Zee, zon, snorkelen en dokters
Zondag 1 mei 2016. Lean, Bali, Indonesië.

Wat is het fijn in Amed! We genieten met elkaar volop van het strand, het snorkelen, het toeren op onze motorbikes op zoek naar mooie stranden en vergezichten en het spelen in de zee en in het zwembad. Vandaag pikken we mijn moeder en Han rond acht uur op voor het ontbijt. De afgelopen dagen hebben we ondervonden dat we daar in deze omgeving twee eisen aan mogen stellen: 1) het eten moet lekker zijn en 2) het moet op een mooie plek geserveerd worden. Aan beide voorwaarden wordt ook vandaag weer ruimschoots voldaan. Op een overhangende rots boven de zee vinden we een van bamboe opgetrokken restaurantje. Het heeft een adembenemend uitzicht, en dat zegt wat, want we zijn de afgelopen dagen al wat gewend geraakt als het op mooie uitzichten aankomt. Kom maar door met de bananenpannenkoeken en de verse fruitsapjes!

AmedontbijtAmedontbijt2

Als na een uurtje zowel onze magen als onze ogen verzadigd zijn, springen we weer op de motorbike. Bestemming: strand, zee, en onderwaterwereld. Want hoewel de uitzichten supermooi zijn, bevinden de echte attracties zich hier onder water. Op een mooi strandje huren we voor een paar Euro snorkels, duikbrillen en flippers. En terwijl de kinderen zich onder toeziend oog van één van de volwassenen vermaken in de branding, snorkelen de anderen vanaf strand zo het koraal op. Echt zo te gek! Ook Tijl begint de onderwaterwereld te ontdekken. In het zwembad heeft hij de afgelopen week veel geoefend met onder water zwemmen. Daar plukt hij nu de vruchten van. Samen ontdekken we trompetvissen, vissen die er precies zo uitzien als Dory in Finding Nemo en allerlei andere felgekleurde vissen. De tijd vliegt voorbij en voor we het weten is het tijd voor de lunch. Daarvoor hoeven we gelukkig niet ver weg, want die wordt hier gewoon op het strand geserveerd. Lekker!

Amedzwemmeninzee

Ook na de lunch blijft de zee trekken, en duiken we met z'n allen weer het water in. Het loopt al tegen het einde van de middag als we bruinverbrand het strand verlaten. Op naar het zwembad, zo is het idee. Zover komt het helaas niet. Mijn moeder heeft voor deze keer Tijl voorop de motorbike. Ze kan echter niet goed over hem heen kijken, en moet daardoor een rare manoeuvre uithalen. Voor we weten wat er gebeurt, rijdt ze rakelings langs - en deels tegen - een muur en houdt daar een lelijke schaafwond over haar hele arm aan over. Dat is schrikken! Het zwelt direct enorm op, en we vragen ons af of het niet gebroken is. Dat lijkt mee te vallen, maar omdat ze een enorm gezwollen arm heeft, lijkt het ons toch verstandig om even naar de dokter te gaan. Gelukkig komt Ketut vrijwel gelijk met ons bij de villa aan. Hij schrikt ook van hoe de arm van mijn moeder eruit ziet, en biedt direct aan haar naar de dokter te brengen. Dat gebeurt dan wel op de motorbike, want een auto heeft hij niet. En zo vetrekken Ketut, mijn moeder, Han en ik naar de plaatselijke dokterspraktijk. Al is dat plaatselijke wel relatief, want we moeten er zeker nog twaalf kilometer voor rijden.

AmedtijlenmotorbikeAmeddiner

Bij de dokter blijkt gelukkig al snel dat het met de verwondingen wel meevalt. Het is vooral behoorlijk geschaafd en gezwollen omdat de hele arm onder de blauwe plekken zit. De grootste zorg is nu het voorkomen van een infectie. En - zoals we dat hier gewend zijn - neemt de dokter geen halve maatregelen. Gewapend met betadine, ontstekingsremmers, antibiotica en diclofenac tegen de pijn (in Nederland geven ze dat aan vrouwen na een keizersnede), stappen we met een schoongemaakte wond de dokterspraktijk weer uit. Met de schrik nog in de benen, maar vooral opgelucht dat mijn moeder zo goed wegkomt. Dat had een stuk vervelender kunnen aflopen! Tijdens het diner met uitzicht over zee genieten we dus nog eens extra van het feit dat we met elkaar deze mooie reis kunnen maken. Dat is een hoop om dankbaar voor te zijn!

Partners

Social Media

Houd jij van Verre reizen met kinderen? Volg, like en blijf op de hoogte!