Reisdag
Zaterdag 12 juli 2014. Addo Elephant Park, Zuid Afrika.

Tijdens elke vakantie staat er wel een reisdag op het programma, en zo ook vandaag. De wekker gaat om halfzeven, tegen zeven zitten we te ontbijten en voor acht uur zijn we aan het rijden. We hebben een vlucht van Durban naar Port Elisabeth iets na de middag. Omdat we onderweg niet willen stressen vertrekken we op tijd. We hebben 250 kilometer te rijden, vooral autoweg, en in het heengaan hebben we hier en daar file gezien in de richting die we vandaag moeten rijden. Maar alles loopt vlot, het is zaterdag dus misschien is er daarom minder verkeer. We rijden bijna in één stuk naar de luchthaven, maar maken wel een korte stop om te tanken. Emiel en Louis kijken amper op van de tablets, het eerste deel van de trip is een makkie.

Aangekomen bij de luchthaven van Durban leveren we de Toyota Corolla in. Er wordt van zeer ver gekeken of er schade is, en dat hij zowel binnen als buiten behoorlijk vies is zal hier wel standaard zijn. Er wordt in elk geval niet van opgekeken. We leveren snel de bagage in en gaan iets eten. Fijn is dat dat hier gewoon buiten kan, in het zonnetje, en terwijl we wachten op het eten spelen de jongens in de speeltuin. Aan alle twijfelaars: Zuid Afrika is gemaakt om te reizen met kinderen.

Na de lunch is het tijd om naar de gate te gaan. We vliegen met een mini vliegtuigje naar Port Elisabeth. De jongens blijven enthousiast bij elke vlucht die we maken, hoewel ze al volleerde vliegtuigreizigers zijn. Een snack en een drankje later is het al tijd om te landen en ik vind het de verschrikkelijkste landing in tijden. Misschien komt dat omdat het vliegtuig zo klein is, het schommelt heen en weer en ik heb het gevoel dat de punt eerst naar beneden gaat. De drie mannen lachen me vierkant uit, veel steun moet ik daar niet verwachten.

We landen op een kleine luchthaven, de bagage laat niet lang op zich wachten en ook het afhalen van de volgende huurwagen gaat vlot. Daar kunnen ze in Johannesburg iets van leren, een half uurtje na de landing zijn we al weer aan het rijden, in een Chevrolet Cruze nu. De rit duurt niet eens een uurtje en Louis valt al snel in slaap. Het eerste deel gaat langs de oceaan, daarna rijden we een eindje het binnenland in, richting Addo Elephant Park.

We verblijven niet in het park zelf, maar in de Old Drift Farm (een verblijf waar we opnieuw terecht bij gekomen zijn via verrereizenmetkinderen.nl), een kleine citroenplantage. We zijn blij om weer een self catering huisje te hebben, brandschoon, twee slaapkamers, opnieuw met een graspleintje voor de deur (de bal vliegt jammer genoeg bij de eerste trap al over het hek waarop elektriciteit staat en we moeten morgen een expeditie ondernemen om hem te gaan halen). Er zijn hier drie honden, Pumpa, Timone en Musafa, en die zijn onmiddellijk beste maatjes met de jongens.

We gaan nog vlug boodschappen doen in Addo. Geen grote supermarkt hier, wel een kleine buurtwinkel die door ons op één dag zijn verkoop van een maand haalt. Het assortiment is zeer beperkt, en de helft van de rekken is dan nog eens leeg. Geen slechte les voor de jongens, niet iedereen heeft te kiezen uit zeven soorten chips en vijf soorten vruchtensap!

Alcohol is in Zuid Afrika niet te koop in supermarkten maar in aparte Liquor Stores. Wanneer we aan de kassa vragen waar de dichtstbijzijnde is krijgen we als antwoord dat ze gesloten zijn want dat het weekend is. Als we naar de auto gaan worden we gevolgd door een man, die ons vraagt of we op zoek zijn naar wijn. We antwoorden bevestigend in de veronderstelling dat hij toch ergens een winkel weet die open is, maar hij opent zijn koffer, zegt dat hij van de wijnstreek is en geeft ons een fles Chenin Blanc van een wijnboerderij in Stellenbosch. Wanneer ik wil betalen wil hij er niets voor! Ik beloof hem dat we hem op zijn gezondheid zullen opdrinken. Een fijn gebaar!

Terug 'thuis' eten we fish sticks op onze broodjes want veel beleg was er in de kleine winkel niet te vinden. Het smaakt prima, samen met de gekregen wijn. Emiel en Louis zijn uitgelaten, wat normaal is na een hele dag met veel stilzitten en stil zijn. Terwijl ik nog aan de blog schrijf gaan de mannen slapen, ik vrees dat ik het einde van de WK wedstrijd tussen Nederland en Brazilië zelf ook weer niet zal halen.

 

Big Five, number four
Zondag 13 juli 2014. Addo Elephant Park, Zuid Afrika.

We hebben een goedgevulde dag in het vooruitzicht, dus we nemen ter compensatie een rustige start. Mufasa komt langs en de jongens zijn helemaal gek op hem. Ze hebben amper tijd voor ontbijt omdat ze willen gaan spelen met de honden. Deze voormiddag gaan we naar Addo Elephant Park, een tiental kilometer van hier. Aangekomen valt snel op dat het zondag is, er staat een rij wagens voor de gate aan te schuiven om binnen te mogen. Maar wij hebben een Family Wild Card, gekocht in Kruger, waarmee je een jaar lang in alle South African National Parks binnen kan en we mogen doorrijden zonder wachten.

We starten in het noorden van het park, en ons plan is om tot halverwege te rijden. We kiezen voor een onverharde route. Het park is opgericht in de jaren dertig van vorige eeuw toen er in deze streek amper een twintigtal olifanten overbleven. Nu leven er meer dan 400, het duurt dus niet lang voor we een groep van zeker vijftien olifanten samen zien bij Hapoor Dam. Deze waterpoel is genoemd naar een olifant die gedurende jaren de leider van de groep was. Hij had een stuk uit zijn oor en heette daarom Hapoor.

1295608 (320x240)1295613 (320x240)

We zien niet enkel olifanten maar ook wrattenzwijnen, zebra's, kudu's en andere antilopen. Emiel is in vorm. Ik kan ze hoe langer hoe minder uit elkaar houden en weet al helemaal niet meer welke we al eerder hebben gezien. Bovendien weet ik niet meer welke Engelse benaming overeen komt met welke Afrikaanse of Nederlandse benaming. Gelukkig hebben we onze wandelende Wikipedia bij ons, Emiel kent ze allemaal, met de naam in drie talen.

We verlaten het park iets na de middag want we hebben een game drive geboekt bij de buren van Schotia Safaris, in een privé wildreservaat. Van andere toeristen hebben we gehoord dat in dergelijke parken de kans een stuk groter is om bijvoorbeeld leeuwen of luipaarden te spotten, we hopen alleen dat het een beetje spannend blijft. We rijden met gids Malcolm in een open Land Rover naar het reservaat. In de jeep zitten buiten ons nog twee piepjonge Oostenrijkers die vrijwilligerswerk doen via hun middelbare school, en dat in een township in Hermanus, en een Belg uit Mechelen die geen rijbewijs heeft en in Zuid Afrika rondreist met het openbaar vervoer.

We zijn reservaat nog niet binnen of we zien 'Oude Baas' al, een olifant. Malcolm spot al gauw giraffen, ongeveer een kilometer van ons (zijn ogen zijn duidelijk beter getraind dan de onze) en we rijden er onmiddellijk naar toe. Met de jeep kan dat, we nemen paadjes die amper te zien zijn en de jongens vinden het super om helemaal door elkaar te worden geschud. Ondertussen ontdekken we alweer wrattenzwijnen, zebra's, kudu's, gnoe's, impala's, nyala's en zelfs witte en bruine blesbokken (die hadden we nog nergens gezien).

Voor het vieruurtje gaan we nog naar een andere zone van het park, waar we twee neushoorns spotten. Het zijn witte neushoorns, tot nu toe zijn we enkel de zwarte tegen gekomen. Vorig jaar is de hoorn van allebei gestolen door stropers, gelukkig zijn de neushoorns niet eerst gedood. Jaarlijks worden in Zuid Afrika alleen al zo'n 400 neushoorns gedood voor de hoorn. Het blijft één van de meest bedreigde diersoorten.

Na de thee met broodjes gaan we opnieuw op pad en net voor de zon ondergaat spotten we een groep van zeven leeuwen, een mannetje, twee vrouwtjes en vier cubs (ondertussen anderhalf jaar oud). Ze zijn vlakbij ons, we zouden ze kunnen aanraken mochten we dat willen. We blijven wel een half uur staan, in de jeep tussen de leeuwen, wat een fantastische ervaring! Op een bepaald moment beginnen de drie volwassen leeuwen op hetzelfde moment te brullen, een geluid dat niet te beschrijven is. Gids Malcolm zegt dat zelfs hij ze nog nooit alle drie samen heeft horen brullen. Onze jongens doen het fantastisch, ze houden zich muisstil en zijn niet bang.

We rijden nog naar een plas waarin twee nijlpaarden liggen, en aan de waterkant ook twee krokodillen. Louis houdt het niet meer wakker. Ondertussen gaat de zon onder, en horen we de jakhalzen roepen. Ze jagen in groep en roepen elkaar om te verzamelen. Even later zien we er ook lopen, en ook hazen.

We eten met de groep in een lapa, een deels open, ronde Afrikaanse hut, na aperitief rond een groot vuur. Na het eten zit de safari er op, bij het buiten rijden zien we de waterbuffels nog en zo hebben we alle grote dieren in het park gezien. We hebben een superdag gehad, veel dieren gezien met als hoogte punt de leeuwen. Aan de andere kant voelde vandaag iets artificiëler aan, de rangers lijken perfect te weten waar de dieren zich bevinden en je moet zelf geen moeite doen om dieren te spotten. En zo valt een deeltje van de fun weg.

We nemen afscheid van de groep. Emiel en Louis krijgen nog complimenten van Malcolm, omdat zo geïnteresseerd waren en de boel niet op stelten hebben gezet. We rijden in het donker terug naar the Old Drift Farm. We proberen het te vermijden maar we komen zonder problemen maar wel met twee slapende kinderen thuis!

 

Port Elisabeth Township Tour
Maandag 14 juli 2014. Addo Elephant Park, Zuid Afrika.

Wanneer we wakker worden ligt Mufasa al voor de deur van onze cottage. Daar ligt hij beschut tegen de regen. Wij vertrekken naar Port Elisabeth (waar de zon gelukkig schijnt!), de op twee na grootste havenstad van Zuid Afrika, voor een begeleide city tour. We ontmoeten gids Xolani bij een hotel aan het strand en beginnen de toer met het bekijken van enkele historische monumenten. We rijden naar Fort Frederick in het centrum van de stad, gebouwd door de Engelsen om de stad en de haven te verdedigen tegen de Fransen (al is er nooit een schot afgevuurd). Hij toont ons ook de oude bibliotheek en het stadhuis. Verder gaan we naar Donkin Reserve, een parkachtige plaats met een piramide en omringd door Victoriaanse gebouwen, waar de jongens wat kunnen rondrennen terwijl wij naar de uitleg van de gids luisteren. Hij vertelt over de recente en minder recente geschiedenis, over apartheid en de laatste twintig jaren van democratie.

We verlaten het historische centrum en gaan naar de zwarte wijken, zowel rijke, middle class, arme als zeer arme wijken. Toen Mandela twintig jaar geleden tot president werd verkozen werd in de townships begonnen met het vervangen van de huisjes gebouwd van hout en afval en met golfplaten daken, door de zogenaamde Mandela huizen. Nog steeds erg kleine huisjes, waar dikwijls families van tien personen in wonen, maar wel echte stenen huizen met stromend water en elektriciteit. Ook werden er scholen, culturele centra, bibliotheken en sportstadia gebouwd. We zien kapperszaken in scheepscontainers, er rijden autowrakken, ze zijn echt enkel geschikt zijn om hier te gebruiken, we zien beenhouwers op de straat, de koeienhoofden liggen tot verbazing van de jongens op lange tafels.

1304703 (181x240)1304702 (320x240)

Maar nog steeds wonen er nog mensen in illegale townships, in schrijnende omstandigheden. Eén kraantje per zoveel gezinnen, geen toiletten, illegaal afgetapte elektriciteit. We bezoeken ook zo'n sloppenwijk, het gaat aan Louis voorbij maar Emiel stelt veel vragen. Onze gids woont zelf in een township, en is blij met de vooruitgang van de laatste twintig jaar maar is tegelijk ook boos op de huidige corrupte machthebbers, want daar blijft nog teveel plakken van wat naar de arme bevolking zou moeten gaan.

1304705 (320x240)

Na de toer eten we onze boterhammetjes op aan het strand. De stad heeft twee gezichten, hier aan de sea side staan dure hotels en mooie vakantiehuizen, het strand en 'de dijk' zijn prachtig. Een groot contrast met de wijken die we net hebben gezien. De jongens zijn blij met wat bewegingsruimte, ze spelen op de rotsen en het strand.

We rijden nog naar Addo Elephant Park voor een korte self drive. Om halfzes sluit de gate, dus we hebben nog een dikke twee uur. We kiezen op goed geluk een offroad trail, en stoppen eerst bij Domkrag Dam. En wat een geluk hebben we, deze ochtend hebben twee mannetjesleeuwen een eland gedood. Een groep jackhalzen draait rond het dode dier, en we zien één van beide leeuwen de jackhalzen op afstand houden. Het is niet vlakbij maar wel goed te zien. Jammer genoeg hebben we door rechtstreeks te komen onze andere lens niet bij. De allerlaatste drive van de vakantie is een mooie. We zien opnieuw superveel verschillende dieren en een mooie Afrikaanse zonsondergang. Hebben we al gezegd dat Zuid Afrika in onze top 3 van landen thuis hoort?

Voor we naar de cottage terug gaan kopen we nog vlees voor op de BBQ straks. We kiezen voor kudu steak, de eerste keer dat we wild vinden. Het smaakt goed, en Musafa is erg blij met de restjes hamburger van Louis. Ook de pasta en zelfs het overschot van de tomaten gaan er bij hem vlot in. Louis heeft nog niet genoeg van safari en kijkt nog naar de Lion King, en Emiel leest de laatste bladzijden van zijn Dolfje Weerwolfje boek uit. Ook hij leest op de iPad, dus het is soms vechten!

 

Ola de cheeta
Dinsdag 15 juli 2014. Tsitsikamma National Park, Zuid Afrika.

We nemen afscheid van de honden, en gaan op aanraden van gastvrouw Juanita naar Daniel's Cheetah Project. Ze hebben er een kweekprogramma voor katachtigen die met uitsterven zijn bedreigd. We krijgen een rondleiding van een uur en zien stokstaartjes (niet echt hun doelgroep maar ze worden afgezet wanneer hun baasjes ze beu zijn als huisdier), cervals, caracals (Afrikaanse lynx), luipaarden (eindelijk, al tellen deze niet mee voor onze echte Big Five). Hoewel ze in gevangenschap leven blijven de luipaarden hun instinct behouden, ze focussen duidelijk de jongens (zogezegd de zwaksten in onze groep) vanuit hun kooien.

Er zijn ook twee leeuwen, geboren bij een andere kweker in gevangenschap. Deze vroeg hulp bij het groot brengen toen de moeder van de welpen overleed, maar toen later bleek dat ze gekweekt waren voor de jacht (niet zomaar de jacht maar voor de manier van jagen waarbij de schutter gewoon buiten de kooi staat en de leeuw in de kooi vanop enkele meters ver neerschiet) werden de leeuwen hier gehouden. Leeuwen zijn niet bedreigd in Zuid Afrika, en zeker in gevangenschap zijn er veel. In Addo NP bijvoorbeeld zijn een zestal leeuwen en de vrouwtjes krijgen anticonceptiva want mochten er meer komen zouden de andere diersoorten bedreigd worden.

1304708 (320x240)

Op het einde van de toer mogen we in de kooi van cheeta Ola. Superspannend, we horen dat de cheeta de enige soort is die echt kan worden getemd, terwijl de andere soorten enkel gewoon kunnen gemaakt worden aan mensen. Ola kijkt niet op van onze aanwezigheid, ze ligt in de zon en wanneer we haar elk om beurt mogen aaien begint ze te spinnen en rolt ze op haar rug om te spelen. Toch ben ik blij dat we allemaal heelhuids weer buiten de kooi staan.

We rijden verder richting Tsitsikamma National Park. Het begin van de weg gaat langs sinaasappel- en citroenplantages. De plukkers zijn aan het werk en vrachtwagens met geplukt fruit rijden naar de verwerkende bedrijven die we her en der voorbij rijden. Eens op de ons ondertussen bekende N2 autoweg langs de kust aangekomen, vliegen de kilometers voorbij. Aan de ene kant zien we de oceaan en aan de andere kant de baviaankloofbergen.

We zijn al om één uur 's middags bij Storms River Rest Camp. Ons huisje is nog niet helemaal gepoetst maar we mogen picknicken op het terras. Daarbij worden we in het oog gehouden door een rock dassie (een soort bever) die elke kruimeltje dat vooral Louis laat vallen opeet. Zou handig zijn thuis, nu lopen we constant te stofzuigen. Ons huisje heeft het mooiste uitzicht dat je je kan inbeelden! Zicht op zee, woeste golven beuken slechts een paar meter verder in op de rotsen. Het Titsikamma NP beschermt tachtig kilometer kustlijn en de aangrenzende bossen en wij slapen er straks middenin!

1304711 (320x240)1304713 (320x240)

Het is nog vroeg, dus we besluiten nog een wandeling te maken. We kiezen voor de Storms River Mouth Trail, een pad van twee kilometer heen en terug langs de kust door het bos naar de monding van de Storms River in de zee. Het pad is aangelegd en niet moeilijk, en leidt naar een 77 meter lange hangbrug over de riviermonding. Dit is geen uitdaging, dus we volgen het bordje dat wijst naar een uitzichtpunt. Nu wordt de wandeling pittig, we stappen een klein half uurtje behoorlijk omhoog. Emiel loopt zoals altijd meters voor ons uit, die kan alles aan en ook Louis van net vier stapt het hele stuk omhoog. Boven hebben we een prachtig zicht over de zee en de kustlijn! We maken tijd voor een appeltje en gaan terug. We steken de hangbrug opnieuw over, en ook de twee andere bruggen die er hangen en stappen naar ons huisje.

We hebben geen zin om het park weer uit te rijden op zoek naar een supermarkt, dus we houden het bij de camp shop. Groenten zitten niet in het assortiment, dus buiten enkele tomaten die we nog hebben van gisteren wordt het een groenteloze BBQ. Met het geluid van de zee op de achtergrond kijken we de rest van de avond naar de hoogtepunten van het WK op de ondertussen vertrouwde sportzender.

 

Ottertrail
Woensdag 16 juli 2014. Tsitsikamma National Park, Zuid Afrika.

We hebben allemaal goed geslapen, met de geluiden van de golven op de achtergrond. Hoewel, achtergrond is misschien niet het juiste woord, ze overheersen alle geluiden en ik dacht bij momenten dat het keihard aan het stormen was.

Om halftien zijn we klaar voor het echte werk, we stappen de Waterfall Trail, het eerste deel van de Ottertrail. Dit is een meerdaagse trektocht langs de kustlijn, waarvoor slechts een beperkt aantal stappers per dag een vergunning krijgen. Het eerste deel, 3.2 kilometer naar een waterval is wel open voor iedereen, en dat deel gaan we (heen en terug 6.4 kilometer) stappen.

1304718 (320x240)

Gedurende een half uur kronkelt het pad omhoog en omlaag door het bos. Meestal hebben we zicht op de rotsige kust. Het gaat vlot, de jongens lopen voor ons uit en wij genieten van het zicht. De oceaan ziet er op elk uitzichtpunt anders uit maar overal even indrukwekkend. Zo'n golven hebben we nog nooit gezien. Maar dan stopt het pad plots en de gele pootjes die de weg aangeven lopen verder over de rotsen. We moeten van rots naar rots springen en klauteren. Dit is het perfecte pad om de jongens gemotiveerd te houden. Emiel vindt het superleuk, en heeft geen hulp nodig. We moeten hem af en toe intomen want hij verdwijnt steeds uit ons zicht. Louis moeten we dikwijls van de ene rots op de andere zetten. We kunnen zijn handje geen moment los laten want ook hij vindt het geweldig en springt op de rotsen. Zonder daarbij na te denken of hij het wel gaat halen, daarvoor zijn wij er toch? De arm waarmee ik hem vast hou lijkt na dit stuk wel tien centimeter langer!

Na de rotsige deel nemen we een fruitpauze, op een rots enkele meters boven de zee. Soms spat het water in ons gezicht. We gaan verder en wanneer enkele parkwachters ons in de andere richting kruisen noemen ze Louis de jongste stapper ooit op het pad. Net voor de waterval stappen we opnieuw over de rotsen en dan, sneller dan verwacht zijn we er!

 1304721 (180x240)1304724 (320x240)

De waterval stort zich naar beneden net voor de rivier de zee in stroomt, dit is alweer een prachtig plekje. We eten onze meegebrachte lunch op zittend op de rotsen. Louis is moe en zeurt een beetje, dus we vrezen dat het een moeilijke terugtocht zal worden. In het begin is dat effectief zo, we moeten hem voortsleuren, ik draag hem zelfs een stukje. Maar hij vindt zijn tweede adem wanneer we opnieuw de rotsen over moeten en hij stapt de rest van de wandeling zelf uit. Het zicht op de auto die we al van heel ver zien staan (en de belofte van nog eens een cadeautje uit de cadeautjeszak) geeft hem vleugels. Terug bij de auto gaan we als beloning voor onze stappers een ijsje halen in de kampwinkel.

De rest van de namiddag spenderen we in en rond ons huisje. Geen idee waar ze het vandaan halen maar Emiel en Louis hebben nog bergen energie. In no time staat alles op zijn kop. Gelukkig is er plaats genoeg, met een eigen slaapkamertje voor de kinderen. We eten nog heel lekker in het restaurant van het kamp, een aanrader zeker in vergelijking met de restaurants in de andere parken waar we al hebben gegeten.

 

Walvissen
Donderdag 17 juli 2014. Knysna, Zuid Afrika.

Wanneer we het park uitrijden spotten we (of toch een deel van ons) onze eerste walvis! We moeten maar een uurtje rijden naar Knysna, onze volgende bestemming in het hart van de tuinroute. We stoppen halverwege in Plettenberg Bay en gaan naar het strand. Dat vraagt Louis al enkele dagen, hij wil zo graag nog eens schelpen zoeken. We hebben het strand voor ons alleen, het lijkt onze kust in de winter wel (alleen is het hier in de winter overdag dikwijls 20°C).

Aangekomen in Knysna gaan we op zoek naar een supermarkt. We vinden enkel een dure variant, hier is echt alles dat we thuis ook vinden te koop. Gek genoeg voelt dat vreemd, we beseffen nog maar eens dat we thuis niet te klagen hebben. Net nu logeren we niet meer self catering en moeten we dus zelf geen boodschappen meer doen voor het avondmaal. We laten ons toch maar gaan en kopen vertrouwd beleg en brood, net zoals thuis. We zijn vrij vroeg in Bamboo, het guesthouse in Knysna maar we willen graag onze bagage kwijt voor we de stad in gaan. Dat is geen probleem, ons huisje, met apart kamertje en stapelbed is vrij en klaar voor ons. We eten op het kleine terrasje.

Na het eten rijden we naar het centrum van Knysna waar we een afspraak hebben met gids Sandile, voor opnieuw een township toer. Om twee uur is er niemand te zien, pas twintig minuten later, als wij het bijna hebben opgegeven is hij er. Sandile blijkt een joviale kerel, en is onmiddellijk dikke vrienden met Louis en Emiel. Hij probeert de jongens een liedje leren in de Xhosa taal met de typische kliks.

We rijden eerst door de rijkere zwarte wijken en dan neemt hij ons mee naar zijn township, White Location, in de heuvels buiten de stad. De wijk heet niet zo omdat hier blanken wonen, wel omdat een aantal jaren geleden de blanken deze wijk wilden plat gooien om er zelf huizen te bouwen, en dat vanwege het supermooie uitzicht op de lager gelegen lagune. Sinds het ANC aan de macht is is de kwestie van de baan, en zijn de shacks (krotten) vervangen door Mandela of Mbeki huizen (die zijn iets groter omdat de Mandela huisjes met één slaapkamertje toch te klein bleken). We gaan in een nieuw Mbeki huisje binnen, er woont een gezin van vier en er is een piepklein keukentje (zo groot als ons toilet thuis), een badkamer waar een bad net in past, een woonkamer die bomvol staat met een tv en enkele zetels en twee slaapkamertjes. Het is klein maar de bewoners zijn tevreden.

1306603 (180x240)1306605 (320x240)

Sandile schijnt echt iedereen te kennen en slaat overal een praatje. Kinderen lopen met ons mee, Emiel en ik worden geknuffeld (Louis vindt alle aandacht maar niks). We bezoeken ook een kribbe, waar kinderen tot zes jaar terecht kunnen. Er zijn zeker vijftien kinderen en de ruimte is slechts half zo groot als Louis zijn klasje op school.

We stappen bij de kapper binnen (ik sla de aanbieding om mijn haar onder handen te nemen maar af) en gaan naar een shebeen (een bar) waar we een Springbok drinken. Dat is een drankje in de kleuren van het nationale rugbyteam (de Springboks genaamd), onderaan munt (groen) en bovenaan Amarula (geel). Amarula is een typisch Zuidafrikaanse likeur van suiker, room en de vrucht van de marulaboom en best wel lekker.

Sandile vertelt over hoe huwelijken en huwelijksaanzoeken verlopen en dat er steeds minder mannen meerdere vrouwen hebben, vooral door het groot aantal met HIV besmette personen. We horen dat zijn grootvader 23 kinderen had, met dezelfde vrouw. Hijzelf heeft tien broers en zussen, die verspreid wonen over het hele land.

Wanneer we langs een triestig voetbalpleintje rijden praten we over de Zuidafrikaanse politiek. Het Deens voetbalteam gaf tijdens het WK in 2010 in Zuid Afrika twee miljoen Rand om van het pleintje een degelijk terrein te maken, maar dat geld bleef bij het ANC hangen. Uit onvrede met de corruptie bij het ANC stemmen volgens Sandile meer en meer zwarten op de DA partij (democratische alliantie) die voortkomt uit de antiapartheidsbeweging, en waar niet meer enkel blanken en kleurlingen deel van uit maken. Zo regeert de partij al in één provincie (West Cape, waar we nu zijn).

Na een erg interessante toer nemen we afscheid van Sandile. We rijden richting Waterfront, waar we langs de winkeltjes lopen en naar de boten kijken voor we gaan eten. We kiezen voor Caffe Mario, een klein Italiaans restaurantje. We hebben geluk want de laatste vrije tafel is de onze, iedereen die na ons komt wordt terug gestuurd of moet na negen uur terug komen. De jongens zijn blij, voor het eerst in drie weken staan er spaghetti en pizza op het menu. Wanneer we naar Bamboo terug rijden regent het, hopelijk niet voor lang!

 

Olifanten en struisvogels
Vrijdag 18 juli 2014. Heidelberg, Zuid Afrika.

Het is nog donker wanneer de wekker gaat om zes uur. We kleden ons snel aan en laden de auto. Om het niet te druk te maken voor de jongens slapen we gewoonlijk meer dan één nacht op dezelfde plaats maar dat is nu en de komende dagen niet het geval. Hopelijk kunnen de jongens dat aan. Het regent gelukkig niet meer, we zien heldere sterren in de donkere nacht.

We vertrekken naar Knysna Elephant Park, voor een sunrise wandeling met olifanten. In het park worden negen olifanten opgevangen. Ze zijn gered van culling (uitselecteren van zwakkere dieren) in bijvoorbeeld Kruger NP of het zijn weesolifanten. Voor we starten aan de wandeling eten we de in het guesthouse meegekregen ontbijtzakjes op. Voor ontbijt waren we immers daarnet te vroeg weg, maar er is voor een prima alternatief gezorgd.

We gaan op pad met de olifanten. Louis en ik lopen naast Sally, de grootste en de matriarch van de kudde. Ze heeft slechts één slagtand, ze is zo geboren. Emiel mag alleen, met olifant Thato (en met een mahoot) die slechts een paar maanden jonger is dan hijzelf. We mogen de olifanten aanraken en voederen. Zo dichtbij olifanten zijn blijft leuk, hoewel we dat in Thailand, Bali en Vietnam al hebben meegemaakt. Emiel heeft zelfs na anderhalf uur nog geen zin om verder te gaan, een carrière als mahoot lonkt.

1309624 (320x240)1309625 (181x240)

Het is vandaag 18 juli en dus Mandela Dag. Toen hij negentig jaar werd en 67 jaar had gestreden voor gelijke kansen werd opgeroepen om elk jaar met zijn verjaardag gedurende 67 minuten iets te doen om de wereld even beter te maken. In het olifantenpark mogen kinderen van een weeshuis in Plettenberg Bay daarom vandaag gedurende 67 minuten wandelen met de olifanten. We zien ze vertrekken en gaan dan zelf weer verder.

Onderweg staan zoals overal in het land lifters, die met briefjes van tien of twintig rand wapperen in de hoop op een lift. Soms staan er hele families en dan vragen wij ons af of iemand plaats heeft voor vijf of zes personen. We rijden langs plaatsjes met namen als Fransmanshoek, Soetemelkfontein en Stilbaai. Dirk is moe en ik rij nog een keer. We reizen nog steeds op de N2, veel stukken daarvan zijn autosnelweg maar nu is het een gewone baan waarop het toegelaten is om 120 kilometer per uur te rijden. Bij ons zou dat 70 of maximum 90 kilometer per uur zijn. Trager verkeer gaat gewoon op de pechstrook (als er eentje is en dan nog lopen er dikwijls voetgangers) om snellere achterliggers door te laten. We lunchen op een strand in Mosselbaai. Hier staan chique huizen met zeezicht en het strand is alweer verlaten. We hebben enkel gezelschap van honderden kleine slakjes die aan de waterkant figuurtjes maken in het natte zand.

1309626 (320x240)1309628 (320x240)

Halverwege de namiddag komen we aan op Skeiding Guest Farm in Heidelberg, na een rit van enkele kilometer over een dirt road tussen de koolzaadvelden. We logeren een nachtje op een boerderij, met vooral struisvogels en schapen. Er is één en ander misgegaan met de boeking, de twee connecterende kamers die voor ons waren voorzien zijn dubbel geboekt. Maar geen probleem, we krijgen zowaar twee studio's, waaronder ook de luxe studio met bubbelbad. Bovendien moeten we voor de kinderen niets betalen zolang we hier zijn, dus we klagen niet. Enige minpunt is dat beide kamers een deur naar buiten hebben en niet met elkaar in verbinding staan, dus dat wordt ook voor Dirk en ik splitsen deze nacht want om de jongens alleen te laten slapen zijn ze nog wat te jong.

1309629 (320x240)1309631 (181x240)

Net voor de deur staat een speeltuin met een oude tractor, dat vinden Louis en Emiel geweldig. We voetballen alweer en de Nederlandse meisjes van het huisje naast ons doen mee. Meisjes tegen jongens, en de meisjes winnen vlotjes. We lopen ook eens rond op de boerderij en ontdekken dat struisvogels supergrappige dieren zijn.

We eten op de boerderij en krijgen een lekkere maaltijd voorgeschoteld. Het hoofgerecht is natuurlijk struisvogelsteak op de braai (BBQ). Wij zijn de enige Belgen in een gezelschap van twintig Nederlanders, en de gesprekken gaan dan ook vooral over vlucht MH17. We zeggen maar niets tegen de jongens want binnen een kleine week stappen ook wij weer het vliegtuig op...

 

Walvissen
Zaterdag 19 juli 2014. Hermanus, Zuid Afrika.

De hele nacht giert er een hevige wind rond onze huisjes, die onbeschermd op de heuveltop staan. Het begint ook te regenen, maar wanneer we opstaan is die gelukkig verdwenen. We zijn alweer vroeg op want om halfacht moeten we klaarstaan voor een tocht over het landgoed. De boer is met vakantie maar de boerderij (en wij) zijn in goede handen bij Tommy. Er wordt een kar aan de tractor gehangen en daar mogen we allemaal in.

Het ritje en de uitleg beginnen bij de struisvogels. We rijden de wei in naar de voederplaats terwijl de herdershond de struisvogels er ook naartoe brengt. De vogels komen op de boerderij wanneer ze drie maanden oud zijn en worden geslacht wanneer ze twaalf maanden oud zijn. Ook is er een groepje dat langer mag blijven, voor de eieren. Het tochtje gaat verder naar nog meer struisvogels en schapen. De hond brengt een groep schapen naar een andere wei een heel eind verderop. Wanneer wij er aan komen staan ze al te wachten.

1309632 (320x240)1310123 (320x240)

Emiel en Louis hebben samen met de andere kinderen vooral oog voor de hond, die na zijn werk mee mag op de kar en geniet van alle aandacht. Tommy geeft uitleg over de boerderij in het Afrikaans, en dat is toch niet altijd even gemakkelijk te verstaan. We begrijpen dat er vooral koolzaad wordt verbouwd die wordt geoogst in oktober, en ook nog koriander. Na het ontbijt waarbij opnieuw veel aandacht gaat naar de honden nemen we afscheid. Dit korte verblijf was vooral een succes bij de jongens, die triest zijn dat ze de gemaakte vriend(innet)jes alweer moeten achter laten.

De plaatselijke wintervakantie loopt op zijn einde en we zien veel gezinnen huiswaarts keren. Wij hebben nog even. Wanneer de oceaan opnieuw opduikt is het niet meer de Indische maar wel de Atlantische. We zijn immers het meest zuidelijke punt van het Afrikaanse continent voorbij (Cape Agulhas), daar komen beide oceanen samen. We naderen Hermanus, dat op ons reisplan staat omdat tussen juni en december walvissen hierheen komen om te paren en jongen te baren.

In de baaien langs de Zuidafrikaanse kust is het water een stuk warmer dan richting Antarctica. Eens de jongen niet meer zogen vertrekken ze opnieuw. Gedurende de laatste drie eeuwen zijn duizenden walvissen gedood, tot er nog maar een 200tal over waren. Nu gaat het stilletjes aan vooruit, al is het aantal niet te vergelijken met vroeger. Wanneer we een eerste keer stoppen moeten we niet lang wachten om walvissen te spotten. We zien enkel de rug of de staart die boven komt, en dat zal de rest van de dag niet veranderen.

In Hermanus aangekomen eten we onze picknick, nauwlettend in de gaten gehouden door enkele meeuwen. Rustig eten is ons weinig gegund door de plaatselijke fauna, er zit altijd wel een baviaan, meeuw of dassie te wachten om toe te slaan! We lopen langs de boardwalk en zien de hele tijd walvissen. Niet vlakbij en we zien er geen springen uit het water, maar het is elke keer kicken wanneer er eentje boven komt.

1310127 (320x240)

Hermanus is druk en er hangt een sfeertje zoals aan de Belgische kust (veel gepensioneerden en pannenkoekenhuisjes enzo). Terwijl Dirk en ik een Italiaans ijsje eten spelen de jongens in een speeltuintje. Emiel en Dirk nemen een kijkje in het havenmuseum. Daar wordt het vroegere belang van Hermanus voor de walvisvaart getoond. Louis en ik genieten ondertussen in de zon van het zicht op de zee (telkens wanneer we zee zeggen worden we door Emiel terecht gewezen dat het een oceaan is en geen zee) en de walvissen.

Na een uitwaainamiddag rijden we naar Hermanus Lodge, een eindje buiten het centrum. Het blijkt opnieuw een fijn plekje. Emiel vindt het niet leuk dat er geen tuin is om te voetballen, maar onze kamer is piekfijn in orde en overal in het huis hangt stijlvolle (Afrikaanse) kunst. We blijken de enige gasten en hebben dus bovenop onze kamer een privé in plaats van gemeenschappelijke ruimte met een stapel puzzels, kleurboeken en gezelschapsspelletjes voor de boys en eindelijk nog eens (snel werkend) internet voor ons.

 

Pinguins en dolfijnen
Zondag 20 juli 2014. Stellenbosch, Zuid Afrika.

We doen het 's ochtends heerlijk rustig aan, de grote afstanden liggen achter ons en ook vandaag moeten we maar honderd kilometer afleggen. We ontbijten lekker en uitgebreid, er staat vier man/vrouw in de keuken voor ons klaar terwijl we de enige gasten zijn. Wat een luxe! Terwijl de jongens alweer aan het puzzelen en spelen gaan nemen wij de tijd om weer helemaal mee te zijn met wat er in de wereld aan de gang is.

Even later worden we door Wendy uitgezwaaid, en rijden we richting Kaapse wijnland. We gaan niet rechtsreeks maar kiezen voor een omweg langs de R44 die een stukje verder langs de kust gaat.Een eerste stop maken we bij Betty's Bay. Er broedt een kolonie Afrikaanse pinguïns en we lopen op een houten wandelpad tussen hen door. Dit is de Whale Coast Route, en her en der zijn uitkijkpunten voorzien. En we hebben geluk want bij een stop raken we aan de praat met een koppel Zuidafrikanen dat ons een groepje dolfijnen aanwijst, vlak tegen de rotsige kust. De lijst met dieren die we tijdens deze vakantie al hebben gezien blijft elke dag groeien!

1314262 (320x240)1314263 (240x320)

Dan laten we de kust (en de wolken) achter ons en rijden naar Stellenbosch, een universiteitsstadje en wijncentrum. We logeren net buiten het centrum, in Fynbos Villa Guesthouse, in een huis in Victoriaanse stijl. Van het huisje waar de ossenwagens vroeger in gestald werden is een familie unit gemaakt, en daar slapen wij de komende twee nachten. Het huisje geeft uit op een binnenplaats waar Emiel en Louis kunnen spelen. Net zoals alle guesthouses tot nu toe is ook deze een versterkte burcht. Om met je auto binnen te rijden moet je door een grote poort, en voor elke buitendeur zit ook nog eens een hek. We krijgen een sleutelbos met vijf sleutels! Het is ons niet altijd duidelijk waarom al die hekken er staan. Soms is het evident, rond de kampen in parken stonden hekken om de dieren buiten te houden. En hier staan hekken om eventuele inbrekers buiten te houden (denken we toch) maar ook rond townships staan afsluitingen en we vragen ons dan af of dat is om mensen binnen of buiten te houden. We hebben nog nergens zoveel afsluitingen gezien als hier in Zuid Afrika.

We wandelen naar het centrum maar niet zonder stop in de speeltuin op de hoek van onze straat. Zo houden we de jongens tevreden. We stappen verder door de Dorp Street met witte oude huizen, langs kerken, en kleine huisjes die vroeger werden bewoond door slaven. Het is een slaperige zondagnamiddag en veel winkels en restaurants zijn gesloten. Er zijn hier weinig toeristen en we vallen een beetje uit de toon tussen de studenten. We slagen er toch in om een leuk restaurantje te vinden, waar we springbok kunnen proberen en Louis valt halverwege de maaltijd in slaap dus we maken het alweer niet laat.

Partners

Social Media

Houd jij van Verre reizen met kinderen? Volg, like en blijf op de hoogte!