Geen redden aan
Dinsdag 5 mei 2015. Kanchanaburi, Thailand.

Om half zes was mijn kant van de coupé wakker en Daan z’n kant volgde niet veel later. Het resterende uurtje rijden was zo om met alle kleren weer inpakken, Pepa twee keer verschonen die opeens de poeperitis had, sandalen aantrekken en voor we het wisten arriveerden we in plakkerig warm Bangkok. Via het metrostation staken we onder de weg door op zoek naar bus 507, die eenmaal boven precies voor onze neus stopte.

Deze bracht ons naar de Southern Bus Terminal waar we snel kaartjes kochten voor de bus naar Kanchanaburi van acht uur. Binnen een kwartier haalden we brood en water bij de 7Eleven en weg waren we. Fruitontbijt in de bus, ik sleepte al sinds gistermiddag een papaja met me mee. De vaart hielden we erin want binnen twee uur en een kwartier waren we al op onze bestemming (we rekenden op tweeëneenhalf á drie uur). We liepen de taxichauffeurs voorbij en gingen zitten voor een vroege lunch.

De simpele eettentjes waar wij meestal lunchen hebben altijd een stapel plastic bekers staan en een koelbox met ijsblokjes en water waaruit je gratis te drinken kunt pakken. Een slimme taxidriver sprak ons tijdens het eten aan en reed vervolgens zijn songthaew voor terwijl Novi en ik nog even bij het busstation naar de wc gingen. Voor de toiletten moest je je schoenen uittrekken en een paar wc-slippers aandoen. Maar uit allemaal was aan de voorkant een stuk geknipt. Novi's theorie was dat de boeven ze dan niet willen stelen omdat ze hiermee uitgelachen zouden worden. Later bedacht ze dat boeven juist niet door veel mensen gezien worden, dus waarom zouden ze zich dan zorgen maken om uitgelachen te worden?

Zoals tot nu toe telkens tijdens deze reis konden we voor de officiële inchecktijd al onze kamer in en tot grote hilariteit van de dames stond er voor de kleinste een schommelbedje klaar. We verblijven in een familiebungalow bij Thai Garden Inn die aan het overdekte zwembad staat, dus binnen twee tellen lagen we erin.

overdektzwembadkanchanaburi

Vanaf dat we besloten dat we uit het zwembad ons bed in zouden gaan voor een middagdutje sloeg de sfeer finaal om en was deze middag niet meer te redden. Eind van de middag brak er geheel in stijl met ons humeur een hoosbui met onweer los en dus aten we hier in het restaurant waar kinderstoel, kindertelevisie en pooltafel het geheel vergemakkelijkten.

 

Elephantsworld
Woensdag 6 mei. Kanchanaburi, Thailand.

Omdat wij op reis zijn ten tijde van het schoolreisje van Novi en Tula deden we dat vandaag hier. Drie jaar geleden bezochten we Elephantsworld al en dat was zo’n geweldige ervaring dat we hiervoor speciaal weer Kanchanaburi in onze reisplanning opnamen. Wij gingen dus vandaag op olifantenschoolreisje. Bij Elephantsworld worden oude, zieke of geredde olifanten opgevangen en zorgen vrijwilligers en bezoekers voor deze geweldige dieren. Het gaat dus niet om de toerist die alleen een mooi plaatje wil (maar qua foto’s kom je hier toch uitgebreid aan je trekken).

We werden in de ochtend opgehaald bij ons guesthouse en om tien uur startte het programma. Eerst wat uitleg, er zijn momenteel achttien olifanten (en 25 honden, Tula kreeg zowat een rolberoerte) en samen met een Engels gezin kregen wij een Engelse en een Nederlandse volunteer als begeleiding, super aardige gasten. We begonnen rustig met het voeren van een olifant uit een flinke mand gevuld met fruit en knollen maar onze olifant was blijkbaar net als ik een fruitariër, ze schrokte eerst alle bananen naar binnen en gaf de knollen gewoon terug. Na zoveel geknoei bij het eten moesten de olifanten in bad en keken wij vanaf de kant toe en schoten een plaatje met de dames die al schoon waren.

Tussendoor was er tijd zat om vragen te stellen en leerden we van alles over de grijze kolossen, handig dat we een Nederlands sprekende vrijwilliger bij ons hadden voor de meiden. Elke olifant heeft een begeleider, mahout in het Thais. Die is de hele dag bij zijn olifant, zij wonen met hun gezinnen ook op dit complex. Die jongens maken de hele dag grappen en Pepa stal weer regelmatig de show, een jonge man die een rondje met je baby gaat lopen is hier heel normaal.

We moesten flink aan de bak om voor de bejaarde olifanten die geen tanden meer hebben en dus niet kunnen kauwen. Door ballen te maken van sticky rice met groente (die wij fijnsneden) en toegevoegde vitamines (die we erdoorheen mengden door tot aan onze ellenbogen in de mengkom te wroeten) en nog een laagje calciumpoeder (waar we de ballen doorheen rolden).

olifantenvoermakenNovimetolifant

Na de super smakelijke lunch (drie van de negen bakken waren vegan, mazzel voor mij) vulden we eerst achttien manden voor de tweede fruitronde later op de dag (dit was het aangepaste kinderprogramma, de rest van de groep ging bananenbomen hakken bij een boer). Ik bevond mij opeens in de fruithemel, dan valt mijn achttien kilo doos bananen die ik thuis altijd heb staan opeens best mee, maar een olifant eet dan ook ongeveer 150 kilo per dag.

Daarna was het tijd om de rijstballen aan de oudjes te voeren door ze in de slurf of direct in de mond op de enorme roze tong te leggen. Novi vond het prachtig maar Tula durfde steeds niet, die gaf ons liever fruit of ballen aan. We zagen dus al aankomen dat ze bij het allerleukste onderdeel, op een olifant de rivier in, het vast ook af zou laten weten. Maar tot onze grote verbazing ging ze mooi wel op een olifant te water en zelfs even in haar eentje omdat de olifant al opgestaan was eer Daan er ook op kon klimmen. We genoten volop van dit moment, het was zo bijzonder om dit mee te mogen maken. Nadat iedereen aan de beurt was geweest gingen alle olifanten weer naar boven en wij erachteraan (Novi mocht bij een mahout op z’n scooter, de mazzelaar) om de laatste fruitronde te voeren.

TulaopkopolifantinwaterKikinovidanielentulaopkopolifant

Wij hadden de langzaamste eter, ze wilde maximaal twee banaantjes per keer, in tegenstelling tot onze ochtendolifant die de door ons meegebrachte tros bananen in één hap verorberde. Tegen de tijd dat de mand leeg was en wij ons bij de rest voegden hadden we nog even tijd voor wat te drinken met wat lekkers en toen stond het vervoer voor de terugweg al klaar. Met de zwoele wind die door de open songthaew blies vielen er al snel wat kindertjes in slaap na deze enerverende dag.

We sprongen zo het zwembad in en spoelden al het olifantenkwijl van ons af totdat het etenstijd was en we vanwege dreigende regen (en misschien wat vermoeidheid na zo’n dag) wederom voor het guesthouse restaurant kozen.

 

Derde klas
Donderdag 7 mei 2015. Phetchaburi, Thailand.

De dag begon zoals gewoonlijk voor zessen maar dit keer vergezelde Tula me bij m’n ochtendwandeling met Pepa. We gingen op zoek naar fruit en kwamen na een flink uur wandelen terug met bananen (altijd fijn omdat we ruim voor ontbijttijd wakker zijn), mango’s en verse kokosnoten die we Daan en Novi op bed serveerden (om het sap uit te drinken). Tegen die tijd was Pepa alweer in slaap gesukkeld, die lieten we lekker buiten staan.

pepaslapeninbuggyrozetandem

Na het echte ontbijt maakten we een proefritje op de al twee dagen naar ons lonkende roze tandem (maar we hebben geen fiets nodig gehad in onze korte tijd hier) en zwommen we nog een paar uurtjes totdat het tijd was om naar het busstation te gaan. Onze taxi bleek een scooter met zijspanbakje waar we prima met z’n allen in pasten.

Op het busstation liep Daan drie keer heen en weer eer hij kaartjes voor hij de goede bus te pakken had (ze snapten ze niet dat wij liever met de grote bus en daarna trein gaan terwijl we ook gewoon in een minibus het hele traject kunnen afleggen. Ons motto is echter de minibus zoveel mogelijk te vermijden) en om twaalf uur precies vertrokken we voor een anderhalf uur durende rit naar Nakhon Pathom. We stopten een flink eind van het treinstation dus moesten we dat stuk met een taxi doen. Hier ging het kaartjes kopen soepeler maar bleek de trein ruim een half uur vertraging te hebben en dan is 40 graden best warm op een windstil stationnetje.

Wij vonden het leuk om een derde klas trein te nemen en stapten toen hij eenmaal gearriveerd was in een propvolle coupé om vervolgens bijna tweeëneenhalf uur badend in het zweet heel veel nieuwe vrienden te maken. Wij waren nogal een bezienswaardigheid en Pepa werd vol enthousiasme de trein rondgedragen en op de foto gezet. Tula deed rechtopzittend een slaapje en het laatste stuk keken de meiden uit het raam en zwaaiden naar mensen en koeien. Zeer heet maar geweldig leuk zo’n treinreis. We zwaaiden onze nieuwe vrienden nog even uit en juist terwijl ik de meiden complimenteerde omdat ze deze reisdag zo goed hadden volgehouden zagen we naast het station een speeltuin liggen. Dat was meteen een mooie beloning.

pepaintreinrondgedragen

Daan belde het gereserveerde guesthouse en tien minuten later werden we bij de speeltuin opgepikt door één van de zussen die 2N Guesthouse runnen (allebei hun namen beginnen met een N). We dropten de tassen in één van de kamers (we splitsen de komende dagen weer op) en liepen meteen de straat op om wat te eten te zoeken. Inmiddels was het bijna zeven uur ´s avonds en we hadden trek. De zus had ons op een restaurant gewezen maar dat zag er te 'restauranterig' uit (waarschijnlijk met een heuse menukaart) dus wij zetten onze eetstalspeurneus op en hadden binnen honderd meter de andere kant op al prijs. Daan heeft inmiddels een feilloze manier van bestellen ontdekt met lachen, wijzen en gebaren en het lukt hem elke keer weer om voor ieder wat wils op tafel te krijgen.

Hij begint met het simpelste, twee borden witte rijst waarvan er één met een gebakken ei voor Tula, Novi zag hier bananen liggen dus die wilde een tros bananen voor bij de rijst, ook goed, dan rijst/noodles/noodlesoep met alleen groenten zonder vis, vlees of ei voor mij en als laatste wijst hij zelf iets van vlees aan voor bij zijn maaltijd. Werkt als een trein (zo’n hete Thaise)!

 

Openbaar zwembad
Vrijdag 8 mei 2015. Phetchaburi, Thailand.

Voor het ontbijt speelden we in de tuin met gras en kiezels. Pepa at een boterham met gras. Novi zei dat is groen dus gezond. Er werd er met diezelfde kiezels een potje gedamd. (Hier was het nog leuk, toen Novi verloor omdat Daan de regels niet goed had uitgelegd vond ze het minder grappig). Novi trof bij het ontbijt een tweelingbanaan (twee bananen samen in één schil). We maakten onze leenfietsen in orde, pure luxe voor Tula want zij mocht op de bagagedrager met goed achteropzitkussen en zelfs voetensteuntjes.

Daan en ik lieten allebei ons haar knippen met veel gebaren , tondeusegeluiden en gelach (en door foto's te laten zien van hoe we er normaal uit horen te zien). Eindrekening vijf Euro. De puppy van de kapster vermaakte de meiden. Kapster moest erg hard lachen toen Pepa puppy bijna plette en fijnkneep.

Bij de tempel zagen we een optreden (of een oefensessie, zo klonk het meer eigenlijk). We bespraken verschillen tussen geloven, Novi weet er meer van dan ik. Ik weet wel dat je nooit met je voeten naar Boeddha mag wijzen, dus voor de zekerheid dan maar gaan zitten want staand wijzen je tenen ook richting het beeld, geen idee of dat ook telt. Bladgoud plakken, die mocht je zo maar pakken legde een aardige monnik ons uit. Was nog best lastig om het ook op het beeld geplakt te krijgen en niet aan je vingers.

We bezochten het openbare zwembad waar we veel bekijks trokken. Pepa in haar nieuwe drijfmiddel. Ze ziet zo blauw door het blauwe doek dat als zwembaddak dienst doet, daardoor leek iedereen op een smurf. Toen we er al anderhalf uur inlagen kwam de badmeester ons melden dat iedereen met lang haar een badmuts op moest. Voor de meiden had hij er gelukkig twee te leen. Wij vonden het al zo opvallend dat alle meisjes een badmuts droegen (en allemaal een badpak met een rokje eraan en iedereen een zwembril).

We aten op de avondmarkt. Novi is gepromoveerd naar witte rijst met groenten. Pepa hapt ook al aardig rijst weg. Tula is meestal zo moe dat we haar moeten voeren dus doen we hapje Pepa hapje Tula oh en vergeet jezelf niet. Langs een prachtige zonsondergang fietsten we naar huis. Jammer van de iets mindere kwaliteit foto's. Mijn camera heeft bij de olifanten waarschijnlijk iets te veel stof gehapt, gelukkig hebben we ook Novi's camera bij ons dus die mag ik van haar lenen. Voor het slapengaan chillen met een filmpje onder de roze handdoekdeken. Gelukkig niet mijn hoofdkussen waar Novi met haar smerige voeten op ligt.

 

Tempelen
Zaterdag 9 mei 2015. Phetchaburi, Thailand.

Bij 2N Guesthouse worden we elke morgen verwend met een flink fruitontbijt en een steeds wisselende lekkernij erbij. Vanochtend waren dat mini kokospuddinkjes in een bananenbladvormpje.

We fietsten naar Khao Luang, een grot. Minstens de helft van de mensen die we tegenkomen zwaait of lacht naar ons of steekt een duim op. Blijkbaar vinden ze ons heel grappig. Tula vroeg vandaag nog waarom wij de enigen zijn die fietsen. Ze kletst de oren van je hoofd achterop de fiets. Als ze later groot is wil ze een puppyhondje, een motor (ze bedoelt een scooter, die heten hier motor), een helm, een puppyhelm, een handdoekje voor als puppy het warm heeft (om zweet mee te deppen zoals mensen hier met een handdoekje in hun nek rondlopen) en een jasje en broekje voor als puppy het koud heeft.

Om bij de grot te komen moesten we eerst een heuvel op. Daan met Novi achterop fietste voor me zo de berg op dus ik zei tegen Tula 'dat is ook gemeen, papa heeft versnellingen´. Waarop zij antwoordt 'ja echt heel gemeen want wij hebben verlangzamingen'. Toen kwam ik helemaal niet meer vooruit van het lachen. In de grot is een tempel, we snapten wel dat mensen hier komen bidden want het is er lekker koel.

Een grot vraagt natuurlijk om een lesje over stalagtieten, stalagmieten en hoe je met apen om dient te gaan. Genoeg mogelijkheden onderweg om de kinderen wat te leren. We spreken ook veel Engels tegen de kinderen, prachtig om te zien hoe snel ze dat oppikken. Als Tula dorst heeft zegt ze I'm thirsty alleen klinkt het vaak alsof ze zegt I'm dirty (wat ook altijd correct is behalve de eerste vijf minuten na het douchen).

tempelgrotgoudenbeeldtempelphetchaburikleurrijketempel

Daarna fietsten we door naar een bovengrondse tempel die deze zaterdagochtend druk bezocht werd. Pepa mocht er ook even uit om de benen te strekken en wat Thai aan het kirren te maken. Ze wordt over iets meer dan een maand alweer één jaar. Wat een grote meid is het opeens geworden en wat is dit afgelopen jaar bizar snel gegaan.

Tempel drie van deze ochtend had een enorme liggende Boeddha die lastig op de foto te krijgen was. Weer bij het guesthouse was het zelfs nog voor twaalven dankzij onze ontloop-de-grootste-hitte vroege start (wat onmogelijk is want alleen voor zonsopkomst en na zonsondergang is het qua temperatuur aangenaam, de rest van de dag is het gewoon bloedverziekend heet). Maar omdat we toch altijd ruim voor aanvang van het ontbijt gewassen, ingesmeerd, aangekleed en ingepakt zijn kunnen we direct na het ontbijt op pad.

Heel soms lukt het om een in de drager slapende Pepa over te leggen, dit keer een succesvolle transfer waardoor ik ook een tukkie kon doen met mijn twee slapende roomies want twintig voor zes opstaan is ook voor mij geen lachertje. Ik had voor we op reis gingen bedacht dat ik in de lange zwoele avonden lekker buiten op de veranda zittend een digitaal fotoboek van Pepa's eerste jaar zou maken. Komt niks van terecht want door die kleine vroege vogel en omdat de kinderen pas rond negen uur ´s avonds slapen blijft er voor ons niet heel veel avond over eer m'n ogen dichtvallen.

Eenmaal bijgeslapen haalde Daan naast ons guesthouse wat te eten en hadden we een echt campinggevoel met ons bordje op schoot voor de deur. Novi keek haar film verder tijdens het eten, Tula sliep nog lekker verder en wij trokken Pepa steeds uit de plant die de paarse bloemetje er zo smakelijk uit vond zien. Omdat de twee tempels die we eind van de middag poogden te bezoeken gesloten bleken hadden de meiden mazzel en fietsten we naar de speeltuin bij het treinstation. In de openluchtsportschool bij de speeltuin trainden ze wat spieren. Heel fijn dat het bewolkt was, daardoor was het hier wel uit te houden.

Toen we eergister hier ook waren zagen we in de speeltuin al het verf-een-gipsen-beeldje bedrijfje van een inventieve Thai. Voor vijftien Baht/veertig cent zoek je een gipsen figuurtje uit, krijg je een klein paletje met verf en ga je in de speeltuin op minikrukjes aan een plank op krukjes zitten verven. Ze vonden het zo leuk dat ze er hierna nog eentje geverfd hebben, leef je uit voor zo'n bedragje. We spraken wel van te voren af dat de beeldjes niet mee kunnen in de rugzakken maar gelukkig hebben we een guesthouse dat gerund wordt door twee hele aardige zussen dus mogen ze deze knutsels aan hen geven.

Als een echte Thai liep Daan met Pepa op z'n arm rond (je ziet hier geen buggy's of draagzakken, baby's worden gewoon de hele tijd op de arm gedragen, ook als ze met het hele gezin in de speeltuin zijn of op reis in trein of bus. Handig omdat ze daarna zo met baby en al op de scooter stappen). Pepa keek samen met papa naar de passerende treinen en oefende met zwaaien. Na de speeltuin volgde zoals gewoonlijk de avondmarkt om te eten en een fietstochtje naar huis om smerige kindertjes te wassen en op bed te leggen zodat wij voor de deur op ons plastic stoeltje konden plaatsnemen om te internetten want er moet weer voor een volgende bestemming verzonnen worden wat we daar willen gaan doen.

 

Oeps gewist
Zondag 10 mei 2015. Phetchaburi, Thailand.

oepsfotosgewist

Vandaag heeft Tula met de camera gespeeld en daarbij per ongeluk alle foto's gewist. Oeps ongelukje. Ik blij dat ik elke avond m'n foto's back-up. Met dank aan de lieve guesthouse zus hebben we wel wat foto's van de met vers uit eigen tuin geplukte bloemen versierde moederdag-ontbijttafel, ze schoot zo veel foto's van ons dat ze wel een album kan vullen en heeft er wat naar ons gemaild.

Maar helaas geen mooie plaatjes van ons bezoek aan Historical Park Khao Wang/ Phra Nakhon Khiri. En we gingen nog wel met zo'n grappige cable car naar boven, mooi dat wij geen zin hadden om die steile berg op te lopen. De voorspelde groepen agressieve apen bleven ons gelukkig bespaard maar de kuiten trainden we alsnog doordat alles op het heuvelachtige terrein nogal verspreid ligt (tja het blijft toch een berg, zo makkelijk kwamen we er niet vanaf). We verheugden ons enorm op een koud nat doekje die we op de terugweg zouden kopen, hoe blij kun je zijn met zoiets kleins.

De middag laat zich simpel samenvatten tot afhaallunch op onze 'veranda', spelletje, filmpje, zussengetreiter, naar het openbare zwembad fietsen, erachter komen dat het zwembad vandaag gesloten is, het van dit idee nog veel warmer krijgen dan we het al hadden. Dan maar een smoothietent opzoeken (hier wiste Tula dus de SDkaart) en alvast naar het treinstation om kaartjes voor morgen te kopen (de keuze tussen 2e klas voor bijna acht Euro per persoon of derde klas voor tachtig cent per persoon, drie keer raden wat het wordt).

Omdat we toch tijd over hadden voor de zoveelste keer in de speeltuin beland en onszelf op de foto gezet want van een blog zonder foto's krijg ik jeuk. Door naar de avondmarkt waar de meiden dit keer een soort enorme opgevouwen crepe uit een Angry Birds kartonnetje aten en wij papaja salade.

Partners

Social Media

Houd jij van Verre reizen met kinderen? Volg, like en blijf op de hoogte!