Een nieuw land
Vrijdag 1 mei 2015. Koh Lanta, Thailand.

We worden vandaag wakker in een nieuw land. Na een lange reisdag gisteren, doen we vandaag onze ogen open in het paradijselijke Koh Lanta. En dat is bepaald geen straf. Vanuit de slaapkamer van de The Level Villa die we hebben geboekt, kijken we uit over een azuurblauwe zee in de verte. Voor zo'n uitzicht zou je graag nog even blijven liggen. Helaas: Tijl en Jonas hebben andere plannen. De jongens zitten inmiddels helemaal in het nieuwe ritme, en dat betekent dat het weer gewoon tussen zes en half zeven opstaan is. Maar zelfs dat is hier helemaal niet erg.

VillaKohlanta1meiTijlenJonasophetstrand1mei

We ontbijten op ons gemakje en duiken dan het zwembad in. Heerlijk! Vooral Tijl ontpopt zich deze vakantie als een echte waterrat. Hij ligt uren in het zwembad te spelen. Helaas voor hem is dat voorlopig wel de laatste keer. Als we hem aan het eind van de ochtend uit het zwembad vissen, zit hij onder de open schaafwonden waar zijn bandjes en zijn zwembroek hebben gezeten. Het ziet er bepaald niet fijn uit, en zo voelt het ook niet. Hij schreeuwt het uit van de pijn en wij schrikken behoorlijk van hoe zijn lichaam is toegetakeld. Het lijken wel brandwonden. Arme jongen. Waarschijnlijk een soort allergische reactie op iets dat in het water zit. Voorlopig is het met het zwembad-plezier dus even afgelopen.

Gelukkig zijn er hier nog andere manieren om verkoeling te vinden. Slippers aan, een stukje lopen en niet veel later staan we met z'n allen op een prachtig uitgestrekt en bijna leeg strand. De jongens vinden die grote zee maar niks, maar wij volwassenen liggen in no time in het warme water. Tijl en Jonas vermaken zich ondertussen uitstekend met een hoop stenen en koraal die ze op het strand hebben gevonden. Ik raak er maar niet over uitgepraat: zo fijn hoe goed ze zichzelf en elkaar kunnen bezighouden tijdens deze reis!

Al dat spelen en zwemmen maakt hongerig, en na wat broodnodige boodschappen en een ijsje voor de jongens ploffen we neer op het beschaduwde terras van een restaurantje. Het is hier met temperaturen van boven de 35 graden flink zweten geblazen, dus de fan waar we onder zitten is geen overbodige luxe. Niet veel later staat de hele tafel vol met heerlijke fruitshakes, curry's, papaya-salade en spaghetti voor de jongens. We halen ons culinaire hart op. Heerlijk om weer in Thailand te zijn!

De middag is weer een luie. Beetje slapen, beetje spelen, beetje relaxen op de ligstoelen bij het zwembad, om aan het eind van de middag maar weer eens een fijn restaurantje op te zoeken om ook de innerlijke mens te verzorgen. We zijn net op tijd weer in de villa voor een spectaculaire zonsondergang vanaf het balkon. Helemaal niet slecht, dat eilandleven!

 

Scheuren op de scooter
Zaterdag 2 mei 2015. Koh Lanta, Thailand.

We beginnen de dag - geheel volgens traditie deze reis - traag. Het is om half acht 's ochtends al behoorlijk warm als we op pad gaan om een ontbijtje te scoren. Bij een Franse bakker ploffen we neer op het terras en laten fruitshakes, croissants en yoghurt met fruit en muesli aanrukken. Soms is het gewoon echt fijn om in toeristische en op westerlingen gerichte gebieden te zijn... De jongens spelen heerlijk met het meegebrachte speelgoed. Wij kijken het aan en zakken nog maar eens onderuit. Het is immers vakantie: wie doet ons wat?

Om een beetje tegenwicht te bieden aan het trage tempo van de ochtend, slenteren Marloes en ik na een uurtje of wat naar de overkant om te informeren naar de prijzen van de motorbikes die ze hier verhuren. Dat blijkt erg mee te vallen: voor zo'n vijf Euro per motorbike per dag hebben we ook hier ons eigen vervoer te pakken. Tijl en Jonas vinden het prachtig: rijden op een echte motor. Dat het in feite niet meer is dan een scooter waarop Justus eruit ziet alsof hij op een dinky toy rijdt, vertellen we er maar even niet bij. Een motor it is jongens!

JustusTijlMarloesopmotor2mei

Niet veel later hebben we de kinderen en volwassenen over de twee gehuurde 'motoren' verdeeld en zijn we klaar om het eiland te verkennen. Even moet ik nog denken aan wat men hier in Nederland van zou denken: met z'n drieën, waaronder ook nog eens een peuter, op één scooter. Maar we blijken ons al aardig aan te kunnen passen aan de lokale gebruiken, want veel meer dan een vluchtige gedachte wijden we er niet aan. Gaan met die banaan! In het begin gaat het nog met een gezapig gangetje, maar al snel hebben we er een behoorlijke vaart in. Heerlijk verkoelend in deze hitte.

We hebben geen vooropgezet idee van waar we heen willen, maar gaan gewoon onze neus achterna. We rijden langs de meest prachtige stranden en dan weer door Thaise dorpjes. Superleuk en mooi! Zo komen we na een paar uur cruisen terecht in Old Lanta Town. Met rammelende magen, want het loopt inmiddels tegen lunchtijd. Dat komt goed uit, want het barst hier van de restaurants met uitzicht op zee. Het oog wil immers ook iets.

Het restaurant dat we uitkiezen, heeft voor de kinderen en de volwassenen in ons reisgezelschap nog een andere plus. Aan het einde van het terras hangt een grote schommel boven de zee. Gaaf! Het is dat de curry's, mangosalades en fruitshakes die al snel op tafel verschijnen er zo goed uitzien, anders waren we er niet meer vanaf gekomen. Gelukkig maar dat we het wel doen, want het eten is weer fenomenaal. Echt genieten weer!

Na de lunch is het tijd om op te breken. De jongens zijn moe, en voor het eerst deze reis zelfs een beetje vervelend. Snel naar ons huis op de heuvel dus, om daar de rust en de verkoeling van de airco op te zoeken. Ook helemaal niets mis mee! We sluiten de middag af met een duik in de zee, terwijl de jongens heerlijk op het strand spelen met de net aangeschafte emmertjes en schepjes. Wat een leventje!

 

Mooier kunnen we het niet maken
Zondag 3 mei 2015. Koh Lanta, Thailand.

De jongens zijn moe, en dus is het voor hen tijd voor een rustdag. En hoewel het belang van de kinderen natuurlijk voorop staat, is dat voor ons best even slikken. Want het is hier zo mooi, en er is zoveel te doen. De beslissing om op te splitsen is dus snel gemaakt. Justus offert zich op. Hij blijft vandaag 'thuis' met de kinderen, terwijl Marloes en ik erop uit trekken. Met een klein beetje schuldgevoel richting Justus, dat wel. Maar vooral ook met heel veel zin om de omgeving van Koh Lanta te gaan ontdekken.

MarloesSuzannesnorkeltrip3mei

Het wordt een snorkeltrip richting Koh Rok. Naar verluid is dat één van de mooiste onbewoonde eilanden hier in de omgeving, met de mooiste snorkelmogelijkheden ter wereld. Dat willen we natuurlijk wel eens zien. Een trip via Opal Speedboat Tours is zo geboekt en even voor half negen worden we bij de villa opgepikt en afgezet op het strand. Het lijkt nog erg rustig, en even hopen we dat we de enigen zijn die vandaag deze trip gaan maken. Maar helaas, niet veel later stroomt het strand vol met Chinezen die het beloofde natuurschoon ook wel eens willen aanschouwen. Dat is iets dat ons deze reis sowieso opvalt, we komen nauwelijks westerlingen tegen, maar Aziatische, en dan vooral Chinese, toeristen des te meer.

Voor ons is het wel heel leuk om te zien hoe deze mensen hun vakantie vieren. Als de speedboot die ons naar Koh Rok zal brengen niet veel later arriveert, is het dringen geblazen. Met name de Chinese vrouwen, allen verstopt onder grote hoeden met daaroverheen grote omslagdoeken, strijden om een plekje in de schaduw. Want op reis gaan is één ding, maar bruin terugkomen is natuurlijk niet de bedoeling. Nu hebben wij daar geen problemen mee, maar we hebben de afgelopen dagen al iets te goed kennisgemaakt met de kracht van de zon hier. En op nog meer verbrand vel zitten we niet te wachten. Ook wij doen dus vrolijk mee in de strijd om beschaduwde zitplaatsen op de boot.

Na drie kwartier heerlijk in de schaduw (moet ik er voor de kenners van de gezusters de Visser nog bij vermelden dat het uiteraard lukte om premium-schaduw-seats te veroveren?), draait de boot een baai in en komen we in het paradijs terecht. Wow! Ik heb de afgelopen jaren echt al heel wat mooie en paradijselijke plekken mogen bewonderen, maar ik weet niet of ik ooit een eiland met zo'n wit strand en zulke blauwe zee heb gezien. Hier is echt geen photoshop nodig: het is gewoon een ansichtkaart in het echt.

Het bovenwater-panorama krijgt echter stevige concurrentie van de wereld onder water wanneer we onze duikbrillen en flippers aantrekken. We zien ongelooflijk veel mooie vissen in alle kleuren van de regenboog, zwemmen mee met scholen tropische vissen, spotten zee-egels en paarse zeesterren en blijven minuten hangen boven een anemoon met daarin allemaal clownsvissen (nemo-visjes). Wat is dit fantastisch!

Na twee keer veertig minuten snorkelen, is het tijd om de inwendige mens te verzorgen. Op het strand staat het buffet al voor ons uitgestald. We genieten van een heerlijke massaman-curry, gefrituurde kip en ananas en watermeloen. En dat alles uitkijkend op de meest heldere, blauwe zee ever. Met daarin overigens allengs meer Aziaten met selfie-sticks die zichzelf in alle mogelijke poses met dit natuurschoon proberen vast te leggen en zo zorgen voor veel mensen-kijk vermaak voor ons.

Na de lunch dobberen we nog een tijdje rond in het warme water van de zee, en gaan dan de boot weer op om te worden afgezet op de laatste snorkellocatie. Zonder opnieuw te vervallen in allerlei superlatieven, het is hier zo mooi dat we niet eens meer letten op de boot, waarop onze medetoergangers na afloop van de veertig minuten snorkeltijd al een tijdje op ons zitten te wachten, terwijl wij zeker honderd meter verderop, ons van geen kwaad bewust, met ons gezicht in het water hangen en steeds weer nieuwe mooie dingen ontdekken. Gelukkig heeft Marloes na wie weet hoe lang de tegenwoordigheid van geest om nog eens om te kijken. 'Suzanne: iedereen zit al op de boot!' Oeps, haha. Hadden we bijna naar Koh Lanta terug moeten liften. Gelukkig voor Justus hoeft dat echter niet, en scheuren we in een minuut of veertig weer terug naar Koh Lanta.

Tegen vieren komen we moe, maar zeer voldaan na deze toffe dag op zee weer bij ons huis aan. De dag van Justus hing iets minder van euforie aan elkaar, maar aan de kinderen is duidelijk te merken dat het dagje in en om het huis hen goed heeft gedaan. En gelukkig voor Justus is deze reis nog lang niet voorbij. Wat een mazzelaars zijn wij!

 

Strandjehoppen
Maandag 4 mei 2015. Koh Lanta, Thailand.

Het is elke morgen prijs als we de gordijnen openen, en zo ook vandaag. We worden begroet door een stralend zonnige morgen. Tot nu toe merken we nog bijzonder weinig van het regenseizoen op Koh Lanta. Het is elke dag zonnig en het is super warm. Al vanaf het eerste ochtendgloren geeft de thermometer ruim 35 graden aan. We hebben gehoord dat dat in deze tijd van het jaar ook heel anders kan zijn. Het kan hier schijnbaar flink tekeergaan. We hebben flinke mazzel dus. Je krijgt wat je toekomt, denken we dan maar…

We beginnen de dag wederom bij de Franse bakker. Alle overige maaltijden genieten we volop van het Thaise eten, maar voor het ontbijt laten we ons de croissants en yoghurt met vers tropisch fruit en muesli goed smaken. Dat alles gelardeerd door een fruitshake met lokaal fruit als mango, papaja, passievrucht en banaan, dat dan weer wel.

We hebben geen specifieke plannen voor vandaag, en laten de dag zich ontvouwen zoals die komt. We twijfelen nog even over een snorkeltrip in de ochtend, maar besluiten uiteindelijk dat er op het eiland zelf nog genoeg te zien is. Dat is voor de kinderen ook leuker dan een uur op een boot zitten. We stappen op de scooter en besluiten op verzoek van Tijl op zoek te gaan naar een mooi strandje waar we kunnen zwemmen. Beide kinderen hebben de smaak van het zwemmen in de zee inmiddels goed te pakken. Wij hebben daar in deze warmte ook wel oren naar. We cruisen wat rond en stoppen uiteindelijk bij een mooie baai. De zee is heerlijk, en we liggen ruim een uur in het water, terwijl de kinderen op het strand een bijennest maken (dat hier op en eiland geen bij te vinden is, is daarbij geen bezwaar).

TijlJonaskomenuitdezee4mei

Na een uurtje stappen we weer op de scooter en rijden naar een volgend strandje. Zo brengen we een heerlijke ochtend door op allerlei paradijselijke en helemaal verlaten strandjes. Zo fijn om in het laagseizoen te reizen. We wanen ons af en toe echt op een onbewoond eiland.

Ook na het middagslaapje van Jonas vertrekken we meteen weer naar het strand. Ondanks het continue smeren met extra water-resistant factor 50 hebben we aan het eind van de dag allemaal verbrande schouders en nekken. Tegen deze zon valt gewoon nauwelijks op te smeren. Maar wat is het hier fijn en wat is het hier heerlijk. Echt heel jammer dat we hier morgen weer vertrekken.

 

Hoe je drie uur kunt doen over drie kilometer
Dinsdag 5 mei 2015. Krabi, Thailand.

We doen vanmorgen nog even net of we ons fijne eiland nog lang niet hoeven te verlaten. Na wederom een lang en lui ontbijt bij de Franse bakker, stappen we voor de laatste keer op de scooter om nog wat laatste nieuwe strandjes te ontdekken. Met als resultaat weer veel zwem- en speelplezier voor allemaal. We sluiten de ochtend af met een heerlijke lunch in ons favoriete Thaise restaurantje en genieten nog even extra van de massaman en penaeng-curry. De kinderen spelen heerlijk, al moeten we even ingrijpen als Tijl en Jonas de mooi versierde Boeddha van het restaurant een motorhelm proberen op te zetten. Er moet nog even gewerkt worden aan de culturele en religieuze opvoeding zullen we maar zeggen…

Na de lunch is het echt tijd om het naderende vertrek onder ogen te zien. Jonas doet nog snel even een slaapje, terwijl de rest aan het inpakken slaat. Bestemming voor vandaag is Krabi, en we hebben berekend dat we, als we om half drie wegrijden, rond half zes moeten aankomen. Mooi op tijd om daar nog even een hapje te eten en de jongens op tijd in bed te leggen.

We vertrekken prima op tijd met de minivan die we vanmorgen hebben geregeld. We willen onszelf al bijna feliciteren met onze fantastische planningsvaardigheden, als we na vijf minuten rijden muur- en muurvast komen te staan in een kilometerslange file voor de ferry. Het blijkt vandaag een nationale feestdag te zijn, en dat is voor de Thai reden om massaal rond deze tijd van het eiland af te willen. Navraag bij de chauffeur leert dat het nog wel een uur of twee/drie gaat duren voor we de ferry op kunnen. Oeps… Voetje voor voetje schuifelen we met een gemiddelde van een kilometer per uur vooruit. Gelukkig hebben we een ruime negenpersoons minivan tot onze beschikking en laat de chauffeur de airco goed loeien. En gelukkig – leve de handelsgeest van de Thai – besluiten verschillende handelaren hier een slaatje uit te slaan en worden er ad-hoc rijdende ijswinkeltjes, satékraampjes en zelfs supermarktjes opgetrokken. Omdat we niet voor acht uur in Krabi zullen aankomen, dineren de jongens dus in de file met ijs, koekjes en chips. Overbodig te melden dat de sfeer in de bus al die tijd dus opperbest blijft.

Uiteindelijk bereiken we dan toch de ferry, en kunnen we echt op weg. We genieten van alle typisch Thaise taferelen die we onderweg zien, en ik denk terug aan de tijd van voor we geld en kinderen hadden en we reisden in een zelfde soort busje, maar dan de publieke variant. Tussen de kippen en overvol met medereizigers en vaak een niet functionerende airco. En al had dat best zo zijn charme, dan zitten we er nu toch heel wat comfortabeler bij met twee stoelen per persoon en een chauffeur die ons voor de deur afzet.

Al snel wordt het stil in de bus. Tijl valt in een diepe slaap, waaruit hij zelfs niet wakker wordt als we in een donker Krabi aankomen. We leggen hem direct op bed en vernemen tot de volgende ochtend niets meer van hem. Jonas volgt niet veel later, en terwijl onze gastvrouw het diner voor ons bereidt, hebben wij even tijd om het huis dat we voor deze nacht gehuurd hebben (Villa Bird of Paradise) te bekijken. Dat ziet er niet verkeerd uit: daar kunnen we best nog een keer voor wat langere tijd naartoe. Jammer dat het al donker is en we niets van de omgeving kunnen zien.

Na wederom een heerlijk diner, kruipen ook wij tussen de lakens. Morgen is het vroeg dag, want Bali wacht op ons. Ook bepaald geen vervelend vooruitzicht!

Partners

Social Media

Houd jij van Verre reizen met kinderen? Volg, like en blijf op de hoogte!