Nog meer tempels en apen
Zondag 24 april 2016. Kathmandu, Nepal.

De dag begon met een heerlijk ontbijtje. We moesten wel opschieten, want we wilden nog naar de Pashupatinath, een tempelcomplex waar de locals gecremeerd worden. Dit gebeurt in de ochtend, dus vandaar de haast. Gelukkig zijn er hier overal taxi's te vinden en met een ritje van twintig minuten waren we daar. Erg indrukwekkend om te zien. De mensen worden daar in het openbaar, in de open lucht, gecremeerd. Er zit een heel ritueel aan vast. We zijn niet al te lang blijven kijken. Ook hier weer veel tempels en apen...

Daarna weer een taxi terug naar Thamel, de wijk waar we verblijven. Na een drankje op zoek naar een plek om te lunchen. Blijkbaar zijn we erg kritisch, want het duurde even voordat we iets gevonden hadden. Prima tentje, alleen een rekenfout op de rekening (in ons nadeel). Maar dit hebben ze gelukkig wel hersteld.

's-Middags hebben we een travel-bug geplaatst (da's iets met geo-chaching) en het vervoer naar Bandipur geregeld. We konden kiezen uit de toeristenbus of een private auto. De kosten waren ongeveer gelijk, zeker als je bedenkt dat de bus niet helemaal tot Bandipur gaat maar een stukje eerder stopt. Dus hebben we maar voor de auto gekozen. Daarbij komt dat we overmorgen gelijk doorrijden naar Pokhara, met dezelfde auto met chauffeur.

Dan nog even iets over het verkeer hier. De straatjes zijn meestal erg smal, met heel veel auto's (meestal kleintjes), motoren en fietsen. Ook die weer in alle soorten en maten. En oh ja, vrijwel geen stoepen waardoor je continu op straat loopt. Alles krioelt door elkaar en het is echt een wonder dat we de afgelopen drie dagen nog geen ongelukken gezien hebben. Komt waarschijnlijk ook doordat iedereen elkaar de ruimte geeft en vrij relaxt is in het verkeer. Of het ook komt doordat iedereen met een claxon deze ook de hele tijd gebruikt, betwijfel ik. Maar het is wel een gigantisch lawaai de hele tijd. Met de kinderen hierdoorheen lopen is wel vermoeiend, je moet de hele tijd op je hoede zijn. Maar dat wordt vanaf morgen beter.

Het weer is nu lekker: droog en warm (zo'n 30 graden). Door de droogte is het erg stoffig. Mathijs had in Nederland al last van een hoestje en loopt daarom hier rond met een mondkapje. Het stof bevat namelijk bacteriën en die kunnen weer op je keel slaan. Morgen dus de trip naar Bandipur. Geen idee of we daar wifi hebben, maar overmorgen waarschijnlijk weer wel.

 

Bandipur
Dinsdag 26 april 2016. Pokhara, Nepal.

Via een tussenstop in Bandipur zijn we zojuist aangekomen in Pokhara. Eerst Bandipur. Afgelopen maandag werden we stipt om negen uur opgehaald bij ons hotel in Kathmandu. We hadden een ruime auto met een rustige chauffeur. Achteraf hoorden we dat hij dit werk pas twee maanden doet. De rit naar Bandipur zou zes uur duren, maar het schoot lekker op en na zo'n vier uur rijden konden we de main road verlaten. Hier bleek dat onze chauffeur nog niet echt ervaren was, want de laatste zeven kilometer voerden over een kronkelig bergweggetje en onze driver had er duidelijk moeite mee, ik denk zelfs dat hij af en toe bang was.

Maar ook hier kwamen we doorheen en uiteindelijk reden we Bandipur binnen. Er loopt maar één weg doorheen waarover ook auto's mogen. Onze Homestay Samira (hotel is een groot woord) lag hieraan en al gauw stond de bagage op de kamer. Wat in dit geval gerust een 'kamertje' genoemd mag worden: een tweepersoons bed, een eenpersoonsbed en net genoeg ruimte ertussen. Ook de badkamer was klein. Maar de mensen waren erg vriendelijk en behulpzaam en aan het gebrek aan ruimte hebben we ons niet gestoord.

's Middags zijn we Bandipur binnengelopen: naast de autostraat is er ook een soort boulevard waar geen auto's en motoren mogen komen. En dat is, na de hectiek van Kathmandu, een verademing. Na een lekkere lunch zijn we verder gelopen, door het dorp. Onderweg van alles tegengekomen: heel veel standjes waar ze snoep, drinken en ijs verkopen, een bruiloft (waarover zo meer), heel veel kinderen, een wasplaats waar zowel kleren als mensen gewassen werden (en dat tegelijk!) en agressieve honden. Nou zie je overal wel honden, maar zo net buiten het dorp zijn ze toch wel wat agressiever dan in het dorp zelf. Dreigen met een steen gooien helpt. Uiteindelijk kwamen we weer op de weg waar ook de auto's rijden, maar dan aan de andere kant van het dorp. Deze weg leidde ons toen weer netjes naar onze homestay.

Nog even over de bruiloft. Uiteraard waren onze kinderen, en met name Mathijs met z'n blonde haren, weer de hoofdattractie. Er waren alleen dames (neem aan dat de gelukkige echtgenoot nog wel in beeld zal komen) en een aantal wilden met Mathijs op de foto. Mede door de drukke en uitgelaten sfeer vonden Mathijs en Jasper het toch niet zo fijn, en ondanks de uitnodiging om erbij te komen zitten hebben we vriendelijk bedankt en zijn we na een minuutje of tien te hebben gekletst, doorgelopen.

Nadat we ons hebben opgefrist, zijn we op een mooi terras wat gaan drinken. Schitterende zonsondergang gezien! Toen een plekje gezocht om wat te eten. En toen kwamen een aantal kinderen van die middag weer voorbij. Het begon wat schuchter, maar na een poosje hadden onze kinderen de grootste lol en hebben ze de hele tijd met die andere kindjes gepraat (waz joor neem? how old aar joe?) en gespeeld. Eerst hardloopwedstrijdjes, daarna gooien met een bal. Eerst raakte Mathijs per ongeluk een hond die daar lag te slapen. Hond stond slaapdronken op, deed twee stappen en ging weer liggen. Toen is Mathijs z'n excuses aan die hond gaan brengen, zag grappig uit. Later gooide hij ook nog eens, tot grote hilariteit van de andere kindjes, de bal op een balkon. Onnodig om te zeggen dat dit alles de aandacht trok van alles en iedereen die er rondliep, er waren zelfs toeristen die foto's maakten van onze jongens met de Nepalese kinderen. Daarnaast liep Mathijs ook nog eens de hele tijd de show te stelen met radslagen. Tja, als je de ruimte hebt dan moet je die ook benutten. En het applaus werkte blijkbaar verslavend.

Bandapurvriendjesmaken

In Nepal begint de dag altijd vroeg, en eindigt (daardoor?) ook vroeg. Misschien komt het door de rare tijdzone, maar rond half negen 's avonds wordt het hier donker. Meestal wordt het dan ook stil, behalve al die honden die dan met hun conversatie beginnen. Bandipur ligt op een berg, met als logisch gevolg dat er nogal wat dal omheen ligt en dat galmt behoorlijk. Oh ja, dat bruiloftsfeest van die middag, daar hadden ze nog een soort afterparty, met live trompetgeschal. Maar los daarvan, heerlijk geslapen en een super ontbijt gehad.

Tegen negen uur vanmorgen zijn we weer opgehaald door onze chauffeur en binnen drie uur zijn we op de volgende locatie aangekomen: het Castle Resort in Pokhara. Hier blijven we vijf nachten, waarvan één nacht trekking.

Partners

Social Media

Houd jij van Verre reizen met kinderen? Volg, like en blijf op de hoogte!