Cataratas do Iguacu
Donderdag 9 juli 2015. Foz do Iguacu, Brazilië.

Louis heeft de rest van de nacht geen last meer gehad van zijn oor, en we slapen zowaar de klok rond...

We zijn in Foz do Iguaçu om één van de Braziliaanse wereldwonderen, de Cataratas (watervallen) do Iguaçu, te gaan bekijken. Iguaçu wil zeggen grote rivier en foz monding, en enkele kilometers voor de rivier uitmondt in de Paranarivier storten zich 275 watervallen het dal in naar beneden.

Na een ontbijtbuffet met honderdenéén keuzemogelijkheden gaan we op pad om de watervallen te gaan bekijken. De rivier vormt hier de grens tussen Brazilië en Argentinië, en de watervallen zijn langs beide kanten te bekijken. Vandaag gaan we voor de Braziliaanse zijde. We nemen de bus, makkelijker kan het haast niet want ons hotel ligt aan de weg richting Nationaal Park en er ligt een bushalte vlak voor de deur.

IguacubraziliaansezijdeIguacucuati

Bij de ingang aangekomen staat er een heel lange rij aan te schuiven. Ik had bij de voorbereiding van onze reis ergens gelezen dat een bezoek aan de watervallen in het weekend best vermeden kon worden. Daarom zijn we eerst naar de Pantanal gegaan en daarna pas naar Foz. Maar nu we hier zijn blijkt dat veel Brazilianen net nu een verlengd weekend hebben en daar hoort voor velen een uitstapje naar de watervallen bij. We zijn hier dus zeker niet alleen.
Het park is autovrij en we worden met een dubbeldek bus naar het beginpunt van het pad langs de watervallen gebracht. Over zo goed als de hele lengte van de wandeling van dik een kilometer zijn de watervallen te zien. In het begin enkel van op afstand, op het einde gaat het looppad zo dichtbij dat we behoorlijk nat worden. En dat terwijl het eens niet regent. Het is wel bewolkt, en daardoor is het uitzicht wat mistig, maar ook zo zien en voelen we de kracht van het water rondom ons. Emiel vindt het fantastisch, en vraagt zich hoe de loopbruggen zijn aangelegd in de kolkende rivier. Louis is meer geboeid door de vele cuatis, een soort wasberen, die langs het pad op zoek zijn naar voedsel. Ze doen dat ook zeer actief, en een jongetje waarvan het zakje chips wordt geroofd door een cuati is niet te troosten.

We zijn volop in de gelegenheid om de plaatselijke gewoontes te bestuderen. Wie op de foto gaat moet zijn handen in de lucht steken en natuurlijk volgen wij dat voorbeeld. Verder zijn de lycra broeken die wij kennen als loopbroek hier voor veel Braziliaanse dames de dagelijkse outfit. Ze zien er uit alsof ze klaar staan om een kilometer of tien te gaan lopen.

Iets na de middag nemen we de bus opnieuw. We stappen niet uit bij ons hotel maar rijden door naar het stadje Foz do Iguaçu. De stad zelf is niet zo bijzonder maar we willen graag wat boodschappen doen en geld afhalen. We slagen in ons doel in de winkelstraat en bovendien passeren we toevallig de plaatselijke McDonalds. Natuurlijk zijn de jongens wel te vinden voor een hamburger lunch.

Iguacuzwembad1Iguacuzwembad2

De rest van de namiddag spenderen we in het hotel. Dat heeft een prima zwembad, met een groot kindergedeelte. Terwijl Emiel en Louis zich amuseren in het water, kijken Brazilianen met dikke jassen en laarzen aan geamuseerd toe. Voor hen is het echt winter, voor ons meer een gemiddelde zomerdag. Wanneer het te koud wordt om te zwemmen schakelen we over op tafelvoetbal, tafeltennis en poolbiljard op kinderwijze. Voor we het weten is het alweer tijd om te eten, we schuiven aan voor een uitgebreid buffet dat voor de kinderen zelfs niet moet betaald worden.

 

Nat, natter, natst!
Vrijdag 10 juli 2015. Foz do Iguacu, Brazilië.

Wanneer om zeven uur de wekker gaat, zijn de twee kleine Lefèvres met geen stok uit bed te krijgen. Maar dat moet, want vandaag staat de Argentijnse kant van de watervallen op ons programma en om halfnegen worden we opgepikt. We bekeken gisteren of we met het openbaar vervoer zouden kunnen gaan, maar dan zouden we zowel heen als terug vijf bussen moeten nemen (omdat we zowel aan de Braziliaanse als Argentijnse grens uit de bus zouden moeten voor grensformaliteiten). Dat is van het goede teveel, en daarom kiezen we voor georganiseerd vervoer.

Op deze manier gaat het super vlot, we stappen in het minibusje, geven onze paspoorten aan de chauffeur en hij regelt alles voor ons. Aan de Braziliaanse grens is het rustig maar aan de Argentijnse kant is een rijstrook voorbehouden voor (mini)bussen met toeristen, en daar staat een behoorlijk lange rij. Onze chauffeur wringt zich naar voor en zo zijn we voor we het weten een nieuwe stempel in onze paspoorten rijker. We rijden door het eerste deel van het park, in tegenstelling tot in Brazilië is dat niet helemaal autovrij en daar zijn veel dieren het slachtoffer van.

Aan de kassa wordt één van de verschillen duidelijk tussen Brazilianen en Argentijnen. Terwijl in Brazilië netjes rijen worden gevormd bij het aanschuiven aan bijvoorbeeld de kassa of om op de bus te geraken, staat iedereen hier op een hoopje en is het ellebogen gebruiken om de eerste te zijn. De inkom betalen we cash in Argentijnse peso's, die we sinds gisteren op zak hebben.

We starten met het upper circuit, een pad van 650 meter, dat langs de bovenkant van de watervallen loopt. Op sommige plaatsen staan we aan de top van een waterval en zien we water net onder ons naar beneden vallen. We staan hier gedurende de hele toer dichtbij het water en voelen het op ons spatten. Al kan dat ook door de regen zijn want vandaag is nog eens een regenachtige dag. We zien een waterval met de naam Eva, en dan moeten er natuurlijk foto's worden genomen om aan onze Eva te laten zien.

Wanneer we aan het einde van het pad genieten van het uitzicht zeg ik tegen de jongens dat ze er van moeten profiteren want dat ze zo'n watervallen maar één keer in hun leven gaan zien. Zegt Louis 'niet waar mama, dit is de tweede keer dat ik zulke watervallen zie, gisteren toch ook'. Emiel zegt dan weer dat hij nog een herkansing krijgt wanneer hij later de Victoria Falls gaat bekijken.

IguacuvooruppercircuitIguacuuppercircuit

Het is opnieuw druk, er zijn ook veel groepen die de watervallen bezoeken. Dirk en de jongens ontdekken nog een verschil tussen Brazilianen en Argentijnen, ze vinden de Argentijnse vrouwen mooier. Het lijkt ook of er in Argentinië meer buitenlandse toeristen zijn dan in Brazilië. We wandelen voor de middag nog het lower circuit, van zo'n 1700 meter lang, dat aan de voet van de watervallen loopt.

IguacurivierIguaculowercircuit

Over de middag eten we broodjes in één van de restaurants in het park. Het bestellen is één groot misverstand, hoewel we ons in het Spaans sprekende Argentinië beter zouden moeten kunnen behelpen. Niet dus, we eindigen om een onbekende reden met veel te veel flessen water (water is de rode draad op deze dag, watervallen, regen en water in flessen) en een hoop Argentijnse peso's waar we de rest van onze reis niets meer mee kunnen doen.

We hebben het Garganta del diablo pad op aanraden van onze chauffeur als laatste gehouden. Het is het indrukwekkendste en veel anderen doen dit als eerste. 's Morgens kan het hier dus drukker zijn. Dat klopt, er staat duidelijk minder volk aan te schuiven voor het treintje dat ons naar het begin van de loopbrug van 2.2 kilometer lang brengt. Eerst gaan de loopbruggen over de brede en rustig stromende Iguaçu rivier. De nieuwe paden zijn zo aangelegd dat wanneer het waterpeil stijgt, het loopvlak loskomt van de betonnen pijlers. Op die manier gaan de bruggen niet stuk, en kunnen ze wanneer het waterpeil weer zakt eenvoudig opnieuw worden aangelegd. Hier en daar zien we delen van de oude houten wandelpaden. Ze zijn compleet verwoest en geven een idee van de kracht van het water.

Iguacugargantadediavolo

Na een kilometer komen we aan bij de Gargante del diablo. Hier stroomt de rivier een gat van meer dan tachtig meter diep in. Dit is echt indrukwekkend en Louis blijft op veilige afstand van de reling. Er is water overal, het giet ondertussen ook en in een mum van tijd zijn we nat tot op ons ondergoed. Dit maakt de terug tocht minder prettig, bovendien moeten we nog een hele tijd op het treintje terug wachten. Maar wat zijn we blij dat we dit hebben gezien!
Perfect op tijd zijn we terug bij de uitgang waar onze chauffeur ons opwacht. We rijden langs de Argentijnse grenspost waar opnieuw rijen auto's staan aan te schuiven en wij gelukkig voorrang hebben. Het georganiseerde vervoer is zijn geld dubbel en dik waard! Ook zijn er een pak Brazilianen die van een vrijdagavond uit in Argentinië willen genieten, want ook in die richting is het wachten geblazen.

Verder gaat het over de brug over de rivier in niemandsland. Die heeft aan de ene zijde de kleuren van de Argentijnse vlag op de reling, en aan de andere zijde de Braziliaanse kleuren. Zo weten we meteen wanneer we terug in Brazilië zijn. Terug in het hotel doet vooral een warme douche deugd!

Iguacujongensnadedouche

Partners

Social Media

Houd jij van Verre reizen met kinderen? Volg, like en blijf op de hoogte!