Van een museumjaarkaart naar Brazilië
Zondag 21 juni 2015. Nederland.

Sinds een paar jaar zijn wij in het bezit van een museum jaarkaart. Leuk en makkelijk en je gaat sneller naar het museum. Zo zijn we ook een keer naar het Tropenmuseum in Amsterdam geweest. Er was een gave kindertentoonstelling over Brazilië, Mixmax Brasil genaamd. De meiden keken hun ogen uit naar de prachtige recycle kunst. Ze mochten mee doen aan een Braziliaanse dans met opzwepende trommels erbij. En daar op dat moment is de kiem gelegd bij Luna in haar liefde voor Brazilië. WK voetbal in Brazilië vond ze dus ook helemaal leuk. Dus toen we afgelopen najaar gingen nadenken over een nieuwe verre bestemming, was Luna vrij stellig. Brazilië. We hebben wel getwijfeld, het is zo'n enorm groot land. Maar na de verrereizenmetkinderen beurs hebben we de knoop doorgehakt. Op naar Brazilië. Precies twaalf jaar geleden hebben we het noorden van Brazilië bereisd. Luna was er toen eigenlijk al ook, alleen zat ze nog bij mij in de buik.

Mixmaxbrasilrontpage

Na het boeken van de vlucht, hebben we maanden niets aan de voorbereiding gedaan tot dit voorjaar. De leuke en lastige fase van de voorbereiding brak aan: de route plannen. Dit keer blijven we in het zuiden en gaan we naar de Pantanal, mede omdat het daar geen malariagebied is. En je schijnt er super mooi dieren te kunnen spotten. Het boeken van hotels ging niet zonder gebruik van Google translate. De meeste hotels begrepen onze Engelse mails niet. Maar het is gelukt. We hebben een leuke route uitgestippeld met veel variatie:

Rio de Janeiro,
Arraial do Cabo,
Ouro Preto,
Campo Grande (stop over),
Bonito,
Pantanal,
Campo Grande (stop over),
Paraty,
Ilha Grande

We maken gebruik van het openbaar vervoer, binnenlandse vluchten en een huurauto. Lekker veelzijdig dus. In deze drukke maand juni dóen we de laatste voorbereidingen. Dille haar paspoort is verlopen. Als we op de website van de gemeente zien dat we pas over drie weken een afspraak hebben, worden we een beetje zenuwachtig, maar dat gaat lukken. De GGD heeft een week van te voren nog tijd. Kleding en schoenen check van de meiden moeten we nog doen. Komt allemaal goed. En straks, 23 uur na de laatste schoolbel voor dit jaar, zitten wij in het vliegtuig naar Rio.

 

Back in Rio
Dinsdag 14 juli 2015. Rio de Janeiro, Brazilië.

Back in Rio. Twaalf jaar geleden waren we hier ook. Nog steeds een prachtstad. Nostalgisch als we zijn, willen we dezelfde route nu mountainbiken met de kinderen. We vallen met onze neus in de boter. Op zondag is de boulevard autoloos. Er is net een hardloopwedstrijd geweest. De weg is weer vrij en talrijke fietsers, skateboarders, wandelaars en fietsers maken gretig gebruik van deze autoloze rust.

Vanaf Parque Flamengo nemen we de weg richting de Copacabana. We wisselen een knalrood fietspad af met de autoweg. We passeren de Pao de Acucar (De typerende suikerbroodberg pal aan zee). We pauzeren op een terrasje aan de Copacabana. Het is heerlijk om het leven in Rio zo te zien. Het is winter, maar heerlijk warm met vijfentwintig tot dertig graden.

RioAndremeidenfietscopacabanaRiochristusbeeld

Wat zijn de Brazilianen sportief. Om de paar honderd meter staan fitness toestellen aan het strand, er wordt gebeachvolleybald. Families zitten in parkjes. We fietsen om het Lagao Rodrigo de Freitas (binnenmeer) heen. Later zullen de meiden tijdens het bekijken van Rio 2 op de iPad enthousiast uitgillen dat zij daar ook gefietst hebben. Die film is best realistisch gemaakt. Tijd om weer terug te gaan. We hebben al flink wat kilometers in de benen. We besluiten nu binnendoor te gaan en niet langs de kust. Alleen daar is geen rood fietspad meer en het is zeker niet autoloos. Dus ‘do as the locals do’ en we fietsen vanwege de veiligheid op de stoep.

Moe met veel indrukken komen we terug in onze Villa Laurinda, een groene oase in de wijk Santa Teresa, volgens de Lonely Planet de meest sfeervolle wijk van Rio. Ondanks dat het winter is, springen we het zwembad in. Voor mij voelt het als een dompelbad (maar dan zonder sauna vooraf), maar de kinderen vinden het heerlijk. In onze herinnering aan Brazilië zitten de heerlijke ontbijtjes en goddelijke tropische vruchtensapjes. Ook hier. Elke ochtend staat er een vers gebakken nog warme cake klaar. Heerlijk. Altijd vers fruit op tafel en andere lekkernijen.

Wat we twaalf jaar geleden niet hebben gedaan, maar nu wel is het (toch wel verplichte) bezoek aan Corcovado (het Christus beeld). Dit keer met openbaar vervoer. Eerst een lokale bus. Toen met een toeristische trein omhoog naar zevenhonderd meter hoogte. En ook al is het erg toeristisch, het was wel superleuk. We hadden een strakblauwe lucht, dus konden prachtige foto's maken. Ook al liep er een bewaker continu te fluiten dat je niet op de balustrade mocht klimmen.

 

Witte duinen
Vrijdag 17 juli 2015. Arraial do Cabo, Brazilië.

De volgende dag halen we onze huurauto op. Een Chevrolet spin. Met navigatie toepasselijk getiteld NeverLost. Maar goed, de navigatie was niet berekend op de talloze opbrekingen (de Brazilianen lijken hun stad nog flink te verbouwen voor de Olympische spelen). Dus de Portugese tomtom dame raakte flink in de stress. Uiteindelijk moest ik alsnog ouderwets kaart lezen en Andre uit deze drukke metropool (zeseneenhalf miljoen inwoners) loodsen terwijl hij ingeklemd zat tussen talloze gele taxi's en bussen.

Met enige vertraging kwamen we dus aan in Arraial do Cabo, een strandplaats honderdvijftig kilometer ten Noorden van Rio. Arraial staat bekend om de prachtige witte duinen, die op sommige plekken zelfs op de weg stuiven. De stranden zijn spierwit. Echt super mooi. We slapen in Hotel Verandas ao Mar. Pal aan het strand. Meiden meteen de zee in. Niet heel warm maar wel te doen. 's Avonds genieten we van een verse vis in een van de vele restaurantjes op het strand.

riowandelinginduingebied

De volgende dag boeken we een boot excursie. We hopen op mooie snorkelmogelijkheden en stille strandjes. Het blijkt wel weer dat ons Portugees nog niet zo goed is. Na lang wachten komen we terecht op een grote (party) boot met zo'n honderd Brazilianen. Het is hier namelijk ook net vakantieperiode. Dus met harde muziek en gejoel varen we de haven uit. Bij een klein strandje, worden we in groepjes van vijftien met een zodiac naar het strand gebracht. We hebben flink gesnorkeld maar eigenlijk geen vis gezien. Andre heeft wel veel Braziliaanse bikini's gezien, dat zijn bikini's met heel weinig stof. Bij een tweede strandje mogen we gelukkig van boord springen en zelf naar het strand zwemmen. Best fris. Met een heuse bbq aan boord en een scheef hangend schip (leek op de Efteling) varen we weer terug de haven in.

riospringenvanabootriopeddelenopsurfplank

De volgende dag rijden we naar Buzios, een stadje dat beroemd is geworden door Brigitte Bardot. Het toeristische zusje van Arraial do Cabo. Met een Hawaiaanse winkel met heel veel slippers. Inslaan dus. En met een creperie met echte pannenkoeken. Wat een verwennerij. De ober vindt Dille wel leuk en geeft haar nog extra aardbeien en chocoladesaus. We besluiten op Praia Jaoa Fernandez een parasol en stoelen te huren en nestelen ons tussen de Brazilianen. Nog steeds geen Europeaan gezien hier. Ook hier valt het snorkelen tegen. Volgens een lokale duikinstructeur is het slecht zicht door de wind. De meiden gaan gezellig samen stand up peddling. Vinden ze wel stoer als ze flink ver weg van het strand zijn.

 

Mijnstad
Maandag 20 juli 2015. Ouro Preto, Brazilië.

We zeggen dag tegen het strand en hebben een lange reisdag voor de boeg het binnenland in, naar Ouro Preto. Een oude mijnstad toen deze streek floreerde door het vele goud dat er gewonnen werd. Midden achttiende eeuw werd hier de helft van de wereldproductie aan goud gewonnen. Keerzijde is dat er honderdtienduizend slaven (met name uit Afrika) nodig waren om hier onder erbarmelijke omstandigheden te werken. Na vijfhonderdvijftig kilometer en negen uur rijden komen we aan.

In onze strandkleding en met slippers staan we bij de receptie terwijl het buiten vijftien graden is. We zitten in de bergen. We slapen in Hotel Mirante met een mooi uitzicht op het historische centrum van de stad, maar het is wel een conditietraining (berg op berg af) om er te komen. Ouro Preto is gebouwd op een steile berg. Alle gebouwen zijn oud en monumentaal en de straten zijn cobblestones. Met Andre zijn (studie)achtergrond kunnen we niet anders dan hier een mijn bezoeken. Met een oud en krakkemikkig karretje aan een lier (aangedreven door lucht) werden we honderdvijftig meter diep de mijn ingelaten. Bijzonder voor de kinderen om te zien.

rioandremeidenkarretjemijn

We bezoeken Mariana. Een klein dorpje met nog meer mooie gebouwen en kerken. Een soort openluchtmuseum. In Ouro Preto wil Andre graag het mijnbouw/techniek museum in. Ze hebben een prachtige mineralen collectie. De meiden hopen ook zulke mooie stenen te vinden tijdens de wandelingen later deze week. Ouro Preto kent ook een chocolade winkel. En die verkoopt... verse aardbeien met warme gesmolten chocola. Wat een traktatie. Elke avond lopen we speciaal even naar deze winkel om dit als toetje te eten.

We wandelen bij Lavras Navas in de buurt, een lief klein dorpje waar vele slaven zich gesettled hebben lang geleden. Prachtige route en natuur. Het is overdag vijfentwintig graden en heerlijk wandelweer. We vinden nog een soort canyon landschap van wit mergel. Heel bijzonder. We zoeken een wasserij en vinden op zondag een vriendelijke Braziliaanse vrouw in pyjama, die voor tien Euro onze zak van drieeneenhalf kilo was weer schoon wast. We proberen kleine gesprekjes aan te knopen met de Brazilianen. Ze zijn vriendelijk en zijn vrolijk. Morgen reizen we verder naar de Pantanal. Daar hebben we twee reisdagen voor nodig, want Brazilië is groot.

Social Media

Houd jij van Verre reizen met kinderen? Volg, like en blijf op de hoogte!