De Chinese Muur
Vrijdag 24 mei 2014. Beijing, China.

Vandaag vroeg uit bed, want we gaan naar een van de mooiste bouwwerken ter wereld, de Chinese Muur! We hebben afgesproken dat onze privé chauffeur ons om negen uur komt ophalen, zodat we nog rustig kunnen ontbijten. Zonder een groep reizen is voor ons ideaal, aangezien we ons eigen reistempo kunnen bepalen. Tijdens het ontbijt komt onze reisgids zich al melden en om precies negen uur rijden we weg van het hotel.

De reis naar The Great Wall duurt ongeveer anderhalf uur en onderweg stoppen we nog even bij een koperfabriek. Helaas zijn wij niet geïnteresseerd in dit soort verplichtingen en na amper vijf minuten vervolgen we weer onze weg. We hebben gekozen om de muur te bekijken bij Mutianyu. Dit gedeelte is onlangs gedeeltelijk gerenoveerd en erg toegankelijk voor kinderen door de kabelbaan en rodelbaan die er is aangelegd. We besluiten om met de kabelbaan naar boven te gaan, lopend lijkt ons iets te zwaar met een temperatuur van rond de 32 graden. Lizzy vindt de kabelbaan fantastisch en kijkt rustig in het rond en eenmaal boven genieten we van het uitzicht.

1239747 (180x240)1239744 (180x240)1239746 (180x240)

Het is vandaag een heldere dag en daardoor kunnen we de muur slingerend tot in de verte zien lopen in het Chinese landschap. We besluiten om de westelijke richting van de muur op te lopen en bij elke uitkijktoren twijfelen we of we naar de volgende moeten lopen, uiteindelijk lopen we van toren zes tot dertien en keren daarna om. Lizzy vermaakt zich goed op de muur en loopt de heenweg helemaal zelf. Lopen op de muur is niet makkelijk aangezien je constant op en af gaat en de treden heel ongelijk zijn. We maken tijdens het lopen wat tussenstops en terwijl wij even rusten in een van de uitkijktorens speelt Lizzy met passerende kinderen.

Op de terugweg merken we dat Lizzy moe begint te worden. Ze wil graag getild worden en dat laat ze merken ook. Na ruim twee uur over de muur lopen komen we terug bij de rodelbaan en Lizzy is ondertussen in slaap gevallen. Ze wordt vanzelf wakker als ze eenmaal op het karretje zit en na de eerste twintig meter is ze helemaal wakker. Ze geniet met volle teugen van de rit en eenmaal beneden heeft ze weer genoeg energie om zelf te lopen. De wandeling heeft ons hongerig gemaakt en we besluiten nog snel een restaurant in te lopen voordat we ons melden bij de auto.

In de auto vertelt de reisgids ons dat we te lang op de muur zijn gebleven en we daardoor een keuze moeten maken tussen de Ming Tombs en het Olympisch Stadion. We kiezen voor de laatste omdat we al genoeg tombes hebben gezien in Egypte een aantal jaren geleden. Op de weg richting de muur hebben we kaartjes gekocht voor een acrobaten show, dus deze plakken we er nog wel achteraan vandaag.

1239748 (320x241)

Zoals wel vaker willen reisgidsen altijd langs een fabriek en ook deze wil ongepland naar een silk fabric en tea ceremony. Denny wordt nijdig en vertelt dat hij het vreemd vindt dat we daar langsgaan terwijl er geen tijd was voor de Ming Tombs. De reisgids besluit dan ook om beide niet te gaan bezichtigen en rijdt direct naar het Olympisch Stadion.

Aangekomen bij het stadion blijkt hoe toeristisch dit gedeelte van Beijing zes jaar na de Olympische spelen nog is. Het plein voor het vogelnest wordt gevuld met tientallen kraampjes en duizenden toeristen. Helaas moeten we na vijftien minuten alweer weg, omdat we nog een uur moeten rijden naar het Red Theatre voor de voorstelling. Door de drukte op de weg zijn we een aantal minuten te laat en omdat ze andere mensen niet willen storen worden we geplaatst op de eerste rij. Gedurende het uur komt er veel voorbij met als hoogtepunt vijf motoren die met enorme snelheid in een bol rondrijden. Lizzy klapt het volle uur constant in haar handjes. Na de show nemen we een taxi naar het hotel. Taxi's zijn een ideaal vervoermiddel in Beijing aangezien je per kilometer slechts 2,3 Yuan ofwel 27 cent betaald, nadeel is wel dat het soms behoorlijk vast kan staan en je nauwelijks verder komt.

Na onszelf opgefrist te hebben willen we een hapje gaan eten en binnen tien minuten lopen we naar de winkelstraat waar we gaan eten bij een restaurant op de vijfde verdieping van een groot winkelcentrum. Het eten smaakt heerlijk na zo'n lange dag, maar nadat het eten is gezakt komen we erachter dat we ook erg vermoeid we zijn. Om tien uur besluiten we dan ook weer naar het hotel te lopen. Rond twaalf uur doven we de lichten op onze kamer en Lizzy laat zich nog heel even horen en na wat gespring en gedraai valt ze verrassend genoeg heel snel in slaap.

 

Olympisch Stadion
Zaterdag 24 mei 2014. Beijing, China.

Dat de vorige dag vermoeiend was blijkt wel uit het feit dat we pas om elf uur wakker worden! We balen er wel van, maar schijnbaar hadden we het nodig. Vandaag reizen we overal naar toe met de metro. Het metrostelsel is misschien niet de grootste ter wereld, maar wel de drukste en dit komt mede door de prijs want voor slechts twee Yuan per rit (24 cent) reis je naar je bestemming.

Het heeft geregend afgelopen nacht en de zon is verborgen achter behoorlijk wat wolken. Ook de smog is nu duidelijker zichtbaar dan de afgelopen dagen, maar je merkt er niets van als je door de straten loopt van Beijing. Ook de mondkapjes waar veel over wordt gesproken in Nederland zie je eigenlijk niet. Deze worden alleen gedragen als het zicht nog slechts honderd meter is.

Na op de kamer een boterham gegeten te hebben met pasta (lekker meegenomen van thuis) lopen we richting metrostation Wanfujing om via lijn 1 en 5 naar de Temple of Heaven te reizen. Het is inderdaad druk in de metro, maar de Chinezen maken maar al te graag een zitplaats vrij voor Lizzy ondanks dat ze gewoon in de buggy kan zitten. Ze is duidelijk uitgeslapen en kletst de reis van veertig minuten met de metro lekker met andere passagiers. Aangekomen bij metrostation Tiantandongmen is het nog vijf minuten lopen naar het park waar de tempel zich bevindt.

1239749 (180x240)1239750 (320x240)

De twee volgende uren spenderen we rond de tempel en in het park waar je heerlijk tot rust kan komen. Soms is het namelijk wel lekker om even de drukte van de stad te ontvluchten. Lizzy vermaakt zich ondertussen met passerende kinderen en wordt misschien wel duizend keer op de foto gezet, waarschijnlijk omdat ze haar hoedje op de hotelkamer heeft gelaten. Ook wij maken weer de nodige foto's en na een hapje gegeten te hebben bij de dichtstbijzijnde McDonalds gaan we met de metro naar het Olympisch stadion.

We waren er gisteren al geweest, maar willen er toch meer tijd spenderen. Via lijn 5, 6 en 8 stappen we uit bij metrostation Olympic Sports Centre en eenmaal boven de grond sta je op de plek waar heel de wereld in 2008 naar keek, het Olympic Parc! Het is geweldig om op deze plek rond te lopen en ondanks dat er bijna geen evenementen meer plaats vinden op deze plek is het nog drukker dan de vorige dag en ook hier zijn bijna alle toeristen Aziaten. We willen graag het 'vogelnest' van binnen bekijken en het sporthart van Denny begint eenmaal binnen sneller te slaan. In het stadion kijken de bezoekers vooral naar mensen die aan het skeeleren zijn. Lizzy gaat er ook bij zitten en gooit haar schoenen en sokken demonstratief weg. Ze wilt even niet meer lopen en dat vinden wij niet erg. Net op het moment dat we verder willen gaan komen er kinderen bij Lizzy zitten en ze zit gelijk vol energie.

1239759 (320x240)1239761 (320x240)

We twijfelen of we gaan wachten tot de verlichting van het stadion aangaat en ondanks dat het nog een uur duurt kiezen we daar wel voor. We kopen tijdens het volgende uur nog wat souvenirs, lopen rond op de boulevard, eten wat en laten Lizzy rustig spelen met kinderen die voorbij lopen. Wanneer we even gaan zitten om de laatste minuten door te komen staan er binnen luttele secondes een hele groep mensen om Lizzy heen. We blijven ons verbazen over de aandacht maar genieten er ook wel van.Om precies half acht gaan de lampen aan van het stadion en na wat foto's gemaakt te hebben gaan we met de metro richting de winkelstraat om een hapje te eten.

1239763 (320x240)

Vandaag eten we bij een restaurant op de zesde verdieping van een groot winkelcentrum, maar omdat werkelijk alles in het Chinees is weten we niet wat de naam is. We maken onze keuze door op de menukaart wat aan te wijzen en dan maar hopen dat het lekker is! We krijgen een enorme grote bak met kip, beef, gamba's, broccoli, paksoi en rijst, het was genoeg om een heel leger mee te voeden en we krijgen dan ook niet alles op. Met volle buiken besluiten we nog een rondje te lopen, koopt Cindy nog een spijkerbroekje bij H & M en gaan we daarna terug naar de hotelkamer om lekker te slapen.

 

Bouwput
Zondag 25 mei 2014. Taiyuan, China.

Vandaag nemen we afscheid van de fantastische stad Beijing. We gaan met de trein van half twaalf richting Taiyuan, maar niet voordat we nog een keer over het plein van de Hemelse Vrede hebben gelopen. Het is extreem druk op deze vroege zonnige zondagochtend en het plein staat vol met groepen toeristen die met bussen tegelijk worden aangevoerd. Opvallend blijft het aantal Westerse toeristen, terwijl je in Vietnam en Thailand ze constant tegen het lijf loopt zijn ze hier nauwelijks te vinden. Na de nodige foto's gaan we terug naar het hotel, checken we uit en gaan met een taxi richting het station.

De veiligheidsmaatregelen op het station zijn nagenoeg hetzelfde als die van een vliegveld. We reizen met de Bullet Train met 300 kilometer per uur naar onze volgende bestemming en binnen tweeëneenhalf uur komen we aan. Lizzy vergelijkt de trein met een vliegtuig, logisch aangezien alles super netjes eruit ziet en iedereen vaste plekken heeft. De trein bestaat uit twintig wagons met elk zo'n honderd passagiers, in totaal vervoert deze trein dus rond de 2000(!) mensen. Daarnaast heeft elke wagon twee medewerkers die de trein constant schoonhouden en langskomen voor het verkopen van eten en drinken. De NS in Nederland kan hier nog wat van leren! Lizzy vermaakt zich onderweg met een cadeautje en speelt spelletjes op de iPad.

Aangekomen in Taiyuan schrikken we van de bouwput die we zien, want werkelijk voor het hele station ligt het open en overal zien we vrachtwagens af en aan rijden. Daarnaast staat werkelijk alles in het Chinees en is nergens een taxi te bekennen. Uiteindelijk dienen we om de bouwwerkzaamheden heen te lopen om een taxi te vinden, maar geen enkele chauffeur spreekt een woord Engels, de taalbarrière is gevonden!

Met de hotelreservering in ons hand weten we uiteindelijk onze bestemming duidelijk te maken en voor honderd Yuan worden we erheen gebracht (achteraf blijkt dat we tien keer teveel hebben betaald). De chauffeur vraagt onderweg aan mensen de weg en overal waar wij kijken zijn ze bezig met bouwwerkzaamheden. In Taiyuan verblijven we in het Youdian Hotel en dat is volgens Bookings.com een drie sterren hotel, maar in werkelijkheid is onze hotelkamer vies en versleten. We maken al snel de beslissing om een dag eerder te vertrekken en lopen richting een verkooppunt voor treinkaartjes die we vlakbij het station hadden gezien. Het is een uur lopen, maar zo krijgen we wel een goede indruk van de stad en ook bij het verkooppunt praten ze geen woord Engels. Met foto's van treinschema's van internet boeken we uiteindelijk onze kaartjes voor Pingyao en Xi'an en op de terugweg eten we bij de KFC. Terug op de hotelkamer kijkt Denny via de computer op de hotelkamer naar de Ronde van Italie, speelt Cindy nog een spelletje op haar telefoon en kijkt Lizzy op de iPad naar Donald Duck en vallen we rond middernacht in slaap.

 

Pingyao
Maandag 26 mei 2014. Taiyuan, China.

Tijdens het plannen in Nederland wilden we graag Pingyao bezoeken. Deze stad is vooral bekend om The Ancient City, die tevens op de UNESCO Werelderfgoedlijst staat. Met de trein reizen we om negen uur 's ochtends richting Pingyao om 's avonds om kwart voor negen de trein terug te nemen.

Ook in Pingyao zijn ze voor het station bezig met bouwwerkzaamheden en na dertig minuten komen we aan in The Ancient City. De hele dag lopen we door het best bewaarde oude stadje van China die omringd is door enorm hoge muren. Lizzy is vermoeid en valt tijdens de wandeling in diepe slaap. Het straatbeeld wordt eigenlijk bepaald door talloze eetgelegenheden en tientallen winkeltjes.

We bekijken de indrukwekkende South Gate, maken een wandeling over de muur en eten een heerlijke pizza bij Sakura Bar. Gelukkig is het grootste deel van de stad alleen toegankelijk voor voetgangers, zodat Lizzy lekker rond kan lopen. Aangezien we nog twee uur over hebben nemen we beide een voetmassage van een uur en worden Lizzy's vermoeide beentjes ook nog gemasseerd. Teruglopend naar het station valt Lizzy op haar knietjes, gelukkig hebben we de nodige ontsmettingsmiddel en pleisters bij en zijn de traantjes al snel weer weg.

Eenmaal aangekomen op het station blijkt de trein twee uur vertraging te hebben! We verlaten het station om even verderop bij een straattentje te gaan eten. Het wordt afgeraden om bij een straattentjes te eten, maar hier wordt alles gelukkig vers bereid. Even voor tien uur lopen we terug naar het station, gelukkig is de vertraging minder geworden en om kwart over tien stappen we in de trein. Onderweg raken we nog aan de praat met een Chinese student die ons vertelt dat de meeste Chinezen jaloers zijn op Westerlingen en hun vrijheid en er daarnaast van baalt dat de Chinese overheid zoveel censuur toepast.

Wanneer we in Taiyuan het station uitlopen is Lizzy in slaap gevallen. We nemen een taxi (nu wel tien Yuan) terug naar het hotel en aangezien het één uur is gaan we direct slapen. De bouwwerkzaamheden gaan trouwens 24 uur per dag door in China, hier kennen ze geen ARBO wet of geluidsoverlast en gebouwd wordt er meer dan genoeg!

 

Rustdag
Dinsdag 27 mei 2014. Taiyuan, China.

Net zoals wielrenners in de Tour de France, nemen wij ook een rustdag bij onze reis door China. Vandaag even geen planning, behalve dat we vanavond om tien over zeven de nachttrein nemen naar Xi'an. Om elf uur worden we gewekt door een energieke Lizzy. De slaap heeft haar goed gedaan en omdat we het ontbijt gemist hebben eten we boterhammetjes op de hotelkamer.

We doen het vandaag erg rustig aan, maar gaan nog wel richting het park in Taiyuan. Het park is heerlijk om rond te lopen, want er zit ook een attractiepark aan vast. Daarnaast vind je er ook heel veel Chinezen die zingen, dansen en muziek aan het maken zijn. De tijd vliegt werkelijk voorbij en we keren terug naar onze kamer.

Na het inpakken van de koffers, uitchecken en het aanhouden van een taxi komen we rond half zeven op het station. Na boodschappen gedaan te hebben bij de Spar en gegeten te hebben bij de McDonalds stappen we om precies zeven uur in onze trein naar Xi'an. Bij het schrijven van dit verslag zitten we bijna twee uur in de trein, nog tien uur te gaan. Lizzy had een speelkameraadje gevonden, maar die is ondertussen gaan slapen, nu maar hopen dat Lizzy dat ook gaat doen...

1241745 (180x240)1241746 (180x240)

Partners

Social Media

Houd jij van Verre reizen met kinderen? Volg, like en blijf op de hoogte!