Kokosvoetbal
Zaterdag 11 juli 2015. Salvador, Brazilië.

De wekker gaat al om vijf uur, snel kleden we ons aan en gooien we de nog kletsnatte spullen in de reistassen. Het is nog donker en de maan is te zien tussen enkele wolken door. Dat doet ons hopen dat de luchthaven open is en vertrekken wel zal lukken. Voor het heerlijke ontbijtbuffet is het jammer genoeg nog te vroeg. De bestelde taxi staat ons op te wachten en tien minuten later zijn we op de luchthaven.

Ondanks het vroege uur is er al heel wat bedrijvigheid, niet enkel wij hebben een vroege vlucht. Er is nog tijd voor een luchthavenontbijt voor we het vliegtuig op kunnen, en dan brengt een vlucht van zo'n twee uur ons naar Brasilia, de hoofdstad van Brazilië. We blijven er niet, we kunnen onmiddellijk boarden voor de aansluitende vlucht en zo staan we nog voor de middag in Salvador de Bahia, de Braziliaans-Afrikaanse stad. We zouden opgepikt worden op de luchthaven door een door de pousada geregelde taxi, maar die blijkt er niet te zijn. We regelen dus zelf vervoer en krijgen achteraf het verschil in prijs netjes terug betaald.

Salvadorhotel2Salvadorhotel

Het is even rijden naar Pousada Estrela do Mar, een pousada in Portugese stijl met slechts enkele kamers en veel groen, in de Barra wijk. Na enkele grotere hotels zijn we toe aan een wat meer persoonlijke aanpak. Eigenaar Sean, een Ier of een Brit, heet ons welkom. We hebben de familiekamer, met twee slaapkamers (daarom door Louis ons appartement genoemd) en een klein balkon met uitzicht op het binnenplaatsje. Er is geen zwembad, maar de pousada ligt op enkele tientallen meters van het strand en de zee, 'de dijk' en de vuurtoren (Farol de Barra). Het is zaterdag vandaag, er is veel volk op de been en naast het plein voor de vuurtoren en de Avenida Oceanica (de dijk dus) is ook de straat van onze pousada autovrij. Bovendien bedraagt de temperatuur dubbel zoveel als toen we deze ochtend in Foz vertrokken en schijnt de zon tien keer zo hard, en zo kan onze dag helemaal niet meer stuk.

We gaan meteen op verkenning, en lunchen op een terrasje met uitzicht op de zee. Eten bestellen loopt wat moeizaam en we vragen ons af of de communicatie hier moeilijker zal verlopen. We eindigen met enkel frietjes en een lekkere salade met vis maar dat volstaat voor nu. Terwijl wij in het zonnetje zitten leven de jongens zich uit op de autovrije dijk. Ze voetballen met een achtergebleven kokosnoot en lopen de duiven achterna. Opvallend is dat er overal politie staat, het lijkt er over maar misschien is het hier net daarom zo vreedzaam.

We gaan terug richting pousada, kopen het hoognodige in het winkeltje op de hoek van onze straat en gaan gauw onze zwemspullen ophalen. Het plezier kan niet op bij Emiel en Louis, na Rio eindelijk weer strand binnen wandelafstand! Terwijl Dirk en ik toekijken spelen ze eindeloos in de golven, dat worden ze nooit beu. Op het strand is het een komen en gaan van verkopers van drankjes, allerhande snacks van nootjes tot kaas op een stokje die ter plekke wordt geroosterd op een meegebracht vuurtje, en handgemaakte sieraden. Ze spreken ons vrolijk aan maar opdringerig zijn ze nooit.

We blijven op het strand tot de zon achter de hoogbouw is verdwenen en er enkel nog schaduw is. We slenteren richting vuurtoren en het plein ervoor ziet ondertussen zwart van het volk. Families, koppels, groepjes vrienden zitten klaar om te genieten van de zonsondergang boven zee. Wij sluiten aan en hebben spijt dat we het fototoestel niet mee hebben. We hopen dan maar op een herkansing morgen.

We gaan zand en zee afspoelen in de pousada en trekken opnieuw de straat op voor avondeten. Emiel en Louis houden het bij een soort pizza en spaghetti, Dirk en ik wagen ons aan moqueca de peixe, een visgerecht en de specialiteit van de Bahia streek. Moqueca wordt in een aardewerken kom bereid, met kokosmelk en een bepaald soort olie en smaakt ons in elk geval prima. Tevreden gaan we slapen want Salvador bevalt ons tot nu heel hard!

Salvadorspaghettieten

 

Van ontdekkingsreizigers en Acaraje
Zondag 12 juli 2015. Salvador, Brazilië.

We voelen ons hier helemaal thuis en slapen lekker uit, voor we aanschuiven voor een lekker ontbijt. Vers geperst fruitsap, sappige ananas, voor ons gebakken eitjes, hier kunnen we wel aan wennen. De mannen spelen memory (nostalgie, één van de weinige zaken die ik me nog kan herinneren van vakanties lang geleden in Frankrijk) terwijl ik een berg vuile was klaar leg. Voor geen geld hoeven we hem zelf niet te doen, ook daar kan ik aan gewoon worden. De komende dagen zal de wasdraad hier volhangen met onze spullen.

SalvadorwasaanlijnSalvadoremiellouisstraatkatten

We verkennen vandaag Barra, de wijk waarin onze Pousada gelegen is. Barra heeft een drukke waterkant, en al helemaal omdat het vandaag zondag is. We starten op het plein voor het Forte de Santo Antonio, het bekendste en oudste van drie forten ter verdediging van de stad op het schiereiland, en wandelen langs de zee naar Forte Santa Maria en Forte São Diogo. Op het strand is al geen stoel meer vrij, maar dat houden we voor later vandaag. Er hangt een caraïbisch sfeertje, en de Afrikaanse oorsprong van de bevolking is duidelijk te merken. Een beetje verder horen we muziek, en we botsen op een capoeira demonstratie. Ook capoeira, een mengeling van gevechtsport en dans, is afkomstig uit de slavenperiode. Emiel heeft vooral interesse in het beachvoetbal dat wordt gespeeld. Hij zou graag mee willen doen, maar zal nog enkele jaren moeten oefenen voor dat kan (en denkt er over om hier een jaartje te komen wonen).

SalvadorbahiavrouwenSalvadorstraatmuzikanten

We wandelen terug naar het Forte de Santo Antonio, het fort met de vuurtoren, en kopen een kaartje voor het scheepsvaartmuseum. Eerst mogen we via een trapje naar boven, de vuurtoren op. Daar krijgen we een mooi uitzicht over de Baia de Todos os Santos (zo genoemd omdat Amerigo Vespucci hem op Allerheiligen ontdekte). Emiel is geboeid door de verhalen over zowel Portugese als Nederlandse ontdekkingsreizigers die hier zaten. Hij heeft spijt dat die tijd al voorbij is, zo'n job lijkt hem ook wel wat.

De jongens eten een hamburger in een plaatselijke fastfood keten (dit is voorlopig het meest haalbare, de menu's in de restaurantjes zijn onbegrijpelijk - en dat terwijl we al twee weken een woordenboekje in onze reistas hebben zitten voor dergelijke gevallen maar het nooit op zak hebben) en wij gaan voor Acarajé, een soort deeg gevuld met groenten en garnalen, gekocht bij dames in typische Bahiaanse klederdracht in een kraampje op het plein. We weten niet exact wat we eten, maar het is lekker (en we zijn er achteraf niet ziek van geweest).

Het regent drie druppels, en zo is het strand zo goed als leeg wanneer wij ons installeren. Forten en boten met ontdekkingsreizigers worden gebouwd, de verhalen van daarnet zijn blijven hangen. Wanneer we terug gaan met twee kleine zandmonsters staat er het plein voor de vuurtoren nog meer volk dan gisteren. Louis en Emiel kijken ademloos naar de jongeren die met hun skateboards allerlei tricks uithalen. Ik heb zo'n vermoeden van wat er op het sinterklaas lijstje zal staan later dit jaar.

Zo is het alweer etenstijd en we beslissen gezamenlijk om een pizzeria op te zoeken. Louis die geen pizza lust (maar eigenlijk tot nu toe heeft geweigerd om zelfs maar te proeven) belooft zijn best te doen. We zijn in een iets sjiekere plaats terecht gekomen in een opgeknapt pakhuis. Onze dienster is van Argentinië en we kunnen bestellen in het Spaans, geen misverstanden vandaag dus. De jongens krijgen tijdens het wachten een balletje deeg dat ze zelf mogen kneden en waarmee ze figuurtjes mogen maken. En zo is ons diner een succes. Ook Louis beslist dat hij vanaf nu wel pizza lust (en bovendien dat hij vanaf nu van alles eerst zal proeven voor hij zegt dat het niet lust... we zijn benieuwd!).

 

Pelourinho
Maandag 13 juli 2015. Salvador, Brazilië.

Louis wordt wakker en vraagt of we pizza gaan eten... We houden het toch maar bij traditioneel ontbijt. Er wordt ons bezorgd gevraagd of we het misschien niet lekker vinden, en liever wat anders willen. Ze vinden blijkbaar dat we erg weinig eten, maar vergeten daarbij dat de jongens nu eenmaal niet zoveel eten als een volwassene. Terwijl we ontbijten springen er kleine aapjes in de bomen op het binnenpleintje van de pousada, zo is het fijn wakker worden.
Ik krijg van het meisje aan de receptie de vraag waar ik Portugees heb geleerd, blijkbaar begint de aanpak om Spaans met een Portugees accent te spreken te werken.

We gaan een ander deel van Salvador, het oude stadscentrum, ontdekken. Op aanraden van het personeel van de pousada nemen we de taxi en niet de bus. De chauffeur zet ons af op het plein bij de boveningang van de Elevador Lacerda, de lift die de boven- en benedenstad met elkaar verbindt. De lift werd in 1930 gebouwd en was in die tijd hypermodern. Vanop het plein hebben we een mooi uitzicht op de benedenstad, de oude haven en de baai.

Salvadorlift1930Salvadorfontijn

We lopen verder naar het volgende pleintje, Praca da Sé. Dit was het oude hart van de stad, en nu een gezellig deels autovrij plein met een grote fontein. Onze tocht gaat verder van het ene plein naar het andere, over met kasseien aangelegde straatjes. De huizen erlangs zijn in pasteltinten geschilderd.
Emiel en Louis tonen niet veel interesse voor de oude koloniale gebouwen en de talloze kerken die er op wijzen dat Salvador lang geleden één van de belangrijkste steden in Zuid Amerika was. Hun aandacht gaat naar straatverkopers, bandjes die samba en bossa nova spelen, en de vele straatkatten en -honden. Wanneer we op het plein voor de uitbundig versierde São Franzisco kerk staan begint het te regenen, dus we vluchten het aangrenzende klooster binnen voor een bezoekje. De jongens vragen zich af waarom Sinterklaas niet tussen de heiligen staat, en vinden de Christusbeelden met bloedende wonden maar eng. We bezichtigen ook de kerk, die niet toegankelijk was voor slaven. Zij konden de mis bijwonen in kale ruimtes naast de kerk.

SalvadorpleinmetpasteltintenSalvadorPalaciaRioBranca

Terug buiten schijnt de zon alweer, en we lopen verder naar de Pelourinho, het hart van het oude centrum. Dit was vroeger een arme en onveilige volksbuurt, maar is met hulp van UNESCO helemaal opgeknapt. Er zijn nu restaurantjes en winkeltjes gevestigd en overdag is de buurt vrij veilig. Jammer genoeg is de oorspronkelijke bevolking verbannen naar de favela's aan de rand van de stad. We horen voor het eerst in bijna drie weken 'Vlaams' spreken wanneer we een gezin met kinderen passeren. Vooral Emiel is opgetogen, hij zou zich hier graag beter verstaanbaar kunnen maken. Zowel hij als Louis vragen regelmatig om woorden te vertalen in het Engels of het Portugees. De kinderen hebben hun voetbaltruitjes aan en die zijn telkens weer een aanleiding om ons na te roepen. Door Messi en Neymar is het ijs telkens snel gebroken.

We gaan op zoek naar lunch en met behulp van ons woordenboekje en wat we ondertussen al hebben geleerd aan voedingstermen in het Portugees lukt het ons nu prima om een smakelijke maaltijd te bestellen. Lekker gegrilde kip en rundsvlees, en een overvloed aan bijgerechtjes belanden op onze tafel. En dat voor geen geld! Tot groot plezier van Emiel en Louis zijn de wanden van het restaurant (tot in het toilet toe) versierd met naakte dames. Of dat de eetlust bevordert laat ik maar in het midden.

We lopen terug naar de lift en nemen deze voor vijf eurocent naar beneden. Aan het plein daar bevindt zich de Mercado Modelo, een overdekte markt met de typische kraampjes met bedrukte T-shirts, muziekinstrumenten en zoveel meer. Na een kort rondje door de markt houden we een taxi aan die ons terug brengt naar Barra. Daar aangekomen is het tijd voor ons dagelijkse strandbezoekje. Emiel verklaart dat hij dacht dat in Brazilië alle dames strings zouden dragen en dat hij opgelucht is dat dat toch niet het geval is. De mannen vertrekken richting douche en ik zoek een supermarkt waar ik brood en beleg kan kopen. Nu we een klein terrasje hebben profiteren we ervan om eens 'thuis' buiten te eten. En al is het maar heel even, het is leuk om een kwartiertje alleen onderweg te zijn in een vreemde stad.

Partners

Social Media

Houd jij van Verre reizen met kinderen? Volg, like en blijf op de hoogte!