waterval. Wow: ook voor een tweede keer is dit nog steeds adembenemend! Het lijkt wel een plaatje uit een sprookje!

Han, Justus en ik twijfelen geen moment en liggen in no-time in het koude water. Tijl probeert het ook even, maar hij houdt het snel voor gezien. Gewend als hij de laatste weken is geraakt aan het warme zee- en zwembadwater, vindt hij het water hier veel te koud. Hij vermaakt zich echter uitstekend met klauteren over de grote rotsblokken die hier liggen. Dit spelletje wordt nog een stuk leuker als ook de gidsen mee gaan doen. Tijl is in zijn element: volledige aandacht van drie Balinese mannen met een duidelijke zwak voor onze blonde kleuter. Jonas blijft onder de hoede van oma en kijkt vanaf een rotsblok veilig toe hoe wij in het water liggen. Zelf wil hij er voor geen goud in: veel te koud, dit water.

6meizwemmenjustussuzanne

Na een half uurtje spetteren, trekken we ons terug op de kant. Tijd voor lunch, zo kondigt Gede aan. Voor we het weten, hebben de mannen een complete Balinese picknick voor ons uitgestald. Of tenminste, voor negentig procent Balinees, zo vertelt Gede. De spicyness hebben ze er voor ons westerlingen maar even uitgelaten. Het eten is heerlijk, en wat is het gaaf om op deze bijzondere plek met deze bijzondere mensen opeens te zitten picknicken. Voor Tijl en Jonas is het feest compleet als we - eenmaal weer bovengekomen - stomtoevallig tegen de lokale ijscowagen - hier in de vorm van een brommer met een vrieskist achterop - aanlopen. Ijsjestijd!

6meiijsje6meiijsjejongens

Op de terugweg slagen beide jongens er niet lang in hun ogen open te houden. Achterop de hobbelige motorbike vallen ze allebei in no-time in slaap. Het is niet al te comfortabel om een slapend kind op de motorbike te houden, maar we komen zonder ongelukken uitgeslapen weer bij de villa aan. Wat een top-ochtend hebben we gehad! Echt een enorme aanrader, deze tour!

 

Naar huis
Maandag 9 mei 2016. Nederland.

En zo is, voordat we het weten, de dag van vertrek alweer aangebroken. Vanmorgen vroeg hebben we al afscheid genomen van opa en oma: zij reizen nog door naar Java. Voor ons zit deze reis er bijna op. Over een uurtje stappen we in de auto op weg naar het vliegveld, en begint voor ons de terugreis.

Nog één keer nemen we een duik in het zwembad, nog één keer neem ik heel bewust het geluid van de zee, het gevoel van de aangename tropische warmte en het uitzicht op palmbomen en Balinese vissersbootjes in me op. Het voelt een beetje als afscheid nemen. De afgelopen drie jaar hebben we ontzettend van dit mooie eiland genoten. Genoten van het natuurschoon, de cultuur, het klimaat en vooral van de ontzettend vriendelijke mensen. Wat is het hier fijn reizen met kinderen! En wat zijn we dankbaar dat we de kans hebben gekregen om drie jaar achter elkaar naar dit mooie eiland af te reizen, niet alleen als gezin, maar ook met lieve familieleden om ons heen.

En nu. Nu is het echt tijd voor afscheid. Tijd om nieuwe delen van de wereld te gaan ontdekken. Andere dingen te gaan zien. Met een beetje weemoed, maar vooral vervuld van dankbaarheid, pakken we de laatste spullen in. Met stiekem ook een beetje hoop op een weerzien in de toekomst. Dag mooi Bali: tot over een paar jaar misschien!

Social Media

Houd jij van Verre reizen met kinderen? Volg, like en blijf op de hoogte!