Hobbel de bobbel naar Zengchong
Dinsdag 8 juli 2014. Rongjiang, China.

Vanmorgen vroeg eruit, half zeven. Daarna in het hotel ontbijten. Tja wat moeten we daar nu van zeggen, laten we het er maar op houden dat ontbijten op straat ons beter smaakt. We kregen ons bordje netjes geserveerd. Een uitzondering blijkbaar want de Chinese gasten haalden hun eten bij het kleine buffetje. Wij kregen een bord met een gebakken ei (lauw), twee hele dikke witte boterhammen, hele zoete jam, twee cakejes en een banaan. Het brood hebben we maar geroosterd om het nog een beetje eetbaar te maken. Noa heeft nog iets van het buffet genomen, maar dat was ook niet echt lekker. Niet aan ons besteed dus. Moet er wel bij zeggen dat de dames hier heel erg hun best doen om het ons naar de zin te maken. Onze was is ook klaar en zelfs gestreken.

Om iets over negen vertrekken we met een klein busje naar Zengchong. Het is een lange en slecht begaanbare weg waar we dik drie uur over doen. De jongen van de auto rijdt netjes en rustig, maar af en toe houdt je je hart vast zo dicht hij langs de rand van de afgrond moet rijden als er een tegenligger aankomt. Het zijn bergweggetjes, waar soms stukken van weg zijn en soms stukken rots op liggen. De weg bestaat voornamelijk uit gaten en hobbels, is ontzettend stoffig en dat merk je vooral als je achter een andere auto rijdt en het zicht compleet weg is. De planten en bomen langs de weg zijn net zo grijs en stoffig als de weg zelf. Soms is de weg dan weer modderig en vol met grote diepe plassen water. Een goede landrover is hier eigenlijk geen overbodige luxe.

Soms zie je mensen lopen met kleine paardenkarretjes en je vraagt je af wat ze daar doen want er lijkt niet echt wat in de buurt te zijn. Heel soms kom je door hele kleine dorpjes. Dan ineens komen we door een dorpje waar ze zomaar weer wat hoogbouw hebben neergezet. Waarom hier? Er is in de verste verte niet echt wat te doen en er is ook geen goede weg, waarom dan zoveel flats neerzetten. Er staan al flatgebouwen maar die lijken helemaal leeg en toch bouwen ze er nog meer bij. Ze zijn dan wel niet zo hoog als in de steden, maar flats lijken hier sowieso niet op hun plek.

IMG 00492 (320x240)IMG 01302 (320x240)

Zengchong is een Dongdorp met een drumtower en een paar kleine wind-en regenbruggen. Bij de planning van deze reis waren we eerst van plan om hier te overnachten, maar na wat verhalen te hebben gelezen over de slechte bereikbaarheid van deze plek hebben we dat afgeblazen. Nu we wat rondgelopen hebben vindt Noa dat wel jammer want haar lijkt het wel leuk om hier te blijven slapen. Het is wel erg spartaans en ze hebben geen voorzieningen voor toeristen, dus je moet dan bij mensen thuis slapen. Nu is dat niet zo'n probleem, dat hebben we in het verleden al veel vaker gedaan, een ander puntje is dat je hier niet zomaar meer vandaan komt. Je moet of vervoer voor heen en terug geregeld hebben en dat is kostbaar of je bent afhankelijk van de bewoners die heel misschien die dag naar Rongjiang moeten. Ook dat hoeft geen probleem te zijn, maar hier is de taalbarrière het grootste probleem, zij verstaan ons totaal niet en wij hun niet. Als je maar een klein beetje Chinees spreekt hier zou dat al een groot verschil maken. Het was in ieder geval een leuk dorpje om rondgelopen te hebben en het kleine beetje contact wat je met de mensen hebt is ook erg leuk.

We nemen een andere weg terug, iets minder heftig maar niet minder lang. Het is in ieder geval een prachtige omgeving om doorheen te rijden. We zien onderweg ook wel een knap staaltje Chinese infrastructuur. De nieuwe wegen die aangelegd zijn door de bergen (wij zien ze op afstand) zijn enorme bouwwerken op enorme betonnen staanders. De tegenstellingen zijn in dit land ook wel erg groot, van hele slechte bergwegen tot enorme snelwegen. Kleine arme dorpen tegenover enorme steden met grote dure flats. Mobiele telefonie lijkt overal te werken zelfs in het meest afgelegen dorp. Wegwerkzaamheden in de bergen lijken van een eeuw terug, terwijl ergens anders enorme viaducten gebouwd worden waarbij je je afvraagt hoe ze het voor elkaar krijgen. Paardenkarretje tegenover dikke Porsche Cayenne. We blijven nog één nachtje extra in Rongjiang voordat we verder trekken.

 

Rustdag
Woensdag 9 juli 2014. Rongjiang, China.

Vandaag een rustdag, eerst lekker uitgeslapen. Rieuwert heeft vannacht namelijk om vier uur de wedstrijd Brazilie-Duitsland gekeken, dus wat langer blijven liggen is geen overbodige luxe. Dat is ook de reden dat we een nacht extra bijgeboekt hebben hier, zodat Rieuwert aankomende nacht, ook om vier uur, de wedstrijd Argentinië-Nederland nog kan zien. In dit hotel hebben we een goede tv met een zender waarop ze de voetbalwedstrijden uitzenden, ergens anders moeten we het maar weer afwachten.

We zijn niet van plan iets bijzonders te gaan doen vandaag, we houden echt een rustdag. Dus eerst de markt op voor een brunch, want zo laat is het ondertussen al. Beetje door de stad wandelen, een beetje luieren in het hotel, 's avonds weer eten in ons favoriete restaurantje, en op tijd naar bed.

IMG 01511 (180x240)IMG 01951 (240x320)

 

Gelanceerd in de bus naar Congjiang
Donderdag 10 juli 2014. Congjiang, China.

Vanmorgen eerst ontbijt in het hotel. Niet dat we dat zo geweldig vinden, maar de dames van het hotel vroegen ons gisteren zo vriendelijk in het kleine beetje Engels dat ze kennen of we vandaag weer komen ontbijten. Noa blijft liever nog even in bed liggen, dus Rieuwert en ik offeren onszelf op. Ze doen zo hun best om een westers ontbijt te serveren maar dat is helaas niet helemaal onze smaak.

We kregen bericht dat onze treintickets van Guilin naar Shanghai niet af te leveren zijn bij onze slaapplaats bij Yangshuo, The Giggling Tree omdat het te ver afgelegen zou zijn. Op het treinstation kunnen we ze blijkbaar niet afhalen en andere hotels hebben we niet geboekt. Om onze treintickets toch te krijgen maken we later in de reis toch maar een tussenstop in Guilin, dus heb ik vanmorgen een youth hostel geboekt. Dit doorgegeven aan travelchinaguide die onze treintickets regelen en die lieten later op de dag weten dat het in orde was en dat onze treintickets daar op 19 juli afgegeven worden.

Als we alles ingepakt hebben laten we een taxi komen die ons voor tien Yuan naar het busstation brengt. Op het busstation vertrekken we al binnen vijf minuten naar Congjiang. De reis gaat niet over de tolweg zoals we gedacht hadden, maar door de bergen. Af en toe worden we van onze stoel gelanceerd, een achtbaan is er niets bij. De bus stopt bij zo ongeveer elk bergdorpje onderweg, om passagiers af te zetten of op te pikken, om nieuwe schokbrekers die midden in de bus liggen ergens af te leveren en andere artikelen voor kleine winkeltjes te bezorgen. De bus heeft hier blijkbaar meerdere functies. We doen er op deze manier wel drie uur over om in Congjiang te komen. De uitzichten zijn best mooi, maar van al dat gestuiter in de bus wordt je wel doodmoe.

Als we Congjiang binnenrijden blijf ik links en rechts kijken of ik hotels zie. Congjiang heeft maar één echte hoofdweg en daaraan moeten de hotels en guesthouses zitten. In een reisverhaal van een andere reiziger in dit gebied werd er een hotel specifiek aanbevolen. Links in de straat zie ik dat hotel en vlak daarna stopt de bus bij een 'bushalte'. Ik roep snel naar Rieuwert die voor in de bus zit dat we er hier uitstappen. De busassistent loopt met ons naar de achterkant van de bus om de rugzakken uit de achterklep te halen.

We hoeven maar een klein stukje terug te lopen en daar is het hotel. Weer zo'n chique tent. Maar ook hier krijgen we weer voor niet al te veel geld een mooie kamer. We betalen hier 188 Yuan (22 Euro) per nacht met ontbijt. We hebben een slaapkamer en een zitkamer. Ook weer goede bedden en dat is in China lang niet altijd het geval want over het algemeen zijn ze keihard. Er zullen vast veel goedkopere slaapplaatsen te vinden zijn maar een goede douche en een lekker bed is ook wel prettig. En ook nu hebben we weer een hotelmanager die een klein beetje Engels spreekt (we hebben het hier over echt een heel klein beetje). Maar zelfs dat kleine beetje komt goed van pas en we vragen ook haar om een privébusje te regelen voor morgen om wat dorpen te bezoeken en het festival in Huang Guang. We gaan eerst naar Gaozeng, daarna naar Xiaohuang en daarna naar het festival in Huang Guang. Deze hele dag kost ons 450 Yuan (56 Euro).

We hebben daarna nog even door Congjiang gelopen, het is hier heel rustig en het ziet er allemaal heel netjes uit. Congjiang is een beetje een saaie stad maar het is een goede locatie om omringende dorpen te bezoeken. We zien helaas geen eetkraampjes en alle restaurantjes lijken ook dicht te zijn. Noa lust ondertussen wel wat. Uiteindelijk komen we in een tentje terecht die wel wat weg heeft van een Chinese KFC. Noa neemt een menu dat bestaat uit een soort kipburger, kipnuggets (die zijn voor Rieuwert), patatjes en een oranje sapje (ook voor Rieuwert). Vanavond maar naar iets op zoek wat echt lekker is.

 

Taalverschillen
Vrijdag 11 juli 2014. Congjiang, China.

Het ontbijt in het hotel hebben we na bezichtigen ervan gelaten voor wat het is. In de eettentjes aan straat maar even op zoek naar iets eetbaars. We treffen een tentje waar we wat dingen kunnen aanwijzen. We willen eigenlijk gebakken nasi of noedels maar die hebben ze niet. We krijgen twee borden groente en een bak rijst. Maar eens moet de eerste keer zijn, het is werkelijk niet te eten. Alle drie proberen we wat maar we trekken al snel de conclusie dat we dit niet gaan opeten. Omdat we de man niet willen beledigen vragen we om drie kartonnen bakjes waar we wat eten inscheppen, zogenaamd om mee te nemen maar eigenlijk droppen we het vlak voor het hotel in de vuilnisbak. We zijn er geen voorstander van om dingen weg te gooien, thuis gaan ook alle kliekjes altijd op, maar dit smaakte echt verschrikkelijk. Dan maar de eiwitrepen voor de noodgevallen aanspreken.

Om negen uur gaan we op weg. Het eerste dorp waar we stoppen is het Dong-dorp Gaozeng. Ik kan niet zeggen dat ik het een heel mooi bergdorpje vind. Maar je kunt hier wel heel goed zien dat er een groot verschil is tussen de arme dorpen en de wat rijkere steden. Het is dan ook niet gek dat heel veel bewoners van deze dorpen naar de steden trekken om te werken. Daardoor zie je in de dorpen relatief veel oude bewoners en kleinere kinderen die door opa en oma verzorgd worden.

IMG 02511 (320x240)IMG 02671 (320x240)

Sommige bewoners hebben wat klein vee, zoals kippen, eenden of ganzen en sommige hebben zelfs een paar varkentjes in een klein stalletje bij het huis. Klein vee betekent inkomsten en er zijn dan ook een aantal buitenlandse projecten die ervoor zorgen dat deze dorpsbewoners wat vee krijgen en leren hoe ze dat moeten verzorgen. We hebben geprobeerd contact te leggen met zo'n organisatie om wat meer aan de weet te komen en om ook iets daarvoor te doen nu we hier zijn, maar dat is gestrand in het niets.

Het volgende dorp dat we bezoeken is Xiaohuan. Dit dorp is hard bezig aan zijn ontwikkeling zoals we al zien bij binnenkomst. Er wordt aan het begin van het dorp een grote parkeerplaats gebouwd en op het dorpsplein hangen allemaal aanplakbiljetten van hoe het dorp eruit moet komen te zien. Ze hopen op deze manier meer toeristen naar dit gebied te trekken en zo hun bewoners van inkomsten te voorzien zodat deze cultuur, weliswaar meer als folklore, in stand gehouden wordt. Enerzijds is het natuurlijk verschrikkelijk dat op deze manier de echte cultuur van deze dorpen verloren gaat, maar anderzijds wil je ook niet dat deze mensen in armoede leven. Het is een soort kiezen uit twee kwaden.

IMG 02721 (320x239)IMG 03101 (320x239)

Als we op het dorpsplein de aanplakbiljetten staan te bekijken komt de chauffeur naar ons toe. Hij wil nu doorrijden naar Huang Guang en op de terugweg hier weer stoppen. Wij vinden het prima en stappen weer in. Vlakbij Huang Guang kunnen we niet verder, de weg is afgesloten door de politie. Het blijkt te druk te zijn in dit dorpje met bezoekers voor het festival en we moeten verder lopen. Helaas als wij er zijn is net de zang en dans afgelopen, blijkbaar duurt dit festival niet de hele dag maar vindt dit festival alleen 's morgens plaats. In het vorige dorp is de chauffeur blijkbaar op de hoogte gebracht en wilde toen gelijk hierheen. Helaas toch te laat. Dat is dan weer een nadeel van de taalbarrière hier, wij kunnen niet goed uitleggen wat we willen en daardoor wisten zij niet dat we nu juist voor het festival naar Huang Guang wilden. Dit is dus weer een gevalletje vette pech.

IMG 03301 (320x240)

We hebben nog een wandeling door het dorpje gemaakt die op dat moment overlopen werd door Chinese bezoekers met hele grote camera's. Luidruchtig en brutaal helaas ook. De dorpsbewoners laten het allemaal maar over zich heenkomen, maar ik vraag me echt af of ze hier allemaal wel op zitten te wachten. Ze maken ongegeneerd foto's van alles en iedereen, ze duwen hun grote lens zomaar in je 'giegel'. Bij de dorpsbewoners maar ook bij ons. Wij kunnen er wel om lachen, ze staan op een gegeven moment zelfs met een stuk of acht grote camera's voor ons, we zijn weer beroemd. Als we er verderop weer vier treffen maak ik ook een foto van hen net als ze een foto van ons willen maken, dat vinden ze dan toch wel weer komisch.

Verderop zitten twee hele oude dametjes. Ik gebaar dat ik ze wil fotograferen en dat is goed maar ze maakt ook het gebaar, tenminste dat denken wij, dat ze een sigaret wil. Maar wij roken niet dus dat kunnen we haar niet geven. Rieuwert gaat nog even bij ze zitten en dan maakt de ene dame weer hetzelfde gebaar. Ik besluit in een klein winkeltje dan maar sigaretjes voor haar te halen, maar als ik terugkom is dat blijkbaar niet wat ze bedoelde. Weer een gevalletje van taalbarrière. Op de terugweg ons bezoek aan Xiaohuan afgemaakt alvorens terug te gaan naar Congjiang.

We hebben bij terugkomst in het hotel afgesproken met de chauffeur (met behulp van de hotelmanager uiteraard) dat hij ons morgen om één uur naar Basha brengt, dat wij in Basha overnachten en dat hij ons zondag om elf uur weer in Basha ophaalt en ons naar het busstation brengt.

 

The last gunmen tribe
Zaterdag 12 juli 2014. Basha, China.

We zijn allemaal wat lui en blijven daarom ook wat langer in bed liggen. Daardoor hebben we weinig tijd om iets te eten te zoeken. Na onze ervaring van gisterenochtend hebben we sowieso niet zo'n zin om in de kleine eettentjes wat te eten. De meeste verkopen in de ochtend natte noedels en dat zijn ook niet echt onze favorieten. Noa wil gebakken noedels en als dat nergens te krijgen is besluit ze dat ze patatjes wil. Wij vinden het prima, als er maar iets gegeten wordt.

De chauffeur van gisteren is weer keurig op tijd. We hoeven niet zo heel erg ver, het is maar zeven en een halve kilometer, we zouden het in theorie dus kunnen lopen. Zei het niet dat het een behoorlijk steile berg op is en dat het ongeveer 33 graden buiten is met een nogal hoge luchtvochtigheid. Elke beweging die je hier dan ook maakt resulteert in een behoorlijke zweetdruppel opbrengst.

Als we in Basha aankomen gaat de chauffeur, wat een service, voor ons vragen waar we zouden kunnen slapen. Na een keer of drie ergens naar binnen te zijn gelopen komt hij met een vrouwtje naar buiten die wat kamertjes heeft. We lopen met haar mee om te kijken. We moeten eerst door de woonkamer van de familie om naar boven te gaan, waar de kamers zijn. Het is erg basic maar we hadden ook niet anders verwacht in dit dorp. We betalen 40 Yuan per bed. Voor de zekerheid nog even met de chauffeur checken of hij ons morgen om elf uur komt halen want vervoer vanaf hier naar Congjian terug is niet erg makkelijk te regelen. Het vrouwtje van de homestay vraagt of we wat willen eten, dus we lopen met haar mee naar het eettentje ernaast dat ook van de familie is. Het is een open ruimte met werkelijk een prachtig uitzicht over de bergen en de dalen.

We krijgen vier heerlijke groentegerechten met gestoomde rijst. Er eten blijkbaar niet alleen toeristen hier want ook een hele groep dames uit het dorp in klederdracht kopen hier hun bakje noedels en alle tafeltjes zijn dan ook snel gevuld. Daarna lopen we wat door het dorp. Het dorp bestaat uit meerdere delen, je loopt door stukken bos van het ene deel naar het andere deel. Noa wordt nog 'aangevallen' door een, wat ze eerst denkt enorme spin. Maar het blijkt bij nader onderzoek, uiteraard door Rieuwert want held één en twee staan op veilige afstand, een nogal uit de kluiten gewassen sprinkhaan.

Daarna kopen we wat te drinken en gaan we op het dorpsplein onder de wind- en regenbrug zitten. Daar zitten we een uurtje of twee heerlijk om ons heen te kijken want er gebeurt van alles. De bewoners van het dorp trekken aan je voorbij of nemen ook plaats op de brug. De wind- en regenbruggen in de dorpen hebben namelijk ook de functie van ontmoetingsplaats. Ook zien we telkens nieuwe Chinese toeristen aankomen met wederom hun grote camera's. De bewoners met hun bijzondere haardracht worden veelvuldig gefotografeerd en hoe kan het ook anders ook wij zijn weer het haasje.

De Chinese toerist zelf is ook een bijzonder volkje. Er zijn dames bij die lopen op hakken die wij alleen dragen op feestjes waar je (gelukkig) de hele avond mag zitten, omdat het comfort van de schoenen waardeloos is. Waterschoentjes zijn hier ook erg populair in allerlei felle kleuren en een soort crocs. Er zijn er bij die de meest vreemde hoofddeksels op hebben, cowboyhoeden dwars op het hoofd, grote strandhoeden en gebloemde visserspetjes in een veel te grote maat. Altijd grote fotocamera of smartphone in de hand, klaar om een foto te schieten van zo ongeveer alles. Maar ook het liefst van alles met zichzelf er ook op met een grote lach en de vingers in een V-vorm. Eigenlijk pik je de Chinese toerist er zo tussenuit. We lopen daarna nog een stuk door een ander gedeelte van het dorpje.

's Avonds als we na het eten nog een spelletje yahtzee zitten te doen, horen we veel lawaai komen van het dorpsplein. Het blijkt dat er een aantal studenten uit Shanghai ook in het dorp is voor een sociaal schoolproject. Ze zingen wat, dansen wat, doen spelletjes met de kinderen uit het dorp. Ze trekken in ieder geval veel bekijks, het hele dorp staat in de loop van de avond zo ongeveer om het dorpsplein heen verzameld. Ze vragen of wij ook nog een act willen opvoeren, nou nee bedankt dat willen we de dorpsbewoners niet aandoen. De studenten vinden het wel prachtig hun Engels te oefenen en vragen dan ook voluit allerlei zaken over hoe wij communiceren in China, waar we vandaan komen enzovoort.

Rond half elf trekken wij ons terug, hopelijk kunnen we een beetje slapen met de harde muziek voor onze deur, maar we zien het wel. Eerst de kamer maar eens spinvrij maken en proberen het bed een beetje comfortabel te krijgen. De spinnetjes in onze slaapkamer zijn niet zo groot, maar de spinnen die we ondertussen buiten gespot hebben zijn enorm. Onze Hollandse kruisspin maar dan in reuze uitvoering. Ik kan heel veel hebben, slecht bed, slechte douche, wat minder goed slecht eten, vieze wc en ga zo maar door, maar grote spinnen (trouwens ook kleine) brr dat blijft niet mijn ding en Noa blijkt ze ook niet echt tof te vinden.

 

Planking
Zondag 13 juli 2014. Zhaoxin, China.

Pff, dat was een warme nacht. Geen airco maar een van. Een keihard bed, eerder een plank met bekleding. Je blijft dus maar draaien om een beetje comfort te zoeken die er toch niet is. Alleen Noa heeft goed doorgeslapen. Dat is het voordeel van kind zijn, je slaapt zo lekker overal, op elke ondergrond en in elke oncomfortabele houding. Merk aan mezelf dat dat wanneer je ouder wordt steeds minder wordt terwijl het nog niet zo lang geleden is dat ik op de grond of in een klein hoekje ook prima sliep.

Als we allemaal gewassen en aangekleed zijn gaan we kijken of we misschien een gebakken nasi kunnen scoren. Wanneer we lekker daarvan zitten te genieten zien we allerlei mannen en vrouwen in klederdracht met hun bamboe instrumenten de berg op lopen. Sommige komen ook nog snel wat eten. Dan trekt er een groep Chinese toeristen vooraf gegaan door een Basha man met microfoontje aan ons voorbij. Ik krijg het vermoeden dat de Basha muziek gaan maken en gaan dansen. We eten snel onze gebakken nasi op en zetten de achtervolging in. Ja hoor op een groot veld staan allemaal houten bankjes en daar laten de Basha hun traditionele muziek horen en hun dans zien.

IMG 05421 (180x240)IMG 05701 (180x240)

Waar je ook komt in deze dorpjes, groot of klein, ze veranderen zo langzamerhand allemaal in een toeristische attractie. Nu nog hoofdzakelijk voor de Chinese toerist, maar met de grote nieuwe weg waarschijnlijk ook voor de buitenlandse reisorganisaties. Maar het is evengoed leuk om te zien. Een van de mannen wordt nog traditioneel geschoren en ze laten zien hoe een huwelijk voltrokken wordt.

De chauffeur is weer keurig op tijd. We hebben veel gelezen dat je geduld moet hebben in China omdat niet altijd alles zo keurig op tijd gaat. Tot nu toe gaan de bussen echter precies op de tijd weg en ook het privévervoer dat we tot nu toe hebben gehad is elke keer keurig op tijd. Tot nu toe dus niets van gemerkt dat het niet goed geregeld zou zijn.

De chauffeur zet ons af bij het busstation en loopt zelfs met ons mee om ons de weg te wijzen waar we een kaartje moeten kopen. We zeggen hem gedag en kopen onze kaartjes, om één uur gaat de volgende bus naar Zhaoxing. Het is kwart over elf dus we moeten nog even wachten.

Van Congjiang naar Zhaoxing is het nog geen twee uur rijden. Aangekomen bij de poort van Zhaoxing moeten we eerst uit de bus een entreekaartje halen voor het dorp. Ook hier betalen we weer honderd Yuan per persoon om het dorp in te mogen. Ook dit dorp, in dit geval het grootste Dong dorp, is helemaal opgeknapt en ziet er heel gelikt uit. De bewoners schijnen het wel prettig te vinden want daardoor zijn ze goed voorzien van inkomsten door toeristen. De (Chinese) toeristen komen hier nog niet in zulke grote aantallen als in Xijiang maar dat komt waarschijnlijk omdat je nu nog wel wat meer moeite moet doen om hier te komen.

Als we door het dorp lopen zien we twee ouders met kindjes lopen die we ook al eerder in Ronjiang en Huang Guang hebben gezien. Het is een gezin uit Shanghai dat met een gehuurde auto tien dagen rondreist in dit gebied. De vrouw spreekt heel goed Engels, ze werkt voor een Deens bedrijf in Shanghai. Als ze ons zien lopen zwaaien ze enthousiast. Zij zijn al twee dagen in Zhaoxing en vertellen dat ze wat dorpen in de omgeving hebben bezocht. Zij hebben het met de auto gedaan maar het kan ook lopend. Ze lopen met ons mee naar iemand die ons uit kan leggen hoe we moeten wandelen naar de betreffende dorpen. Ze vertellen ons ook dat er om acht uur vanavond een optreden is. We gaan daar later samen heen.

IMG 06631 (320x240)

De kinderen lopen al snel samen en proberen, de meiden tenminste die van dezelfde leeftijd zijn, een beetje in het Engels te communiceren. Het zoontje die wat jonger is probeert zelf wat Nederlandse woordjes na te praten. Het mannetje vindt Noa bar interessant en wil bij het optreden dan ook naast haar zitten. Als hij zich even later een beetje gaat lopen uitsloven en door zijn vader weer op het bankje gezet wordt, frommelt hij zich weer tussen zijn zus en Noa. Het is duidelijk, naast Noa is zijn plek. Na het optreden wisselen de meiden hun e-mailadressen uit en wij onze mobiele nummers. We hebben met ze afgesproken dat als we in Shanghai aankomen, we contact met ze opnemen.

 

Warm en lui
Maandag 14 juli 2014. Zhaoxin, China.

Vanmorgen rustig op gang komen. We lopen via de boerenmarkt (marktje), en een plein waar op dat moment meerdere varkens en koeien ontleed worden naar een eettentje voor ons ontbijt. In dit gebied moet je goed opletten als je vlees eet want ze eten niet alleen varken, koe, kip, eend en gans, maar ook hond en rat. Hond hebben we op de vleesafdeling op de markt zien liggen. Al het vlees ligt open en bloot alleen de hond lag afgedekt, of dat nu bewust gedaan wordt weten we niet.

Na het ontbijt lopen we door naar de man waar we gisteren aan voorgesteld zijn, zodat hij ons de weg kan wijzen. Hij loopt een klein stukje met ons op en bij de rijstvelden wijst hij ons welk pad we moeten volgen. Het gaat gelijk flink bergop en bovenaan het pad kunnen we kiezen voor links verder de rijstvelden in of rechts terug naar het dorp via een andere weg. We kiezen voor rechts, het is ontzettend warm vandaag. Te warm om fatsoenlijk een stuk te lopen. We lopen nog wat via allerlei kleine straatjes door het dorp, gaan nog even bij wat dorpsbewoners op een wind- en regenbrug zitten, kopen een ijsje en wat lychees.

IMG 07961 (180x240)IMG 07801 (320x240)

Gisteren hebben we aan de dame van het hotel gevraagd of ze wasservice hebben, maar nee dat hadden ze niet of ze begreep het niet. We willen onze lychees in het aangelegde park tegenover ons hotel opeten en Rieuwert neemt de zak met vuile was mee naar beneden omdat hij twee deuren verderop een vrouw de was heeft zien doen met een wasmachine, dus misschien kan zij onze was ook doen. Maar daar is niemand meer te bekennen. In ons hotel staat ook een wasmachine hebben we gezien en Rieuwert vraagt aan de dame die daar toevallig op dat moment net bezig is of onze was ook gedaan kan worden. Ja hoor dat kan, gelukkig maar want we hebben niet veel schoon meer. Het zelf wassen is al niet echt handig in een klein wasbakje, maar het drogen is het grootste probleem. Verder blijft het een luie dag.

 

Pittige wandeling naar Tang'an
Dinsdag 15 juli 2014. Zhaoxin, China.

Vanmorgen vroeger op want we willen vandaag toch echt wel naar het dorpje lopen. In de ochtend is het nog niet zo warm dus misschien lukt het nu. Vannacht heeft het ook geregend, dus wellicht is het ook wat afgekoeld.

Eerst wat eten en dan op pad. Het is een behoorlijk pittige klim, we klimmen ongeveer twee en een half uur omhoog in de toch wel behoorlijke warmte. Af en toe een klein zuchtje wind is heerlijk verkoelend. We komen uiteindelijk in een dorpje uit, wij denken dat we er al zijn en vinden het nu niet echt de moeite waard.

Later blijkt, als we op de wind- en regenbrug zitten en Rieuwert een auto aanhoudt om te vragen of deze misschien naar Zhaoxing gaat, dat we nog verder omhoog moeten want de betreffende auto gaat verder omhoog de berg op naar Tang'an. We mogen meerijden, gelukkig maar want we hebben genoeg bergop gelopen in deze warmte. We lopen heel even een stukje door het dorp maar eigenlijk willen we terug om te douchen want we druipen werkelijk van het zweet.

We vragen een andere auto die net van plan is de berg af te rijden of hij naar Zhaoxing gaat. Ja dat gaat hij maar hij wil honderd Yuan hebben als we mee willen Mooi niet, dat is veel te veel voor acht kilometer bergaf, we lopen wel (Noa is de grootste voorstander om bergaf te wandelen). We zetten de pas erin en beginnen aan onze bergaf wandeling. Deze keer niet door de rijstvelden maar over de geasfalteerde slingerweg. Ook genoeg te zien hoor, levende slangen, dode slangen, levende hagedissen en dode ratten. We doen er iets minder dan twee uur over om in het dorp te komen. We kopen nog wat te drinken en stappen onder een heerlijk verfrissende douche en trekken fijn onze schone kleren aan.

Partners

Social Media

Houd jij van Verre reizen met kinderen? Volg, like en blijf op de hoogte!