Pele en suikerbrood
Vrijdag 24 juli 2015. Rio de Janeiro, Brazilië.

Het is prettig om opnieuw in Rio te zijn, dat vinden de jongens ook. Ze zijn vroeg wakker en staan te springen om de stad in te gaan. Maar eerst ontbijten we nog een laatste keer op z'n Braziliaans. Emiel en ik zijn gek op de pãos de queijo, kleine gebakken deegbolletjes met binnenin smeuïge kaas. Thuis gaan we zeker op zoek naar het recept.

Van zodra er beslist was dat we naar Brazilië en Rio zouden gaan staat een bezoek aan het Maracanã, één van de grootste en bekendste voetbalstadions ter wereld, hoog op het programma van Louis en Emiel. Dat onze Rode Duivels er het afgelopen WK hebben gespeeld maakt het extra indrukwekkend. We nemen de metro, die hebben we nog niet gehad deze vakantie. We stappen over in Botafogo, en twaalf haltes verder stappen we uit vlakbij het stadion. Naar het schijnt komen er zo'n zevenduizend bezoekers per dag in het stadion, en vandaag zijn wij daarbij.

Riostadion

We mogen ineens naar de vijfde verdieping, en hebben vanop de perstribune een zicht op het hele stadion. Er kunnen tachtigduizend toeschouwers binnen (in het verleden ooit honderdtachtigduizend) en het is de thuisbasis van de vier grootste clubs van Rio. Hier een voetbalmatch bijwonen moet super zijn. We dalen verdieping per verdieping af en lopen langs de spelerstunnel tot aan de rand van het plein. Daar mogen de jongens op doel trappen, zelf keepen, en zich even echte voetballers voelen. Binnen lopen we nog door een klein museum. De jongens leren Braziliaanse voetbalhelden als Zico en Pelé kennen. We krijgen van iedereen die er werkt de vraag van waar we zijn en wanneer ze horen dat we Belgen zijn gaan de duimen omhoog en klinkt er 'Yes, Hazard'.

RiostadionveldspelerRiostadionopdoel

We overleggen hoe we onze laatste uren Rio (en bij uitbreiding Brazilië) gaan spenderen, en besluiten naar de Pão de Açúcar (de suikerbroodberg) te gaan. We nemen opnieuw de metro en stappen uit in Botafogo, de dichtstbijzijnde halte. Hoewel we de berg al zien liggen blijkt hij verder weg dan we hadden verwacht. Maar na een Burger King hamburger en met prima wandelweer (boven 30°C) zijn ook Emiel en Louis gemotiveerd om een eindje te stappen.
De Pão de Açúcar is alweer een symbool van Rio, en één van de zeven granieten bergen die in de Atlantische Oceaan oprijzen in de buurt van Rio. De kabelbaan gaat in twee etappes, eerst naar de Morro da Urca van een goeie tweehonderd meter hoog, en dan naar de Pão Açúcar van bijna vierhonderd meter hoog. Het weer is helder en we hebben alweer een mooi zicht op de stad. We zien rotsklimmers boven komen en kleine aapjes (die van de Rio film maar dan zonder paperclip) springen van boom tot boom. Het is erg druk op de morros, en we hebben slechts enkele uren over voor onze vlucht naar huis vertrekt. We houden het dus bij een blitsbezoek.

RiosuikerbroodbergRiouitzichtopbaai

We houden een taxi aan om terug te gaan naar ons hotel, en de jongens zijn onmiddellijk dikke vrienden met de chauffeur. We vragen om ons bij Ipanema Beach af te zetten, voor een laatste blik op de zee, het strand en de boulevard. Het is vrijdagavond, mooi weer en het is superdruk. Dit is leuk, en ook wij gaan nog even het strand op.

Opnieuw in het hotel trekken we nog naar de dakverdieping, want het zwembad daar moet nog worden uitgeprobeerd. De jongens hebben nog bergen energie. We zien de zon ondergaan achter de bergen en dan is het echt tijd om ons klaar te maken.

De 'witte' taxi's staken, en het hotel heeft een minibus geregeld om ons naar de luchthaven te brengen. Het verkeer zit helemaal in de knoop, en we doen er dubbel zo lang over als gisteren. Tijdens de rit zien nog een laatste keer het verlichte Christusbeeld en dan zit onze vakantie er helemaal op!

 

Thuis
Dinsdag 28 juli 2015. België.

We zijn weer thuis en de jetlag is bijna verwerkt. Al heeft het deze keer wat meer moeite gekost. De terugreis is prima verlopen, we hebben allemaal het grootste deel van de meer dan elf uur durende vlucht naar Frankfurt geslapen. Daar zijn we met anderhalf uur vertraging vertrokken naar Brussel, omwille van stormweer. De jongens vonden het prettig om begrepen te worden, al was het zo ook wel gedaan met ongeremd commentaar te geven op alles en iedereen.

Toen we een klein jaar geleden beslisten om op reis te gaan naar Brazilië was het land vrij onbekend voor ons. Het Amazonegebied en Rio, daar weet iedereen wel iets van, maar veel verder reikte onze kennis alvast niet. Tijdens de voorbereiding steeg onze verwachting, maar ook onze vragen. Wat met de veiligheid, de taalbarrière, en is onze zomer wel het goede seizoen om te gaan? Rijden we een deel zelf met een huurwagen? Een reisschema opstellen voor een groot land als Brazilië bleek ook niet simpel. En dan de kost, met die binnenlandse vluchten en vrij dure overnachtingen.

Ondanks dat hebben we alweer een prachtige reis achter de rug. Brazilië is een mooi land en de Brazilianen gemakkelijk in de omgang en behulpzaam. In de Pantanal en vooral in Foz do Iguacu hebben we regen gehad en was het niet altijd warm maar in Rio en in de twee weken in Bahia hadden we prima weer. En met wat Spaans konden we ons relatief goed verstaanbaar maken. We hebben zeer weinig niet-Braziliaanse vakantiegangers gezien en kunnen niet goed vatten waarom dat zo was.

Onze hoogtepunten? Voor Emiel de Pantanal met Marcelo en het spotten van een jaguar, voor Louis Rio en vooral met de kabelbaan naar Pão de Açúcar. Dirk houdt het bij de Pantanal en de trip met de huurwagen, en ik bij de Chiapada Diamantina en Salavador.

Nu we terug thuis zijn kunnen we beginnen nadenken over een bestemming voor juli 2016. De jongens zijn overtuigd, zij willen opnieuw naar Brazilië. Zuid- of Midden-Amerika trekken ook mij wel. En Dirk wil naar Namibië en Botswana. Maar misschien wordt het wel Sri Lanka of Indonesië, of nog ergens helemaal anders...

Partners

Social Media

Houd jij van Verre reizen met kinderen? Volg, like en blijf op de hoogte!