First Cash
Woensdag 21 mei 2014. Beijing, China.

Terwijl de zon langzaam opkomt en de vogeltjes heerlijk fluiten gaat om half zeven de wekker. We hebben moeite om uit bed te komen, want net als Lizzy konden ook wij moeilijk in slaap komen, maar na een aantal minuten stappen we toch maar uit bed om de laatste spullen in te pakken. Na alles voor de zoveelste keer gecontroleerd te hebben sluiten we de koffers en trekken eindelijk de deur achter ons dicht. Het is zo ver, onze reis naar China kan beginnen!

Net zoals de laatste keer pakken we de trein naar Schiphol en ondanks de drukte weten we een plekje te vinden, weliswaar bij de toegangsdeuren, maar het lijkt Lizzy niets uit te maken. Ze speelt onderweg de gehele tijd met haar Disney figuren en voor we er erg in hebben komen we aan op Schiphol.

Het duurt niet lang voor we ingecheckt zijn en we door de gebruikelijke controles zijn gelopen. Lizzy vindt het allemaal wel best en kijkt rustig om zich heen. Voor onze kleine meid is dit ondertussen een bekende plek geworden, want ook naar Tunesië, Vietnam en Thailand vlogen we vanaf Schiphol. Na lekker rondgewandeld en gegeten te hebben beslissen we toch om maar wat Yuans aan te schaffen om vervolgens door te lopen naar de gate.

1234338 (320x241)

De vlucht verloopt soepel, we vliegen met FinnAir en hebben net als de laatste keer een overstap in Helsinki. Slapen doen we niet, alleen Lizzy valt de laatste twee uur (totaal negen uur vliegen) nog lekker in slaap! Ideaal, want ook tijdens het landen slaapt ze gewoon door. Rond half zeven 's ochtends landen we op Beijing Airport en door het vroege tijdstip zijn we zeer snel door de paspoortcontrole, rijden we met een soort van tram richting de bagage claim en hebben we binnen een mum van tijd onze koffers en buggy.

Lizzy is blij dat ze weer uit het vliegtuig is en wandelt met haar prinsessen rugtas de gehele tijd vrolijk met ons mee. We hadden besloten om de taxi te nemen en net als bij de meeste vliegvelden is dit ook in Beijing netjes geregeld. Alle taxi's dienen in de rij aan te sluiten en er wordt altijd gereden met een meter. Voor ongeveer vijftien Euro worden we na ruim een uur afgezet voor ons hotel, helaas door de files wat later dan we verwacht hadden. Een voordeel hebben we wel, Lizzy houdt in tegenstelling tot Bangkok en Ho Chi Minh City alles binnen en valt zelfs in slaap tegen het einde van de rit.

Na het inchecken blijkt dat onze treinkaartjes voor de treinreis naar Taiyuan al binnen zijn, maar omdat we niet genoeg geld bij ons hebben rekenen we deze later op de dag af. Wel dienen we de borg voor de kamersleutel gelijk te betalen en na enkele minuten ploffen we om precies negen uur 's ochtends op ons bed! Lizzy heeft opeens energie voor tien en springt op het bed en rent door kamer 2316 van het Citytel Inn Hotel. We twijfelen of we direct de stad gaan verkennen of toch even een paar uur gaan slapen. We kiezen voor het laatste en ook Lizzy legt zich er bij neer en valt in slaap. Wat is ze toch lief geweest de hele reis!

Rond drie uur 's middags worden we wakker en na onszelf opgefrist te hebben besluiten we om naar het Tian'anmen plein ofwel het Plein van de Hemelse Vrede te lopen. Deze zit op nog geen tien minuten lopen van ons hotel. Stiekem horen we wat camera's af gaan, maar gelukkig niet zoveel als we dachten.

1234340 (320x240)1234341 (320x240)

Eenmaal voor de Gate of Heavenly Peace besluit Lizzy om haar hoedje af te doen en al snel staan er een hoop mensen om foto's van Lizzy te maken en gedurende tien minuten komen we nauwelijks verder. Lizzy is gelukkig eigenwijs genoeg om aan te geven als ze er geen zin in heeft en loopt lekker verder. Het is heerlijk om daar rond te lopen, omdat tussen de stoep en de weg een hekwerk zit waardoor het onmogelijk is om met de fiets, brommer of auto voor gevaar te zorgen.

We besluiten om de volgende dag pas het plein zelf op te lopen en gaan terug naar het hotel om te vragen naar de dichtstbijzijnde geldautomaat. Onderweg lopend naar de bank komen we een gezellig eettentje tegen en lopen zonder na te denken naar binnen. Voor slechts vijf Euro eten en drinken we ons buikje rond.

Uiteindelijk lopen we verder en komen we uit op Wangfujing, de grootste winkelstraat van Beijing met alle winkels die je maar kan bedenken. Aan de gevels hangen grote reclameborden en Lizzy kijkt haar ogen uit en roept constant 'Woww en moooooi', ondertussen wordt ze de hele tijd aangesproken door Chinezen die met haar op de foto willen, terwijl wij er rustig achteraan hobbelen. Ook deze straat is op enkele uitzonderingen na alleen voor voetgangers toegankelijk en dat is fijn!

Oh ja, we moesten natuurlijk nog geld opnemen en het duurt even voor we eruit zijn hoe het werkt, maar het lukt gelukkig wel. Wanneer we twintig meter van de automaat af zijn twijfelt Denny of hij zijn creditcard er wel uit heeft gehaald. Hij loopt terug naar de automaat, maar helaas de betaalautomaat heeft de creditcard ingenomen en de bank zelf is gesloten. Gelukkig krijgen we wel een bonnetje met daarop de bevestiging dat de creditcard retained is.

Met wat haast lopen we terug naar het hotel en leggen het verhaal uit. De receptionist belt direct HSBC en legt het verhaal uit, volgens de servicedesk kunnen we de volgende dag de creditcard weer ophalen, hij moest alleen wel wat gegevens noteren. We besluiten om aan deze dag een einde te maken en stappen vermoeid ons bed in. Lizzy slaapt gewoon tussen ons in en na wat knuffels en kusjes valt ook zij in diepe slaap.

 

Verboden Stad
Donderdag 22 mei 2014. Beijing, China.

Oeps. Het is negen uur als we onze ogen echt open doen. Door de airco zijn we 's nachts wel een aantal keer wakker geworden want de ene keer hadden we het warm en een paar uur later weer koud. Ook Lizzy staat vroeg op en eet zelfs een deel van haar boterham op en dat is een grote verrassing aangezien ze in Vietnam en Thailand de eerste dagen naast koekjes niets naar binnen kreeg. Voor diegene die met een kind ver willen reizen, maak je niet druk als ze de eerste dagen weinig tot niets eten, als ze honger hebben laten ze dat echt wel merken!

We besluiten om bij hetzelfde restaurantje te gaan eten als de dag ervoor en het smaakt weer heerlijk. Net als de vorige dag merken we niets van de smog en laat de zon zich goed zien, het is constant boven de 25 graden en op de warmste momenten rond de 34 graden. Vol goede moed en met ons paspoort in de hand stappen we de bank binnen. Na het laten zien van het bonnetje wordt alles in gang gezet en een kwartier later hebben we de creditcard weer in ons bezit! Yes, dat is toch wel een opluchting, al hadden we natuurlijk nog wel een creditcard achter de hand.

We wandelen via de drukke winkelstraat en 'snackstreet' richting het Tian'anmen plein. In de snackstreet heb je helaas geen frikadellen en kroketten, maar wel schorpioenen, zeesterren, slangen, vogeltjes en nog veel meer lekkernijen (?). Eenmaal aangekomen op het plein gaan we een tunnel in om echt midden op het Plein van de Hemelse Vrede te kunnen staan. Het plein is het grootste ter wereld en er kunnen meer dan een miljoen mensen op. Het plein is vooral bekend geworden door de demonstraties in 1989 waarbij honderden mensen stierven in de straten rond het wereldberoemde plein.

1234339 (320x240)1234344 (320x240)

Omdat het enorm warm is besluiten we om naar The Forbidden City te gaan. De verboden stad is de grootste verzameling van paleizen ter wereld en daarnaast ook nog eens de best bewaarde. In de verboden stad kan je uren ronddwalen door de paleizen van de vroegere keizers en dat doen we dan ook. Lizzy loopt nog steeds netjes met ons mee en lijkt alles zelf te willen gaan ontdekken. Af en toe moeten we haar even vasthouden om maar genoeg zonnebrandcrème te smeren. Vooral op de toeristische plekken worden er veel foto's gemaakt van haar en wat opvalt is dat wanneer er één opzichtig een foto maakt, de rest al snel volgt. Zolang Lizzy het best vindt, vinden wij dat ook. De Chinezen zijn gelukkig enorm lief voor haar en dringen dan ook niet aan.

Na de verboden stad loop je bijna vanzelf het Jingshan Park in en daar komen we heerlijk tot rust. Zonder te twijfelen lopen we de trappen op om vervolgens te kunnen genieten van een adembenemend uitzicht over Beijing! Op ons gemakje lopen we na een tijdje weer naar beneden om te wandelen door de stad met veertien miljoen inwoners. We komen erachter dat we wel heel ver hebben gelopen en nemen een riksja terug naar de winkelstraat. Lizzy ziet de M van McDonalds en roept 'ijssie, ijssie, ijssie' en we kunnen dan ook niets anders doen dan te eten bij de McDonalds.

Tijdens het eten schuift er een tourguide bij ons aan en smeert ons voor de volgende dag een auto met privé chauffeur aan richting The Great Wall. Na nog twee jurkjes voor Lizzy gekocht te hebben bij C&A (ja, die hebben ze hier echt!) lopen we via de enorm drukke 'snackstreet' richting het hotel. Rond middernacht vallen we in slaap en zijn zeer benieuwd naar de grote muur de volgende dag.

In tegenstelling tot andere reisverhalen valt ons op dat we nog nauwelijks spugende en rochelende Chinezen zijn tegengekomen, daarnaast valt de smog behoorlijk mee, dat is toch weer mooi meegenomen. Met Lizzy gaat het heel erg goed, ze eet en drinkt genoeg en ze geniet er heerlijk van! Beijing is in ieder geval echt geschikt om te vertoeven met kinderen. Wat ook nog opvalt is dat er heel weinig Europese toeristen zijn en je met handen en voeten al een heel eind komt op het gebied van communiceren.

Partners

Social Media

Houd jij van Verre reizen met kinderen? Volg, like en blijf op de hoogte!