Onderweg
Zaterdag 4 juli 2015. Singapore.

En we zitten op het vliegveld van Singapore. Een groot deel, tweederde, van de reis op weg naar Australië zit er op. De volgende horde is de grens met Australië, hopelijk komen we zonder problemen de grens over. De ETA moet kloppen en we mogen geen etenswaren het land insmokkelen. Daar staan zware straffen op. De rolletjes snoep netjes aangeven, of opeten.

Gisteren met de Dacia vertrokken naar Hamburg. Tot na Bremen ging het prima zonder stau, bij de afslag na Hamburg West en het vliegveld ging het mis. Boven de afslag hing met grote Gotische letter gesperrt. De Duitse RWS had zomaar een wegafsluiting gedaan op de eerste vakantievrijdag van juli. Iedereen moest dus rechtdoor en daar was de weg niet op berekend. Kwam bij dat men daar ook bezig was met wegwerkzaamheden, wat de doorstroming niet ten goede kwam. File dus. Ook bij de Elbe tunnel waren Duitse aannemers met de weg bezig, al met al werd het toch krapper dan mij lief was. Gelukkig bracht Lydia ons, zodat we ons geen zorgen hoefden te maken over het parkeren van de Dacia, en konden we bij de vertrekhal uitstappen.

De vlucht met Emirates was uitstekend, uitgebreide keuze van films en andere entertainment. Op beide vluchten, de tweede vlucht heeft iedereen zeker vier uur geslapen.

En nu dus Singapore. We moesten toch het land in, de grens over. Koffers ophalen en inchecken voor de vlucht naar Darwin (Australië). Dat kon nog niet meteen, dus moesten we wachten. Had ik tijd over om een verloren geraakte iPod te zoeken, nu ja aangeven bij de verloren voorwerpen. Na het inchecken mochten we de luchthaven weer op, het deel voor passagiers, dat is geen straf. Niet voor niets staat het vliegveld als nummer één op Tripadvisor.

We hebben hier zojuist gegeten, de meiden zijn aan het spelen, de jongens zitten achter hun telefoon (WiFi is hier uitstekend), Susan is nog wat vakantiezaken aan het regelen (er is iets mis gegaan met de betaling van de huurauto) en ik neem de tijd om mijn vakantie werk te doen, bloggen. Nu even een powernap, want we krijgen een korte nacht.

 

Twaalfzitter
Zondag 5 juli 2015. Litchfield NP, Australë.

Na de vorige blog ben ik toch niet aan een powernap begonnen, een bezoekje aan nu.nl bracht mij op andere gedachten. In Utrecht was de Tour van start en de Nederlanders waren goed bezig, zes man bij de eerste tien. Ik heb de finish van Dumoulin nog mee gekregen maar daarna moesten we toch echt het vliegtuig in. Een lekkere nachtvlucht met een overgevend kind achter ons en twee stoelen verderop een huilende baby. Een geluk bij een ongeluk, we waren ruim een half uur sneller over dan gepland.

De grensovergang bij de douane ging zonder problemen en redelijk snel. Daarna koffer ophalen en kwam de klemmende vraag: anything to declare? Ik dacht, laat ik maar vragen of snoep ook mag. Dat mocht wel en we konden zonder verdere controle door lopen. In het vliegtuig hadden we wel alvast een zak vol honingdrop opgegeten, omdat honingproducten het land niet in mogen, behalve als ze al in de menselijk maag zitten.

Vervolgens de auto ophalen. Daar kwamen we er achter dat er een probleem met de auto was. Er waren geen achtzitters, en wij waren niet de eerste gasten met dat probleem. Ervaren wereldreizigers als wij zijn kunnen wij dit soort uitdagingen probleemloos aan. De truc is het probleem laten waar het is, bij de dame achter de balie. Ten tweede het probleem groter maken dan het is, door gewoon te blijven staan en wachten op een oplossing. De rij achter ons slinkt niet en vergoot het probleem voor de dame achter de balie. Wij hebben alle tijd, in dit geval was dat ook zo omdat de winkels op zondagochtend pas om acht uur open gaan en het was pas zes uur. Na dik een uur was de oplossing daar: een twaalfzitter voor een dag. We mochten hem ook wel voor de hele twee weken huren, voor de prijs van een achtzitter. Dat aanbod hebben we geaccepteerd. We hebben nu zeeën van ruimte in de auto, ruimte die we ook echt nodig hebben.

Op naar het winkelcentrum en even wennen aan het links rijden en aan het rijden in de Toyota bus. Daar bijna alles gekocht wat er op de boodschappenlijsten stond. Alleen de zespersoons tenten waren uitverkocht. Silke zag tweepersoons tentjes liggen en vond drie keer twee genoeg slaapruimte geven. Dat klopt ook wel, maar Susan zag problemen om daar ons opblaas bed in te krijgen. In een volgende winkel, de grote W, waren de zespersoons tenten ook uitverkocht, maar hadden ze wel vierpersoonstenten liggen. Daar hebben we er twee van gekocht. Na het eerste ontbijt in Australië op de parkeerplek van het winkelcentrum konden we op zoek naar onze eerste campsite.

Op zich niet heel lastig, een keertje links en dan een keertje rechts en dan na drie kwartier rijden is de camping aan de linker kant. Maar na veertig uur reizen met ondertussen hooguit zes uur slaap was het wel fijn dat we lucifers hadden gekocht. Met twee stokjes tussen mijn ogen voorkwam ik dat ik in slaap viel en terwijl de rest lag te tukken reden we met een uiterst veilige snelheid van nog geen tachtig kilometer per uur over de Stuart Highway. Na toch een broodnodige powernap onderweg en een sterke bak koffie kwamen we zo rond de middag aan op de camping en kon het grote kampeeravontuur beginnen.

camping1

 

Dag-nachtritme
Dinsdag 7 juli 2015. Kakadu NP, Australië.

Twee dagen geleden was de batterij op en sinds kort hebben we eindelijk een werkende adapter voor Australië. De wereldstekker die we mee hadden paste voor geen mogelijkheid, blijkbaar hoort Australië niet tot het wereldbereik van de wereldstekker.

Gisteren zijn we een rondje door het National Park van Litchfield gereden en een paar stops gemaakt. Maar eerst ontbijten bij de bbq, met worstjes en gebakken ei. Kwam er een man aan met een grote plastic zak vol afval, dacht ik. Hij vroeg of wij nog wat nodig hadden, dat konden we dan wel krijgen. Soep, insectenspray, wc-papier, blikgroente, een drup afwasmiddel, aluminium papier en nog wat meer spullen. Daarna kwam zijn vrouw er aan met twee kussens, die kregen we ook. Zij hadden hun vakantie er op zitten en vlogen weer naar huis, al die spullen konden toch niet mee in het vliegtuig. Zo werkt dat hier dus, je laat alles wat je niet mee kan nemen achter voor mede reizigers. Over twee weken gaan wij dat ook doen, omdat we de stoelen en tafel bij lange na niet in het vliegtuig gaan krijgen.

Na het ontbijt dus Litchfield in. De eerste stop bij termieten bulten en de tweede bij een waterval. Bij die eerste stop kreeg ik de bus niet meer aan de praat en moesten de kinderen even duwen, niet dat het veel hielp. Een automaat kan je niet aanduwen. Ik dacht dat de accu leeg was, probeerde nog eens te starten en toen sloeg de auto wel aan, Susan had al wel een Aussie gevraagd om startkabels. Die waren gelukkig niet nodig. Vandaag ben ik er achter gekomen wat ik verkeerd deed, je kan de bus niet starten als de automaat in Drive staat. Het zwemmen bij de waterval was hartstikke leuk, lekker koud water, heerlijk met dat warme weer.

zwemmenbijdewatervalweek1

Bij de tent avondeten en op tijd naar bed, we hebben nog geen elektriciteit en dus ook geen licht. Met als gevolg dat we maar naar bed gaan zodra het donker wordt en als het licht is gaan we er uit. Dan is het half zeven, dat weten we omdat we zo laat naar buiten liepen bij het vliegveld in Darwin en toen werd het net licht. Vanmorgen er dus uit en de boel inpakken. Terwijl Fardau en Silke de schaarse shampoo aan het opmaken waren onder de douche konden wij met de heren de tent afbreken, opvouwen en in auto leggen en de rest inpakken. Daarna ontbijt. Echt wel fijn dat we een grotere auto hebben, alles past er ruim in en zo hoef ik niet te passen en meten. De kinderen hebben acht zitplaatsen over.

Om negen uur reden we het kampeerterrein af richting Kakadu National Park. Naar de volgende kampeerplek voor twee dagen. Na een tochtje van drie uur, de bus kan moeiteloos 120 kilometer per uur aan en met de uitgeslapen chauffeur waren we om iets over twaal over. Tent uitpakken en weer opzetten en daarna boodschappen doen. We hebben nu alleen nog 24/7 wifi nodig en daar wordt hard aan gewerkt.

camping2week1

 

The origin, Australian rugby
Zaterdag 11 juli 2015. Tennant Creek, Australië.

We slapen straks onze eerste nacht in Australië niet in een tent. We zijn nu op weg van Katherine naar Alice Spring, een tocht van ruim 1200 kilometer die we in twee etappes doen. Omdat we in Tennant Creek, daar zijn we nu, maar een nacht blijven, nemen we niet de moeite de tent op te zetten. Zo kunnen we morgen weer om acht uur de baan op en zijn we rond twee uur ’s middags over, althans dat is het plan.

Inmiddels zijn we al een week Down Under en gaan we nu van een meer bosrijke omgeving een woestijn gebied in. Vandaag zagen we de omgeving langzaam maar zeker veranderen, wat minder bomen, ook andere bomen, meer struiken en lager zodat we er vanuit de bus overheen kunnen kijken totdat de vegetatie zo goed als ophoudt, dat is nu ongeveer het geval. Onderweg zowaar een kangoeroe gezien, de eerste. Ze zijn er wel degelijk maar dan vooral als lijken op de weg. Gisteren verteld een Nederlandse vrouw, die hier al dertig jaar woont, mij dat kangoeroe ‘s na vieren op pad gaan op zoek naar drinken, dan krijg je ze pas te zien. Tegen die tijd zijn wij meestal al lang en breed op de camping aan het zwemmen of bezig met de voorbereidingen van het avondeten.

Wij zijn de auto nu wel de baas, hoewel dat eergisteren toch even anders leek. Ik kreeg de versnelling niet meer uit de P van parkeren. Ook de buurman op de camping wist geen raad, hoewel hij wel een Toyota heeft. In de handleiding stond beschreven hoe je de versnelling weer uit de P krijgt en zodra dat gelukt is moet je dan meteen naar de dichtstbijzijnde Toyota garage rijden. Wel opmerkelijk dat het in de handleiding staat en geen goed teken, blijkbaar een bekend probleem. In dit geval was er een Toyota garage in Katherine, een geluk bij een ongeluk. Ik heb wel even gevraagd of er in Alice Springs ook een Toyota garage is. Dat is niet het geval, helaas. Erger nog, het is nodig, vandaag zat de P weer gelocked. Gelukkig heb ik een schroevendraaier mee genomen die ik vanmorgen tegenkwam bij het inpakken. Het euvel weer gefixed. Onderdeel van de startprocedure is nu het gebruik maken van de steeksleutel, want voorlopig komen we geen Toyota garage tegen en terugrijden naar Katherine is geen optie.

Gisteren dus een dagje Katherine, een dorp aan een rivier waar ook in de droge periode water in staat. Iets buiten Katherine is een Nationaal Park en daar kun je op de rivier varen. Daar hadden we wel zin in, zelf een kanotochtje maken. Die zin vervloog als sneeuw voor de zon toen we zagen wat dat grapje ging kosten, omgerekend 250 Euro voor drie uur kano huur voor ons zessen.

We hebben toen een korte wandeling de rots op gedaan. Daar boven genoten van het uitzicht en zagen we dat er nog een kleine loop was van drie kilometer. Dat leek ons wel wat, dus zonder water en niet ingesmeerd liepen wij in de brandende zon verder. Gelukkig was er voldoende schaduw en kon je halverwege water drinken uit een fonteintje. Fardau en Silke waren kapot: ‘mijn benen doen het niet meer’. Het laatste stuk was langs de weg naar de auto, terwijl de rest uitrustte heb ik de bus opgehaald en hebben we daarna in Katherine een frisse duik genomen in een Hot Spring (gratis).

AlicespringsfolkertsusanzwemmenAliceSpringsmeidenzwemmeninriviertje

In Kakadu hebben we onze eerste krokodil gezien, dat was geluk hebben. Want krokodillen liggen tot een uur of vier ‘s middags uit te rusten en komen dan pas in actie, dat is namelijk het moment dat hun avondeten dorst begint te krijgen. Maar goed, tegen die tijd zijn wij meestal al lang en breed op de camping aan het zwemmen of bezig met de voorbereidingen van het avondeten. Je mag hier alleen maar in zwembaden zwemmen of bij hoge uitzondering in een meertje als het zeker is dat er geen krokodil in de buurt is. Overal staan waarschuwingsborden.

AliceSpringskrokodil

De tweede avond dat we in Kakadu waren was er een groots sportevenement op de tv waar heel Australië reikhalzend naar uit keek. De zogenaamde Origin en in dit geval zelfs de beslissende derde wedstrijd. The Origin is een soort van All stars Rugby wedstrijd tussen de beste spelers van Queensland en New South Wales. Beide ploegen hadden één keer gewonnen, het beloofde dus een spannende en sensationele wedstrijd te worden. Folkert en ik kwamen volledig bedrogen uit, een inmaakpotje, een walk over, de grootste overwinning in de 35-jarige geschiedenis van Origin: 52-6. Queensland maakte gehakt van NSW.

Ondanks de uitslag vloog de wedstrijd om en verveelde geen moment. Om zeven uur begon de voorbeschouwing, we zaten keurig op tijd voor het scherm. Het was een BYOC (Neem je eigen stoel mee) en BYOD (Bring Your Own Drink) en we zaten mooi vooraan. De voorbeschouwing duurde een uur en is wel even wat anders dan de voorbeschouwing op, zeg, de KNVB-beker finale. Dat kunnen ze duizend keer beter dan in Nederland, volgens Folkert. Om acht uur zat het veld propvol en kon de wedstrijd beginnen. Ondanks de 52-6 golfde het spel op en neer en genoten wij met volle teugen. Dat smaakt naar meer. Misschien dat er een sportwedstrijd in zit als wij twee weken in Brisbane zitten.

Partners

Social Media

Houd jij van Verre reizen met kinderen? Volg, like en blijf op de hoogte!