Bridge over the River Kwai
Zondag 29 december 2013. Kanchanaburi, Thailand.

Een rustige ochtend aan het zwembad voor Tijl, Sien en mezelf. Jimmy en Finn gaan de sportieve tour op en huren fietsen bij ons resort. Ze maken een fietstochtje van net geen twintig kilometer en genieten van al het moois wat ze onderweg tegenkomen. Ze zien enkele tempels, een slang die vlak voor hun voeten oversteekt, nog wat monniken enz.

Na de lunch trekken we met zijn allen per taxiboot die onder aan onze vakantiewoning vertrekt naar de beroemde Bridge over the River Kwai. Een boottochtje van ongeveer een half uur waar we allerlei verrassende dingen aan de oevers zien: mooie vogels, vissers, kinderen, huizen – zowel krotten als villa's, hotels... De brug zelf vind ik wat teleurstellend, geen kippenvelmoment, gewoon een heleboel toeristen die staan te drommen om de brug te voet over te steken. Het treintje dat erop rijdt, stelt ook niet zo veel voor, tegen drie kilometer per uur en met veel getoeter legt het een minitraject af over de brug. Maar we zagen de bekende brug! We wandelen nog wat rond in het stadje en nemen niet veel later een taxi terug naar het Oriental Kwai. We eten wederom enorm lekker ter plaatse en spelen een spelletje Uno en een spelletje Pesten.

dsc 0174 (320x240)dsc 0272 (320x240)

 

Erawan watervallen
Maandag 30 december 2013. Kanchanaburi, Thailand.

Ze stonden hoog op mijn 'to-do' lijstje en vandaag was het dan zover. Per taxi – die we voor de volledige dag ingehuurd hadden – gingen we naar het Nationale Park. We werden voorzien van handdoeken voor onze uitstap en waren vroeg ter plaatse en we beginnen met volle moed aan de tocht. We zijn vastberaden om de zeven levels te halen en we stappen flink door. We steken een groepje jongeren voorbij waarvan er eentje wandelt met hoge hakken en we stellen ons de vraag hoe ver zij zullen geraken.

Level 1 stelt niet zo veel voor, het is mooi, dat is een feit, maar zo'n watervalletje zagen we elders ook al. Level 2 is al wat beter en level 3 vinden we al super. We gaan een beetje in het water met onze voeten en kijken en luisteren naar de aapjes boven ons. Bij level 4 besluiten we - Jimmy en de kinderen want ik neem foto's - even te gaan zwemmen. Het is nog redelijk rustig, dus ideaal eigenlijk. Het water is helemaal niet zo koud als verwacht en de gladheid van de stenen valt ook goed mee, maar de schoenen worden toch wel aangehouden voor de veiligheid. Vervolgens gaan we naar level 5 en Jimmy en Tijl nemen een binnenweg om tot level 6 te geraken. Ze klimmen gewoon via de waterval grotendeels naar boven.

dsc 0533 (320x241)dsc 0393 (320x240)

Tijl ontpopt zich tot de grote gids, hij helpt zijn zussen continue. Hij loopt altijd voorop en vertelt ons waar de 'gevaarlijke' plekken zijn zoals losliggende stenen, modder, hout dat nat is... Geweldig, we zien hem genieten en de zussen genieten van de hulp die ze krijgen. Level 6 tot 7 is wat steiler en vooral geconcentreerder, maar we geraken er en dat is toch wel een leuk gevoel om daarboven te arriveren en een duikje te nemen en tot onder de grote waterval te geraken.

De terugweg verloopt ook vlotjes, geen heuse valpartijen (een kleintje van Sientje op haar poep), maar een heleboel volk dat nu naar boven komt. Dan zijn we toch wel enorm blij dat wij vroeg vertrokken zijn, want de mensen die nu naar level 7 willen moeten stapvoets achter elkaar naar boven klauteren... Niet ons ding! Ondergekomen worden we allen getrakteerd op een welverdiend ijsje en even later trekken we met onze chauffeur die mooi blijven wachten is terug naar de accommodatie.

We houden nog even halte bij een immens grote dam en dat verklaart ineens waarom de River Kwai aan ons huisje 's avonds véél hoger staat dan 's morgens; de dam laat dan meer water door voor elektriciteit te leveren. Als we arriveren maken we kennis met een gezin uit Nederland. Ik had al wat met de dame heen en weer gemaild voor onze afreis – ze waren er al enkele keren en gaven ons wat leuke tips. We slaan aan de praat en we blijven aan de praat, we eten gezellig samen, belanden samen aan het zwembad en besluiten dat de dames 's avonds gewoon gezellig naar de markt gaan met de tuktuk terwijl de mannen ginds blijven. Even later zijn we al op weg; de meisjes laten hun nageltjes doen, we wandelen wat rond, babbelen heel wat... kortom het is gezellig. Terug ' thuis' blijven we nog wat na kletsen met een hapje en een drankje aan ons huisje. De klik is er wel want er worden onmiddellijk plannen gemaakt voor een bezoekje aan ons in Slowakije.

dsc 0629 (320x240)

 

Oudejaarsavond in Ayutthaya
Dinsdag 31 december 2013. Ayutthaya, Thailand.

Ik las nog wat reviews over onze accommodatie die wij geboekt hebben in Ayutthaya en die reviews zijn niet goed – om het nog positief uit te drukken. We informeren of we nog een nachtje in het Oriental Kwai kunnen blijven, maar dat is helaas niet mogelijk, dus boeken we via booking.com een ander hotel. Voormiddag blijven de vrouwen aan het zwembad, ik pak nog in en de mannen gaan allemaal met de huurauto van Rik naar twee tempels in de buurt. Als ze in de vroege namiddag terug zijn, lunchen we nog gezellig samen en nemen even later afscheid en er zijn traantjes bij onze emogirl Sien.

dsc 0664 (320x240)

We worden per minivan naar Ayutthaya gebracht, een tweetal uurtjes rijden en we zijn ter plekke. Er wordt even gezocht naar ons hotel, maar uiteindelijk gevonden. Het nieuwe hotel stelt niet veel voor: de troef is het zwembad voor onze kamerdeur, de rest is verwaarloosbaar. We hebben de 'groene' kamer, geen leuk flashy limoengroen of grasgroen, maar alles is een vaal/pastel achtig groen: de muren, de luchters, de zetel, het beddengoed... De badkamer stelt ook niet veel voor, maar we hebben een slaapplaats én het is budgetvriendelijk. We pakken uit en gaan op zoek naar een plekje om oudejaarsavond door te brengen. We liggen vlakbij 'backpackersstreet' en bij het eerste cafeetje worden we al aangesproken door een Engelsman. We besluiten om er iets te drinken, even later is er het gratis buffet – dat enorm lekker is, ik at er de heerlijkste springrolls ever en er is live muziek. Wat wil een mens nog meer?

dsc 0717 (320x240)

Al snel zit de stemming erin, Sien heeft een oogje op de drummer en kijkt verliefd voor zich uit. Ze krijgt een masker van een andere feestvierster, we krijgen gratis vuurwerkstokjes, er wordt gezongen en gedanst en op enkele minuten voor middernacht mag iedereen in zijn of haar taal de micro grijpen en 'gelukkig nieuwjaar' roepen. Super! Finn doet het in het Nederlands en in het Slowaaks en dan tellen we af. Ik skype ondertussen met mijn ouders zodat ze al zes uur vroeger 'nieuwjaar' kunnen meevieren. Een leuke plaats om het nieuwe jaar in te zetten!

 

De tempels van Ayutthaya
Woensdag 1 januari 2014. Ayutthaya, Thailand.

Ons hotel biedt ontbijt aan in een ander gebouw en we gaan eens proeven, maar het is maar pover: zeer slappe koffie, nog slappere thee want het is gewoon water zonder iets bij, koude toast... enkel de pannenkoek wordt door Tijl en Sien gesmaakt, maar is wel van een ander kaliber dan hoe wij pannenkoeken kennen; zo'n anderhalve centimeter dik! We weten al heel snel dat wij morgen elders zullen ontbijten.

Vandaag besluiten we om de tempels en de Boeddha's van Ayutthaya te bezoeken. We nemen een tuktuk naar een eerste plaats waar we de grote liggende Boeddha aantreffen. We bezoeken te voet nog enkele andere overblijfselen en tempels en belandden rond de middag bij de grootste en tevens de bekendste. Het is fenomenaal en haast onvoorstelbaar dat dat ooit één klooster was. Er is ook veel volk, maar gezien de grote van de site valt het niet zo op.

dsc 0823 (320x240)dsc 0957 (180x240)

We informeren bij een tuktuk chauffeur waar een goed restaurant is, maar dat deden we beter niet, want het is natuurlijk allemaal een grote vriendjespolitiek. Hij zet ons bij een restaurant af, we schuiven gezellig aan en bestellen. Het is inderdaad wel lekker, maar veel te duur voor Thailand. We betalen bijna prijzen zoals thuis en dat is niet correct. We beseffen al snel dat wij erin gelopen zijn en zijn vastbesloten om ons niet meer te laten vangen in de toekomst. We wandelen een stukje richting hotel, maar besluiten halverwege onder de blakende zon om toch maar een taxi te nemen.

Na een korte opfrisbeurt in het hotel, gaan we 's avonds op pad, we belanden op een marktje en besluiten om een zijstraatje in te slaan... ook niet zo'n goed idee. We komen terecht op de vlees- en vismarkt en het stinkt verschrikkelijk, we willen vrij snel terugkeren en zeker als we enkele ratten voor onze voeten zien lopen. Tot zover ons bezoekje aan de 'echte' markt. We dineren in een restaurantje vlakbij ons hotel en gaan niet te laat slapen.

 

Floating Market en straathonden
Donderdag 2 januari 2014. Ayutthaya, Thailand.

We ontbijten vandaag elders, namelijk in het restaurant waar we gisterenavond ons avondeten aten. Het ontbijt is hier ook niet echt om over naar huis te schrijven terwijl het avondeten dat zeker wel was. Ik bestel toast, die eerst vergeten wordt, vervolgens bestel ik nogmaals, duidt het aan op de kaart en krijg even later ... scrambled eggs!

We pakken onze bagage in en gaan op pad richting station, vanavond nemen we de nachttrein en we gaan onze bagage al in het station droppen. Vervolgens gaan we naar de floating market, een hele mooie, grote en leuke waar we enkele uren zoet zijn. We lunchen er ook en slaan een praatje met twee mannen uit Ierland.
Daarna besluiten we om naar een shoppingcenter te gaan wat volgens de kaart bestaat, maar de tuktuk chauffeur zet ons ergens totaal anders af en niemand lijkt dat shoppingcenter te kennen. We nemen dan maar een andere tuktuk en besluiten om een kijkje in het grote park te nemen. Altijd leuk, rustig in het groen wat wandelen. Groen is het zeker en rustig ook, het lijkt of wij alleen in dat hele immense park zijn. We gaan een brugje over en komen op een eilandje terecht, maar zodra we terug naar de weg willen, worden we tegengehouden door een achttal straathonden. Zodra we aanstalten maken om het brugje over te steken, staan er enkelen op en beginnen naar ons te blaffen. We voelen ons echt niet meer op ons gemak, zeker omdat er geen andere mensen in het park zijn. We blijven dus aan de veilige kant van het brugje – alhoewel veilig zou ik dat ook niet noemen want ik zie een kaaiman (een kleintje) het water inglijden als ik aankom. Uiteindelijk stopt er nog een auto, er stapt een vrouw uit en zij trekt de aandacht van de honden, wij glippen snel en zo goed als onzichtbaar het brugje over en zuchten eens heel diep als we aan de weg zijn. Overal in Thailand heb je de straathonden, maar hier in Ayutthaya is het toch echt wel enorm.

dsc 0974 (320x240)

We besluiten om terug naar onze vertrouwde 'backpackerstreet' te gaan en er te eten in ons bekende restaurantje. We babbelen nog wat met een koppel uit Antwerpen die wij bij oudejaarsavond ook al spraken. Rond acht uur 's avonds gaan we vervolgens naar het station, helemaal klaar voor onze rit met de nachttrein naar Chiang Mai.

 

Met de trein naar Chiang Mai
Vrijdag 3 januari 2014. Chiang Mai, Thailand.

De nachttrein, een belevenis op zich. We werden gewaarschuwd dat ze nooit op tijd zijn, maar wij mochten niet klagen: slechts tien minuten vertraging. We deelden één compartiment en normaal hadden we nog een slaapplaats verderop, maar Sien en ik deelden een bed zodat wij allen samen lagen. Het was koud, enorm koud en hobbelig, maar ook wel plezant. De kinderen sliepen allen als roosjes. De wc op de trein is ook een belevenis op zich, ik ben blij dat de meisjes konden inhouden tot in onze volgende accommodatie.

dsc 0003 (320x240)dsc 1022 (320x240)

We komen rond tien uur aan in Chiang Mai en we nemen onmiddellijk een tuktuk naar ons guesthouse: Liam Suan Dok Mai, uitgebaat door Nederlanders en een aanrader volgens verschillende fora. De tuktuk doet er enorm lang over en ik stel mij al de vraag waarom ik zo ver van de stad geboekt heb, maar als we 's avonds terug naar de stad gaan, lijkt het allemaal veel korter bij en sneller te gaan. We hebben één grote familiekamer en die staat ons aan. We lunchen 's middags gewoon in het guesthouse en tot groot jolijt van de kinderen (en stiekem ook van Jimmy en mij) staan er frietjes met hamburger op het menu: frietjes zoals je ze in de frituur vindt in België met een hamburger (fricandel of curryworst of hoe je het ook zou noemen) speciale! Smullen.

In de late namiddag nemen we een tuktuk naar de stad, belanden op een traditionele overdekte markt, gaan vervolgens even bij Starbucks een koffietje drinken, wandelen door Halalstreet en eten er lekker kraampjesvoedsel, we gaan uiteindelijk naar de nachtmarkt en pikken nog een terrasje mee. Er worden wat kleine dingen gekocht: souvenirtjes, knuffeltje voor Tijl en Sien, broeken, armbanden, magneetjes... Een geslaagde eerste indruk van Chiang Mai en de immense muggen waarvoor wij gewaarschuwd werden en waarvoor ik massa's Deet smeer, waren nergens te bespeuren.

dsc 0010 (320x240)

 

Chiang Mai Zoo
Zaterdag 4 januari 2014. Chiang Mai, Thailand.

We lazen op verschillende fora dat het de moeite is: de zoo. Een van de beste en grootste van Azië, dus we besloten om er eens een kijkje te nemen. We regelden met onze tuktuk chauffeur gisterenavond al dat hij ons vandaag om acht uur mocht komen oppikken voor een tripje naar de zoo. Het ontbijt was enorm lekker, vooral de pannenkoeken zijn er fantastisch!

We arriveren als een van de eersten bij de zoo, kopen onze ticketjes en wandelen rond. Wij zijn zowat de enige die de zoo te voet verkennen, want blijkbaar mag je ook met de auto rondrijden. Iets wat ik wel als storend ervaar; ik moet mijn kinderen continue aanmanen om een handje te geven of op zijn minst binnen een straal van een meter bij ons te blijven. Vaak zijn er geen voetpaden of zebrapaden, dus het is van links naar rechts de straat oversteken. Nu de auto's rijden helemaal niet snel, maar ik vind het nogal een belachelijk idee om van kooi tot kooi te rijden en dan enkele seconden uit te stappen en vervolgens verder te gaan.

dsc 0079 (320x240)dsc 0214 (180x240)

De zoo zelf is aan het uitbreiden en het ziet er goed uit, ik vind het echter wel zielig dat er van vele dieren slechts één exemplaar in de zoo is; één leeuw, één tijger, één neushoorn, één luipaard... Het pandahuis is apart te betalen, maar we zouden er maar eentje kunnen zien want de andere is zwanger, dus we besluiten om dat over te slaan, idem met het sneeuwhuis. De nijlpaarden zijn geweldig, ze zijn het gewoon om gevoederd te worden en zodra je in hun buurt komt, openen ze hun mond al.

We bezoeken ook het aquarium en daar zorgt Tijl even voor hilariteit als er zo twee mascottes aankomen en handjes geven. Ze hebben geldbriefjes in hun mond en Tijl denkt dus dat hij dat eruit mag nemen en komt fier naar ons: 'kijk wat ik gekregen heb'. Euh niet dus, we hebben hem toch maar uitgelegd dat het de bedoeling is dat wij er centjes 'insteken' in plaats van eruit halen.

Bij het verlaten van de zoo, gaan we ook nog even naar de iets hoger gelegen waterval kijken en lunchen er in een mooi en goed restaurant met zicht op de waterval. Behalve de leuke locatie, het lekkere eten, het vriendelijke personeel, ook nog eens de meest mooie toiletten die ik tot nu toe in Thailand gezien heb, vooral qua design geweldig. We willen ook nog naar de tempel twaalf kilometer verderop, maar de tuktuk chauffeurs vragen véél te véél naar onze goesting, dus we besluiten om dat te doen als wij onze auto hebben en zelf kunnen rijden.

Terug in het guesthouse laat ik mij verleiden tot een Thaise massage en wordt een uur gemasseerd (of gemarteld op sommige momenten). Jimmy en Finn gaan 's avonds nog op nachtsafari terwijl ik met de twee jongsten wat in het restaurant rondhang en aan de praat geraak met een koppel dat wij blijkbaar in België ook al ontmoet hadden, maar daar weten we allen niet meer van. Ze hebben een zaak vlakbij waar de kinderen indertijd zwemles volgden en ik ben er enkele keren geweest na de zwemles. De wereld is klein.

 

Marktjes
Zondag 5 januari 2014. Chiang Mai, Thailand.

Vandaag eens niets gepland, gewoon zien wat de dag brengt. We besluiten om wat stofjes in te slaan en rijden naar de overdekte markt. Een stoffenparadijs en ik laat mij even gaan. Wat is het moeilijk kiezen tussen al dat leuks. In België betaal je belachelijk veel geld voor zulke motiefjes en hier is het gewoon enorm goedkoop. Ideaal! We gaan vervolgens terug naar het guesthouse en brengen de rest van de namiddag aan het zwembad door, de kinderen zwemmen en wij babbelen vooral met de andere Belgen die er zijn. Gewoon ook eens plezant: niets doen.

dsc 0351 (320x240)dsc 0416 (320x240)

's Avonds gaan we nog samen met een koppel naar de zondagsmarkt in Chiang Mai. Wat is me dat? Zover je kan zien zie je kraampjes én volk, véél volk. Vaak is het gewoon stapvoets voortbewegen en dat is nu net niet ons ding. We eten aan kraampjes – weer enorm lekker – en komen zelfs de Antwerpenaren die we in Ayutthaya ontmoet hebben tegen. Wat een toeval, zo'n grote stad, zo'n massa volk en we vinden elkaar gewoon. We eindigen bij een danscafé omdat mijn meisjes moesten plassen en keren niet veel later terug voor ons (voorlopig) laatste nacht in deze leuke stad.


Hello Jeep, Hello Mae Hong Son loop
Maandag 6 januari 2014. Pang Mapha, Thailand.

Terwijl ik de koffers maak en mijn dames nieuwe contacten leggen, gaan de jongens onze 4x4 ophalen aan de luchthaven. Vandaag beginnen we aan de Mae Hong Son loop, ik ben nog altijd enorm nerveus voor het rijden (ook al is Jimmy de chauffeur) aan de andere kant, maar ga ervan uit dat dat wel vlotjes zal verlopen.
Onze auto staat ons aan: een ruime Honda. We nemen vervolgens afscheid van onze nieuwe vrienden, laten een deel van onze bagage achter – want we komen hier nog een nachtje terug – en rijden richting Pai. Het rijden gaat vlotjes, zodra we de stad uit zijn en de autostrade verlaten wordt het kronkelig, héél kronkelig en steil naar boven en naar beneden en dat resulteert zich in k*tsende kindjes (gelijktijdig) op de achterbank. Maar we genieten tevens van de mooie uitzichten, we stoppen ook enkele keren om een foto te nemen en wat te filmen. Het is gewoon fenomenaal.

dsc 0476 (320x240)dsc 0502 (320x240)

We rijden Pai voorbij want we verblijven twee nachten op een uurtje van Pai, in Pang Mapha namelijk. We vinden deze accommodatie vrij goed, hoewel hij niet in onze gps staat en hij toch acht kilometer van de gewone route ligt. We logeren in een riverhouse in The Cave Lodge. Ik moet bekennen dat ik niet enthousiast ben bij het aanschouwen van ons 'huisje'. Ik wist op voorhand dat het nogal basic was, geen airco, geen tierlantijntjes, gewoon een slaapplaats en vooral gezelligheid en een unieke locatie. Ik wil dat ook eens ervaren, maar als wij binnenkomen moet ik toch even slikken en staat het huilen mij nader dan het lachen. Maar we gaan er alleszins voor en ik moet bekennen dat het één van mijn favoriete verblijfplaatsen was van onze vakantie: niet omwille van het comfort, maar de rust en het speciale gevoel. Uiteindelijk zijn we enkel in ons huisje om te overnachten, de rest van de tijd zitten we in het 'hoofdhuis' – wat ook zeer uniek en gezellig is en waar je vlot aan de praat geraakt met andere mensen vanuit alle hoeken van de wereld gaande van Nieuw-Zeeland, Rusland, New York tot Cambodja enz. Het is natuurlijk altijd plezant om ervaringen en tips uit te wisselen. De kinderen amuseren zich prima met de kinderen uit Rusland/VS, vooral verstoppertje is een favoriet spelletje alsook de pingpongtafel vinden ze geweldig. We eindigen met een glaasje wijn en een Chang aan het haardvuur.

dsc 0499 (320x240)dsc 05181 (320x240)

Onze nacht verloopt iets minder goed, we hebben de klamboe opgehangen en we slapen met zijn allen op één tweepersoonsmatras (er zijn geen bedden), maar die matras is zo hard dat het lijkt of je op beton ligt. We staan op met overal pijn, maar alleszins zonder muggenbeten of andere insectenbeten.

 

Cayaking and caving
Dinsdag 7 januari 2014. Pang Mapha, Thailand.

The Cave Lodge staat bekend om zijn unieke ligging vlakbij enorm mooie grotten. We regelden voor vandaag dan ook een kajaktocht met bezoeken van enkele grotten. Ik ben wat nerveus, ben niet zo'n waterrat en kajakken lijkt mij toch wel wat gevaarlijk, maar ze verzekeren mij dat alles veilig verloopt en we gaan op pad met twee gidsen. Jimmy mag alleen een kajak bemannen, Finn en Tijl delen er eentje met een gids en ook Sien en ik hebben een gids bij ons.

dsc 0531 (320x240)

We kajakken eerst een uurtje naar de eerste grot – de vleermuizengrot – we stappen binnen uit en klimmen in de grot wat naar boven. De gids vertelt ons veel nuttige dingen over de grot, hij wijst de dieren aan (vleermuizen, sprinkhanen en grote spinnen) en even later kajakken we verder. We stoppen vervolgens en laten onze kajakken bij één gids en gaan het bos in om vervolgens naar een kleine opening geleidt te worden en dat is de ingang van de volgende grot. Ik panikeer even, maar de kinderen – die al in de grot zijn – verzekeren mij dat het binnen groot is, dus ik waag het erop. Ik glij tussen de spinnenwebben door – en hoop dat het enkel webben zijn – en inderdaad binnen is het groot maar vooral heel mooi en enorm stil. Het is vooral de stilte die ik zo speciaal vind, in de andere grot hoorde je nog andere mensen of vleermuizen, maar hier is het muisstil. Behalve dat het mooi en stil is, is het ook vaak heel erg smal, glad en modderig. We moeten regelmatig op onze knieën kruipen om van de ene naar de andere grot te gaan, of ons op onze poep naar beneden laten glijden om ergens te geraken, maar het is het zeker en vast waard.

dsc 05821 (320x240)dsc 0644 (180x240)

Hierna gaan we verder per kajak, soms wordt het wat ruwer, soms is het zo ondiep dat wij uit moeten stappen om verder te geraken. Opeens springen er een tiental jongetjes, volledig naakt, in de rivier als ze ons zien naderen, onze boten worden besprongen en ons drinkwater wordt gestolen, een belevenis op zich. Niet veel verder staat er een kudde buffels in het midden van de rivier en de gids verzekert ons dat het totaal veilig is en dat ze wel aan de kant zullen gaan en inderdaad dat gebeurt ook.

We eindigen aan een grotere waterval, maar Sien en ik stappen uit voor de afdaling, de rest gaat de uitdaging aan en genieten met volle teugen. We gaan per busje terug naar onze lodge en hebben nogmaals een gezellige avond aan het haardvuur. De douche in onze basic lodge is zeker de moeite, enig probleempje is dat er pas warm water is na vijf uur 's middags dus na ons kajaktripje wordt er koud gedoucht. We hebben overigens een oplossing voor de nacht, we legden twee extra matrasjes op onze 'baksteenmatras' en hebben een betere nacht.

 

Longnecks van Mae Hong Son
Woensdag 8 januari 2014. Mae Sariang, Thailand.

We staan redelijk vroeg op en checken uit, we zetten ons weg verder en rijden naar Mae Hong Son om vervolgens de bekende Karen-stam te bezoeken; the Longnecks met andere woorden. We rijden tot vlakbij de ingang, kopen een ticketje en wandelen door het straatje waar ze hun koopwaren aanbieden. We zien inderdaad enkele langnekken en het is toch wel een speciaal volkje. Finn en ik laten ons verleiden om zelf een nekband (een halve en een handdoekje in de nek) rond onze nek te laten plaatsen en we worden in traditionele kleding gehuld voor een foto. De prijs hiervoor is iets kopen in het winkeltje en dat is een magneetje.
Ik vind vooral de vogelkooitjes prachtig, jammer dat ik ze nergens te koop zag staan, want wou er zo wel eentje mee naar huis nemen. De honden langs de kant van de weg zijn een pak minder aantrekkelijk, ik vraag mij af waarom ze ze niet laten inslapen want het is schrijnend om ze te zien liggen en ik ben er vast van overtuigd dat ze vele ziektes meedragen. Nog een ritje van enkele uurtjes door de kronkelende bergen, geweldige uitzichten boven de wolken... kortom genieten.
We komen vervolgens aan in het volgende stadje Mae Sariang, waar we overnachten in het Riverhouse Resort. We hebben twee kamers met een tussendeur, een goede badkamer en een mooi zicht op de rivier. Naast het hotel ligt het beste restaurant van het stadje: Redwood en het is zeker en vast het beste van het stadje, we kunnen zelfs zeggen dat we hier het best gegeten hebben van onze hele reis. Super!

dsc 0677 (320x240)dsc 0711 (320x240)

 

Terug naar Chiang Mai
Donderdag 9 januari 2014. Chiang Mai, Thailand.

We ontbijten nog vlug, rekenen af (en krijgen een korting van 400 Baht omdat het machientje stuk was voor de bankkaart) en zetten onze weg verder naar Chiang Mai. Onderweg stoppen we even om te genieten van het mooie riviertje beneden, Tijl maakt gebruik van deze pauze om 'de grote boodschap' in het midden van de natuur te doen (gelukkig heb ik altijd wc papier bij). Onderweg zien we nog een begrafenis, een hele stoet te voet die een volledige rijstrook op de autostrade in beslag neemt. In Chiang Mai eten we nog snel in the Burger King voor we teruggaan naar ons guesthouse. 's Avonds nog een marktje meegepikt want ik wil nog wat stof inslaan, we drinken Palm en Karmeliet in een Belgisch café, we shoppen nog wat en keren vervolgens terug per tuktuk.

dsc 0789 (320x240)

 

Op naar Phuket!
Vrijdag 10 januari 2014. Phuket, Thailand.

Ik sta op met wat zorgen; de 13e plannen ze een grote shutdown in Bangkok en we vliegen net die dag van Phuket naar Bangkok en enkele uren later (wel al de 14e) van Bangkok naar Cairo. Het probleem is dat wij met Asian vliegen én dat die op een andere luchthaven in Bangkok vliegen, dus we zouden tijdens een shutdown van luchthaven A naar luchthaven B moeten geraken. Haalbaar als er geen demonstraties – en ze plannen er twintig op zijn minst – zijn want we hebben vier uurtjes tussen de twee vluchten en volgens Google Maps is het slechts een uurtje rijden. Dus we nemen het zekere voor het onzekere en boeken nieuwe tickets bij Bangkok Airways, zij vliegen rechtstreeks van Phuket naar de juiste luchthaven in Bangkok. Zo moeten we niet door de stad, wat op zich toch ook niet veilig is voor ons, hoewel het niet gericht is tegen toeristen, maar toch. We zijn op die manier weer 300 Euro kwijt, maar we voelen ons een heel pak rustiger.

Rond de middag rijden we naar de luchthaven, we leveren onze auto in, checken onze bagage in en lunchen in de McDonalds. Niet veel later zitten we in het vliegtuig – met wat vertraging – richting nog meer zon, richting Phuket dus. Een vlucht van een kleine twee uurtjes, we houden ons vooral bezig met iPod, iPad en Nintendo en we zijn snel op onze bestemming.

Onze koffers komen ongeveer gelijktijdig aan, we pikken onze auto op (een Toyota Camry) en zetten koers naar onze accommodatie en die mag er wezen, amai nog niet. We zijn zowaar in het paradijs beland; een eigen villa, met privézwembad, beide slaapkamers en living komen uit op dit zwembad, twee magnifieke badkamers, een grote ruime living, een keuken, badjassen, sloffen, Nederlandstalige boeken, een poort aan de oprit zodat wij helemaal afgeschermd zitten van de straat...

dsc 0858 (320x240)dsc 0863 (320x240)

Het zwembad wordt onmiddellijk in gebruik genomen door mijn (zo goed als) naakte kindjes want het zwemgerief is nog ingepakt. We besluiten om niet meer weg te gaan en eten aan huis te bestellen. Ik dek de tafel al, maar zodra de dames komen leveren, ruimen ze alles weer af en dekken ze het opnieuw; ik mag hier gewoon dus niets doen en ik moet vakantie vieren. Daar kan ik mee leven.

We zwemmen nog enkele keren, zeker in het donker is het supermooi, de kindjes gaan rond half negen naar bed en wij genieten (ahum) van het lawaai van onze buren. Terwijl ik de kinderen aanmaan om stil te zijn, dat er nog andere mensen zijn, blijven onze buren lawaai maken tot drie uur in de nacht. Gezellig is anders, maar ons kroost wordt niet wakker, dus we kunnen er mee leven. Ik hoop dat mijn kinderen morgen rond zeven uur het zwembad induiken en onze buren wakker maken, ik zal ze zeker niet berispen als het niet in stilte gebeurt!

 

Kamala beach
Zaterdag 11 januari 2014. Phuket, Thailand.

Het ontbijt wordt ook mooi op tijd geleverd, de tafel wordt door het personeel gedekt en ook de afwas wordt gedaan – wat een leven! Hoewel ik gisteren hoopte dat mijn kinderen rond zeven uur de buren zouden wakker maken, is het weer omgekeerd, de buren zijn ook al om zeven uur van de partij, nog voor wij wakker zijn...

Even later gaan we richting strand, we houden onderweg even halt om te genieten van een mooi uitzicht en installeren ons een half uurtje later op het Kamala strand. We huren twee stoeltjes en een parasol, ik lees mijn boek, Jimmy en de kinderen amuseren zich in de zee en op het strand met het bouwen van zandkastelen. Finntje laat haar haartjes vlechten, we eten een ijsje, kopen wat zandspeelgoed, een bal en nieuwe zwembadjes voor Sientje en brengen zo enkele uren op het strand door. Ik ben geen strand- of zwembadmens, ik hou van de zon, maar niet van zonnebaden, maar zo eventjes kan het wel. We zien het herdenkingsmonument van de Tsnunami 2004 die hier veel slachtoffers eiste en het laat toch een indruk na. Rond drie uur 's middags keren we terug naar huis waar we afkoelen in ons zwembad. Jimmy kookt vanavond zelf en dat smaakt ook eens.

dsc 0868 (320x240)dsc 0874 (320x240)

 

Phi Phi
Zondag 12 januari 2014. Phuket, Thailand.

Gisteren op het strand regelde Jimmy een daguitstap naar de PhiPhi eilanden, een aanrader volgens enkele vrienden die er al waren. We laten het ontbijt wat vroeger leveren en rond negen uur worden we vervolgens opgehaald door een minivan van de organisatie. De chauffeur wordt onmiddellijk gedoopt tot 'Speedy', want hoewel we hier al speciale manoeuvres op de weg gezien hebben, niet meer verbaasd zijn als de scootertjes je langs alle kanten voorbij gereden komen, ook geen wenkbrauwen fronsen als ze zomaar ineens de weg opgereden komen, slaat deze meneer toch alles. Hij toetert continue, steekt volledige files voorbij en raast aan een immens tempo iedereen voorbij. We zijn dan ook snel op onze bestemming, de haven.

We krijgen een korte introductie en gaan vervolgens aan boord van de speedboot 'Elena'. Een tochtje van een uurtje tot aan een baai waar de gelegenheid is om te snorkelen. Jimmy, Finn en Tijl gaan enthousiast het water in, Sien en ik blijven veilig aan boord. Ze zien allerlei pracht daar beneden en genieten met volle teugen.

dsc 0291 (180x240)dsc 0997 (320x240)

Na een half uurtje komen ze terug aan boord en varen we naar een ander strandje, we pauzeren hier een half uurtje. Jimmy en Finn snorkelen opnieuw, Tijl en Sien spelen wat in het zand en ik fotografeer alles. We stappen terug in met ons heel hebben en houden, maar Tijl vergeet wel zijn slippers op het strand... de rest van de dag moet hij op blote voeten verder. Het is blijkbaar een traditie geworden want in de VS vergat hij zijn Crocs onder de mobilhome en in Costa Rica liet hij zijn teenslippers ook op het strand staan en deze werden weggespoeld bij eb/vloed.

We varen langs de Viking Cave en nog een locatie waar de film Pirates of The Carribean werd opgenomen. Vervolgens lunchen op nog een ander deel van het eiland, de plaats waar de Tsunami voor een totale vernieling zorgde. Daarna varen we nog langs Monkey Beach, bekend om hun 'angry monkeys', maar de gids heeft fruit bij en er mag aan land gegaan worden om het fruit aan de aapjes te geven. Tijl geniet, het is zijn lievelingsdier, ook Finn voedert de aapjes, maar Sien blijft veilig bij mij en wij kijken vanop een afstandje toe.

dsc 0184 (320x240)

Even gaat het mis wanneer Tijl een baby'tje een stukje fruit geeft en hij niets meer over heeft voor de mama die bijgevolg Tijl bij de benen wil grijpen. Jimmy reageert razendsnel en roept tegen de apen dat ze weg moeten gaan en dat gebeurt dan ook. Gelukkig geen wondjes ofzo en Tijl lijkt ook geen schrik gepakt te hebben. We eindigen op een prachtig strand waar we enkele uurtjes mogen vertoeven. We eten een ijsje, zwemmen tussen de vele kleurrijke vissen, snorkelen nog wat... kortom we genieten. Onze terugvaart is een half uurtje en Speedy zorgt dat wij weer aan een snel tempo thuis geraken. Dan wordt er ingepakt...

 

Inpakken en wegwezen...
Maandag 13 januari 2014. Phuket, Thailand.

Deze ochtend laten we het ontbijt bewust wat later leveren, we slapen uit en pakken in. Rond tien uur is alles zo goed als ingepakt en nemen we afscheid van onze fantastische villa. We betalen bij de receptie en rijden terug naar Kamala Beach want Sien wil ook nog 'snel' – bij Finn duurde het tweeëneenhalf uur – vlechtjes. Terwijl Sien onder handen genomen wordt door vijf dames, drinken we iets op een terrasje.

Daarna willen we nog naar Phuket stad rijden, maar het is redelijk druk en we gaan naar een shoppingcenter net buiten de stad. We eten hier lekker Italiaans en wandelen heel even rond, vervolgens rijden we naar de luchthaven. We leveren onze auto in en checken onze bagage in. De dame is zo vriendelijk om onze bagage onmiddellijk al door te sturen naar Brussel zodat wij in Bangkok het niet allemaal opnieuw moeten doen. Wist niet echt dat dat mogelijk was of gedaan werd als je vliegt bij verschillende maatschappijen, maar Bangkok Airways zorgt er prima voor. Wij krijgen ineens ook een sticker dat wij internationale passagiers zijn en dat is een enorm voordeel in Bangkok zelf, anders moesten we de paspoortcontrole en dergelijke opnieuw doen en dat is nu niet het geval. Zalig!

dsc 03731 (320x240)

De vlucht van amper een uurtje gaat razendsnel, zeker omdat we nog voorzien worden van eten en drinken. De stewardessen moeten haast rennen om rond te komen, maar het lukt. In Bangkok is het nog wat wachten geblazen, onze internationale vlucht gaat pas om tien voor één 's nachts en de kinderen worden moe. Finntje valt in slaap net voor we moeten boarden, we moeten ze wakker maken om in te stappen. Vervolgens zijn ze alle drie in dromenland nog voor wij vertrokken zijn. Ze hebben een goede nacht en ik mag ook niet echt klagen, ik slaap ook wat beter als vorige keer.

 

Home sweet home
Dinsdag 14 januari 2014. Slowakije.

We worden wakker rond half vijf plaatselijke tijd (voor ons dus eigenlijk nog vijf uur later) en het ontbijt wordt zo goed als onmiddellijk geserveerd. Niet veel later zetten we voet op Afrikaanse bodem, Cairo dus. Hier is het ook weer drie uurtjes wachten, maar dat overleven we ook weer en onze derde vlucht van Cairo naar Brussel verloopt ook volgens schema. Een minpuntje is dat er een heleboel 'zakenmannen' op de vlucht zitten en blijkbaar vinden ze het nodig om het hele gangpad (vooral achteraan richting de toiletten) in te palmen om te babbelen met elkaar. Dat heb ik nog nooit meegemaakt eigenlijk, we moeten ons een weg banen om tot aan de toiletten te geraken.

We landen naar ons gevoel (want we hadden het verkeerde uur op papier staan) een uur te vroeg in Zaventem, onze koffers zijn allemaal ook vrij snel daar en we worden opgewacht door mijn ouders! We drinken wat samen terwijl we onze slippers en zomeroutfits inruilen voor onze winterkleding. Er wordt nog een extra valies met onder andere Kerstcadeautjes meegegeven en we delen wat cadeautjes uit. Om de tijd wat te doden besluiten we om enkele uurtjes de luchthaven te laten voor wat ze is, we checken onze bagage in voor onze laatste vlucht naar Wenen en nemen de trein naar Leuven, waar we lekker en gezellig gaan eten.

Om zes uur 's avonds zijn we terug in de luchthaven en nemen we afscheid van mijn ouders, tijd voor de laatste vlucht – die wat vertraging heeft. Nu zijn we zo goed als uitgeteld. De meisjes vallen aan de gate in slaap en Sientje wordt door Jimmy het vliegtuig ingedragen. De hele vlucht van bijna twee uur slapen we met zijn allen en ik denk dat veel mensen zich afvragen wat wij in Brussel gedaan hebben dat zo vermoeiend was... Maar na 36 uur onderweg en vier vluchten mag je moe zijn!

dsc 0384 (320x240)

In Wenen hebben we natuurlijk de verste gate en moeten we nog een half uur wandelen tot aan de bagageband, maar ook dat overleven we. We worden opgewacht door een vriend die ons naar huis zal brengen. Drie slapende kindjes op de achterbank en we kunnen ze rechtstreeks in bed leggen thuis. We drinken nog een koffietje, ik sorteer de was en wachten tot het een beetje opgewarmd is, want het is gewoon ijskoud in ons huis.

Het zit erop... een enorm mooie vakantie met verschillende hoogtepunten. We hebben ons voorgenomen om volgend jaar Kerstmis en Nieuwjaar volledig met onze familie in België te vieren, dus geen verre reis dan, maar hopelijk wel in de zomer 2015. Waar naartoe weten we nog niet, er staan verschillende opties open: Canada, Australië, Oostkust van de VS, Borneo, Marokko...

Bridge over the River Kwai
Zondag 29 december 2013. Kanchanaburi, Thailand.

Een rustige ochtend aan het zwembad voor Tijl, Sien en mezelf. Jimmy en Finn gaan de sportieve tour op en huren fietsen bij ons resort. Ze maken een fietstochtje van net geen twintig kilometer en genieten van al het moois wat ze onderweg tegenkomen. Ze zien enkele tempels, een slang die vlak voor hun voeten oversteekt, nog wat monniken enz.

Na de lunch trekken we met zijn allen per taxiboot die onder aan onze vakantiewoning vertrekt naar de beroemde Bridge over the River Kwai. Een boottochtje van ongeveer een half uur waar we allerlei verrassende dingen aan de oevers zien: mooie vogels, vissers, kinderen, huizen – zowel krotten als villa’s, hotels…

De brug zelf vind ik wat teleurstellend, geen kippenvelmoment, gewoon een heleboel toeristen die staan te drommen om de brug te voet over te steken. Het treintje dat erop rijdt, stelt ook niet zo veel voor, tegen drie kilometer per uur en met veel getoeter legt het een minitraject af over de brug. Maar we zagen de bekende brug!
We wandelen nog wat rond in het stadje en nemen niet veel later een taxi terug naar het Oriental Kwai. We eten wederom enorm lekker ter plaatse en spelen een spelletje Uno en een spelletje Pesten.

 

Erawan watervallen
Maandag 30 december 2013. Kanchanaburi, Thailand.

Ze stonden hoog op mijn ‘to-do’ lijstje en vandaag was het dan zover. Per taxi – die we voor de volledige dag ingehuurd hadden – gingen we naar het Nationale Park. We werden voorzien van handdoeken voor onze uitstap en waren vroeg ter plaatse en we beginnen met volle moed aan de tocht. We zijn vastberaden om de zeven levels te halen en we stappen flink door. We steken een groepje jongeren voorbij waarvan er eentje wandelt met hoge hakken en we stellen ons de vraag hoe ver zij zullen geraken.

Level 1 stelt niet zo veel voor, het is mooi, dat is een feit, maar zo’n watervalletjes zagen we elders ook al. Level 2 is al wat beter en level 3 vinden we al super. We gaan een beetje in het water met onze voeten en kijken en luisteren naar de aapjes boven ons. Bij level 4 besluiten we - Jimmy en de kinderen want ik neem foto’s - even te gaan zwemmen. Het is nog redelijk rustig, dus ideaal eigenlijk. Het water is helemaal niet zo koud als verwacht en de gladheid van de stenen valt ook goed mee, maar de schoenen worden toch wel aangehouden voor de veiligheid. Vervolgens gaan we naar level 5 en Jimmy en Tijl nemen een binnenweg om tot level 6 te geraken. Ze klimmen gewoon via de waterval grotendeels naar boven.

Tijl ontpopt zich tot de grote gids, hij helpt zijn zussen continue. Hij loopt altijd voorop en vertelt ons waar de ‘gevaarlijke’ plekken zijn zoals losliggende stenen, modder, hout dat nat is… Geweldig, we zien hem genieten en de zussen genieten van de hulp die ze krijgen. Level 6 tot 7 is wat steiler en vooral geconcentreerder, maar we geraken er en dat is toch wel een leuk gevoel om daarboven te arriveren en een duikje te nemen en tot onder de grote waterval te geraken.

De terugweg verloopt ook vlotjes, geen heuse valpartijen (een kleintje van Sientje op haar poep), maar een heleboel volk dat nu naar boven komt. Dan zijn we toch wel enorm blij dat wij vroeg vertrokken zijn, want de mensen die nu naar level 7 willen moeten stapvoets achter elkaar naar boven klauteren… Niet ons ding! Ondergekomen worden we allen getrakteerd op een welverdiend ijsje en even later trekken we met onze chauffeur die mooi blijven wachten is terug naar de accommodatie.

We houden nog even halte bij een immens grote dam en dat verklaart ineens waarom de River Kwai aan ons huisje ’s avonds véél hoger staat dan ‘s morgens; de dam laat dan meer water door voor elektriciteit te leveren.

Als we arriveren maken we kennis met een gezin uit Nederland. Ik had al wat met de dame heen en weer gemaild voor onze afreis – ze waren er al enkele keren en gaven ons wat leuke tips. We slaan aan de praat en we blijven aan de praat, we eten gezellig samen, belanden samen aan het zwembad en besluiten dat de dames ‘s avonds gewoon gezellig naar de markt gaan met de tuktuk terwijl de mannen ginds blijven. Even later zijn we al op weg; de meisjes laten hun nageltjes doen, we wandelen wat rond, babbelen heel wat… kortom het is gezellig.

Terug ‘ thuis’ blijven we nog wat na kletsen met een hapje en een drankje aan ons huisje. De klik is er wel want er worden onmiddellijk plannen gemaakt voor een bezoekje aan ons in Slowakije.

 

Oudejaarsavond in Ayutthaya
Dinsdag 31 december 2013. Ayutthaya, Thailand.

Ik las nog wat reviews over onze accommodatie die wij geboekt hebben in Ayutthaya en die reviews zijn niet goed – om het nog positief uit te drukken. We informeren of we nog een nachtje in het Oriental Kwai kunnen blijven, maar dat is helaas niet mogelijk, dus boeken we via booking.com een ander hotel. Voormiddag blijven de vrouwen aan het zwembad, ik pak nog in en de mannen gaan allemaal met de huurauto van Rik naar twee tempels in de buurt. Als ze in de vroege namiddag terug zijn, lunchen we nog gezellig samen en nemen even later afscheid en er zijn traantjes bij onze emogirl Sien.

We worden per minivan naar Ayutthaya gebracht, een tweetal uurtjes rijden en we zijn ter plekke. Er wordt even gezocht naar ons hotel, maar uiteindelijk gevonden. Het nieuwe hotel stelt niet veel voor: de troef is het zwembad voor onze kamerdeur, de rest is verwaarloosbaar. We hebben de ‘groene’ kamer, geen leuk flashy limoengroen of grasgroen, maar alles is een vaal/pastel achtig groen: de muren, de luchters, de zetel, het beddengoed… De badkamer stelt ook niet veel voor, maar we hebben een slaapplaats én het is budgetvriendelijk. We pakken uit en gaan op zoek naar een plekje om oudejaarsavond door te brengen. We liggen vlakbij ‘backpackersstreet’ en bij het eerste cafeetje worden we al aangesproken door een Engelsman. We besluiten om er iets te drinken, even later is er het gratis buffet – dat enorm lekker is, ik at er de heerlijkste springrolls ever en er is live muziek. Wat wil een mens nog meer?

Al snel zit de stemming erin, Sien heeft een oogje op de drummer en kijkt verliefd voor zich uit. Ze krijgt een masker van een andere feestvierster, we krijgen gratis vuurwerkstokjes, er wordt gezongen en gedanst en op enkele minuten voor middernacht mag iedereen in zijn of haar taal de micro grijpen en ‘gelukkig nieuwjaar’ roepen. Super! Finn doet het in het Nederlands en in het Slowaaks en dan tellen we af. Ik skype ondertussen met mijn ouders zodat ze al zes uur vroeger ‘nieuwjaar’ kunnen meevieren. Een leuke plaats om het nieuwe jaar in te zetten!

 

De tempels van Ayutthaya
Woensdag 1 januari 2014. Ayutthaya, Thailand.

Ons hotel biedt ontbijt aan in een ander gebouw en we gaan eens proeven, maar het is maar pover: zeer slappe koffie, nog slappere thee want het is gewoon water zonder iets bij, koude toast… enkel de pannenkoek wordt door Tijl en Sien gesmaakt, maar is wel van een ander kaliber dan hoe wij pannenkoeken kennen; zo’n anderhalve centimeter dik! We weten al heel snel dat wij morgen elders zullen ontbijten.

Vandaag besluiten we om de tempels en de Boeddha’s van Ayutthaya te bezoeken. We nemen een tuktuk naar een eerste plaats waar we de grote liggende Boeddha aantreffen. We bezoeken te voet nog enkele andere overblijfselen en tempels en belandden rond de middag bij de grootste en tevens de bekendste. Het is fenomenaal en haast onvoorstelbaar dat dat ooit één klooster was. Er is ook veel volk, maar gezien de grote van de site valt het niet zo op.

We informeren bij een tuktuk chauffeur waar een goed restaurant is, maar dat deden we beter niet, want het is natuurlijk allemaal een grote vriendjespolitiek. Hij zet ons bij een restaurant af, we schuiven gezellig aan en bestellen. Het is inderdaad wel lekker, maar veel te duur voor Thailand. We betalen bijna prijzen zoals thuis en dat is niet correct. We beseffen al snel dat wij erin gelopen zijn en zijn vastbesloten om ons niet meer te laten vangen in de toekomst. We wandelen een stukje richting hotel, maar besluiten halverwege onder de blakende zon om toch maar een taxi te nemen.

Na een korte opfrisbeurt in het hotel, gaan we ‘s avonds op pad, we belanden op een marktje en besluiten om een zijstraatje in te slaan… ook niet zo’n goed idee. We komen terecht op de vlees- en vismarkt en het stinkt verschrikkelijk, we willen vrij snel terugkeren en zeker als we enkele ratten voor onze voeten zien lopen. Tot zover ons bezoekje aan de ‘echte’ markt. We dineren in een restaurantje vlakbij ons hotel en gaan niet te laat slapen.

 

Floating Market en straathonden
Donderdag 2 januari 2014. Ayutthaya, Thailand.

We ontbijten vandaag elders, namelijk in het restaurant waar we gisterenavond ons avondeten aten. Het ontbijt is hier ook niet echt om over naar huis te schrijven terwijl het avondeten dat zeker wel was. Ik bestel toast, die eerst vergeten wordt, vervolgens bestel ik nogmaals, duidt het aan op de kaart en krijg even later … scrambled eggs!

We pakken onze bagage in en gaan op pad richting station, vanavond nemen we de nachttrein en we gaan onze bagage al in het station droppen. Vervolgens gaan we naar de floating market, een hele mooie, grote en leuke waar we enkele uren zoet zijn. We lunchen er ook en slaan een praatje met twee mannen uit Ierland.

Daarna besluiten we om naar een shoppingcenter te gaan wat volgens de kaart bestaat, maar de tuktuk chauffeur zet ons ergens totaal anders af en niemand lijkt dat shoppingcenter te kennen. We nemen dan maar een andere tuktuk en besluiten om een kijkje in het grote park te nemen. Altijd leuk, rustig in het groen wat wandelen. Groen is het zeker en rustig ook, het lijkt of wij alleen in dat hele immense park zijn. We gaan een brugje over en komen op een eilandje terecht, maar zodra we terug naar de weg willen, worden we tegengehouden door een achttal straathonden. Zodra we aanstalten maken om het brugje over te steken, staan er enkelen op en beginnen naar ons te blaffen. We voelen ons echt niet meer op ons gemak, zeker omdat er geen andere mensen in het park zijn. We blijven dus aan de veilige kant van het brugje – alhoewel veilig zou ik dat ook niet noemen want ik zie een kaaiman (een kleintje) het water inglijden als ik aankom. Uiteindelijk stopt er nog een auto, er stapt een vrouw uit en zij trekt de aandacht van de honden, wij glippen snel en zo goed als onzichtbaar het brugje over en zuchten eens heel diep als we aan de weg zijn. Overal in Thailand heb je de straathonden, maar hier in Ayutthaya is het toch echt wel enorm.

We besluiten om terug naar onze vertrouwde ‘backpackerstreet’ te gaan en er te eten in ons bekende restaurantje. We babbelen nog wat met een koppel uit Antwerpen die wij bij oudejaarsavond ook al spraken. Rond acht uur ‘s avonds gaan we vervolgens naar het station, helemaal klaar voor onze rit met de nachttrein naar Chiang Mai.

 

Met de trein naar Chiang Mai
Vrijdag 3 januari 2014. Chiang Mai, Thailand.

De nachttrein, een belevenis op zich. We werden gewaarschuwd dat ze nooit op tijd zijn, maar wij mochten niet klagen: slechts tien minuten vertraging. We deelden één compartiment en normaal hadden we nog een slaapplaats verderop, maar Sien en ik deelden een bed zodat wij allen samen lagen. Het was koud, enorm koud en hobbelig, maar ook wel plezant. De kinderen sliepen allen als roosjes. De wc op de trein is ook een belevenis op zich, ik ben blij dat de meisjes konden inhouden tot in onze volgende accommodatie.

We komen rond tien uur aan in Chiang Mai en we nemen onmiddellijk een tuktuk naar ons guesthouse: Liam Suan Dok Mai, uitgebaat door Nederlanders en een aanrader volgens verschillende fora. De tuktuk doet er enorm lang over en ik stel mij al de vraag waarom ik zo ver van de stad geboekt heb, maar als we ‘s avonds terug naar de stad gaan, lijkt het allemaal veel korter bij en sneller te gaan.

We hebben één grote familiekamer en die staat ons aan. We lunchen ‘s middags gewoon in het guesthouse en tot groot jolijt van de kinderen (en stiekem ook van Jimmy en mij) staan er frietjes met hamburger op het menu: frietjes zoals je ze in de frituur vindt in België met een hamburger (fricandel of curryworst of hoe je het ook zou noemen) speciale! Smullen.

In de late namiddag nemen we een tuktuk naar de stad, belanden op een traditionele overdekte markt, gaan vervolgens even bij Starbucks een koffietje drinken, wandelen door Halalstreet en eten er lekker kraampjesvoedsel, we gaan uiteindelijk naar de nachtmarkt en pikken nog een terrasje mee. Er worden wat kleine dingen gekocht: souvenirtjes, knuffeltje voor Tijl en Sien, broeken, armbanden, magneetjes… Een geslaagde eerste indruk van Chiang Mai en de immense muggen waarvoor wij gewaarschuwd werden en waarvoor ik massa’s Deet smeer, waren nergens te bespeuren.

 

Chiang Mai Zoo
Zaterdag 4 januari 2014. Chiang Mai, Thailand.

We lazen op verschillende fora dat het de moeite is: de zoo. Een van de beste en grootste van Azië, dus we besloten om er eens een kijkje te nemen. We regelden met onze tuktuk chauffeur gisterenavond al dat hij ons vandaag om acht uur mocht komen oppikken voor een tripje naar de zoo. Het ontbijt was enorm lekker, vooral de pannenkoeken zijn er fantastisch!

We arriveren als een van de eersten bij de zoo, kopen onze ticketjes en wandelen rond. Wij zijn zowat de enige die de zoo te voet verkennen, want blijkbaar mag je ook met de auto rondrijden. Iets wat ik wel als storend ervaar; ik moet mijn kinderen continue aanmanen om een handje te geven of op zijn minst binnen een straal van een meter bij ons te blijven. Vaak zijn er geen voetpaden of zebrapaden, dus het is van links naar rechts de straat oversteken. Nu de auto’s rijden helemaal niet snel, maar ik vind het nogal een belachelijk idee om van kooi tot kooi te rijden en dan enkele seconden uit te stappen en vervolgens verder te gaan.

De zoo zelf is aan het uitbreiden en het ziet er goed uit, ik vind het echter wel zielig dat er van vele dieren slechts één exemplaar in de zoo is; één leeuw, één tijger, één neushoorn, één luipaard… Het pandahuis is apart te betalen, maar we zouden er maar eentje kunnen zien want de andere is zwanger, dus we besluiten om dat over te slaan, idem met het sneeuwhuis. De nijlpaarden zijn geweldig, ze zijn het gewoon om gevoederd te worden en zodra je in hun buurt komt, openen ze hun mond al.

We bezoeken ook het aquarium en daar zorgt Tijl even voor hilariteit als er zo twee mascottes aankomen en handjes geven. Ze hebben geldbriefjes in hun mond en Tijl denkt dus dat hij dat eruit mag nemen en komt fier naar ons: ‘kijk wat ik gekregen heb’. Euh niet dus, we hebben hem toch maar uitgelegd dat het de bedoeling is dat wij er centjes ‘insteken’ in plaats van eruit halen.

Bij het verlaten van de zoo, gaan we ook nog even naar de iets hoger gelegen waterval kijken en lunchen er in een mooi en goed restaurant met zicht op de waterval. Behalve de leuke locatie, het lekkere eten, het vriendelijke personeel, ook nog eens de meest mooie toiletten die ik tot nu toe in Thailand gezien heb, vooral qua design geweldig.

We willen ook nog naar de tempel twaalf kilometer verderop, maar de tuktuk chauffeurs vragen véél te véél naar onze goesting, dus we besluiten om dat te doen als wij onze auto hebben en zelf kunnen rijden.

Terug in het guesthouse laat ik mij verleiden tot een Thaise massage en wordt een uur gemasseerd (of gemarteld op sommige momenten). Jimmy en Finn gaan ‘s avonds nog op nachtsafari terwijl ik met de twee jongsten wat in het restaurant rondhang en aan de praat geraak met een koppel dat wij blijkbaar in België ook al ontmoet hadden, maar daar weten we allen niet meer van. Ze hebben een zaak vlakbij waar de kinderen indertijd zwemles volgden en ik ben er enkele keren geweest na de zwemles. De wereld is klein.

 

Marktjes
Zondag 5 januari 2014. Chiang Mai, Thailand.

Vandaag eens niets gepland, gewoon zien wat de dag brengt. We besluiten om wat stofjes in te slaan en rijden naar de overdekte markt. Een stoffenparadijs en ik laat mij even gaan. Wat is het moeilijk kiezen tussen al dat leuks. In België betaal je belachelijk veel geld voor zulke motiefjes en hier is het gewoon enorm goedkoop. Ideaal! We gaan vervolgens terug naar het guesthouse en brengen de rest van de namiddag aan het zwembad door, de kinderen zwemmen en wij babbelen vooral met de andere Belgen die er zijn. Gewoon ook eens plezant: niets doen.

‘s Avonds gaan we nog samen met een koppel naar de zondagsmarkt in Chiang Mai. Wat is me dat? Zover je kan zien zie je kraampjes én volk, véél volk. Vaak is het gewoon stapvoets voortbewegen en dat is nu net niet ons ding. We eten aan kraampjes – weer enorm lekker – en komen zelfs de Antwerpenaren die we in Ayutthaya ontmoet hebben tegen. Wat een toeval, zo’n grote stad, zo’n massa volk en we vinden elkaar gewoon. We eindigen bij een danscafé omdat mijn meisjes moesten plassen en keren niet veel later terug voor ons (voorlopig) laatste nacht in deze leuke stad.

Hello Jeep, Hello Mae Hong Son loop
Maandag 6 januari 2014.
Pang Mapha, Thailand.

Terwijl ik de koffers maak en mijn dames nieuwe contacten leggen, gaan de jongens onze 4x4 ophalen aan de luchthaven. Vandaag beginnen we aan de Mae Hong Son loop, ik ben nog altijd enorm nerveus voor het rijden (ook al is Jimmy de chauffeur) aan de andere kant, maar ga ervan uit dat dat wel vlotjes zal verlopen.

Onze auto staat ons aan: een ruime Honda. We nemen vervolgens afscheid van onze nieuwe vrienden, laten een deel van onze bagage achter – want we komen hier nog een nachtje terug – en rijden richting Pai. Het rijden gaat vlotjes, zodra we de stad uit zijn en de autostrade verlaten wordt het kronkelig, héél kronkelig en steil naar boven en naar beneden en dat resulteert zich in k*tsende kindjes (gelijktijdig) op de achterbank. Maar we genieten tevens van de mooie uitzichten, we stoppen ook enkele keren om een foto te nemen en wat te filmen. Het is gewoon fenomenaal.

We rijden Pai voorbij want we verblijven twee nachten op een uurtje van Pai, in Pang Mapha namelijk. We vinden deze accommodatie vrij goed, hoewel hij niet in onze gps staat en hij toch acht kilometer van de gewone route ligt. We logeren in een riverhouse in The Cave Lodge.

Ik moet bekennen dat ik niet enthousiast ben bij het aanschouwen van ons ‘huisje’. Ik wist op voorhand dat het nogal basic was, geen airco, geen tierlantijntjes, gewoon een slaapplaats en vooral gezelligheid en een unieke locatie. Ik wil dat ook eens ervaren, maar als wij binnenkomen moet ik toch even slikken en staat het huilen mij nader dan het lachen. Maar we gaan er alleszins voor en ik moet bekennen dat het één van mijn favoriete verblijfplaatsen was van onze vakantie: niet omwille van het comfort, maar de rust en het speciale gevoel. Uiteindelijk zijn we enkel in ons huisje om te overnachten, de rest van de tijd zitten we in het ‘hoofdhuis’ – wat ook zeer uniek en gezellig is en waar je vlot aan de praat geraakt met andere mensen vanuit alle hoeken van de wereld gaande van Nieuw-Zeeland, Rusland, New York tot Cambodja enz. Het is natuurlijk altijd plezant om ervaringen en tips uit te wisselen. De kinderen amuseren zich prima met de kinderen uit Rusland/VS, vooral verstoppertje is een favoriet spelletje alsook de pingpongtafel vinden ze geweldig. We eindigen met een glaasje wijn en een Chang aan het haardvuur.

Onze nacht verloopt iets minder goed, we hebben de klamboe opgehangen en we slapen met zijn allen op één tweepersoonsmatras (er zijn geen bedden), maar die matras is zo hard dat het lijkt of je op beton ligt. We staan op met overal pijn, maar alleszins zonder muggenbeten of andere insectenbeten.

 

Cayaking and caving
Dinsdag 7 januari 2014. Pang Mapha, Thailand.

The Cave Lodge staat bekend om zijn unieke ligging vlakbij enorm mooie grotten. We regelden voor vandaag dan ook een kajaktocht met bezoeken van enkele grotten. Ik ben wat nerveus, ben niet zo’n waterrat en kajakken lijkt mij toch wel wat gevaarlijk, maar ze verzekeren mij dat alles veilig verloopt en we gaan op pad met twee gidsen. Jimmy mag alleen een kajak bemannen, Finn en Tijl delen er eentje met een gids en ook Sien en ik hebben een gids bij ons.

We kajakken eerst een uurtje naar de eerste grot – de vleermuizengrot – we stappen binnen uit en klimmen in de grot wat naar boven. De gids vertelt ons veel nuttige dingen over de grot, hij wijst de dieren aan (vleermuizen, sprinkhanen en grote spinnen) en even later kajakken we verder. We stoppen vervolgens en laten onze kajakken bij één gids en gaan het bos in om vervolgens naar een kleine opening geleidt te worden en dat is de ingang van de volgende grot. Ik panikeer even, maar de kinderen – die al in de grot zijn – verzekeren mij dat het binnen groot is, dus ik waag het erop. Ik glij tussen de spinnenwebben door – en hoop dat het enkel webben zijn – en inderdaad binnen is het groot maar vooral heel mooi en enorm stil. Het is vooral de stilte die ik zo speciaal vind, in de andere grot hoorde je nog andere mensen of vleermuizen, maar hier is het muisstil. Behalve dat het mooi en stil is, is het ook vaak heel erg smal, glad en modderig. We moeten regelmatig op onze knieën kruipen om van de ene naar de andere grot te gaan, of ons op onze poep naar beneden laten glijden om ergens te geraken, maar het is het zeker en vast waard.

Hierna gaan we verder per kajak, soms wordt het wat ruwer, soms is het zo ondiep dat wij uit moeten stappen om verder te geraken. Opeens springen er een tiental jongetjes, volledig naakt, in de rivier als ze ons zien naderen, onze boten worden besprongen en ons drinkwater wordt gestolen, een belevenis op zich. Niet veel verder staat er een kudde buffels in het midden van de rivier en de gids verzekert ons dat het totaal veilig is en dat ze wel aan de kant zullen gaan en inderdaad dat gebeurt ook.

We eindigen aan een grotere waterval, maar Sien en ik stappen uit voor de afdaling, de rest gaat de uitdaging aan en genieten met volle teugen. We gaan per busje terug naar onze lodge en hebben nogmaals een gezellige avond aan het haardvuur. De douche in onze basic lodge is zeker de moeite, enig probleempje is dat er pas warm water is na vijf uur ‘s middags dus na ons kajaktripje wordt er koud gedoucht. We hebben overigens een oplossing voor de nacht, we legden twee extra matrasjes op onze ‘baksteenmatras’ en hebben een betere nacht.

 

Longnecks van Mae Hong Son
Woensdag 8 januari 2014.
Mae Sariang, Thailand.

We staan redelijk vroeg op en checken uit, we zetten ons weg verder en rijden naar Mae Hong Son om vervolgens de bekende Karen-stam te bezoeken; the Longnecks met andere woorden. We rijden tot vlakbij de ingang, kopen een ticketje en wandelen door het straatje waar ze hun koopwaren aanbieden. We zien inderdaad enkele langnekken en het is toch wel een speciaal volkje. Finn en ik laten ons verleiden om zelf een nekband (een halve en een handdoekje in de nek) rond onze nek te laten plaatsen en we worden in traditionele kleding gehuld voor een foto. De prijs hiervoor is iets kopen in het winkeltje en dat is een magneetje.

Ik vind vooral de vogelkooitjes prachtig, jammer dat ik ze nergens te koop zag staan, want wou er zo wel eentje mee naar huis nemen. De honden langs de kant van de weg zijn een pak minder aantrekkelijk, ik vraag mij af waarom ze ze niet laten inslapen want het is schrijnend om ze te zien liggen en ik ben er vast van overtuigd dat ze vele ziektes meedragen. Nog een ritje van enkele uurtjes door de kronkelende bergen, geweldige uitzichten boven de wolken… kortom genieten.

We komen vervolgens aan in het volgende stadje Mae Sariang, waar we overnachten in het Riverhouse Resort. We hebben twee kamers met een tussendeur, een goede badkamer en een mooi zicht op de rivier. Naast het hotel ligt het beste restaurant van het stadje: Redwood en het is zeker en vast het beste van het stadje, we kunnen zelfs zeggen dat we hier het best gegeten hebben van onze hele reis. Super!

 

Terug naar Chiang Mai
Donderdag 9 januari 2014. Chiang Mai, Thailand.

We ontbijten nog vlug, rekenen af (en krijgen een korting van 400 Baht omdat het machientje stuk was voor de bankkaart) en zetten onze weg verder naar Chiang Mai. Onderweg stoppen we even om te genieten van het mooie riviertje beneden, Tijl maakt gebruik van deze pauze om ‘de grote boodschap’ in het midden van de natuur te doen (gelukkig heb ik altijd wc papier bij). Onderweg zien we nog een begrafenis, een hele stoet te voet die een volledige rijstrook op de autostrade in beslag neemt.

In Chiang Mai eten we nog snel in the Burger King voor we teruggaan naar ons guesthouse. ‘s Avonds nog een marktje meegepikt want ik wil nog wat stof inslaan, we drinken Palm en Karmeliet in een Belgisch café, we shoppen nog wat en keren vervolgens terug per tuktuk.

 

Op naar Phuket!
Vrijdag 10 januari 2014. Phuket, Thailand.

Ik sta op met wat zorgen; de 13e plannen ze een grote shutdown in Bangkok en we vliegen net die dag van Phuket naar Bangkok en enkele uren later (wel al de 14e) van Bangkok naar Cairo. Het probleem is dat wij met Asian vliegen én dat die op een andere luchthaven in Bangkok vliegen, dus we zouden tijdens een shutdown van luchthaven A naar luchthaven B moeten geraken. Haalbaar als er geen demonstraties – en ze plannen er twintig op zijn minst – zijn want we hebben vier uurtjes tussen de twee vluchten en volgens Google Maps is het slechts een uurtje rijden. Dus we nemen het zekere voor het onzekere en boeken nieuwe tickets bij Bangkok Airways, zij vliegen rechtstreeks van Phuket naar de juiste luchthaven in Bangkok. Zo moeten we niet door de stad, wat op zich toch ook niet veilig is voor ons, hoewel het niet gericht is tegen toeristen, maar toch. We zijn op die manier weer 300 Euro kwijt, maar we voelen ons een heel pak rustiger.

Rond de middag rijden we naar de luchthaven, we leveren onze auto in, checken onze bagage in en lunchen in de McDonalds. Niet veel later zitten we in het vliegtuig – met wat vertraging – richting nog meer zon, richting Phuket dus. Een vlucht van een kleine twee uurtjes, we houden ons vooral bezig met iPod, iPad en Nintendo en we zijn snel op onze bestemming.

Onze koffers komen ongeveer gelijktijdig aan, we pikken onze auto op (een Toyota Camry) en zetten koers naar onze accommodatie en die mag er wezen, amai nog niet. We zijn zowaar in het paradijs beland; een eigen villa, met privézwembad, beide slaapkamers en living komen uit op dit zwembad, twee magnifieke badkamers, een grote ruime living, een keuken, badjassen, sloffen, Nederlandstalige boeken, een poort aan de oprit zodat wij helemaal afgeschermd zitten van de straat…

Het zwembad wordt onmiddellijk in gebruik genomen door mijn (zo goed als) naakte kindjes want het zwemgerief is nog ingepakt. We besluiten om niet meer weg te gaan en eten aan huis te bestellen. Ik dek de tafel al, maar zodra de dames komen leveren, ruimen ze alles weer af en dekken ze het opnieuw; ik mag hier gewoon dus niets doen en ik moet vakantie vieren. Daar kan ik mee leven.

We zwemmen nog enkele keren, zeker in het donker is het supermooi, de kindjes gaan rond half negen naar bed en wij genieten (ahum) van het lawaai van onze buren. Terwijl ik de kinderen aanmaan om stil te zijn, dat er nog andere mensen zijn, blijven onze buren lawaai maken tot drie uur in de nacht. Gezellig is anders, maar ons kroost wordt niet wakker, dus we kunnen er mee leven. Ik hoop dat mijn kinderen morgen rond zeven uur het zwembad induiken en onze buren wakker maken, ik zal ze zeker niet berispen als het niet in stilte gebeurt!

 

Kamala beach
Zaterdag 11 januari 2014. Phuket, Thailand.

Het ontbijt wordt ook mooi op tijd geleverd, de tafel wordt door het personeel gedekt en ook de afwas wordt gedaan – wat een leven! Hoewel ik gisteren hoopte dat mijn kinderen rond zeven uur de buren zouden wakker maken, is het weer omgekeerd, de buren zijn ook al om zeven uur van de partij, nog voor wij wakker zijn...

Even later gaan we richting strand, we houden onderweg even halt om te genieten van een mooi uitzicht en installeren ons een half uurtje later op het Kamala strand. We huren twee stoeltjes en een parasol, ik lees mijn boek, Jimmy en de kinderen amuseren zich in de zee en op het strand met het bouwen van zandkastelen. Fientje laat haar haartjes vlechten, we eten een ijsje, kopen wat zandspeelgoed, een bal en nieuwe zwembadjes voor Sientje en brengen zo enkele uren op het strand door. Ik ben geen strand- of zwembadmens, ik hou van de zon, maar niet van zonnebaden, maar zo eventjes kan het wel. We zien het herdenkingsmonument van de Tsnunami 2004 die hier veel slachtoffers eiste en het laat toch een indruk na. Rond drie uur ‘s middags keren we terug naar huis waar we afkoelen in ons zwembad. Jimmy kookt vanavond zelf en dat smaakt ook eens.

 

Phi Phi
Zondag 12 januari 2014. Phuket, Thailand.

Gisteren op het strand regelde Jimmy een daguitstap naar de PhiPhi eilanden, een aanrader volgens enkele vrienden die er al waren. We laten het ontbijt wat vroeger leveren en rond negen uur worden we vervolgens opgehaald door een minivan van de organisatie. De chauffeur wordt onmiddellijk gedoopt tot ‘Speedy’, want hoewel we hier al speciale manoeuvres op de weg gezien hebben, niet meer verbaasd zijn als de scootertjes je langs alle kanten voorbij gereden komen, ook geen wenkbrauwen fronsen als ze zomaar ineens de weg opgereden komen, slaat deze meneer toch alles. Hij toetert continue, steekt volledige files voorbij en raast aan een immens tempo iedereen voorbij. We zijn dan ook snel op onze bestemming, de haven.

We krijgen een korte introductie en gaan vervolgens aan boord van de speedboot ‘Elena’. Een tochtje van een uurtje tot aan een baai waar de gelegenheid is om te snorkelen. Jimmy, Finn en Tijl gaan enthousiast het water in, Sien en ik blijven veilig aan boord. Ze zien allerlei pracht daar beneden en genieten met volle teugen.

Na een half uurtje komen ze terug aan boord en varen we naar een ander strandje, we pauzeren hier een half uurtje. Jimmy en Finn snorkelen opnieuw, Tijl en Sien spelen wat in het zand en ik fotografeer alles. We stappen terug in met ons heel hebben en houden, maar Tijl vergeet wel zijn slippers op het strand… de rest van de dag moet hij op blote voeten verder. Het is blijkbaar een traditie geworden want in de VS vergat hij zijn Crocs onder de mobilhome en in Costa Rica liet hij zijn teenslippers ook op het strand staan en deze werden weggespoeld bij eb/vloed.

We varen langs de Viking Cave en nog een locatie waar de film Pirates of The Carribean werd opgenomen. Vervolgens lunchen op nog een ander deel van het eiland, de plaats waar de Tsunami voor een totale vernieling zorgde. Daarna varen we nog langs Monkey Beach, bekend om hun ‘angry monkeys’, maar de gids heeft fruit bij en er mag aan land gegaan worden om het fruit aan de aapjes te geven. Tijl geniet, het is zijn lievelingsdier, ook Finn voedert de aapjes, maar Sien blijft veilig bij mij en wij kijken vanop een afstandje toe.

Even gaat het mis wanneer Tijl een baby’tje een stukje fruit geeft en hij niets meer over heeft voor de mama die bijgevolg Tijl bij de benen wil grijpen. Jimmy reageert razendsnel en roept tegen de apen dat ze weg moeten gaan en dat gebeurt dan ook. Gelukkig geen wondjes ofzo en Tijl lijkt ook geen schrik gepakt te hebben.

We eindigen op een prachtig strand waar we enkele uurtjes mogen vertoeven. We eten een ijsje, zwemmen tussen de vele kleurrijke vissen, snorkelen nog wat… kortom we genieten. Onze terugvaart is een half uurtje en Speedy zorgt dat wij weer aan een snel tempo thuis geraken. Dan wordt er ingepakt…

 

Inpakken en wegwezen…
Maandag 13 januari 2014.

Deze ochtend laten we het ontbijt bewust wat later leveren, we slapen uit en pakken in. Rond tien uur is alles zo goed als ingepakt en nemen we afscheid van onze fantastische villa. We betalen bij de receptie en rijden terug naar Kamala Beach want Sien wil ook nog ‘snel’ – bij Finn duurde het tweeëneenhalf uur – vlechtjes. Terwijl Sien onder handen genomen wordt door vijf dames, drinken we iets op een terrasje.

Daarna willen we nog naar Phuket stad rijden, maar het is redelijk druk en we gaan naar een shoppingcenter net buiten de stad. We eten hier lekker Italiaans en wandelen heel even rond, vervolgens rijden we naar de luchthaven. We leveren onze auto in en checken onze bagage in. De dame is zo vriendelijk om onze bagage onmiddellijk al door te sturen naar Brussel zodat wij in Bangkok het niet allemaal opnieuw moeten doen. Wist niet echt dat dat mogelijk was of gedaan werd als je vliegt bij verschillende maatschappijen, maar Bangkok Airways zorgt er prima voor. Wij krijgen ineens ook een sticker dat wij internationale passagiers zijn en dat is een enorm voordeel in Bangkok zelf, anders moesten we de paspoortcontrole en dergelijke opnieuw doen en dat is nu niet het geval. Zalig!

De vlucht van amper een uurtje gaat razendsnel, zeker omdat we nog voorzien worden van eten en drinken. De stewardessen moeten haast rennen om rond te komen, maar het lukt.

In Bangkok is het nog wat wachten geblazen, onze internationale vlucht gaat pas om tien voor één ‘s nachts en de kinderen worden moe. Fientje valt in slaap net voor we moeten boarden, we moeten ze wakker maken om in te stappen. Vervolgens zijn ze alle drie in dromenland nog voor wij vertrokken zijn. Ze hebben een goede nacht en ik mag ook niet echt klagen, ik slaap ook wat beter als vorige keer.

 

Home sweet home
Dinsdag 14 januari 2014. Slowakije.

We worden wakker rond half vijf plaatselijke tijd (voor ons dus eigenlijk nog 5 uur later) en het ontbijt wordt zo goed als onmiddellijk geserveerd. Niet veel later zetten we voet op Afrikaanse bodem, Cairo dus. Hier is het ook weer drie uurtjes wachten, maar dat overleven we ook weer en onze derde vlucht van Cairo naar Brussel verloopt ook volgens schema. Een minpuntje is dat er een heleboel ‘zakenmannen’ op de vlucht zitten en blijkbaar vinden ze het nodig om het hele gangpad (vooral achteraan richting de toiletten) in te palmen om te babbelen met elkaar. Dat heb ik nog nooit meegemaakt eigenlijk, we moeten ons een weg banen om tot aan de toiletten te geraken.

We landen naar ons gevoel (want we hadden het verkeerde uur op papier staan) een uur te vroeg in Zaventem, onze koffers zijn allemaal ook vrij snel daar en we worden opgewacht door mijn ouders! We drinken wat samen terwijl we onze slippers en zomeroutfits inruilen voor onze winterkleding. Er wordt nog een extra valies met onder andere Kerstcadeautjes meegegeven en we delen wat cadeautjes uit.

Om de tijd wat te doden besluiten we om enkele uurtjes de luchthaven te laten voor wat ze is, we checken onze bagage in voor onze laatste vlucht naar Wenen en nemen de trein naar Leuven, waar we lekker en gezellig gaan eten.

Om zes uur ‘s avonds zijn we terug in de luchthaven en nemen we afscheid van mijn ouders, tijd voor de laatste vlucht – die wat vertraging heeft. Nu zijn we zo goed als uitgeteld. De meisjes vallen aan de gate in slaap en Sientje wordt door Jimmy het vliegtuig ingedragen. De hele vlucht van bijna twee uur slapen we met zijn allen en ik denk dat veel mensen zich afvragen wat wij in Brussel gedaan hebben dat zo vermoeiend was… Maar na 36 uur onderweg en vier vluchten mag je moe zijn!

In Wenen hebben we natuurlijk de verste gate en moeten we nog een half uur wandelen tot aan de bagageband, maar ook dat overleven we. We worden opgewacht door een vriend die ons naar huis zal brengen. Drie slapende kindjes op de achterbank en we kunnen ze rechtstreeks in bed leggen thuis. We drinken nog een koffietje, ik sorteer de was en wachten tot het een beetje opgewarmd is, want het is gewoon ijskoud in ons huis.

Het zit erop… een enorm mooie vakantie met verschillende hoogtepunten. We hebben ons voorgenomen om volgend jaar Kerstmis en Nieuwjaar volledig met onze familie in België te vieren, dus geen verre reis dan, maar hopelijk wel in de zomer 2015. Waar naartoe weten we nog niet, er staan verschillende opties open: Canada, Australië, Oostkust van de VS, Borneo, Marokko…

Partners

Social Media

Houd jij van Verre reizen met kinderen? Volg, like en blijf op de hoogte!