Fietsend door de rijstvelden
Woensdag 16 april 2014. Singapadu Kaler, Indonesië.

Vandaag worden we al om half zeven gewekt door de wekker. Dat strookt niet helemaal met op vakantie zijn (al is de interne wekker van de kinderen niet heel veel later afgesteld), maar het is met een leuke reden dat we vandaag zo vroeg uit de veren zijn. Over een kwartier komt een gids van Banyan Tree Bike Tours ons ophalen voor een ochtend fietsen over het Balinese platteland. We stappen daarvoor vroeg op de fiets, zodat we nog kunnen profiteren van de relatieve koelte van de vroege ochtend.

Na een heerlijk ontbijt bij gids Bagi thuis, stappen we op de fiets. Maar natuurlijk niet voordat we ons de, in vrijwel elk buitenland verplichte, fietshelm hebben laten aanmeten. Een hoogtepunt voor onze hoofddeksel-fantaat Tijl: hij had de helmen al bij aankomst gespot. De kinderen worden op de fietsstoeltjes vastgesnoerd, en weg zijn we. Het gaat direct vrij steil naar beneden op een onverhard weggetje, dus het is even oppassen geblazen. Maar we hebben de luxe van een gids voor en een gids achter ons, en binnen vijf minuten bevinden we ons tussen de rijstvelden.

P1050953 (320x240)P1050956 (320x240)

Wij kijken onze ogen uit: wat is het hier mooi! Ook de kinderen vermaken zich opperbest: Jonas blijft ons wijzen op elke 'poes' waar zijn oog op valt (variërend van kippen en honden tot een enkele koe, maar nooit een echte poes), en zwaait naar iedereen vrolijk 'hello' (naast mensen, ook naar bovengenoemde kippen, honden en koeien). Tijl brengt op zijn beurt tot vermaak van de mensen die op de velden aan het werk zijn eerst luidkeels het smurfenlied ten gehore, waarna vervolgens 'Bob de Bouwer' en alle liedjes uit de Lion King over de velden galmen. Wij kunnen ondertussen met al onze vragen over de Balinese leefwijze en cultuur terecht bij Bagi, die zowel voor ons als voor de kinderen echt een hele leuke en goede gids blijkt.

P1050965 (320x240)

Na een paar uur blazen we even uit bij een warung in een dorpje. Wat drinken voor ons, en de kinderen krijgen van de eigenaresse bananen, koekjes en Yakult toegestopt. Ondertussen kijken we vanuit de schaduw naar de voorbereidingen voor een grote ceremonie in de dorpstempel. Het is een fascinerend gezicht, zoals het halve dorp daar samen staat te koken.

We treuzelen echter niet te lang, want het begint inmiddels al behoorlijk warm te worden. Het laatste stuk gaat door een stuk jungle, waar we ons dankbaar laven aan de schaduw van de bomen. Desondanks komen we behoorlijk bezweet weer bij het huis van Bagi aan. Maar wát een leuke ochtend hebben we alle vier gehad! Bovendien staat er een heerlijke lunch voor ons klaar, waar we dankbaar op aanvallen.

De middag gebruiken we om af te koelen. Heerlijk in ons eigen zwembad, terwijl Jonas zijn middagslaapje doet.

 

Strand, kappers en dokters
Vrijdag 18 april 2014. Singapadu Kaler, Indonesië.

We zijn inmiddels al een week op Bali, en hebben nog geen strand gezien. Op deze Goede Vrijdag pakken we dus onze strandspullen en laten ons door Edy afzetten op het strand van Sanur. Het is pas acht uur 's morgens, maar de zon schijnt al fel. We vinden een mooi plekje onder de schaduw van een boom. Tijl begint aan een zandkasteel, terwijl Jonas het zand en de schelpen aan een culinaire inspectie onderwerpt. Wij liggen ondertussen heerlijk lui op onze handdoeken en lopen af en toe naar de zee om af te koelen. Heerlijk rustig en relaxt is het hier. Af en toe komt er iemand naar ons toe om te vragen of we zin hebben in een boottripje op één van de bontgekleurde vissersbootjes die hier op het strand liggen of in een massage.

P1050995 (320x240)

Na een paar uur vinden we het welletjes. De kinderen worden moe en we krijgen trek. Terug naar de villa dus voor de lunch en wat middagrust. Helaas wordt Jonas met koorts wakker uit zijn middagslaapje. Met een paracetamol lijkt het weer wat beter te gaan, en we besluiten toch nog even de straat op te gaan. De haren van de kinderen worden wat lang, dus we gaan op zoek naar een kapper. Edy vindt dit grappig, en wil graag met ons mee om voor ons het woord te doen. Met Tijl voor zich op de scooter gaat hij vast vooruit. Wij volgen wat langzamer te voet.

Het bezoekje aan de kapper is weer een belevenis op zich. Hier geen auto's of motoren als kappersstoel, en ook geen speelhuisjes voor wachtende kinderen zoals Tijl stiekem hoopte, maar een zelf in elkaar getimmerde stoel in een betonnen keet voorzien van een tl-buis en een kleine ventilator. De schaar moet elke paar knipbeurten opnieuw geolied worden vanwege de hoge luchtvochtigheid. Het resultaat is er niet minder om. Niet veel later zijn de haren van alle mannen uit het gezin weer netjes gekortwiekt en voorzien van een 'koele' coupe. En dat voor net iets meer dan een Euro per persoon. Kijk, dat is goed zaken doen.

P1060004 (320x240)P1060010 (320x240)

Op de weg terug naar de villa komen we langs een kliniek, en we besluiten even naar binnen te wippen om de oren van Jonas te laten checken. De dokter houdt languit op de banken in de wachtkamer een siësta, maar is graag bereid even naar Jonas te kijken. En dat doen wij in de spreekkamer ook. Van de Zuidoost Aziatische zorg kenden wij vooral uit de superdeluxe ziekenhuizen uit Bangkok. Dan is zo'n dorpskliniek toch even wat anders. Niettemin: in no-time zijn de oren van Jonas helemaal goedgekeurd en staan we weer buiten. We laten een wat verbaasde arts achter. Ik geloof niet dat we de bedoeling van ons voor-de-zekerheid bezoekje precies hebben kunnen overbrengen.

Thuis staat het eten al klaar. Niet verkeerd als er zo voor je gezorgd wordt...

 

Van hoogtepunt naar hoogtepunt
Maandag 21 april 2014. Singapadu Kaler, Indonesië.

Het bezoekje aan de dorpsdokter ten spijt: Jonas ontwikkelt toch hoge koorts en voelt zich duidelijk niet lekker. Ook Tijl heeft iets onder de leden, al beweert hij zelf helemaal niet ziek te zijn. Want ik ben supermarkt mama! Haha, supermarkt (=superman) of niet: zijn temperatuur geeft toch echt iets anders aan. Dat 'veroordeelt' ons dus tot twee dagen thuis blijven. En hoewel we nog genoeg aan activiteiten op ons wensenlijstje hadden staan, is dat hier nou niet bepaald de straf die dat misschien lijkt. Dan blijven we gewoon nog iets langer in onze heerlijke villa.

P1050984 (320x240)



We slapen, lummelen en hangen dus lekker wat aan, ons bewegend tussen ligbed, bale bengong en zwembad als het echt te warm wordt. Tussendoor halen we nog wat ijsjes en doen nog eens een rondje 'dorp' om te kijken bij het steen-bewerken: de kunstvorm waar dit dorp beroemd om is. Vanuit het zwembad observeren we de plant van een nieuwe generatie rijstplantjes op de tegenoverliggende sawa's. Tsja, je kunt het slechter treffen...

Niettemin zijn we blij dat dat de temperatuur van Jonas vandaag weer tot een acceptabele(r) 37.8 is gezakt. Op pad! Desak van Pulu Bali Cooking Class komt ons vanmorgen halen om ons in te wijden in de kunsten van het Balinees koken. En daar hoort natuurlijk een tripje naar de lokale markt bij. Heerlijk: wat een kleuren en geuren! Zowel de kinderen als wij kijken onze ogen uit, en voor de lokale marktverkopers en marktgangers is dat wederzijds: aan aandacht voor Tijl en Jonas hier wederom geen gebrek. Genieten!

P1060025 (320x240)P1060027 (320x240)

Vooral ook van het feit dat we hier, evenals in ons 'eigen' dorp geen toerist tegenkomen. Dat is iets dat sowieso opvalt: afgezien van onze spaarzame boodschappen-tripjes naar Ubud, zijn we nog nauwelijks andere Westerlingen tegengekomen. Het kan dus echt: het echte Bali zien. Misschien is dat ook wel één van de redenen dat we eigenlijk weinig haast hebben om ook andere eilanden te bezoeken. Bali hoeft lang niet zo (massa)toeristisch te zijn als we misschien zelf vooraf hadden gedacht.

Terug naar vandaag: gewapend met de benodigde ingrediënten zetten we koers naar de kookschool. Tot onze grote vreugde blijkt het hier niet te gaan om een commercieel klaslokaal, maar vindt de les plaats bij Desak thuis, op een traditionele Balinese familie-compound. Over het echte Bali gesproken: wat ontzettend gaaf! We komen zo letterlijk tot achter de voordeur. De kookschool bestaat nog niet zo lang (zo is er nog geen website, maar laat dat je vooral niet tegenhouden als je hier in de buurt bent!) en het is overduidelijk dat de hele familie het echt leuk vindt om gasten in hun huis te ontvangen.

De hele familie spant zich tot het uiterste in om het ons en de kinderen naar de zin te maken. De man en oom van Desak werpen zich op als oppas voor de kinderen, die het zich met hun speelgoed gemakkelijk maken op de veranda van één van de huizen op de compound. Wij trekken ons met Desak en haar oma terug in de keuken. Af en toe werpen we vanuit de keuken een blik op de kinderen, maar die vermaken zich prima met hun oppassen voor deze ochtend. Ze maken kennis met de dieren op de compound (huisdier-kippen!), spelen tussen de huis-tempels, en genieten van de kokosnoot en papaja die voor hen vers van de bomen worden geplukt. Uitstekend geregeld! Toch wel echt heel bijzonder, hoe ontzettend lief en zorgzaam de mensen hier voor onze kinderen zijn. En wat een ontzettende aanrader is deze kleinschalige en authentieke kookschool, vooral ook als je met kinderen reist. 

P1060063 (320x240)P1060072 (180x240)

Omdat de kinderen nog niet helemaal beter zijn, maken we de les niet te lang. Desak verontschuldigt zich dat er daardoor maar 'weinig' verschillende gerechten op tafel komen. Daarover verschillen dat de inzichten: wat een overvloed en wat een heerlijk eten! Tegen twaalven taaien we af: het is voor de kinderen genoeg geweest. We maken nog een tussenstop bij een familiebedrijfje voor houtsnijwerk, de kunstvorm waarin dit dorpje gespecialiseerd is. Daarna is de koek echt op en laten we ons vermoeid, maar overgelukkig bij de villa afzetten. Wat een ontzettend leuke ochtend hebben we gehad!

Partners

Social Media

Houd jij van Verre reizen met kinderen? Volg, like en blijf op de hoogte!