Op de helft
Maandag 11 november 2013. Yallingup, West Australië.

Vandaag zitten we alweer op de helft van onze tijd in Australië. Wat gaat dat toch snel! Aan de andere kant hebben we alweer zoveel meegemaakt. We verlaten Bunburry en zakken meer af richting het zuiden. We komen in Busselton. Dit is een behoorlijk grote stad in het zuiden, met zo'n 25.000 inwoners. Het heeft een van de langste jetty's ter wereld. Er gaat een treintje, maar natuurlijk lopen we twee kilometer heen en terug. Kan geen kwaad, een beetje beweging. We lunchen aan het strand en gaan richting Dounsborough, een klein stadje ten zuiden van Busselton. Er is hier helaas maar een camping, die een waardeloze locatie heeft. Als we dan toch geld gaan uitgeven, hebben we natuurlijk wel wat eisen. We komen uit in Yallingup, een surfersparadijsje, met een camping zo goed als aan het strand. De plekken zijn alleen wat aan de krappe kant en naast ons staat een familie met drie kinderen en twee schoonmoeders (hulde). Het blijkt echter een schot in de roos. Twee kinderen hebben zo'n beetje de leeftijd van Otis en dat klikt meteen. Je merkt dat Otis het spelen met andere kindjes gemist heeft. Echt leuk om te zien.

157839 1385700812 500 (320x240)157839 1385700848 500 (320x240)

 

Een kangoeroe en agressieve vogels
Dinsdag 12 november 2013. Yallingup, West-Australië.

We besluiten nog een nachtje te blijven en de kustlijn te verkennen. Eerst doen we wat boodschappen en, natuurlijk als we gaan rijden valt Otis in slaap! Dat betekent veel rijden en om en om uitstappen. Ook hier is de ruige kust echt prachtig en het is heerlijk rustig! Als onze kleine man wakker wordt, lunchen we en besluiten we een klein wandelingetje te maken. Het pad is alleen wel heel smal en aangezien we nog steeds op slippers lopen. Rob meent zelfs een bruine slang te zien. We nemen de route terug over het strand. Er is dit jaar in dit deel van Australië meer regen gevallen afgelopen 40 jaar, dus er zijn wat meer muggen aanwezig. Die helaas ook enkele ziektes kunnen overbrengen. Toch maar weer smeren.

Terug op de camping spelen de kinderen samen en doen we rustig aan. De rest van de dag brengen we eigenlijk met de familie Rogan door. We gaan naar het strand en eten 's avonds fish and chips. Het is super gezellig. Als we naar het restaurantje lopen zien we nog een grote kangoeroe. Otis is onder de indruk en vraagt zich op de terugweg af waar hij gebleven is! Ook blijkt de zwart-witte vogel die we regelmatig op de camping zien, nogal agressief te kunnen zijn als ze een nest hebben. We zwaaien dus, als Harry Potter, met een stok boven ons hoofd.

157839 1385700730 500 (320x239)

 

Bushcampen en houthakken
Woensdag 13 november 2014. Leeuwin Naturaliste National Park, West-Australië.

We gaan vandaag bushcampen. Dat is toch wel het ultieme Australië! We hoeven niet zoveel meer te rijden in het zuiden, en dat is wel relaxt. Alles kan een tandje rustiger. Toch kan je hier ook nog gerust uren rijden, in the middle of nowhere. De radiozender heeft dan gewoon een paar uur geen bereik! We komen aan in Leeuwin National Park. De Leeuwin was het eerste, natuurlijk Nederlandse, schip uit Europa dat in 1624 de zuidkust aandeed. Dit park loopt langs de hele kust van Donsborough tot Augusta. Het is een heerlijk rustig gebeuren. Het is best druk, maar doordat de plekken ruim zijn voelt dat niet zo. De campground heeft een makkelijke wandeling richting een aantal caves. Rob en Otis maken hun eerste vuurtje, en dat is super. De buurman komt zijn bijl uitlenen, dus Rob kan zich uitleven. Niet overal mag je een kampvuurtje maken in OZ, zeker niet nu de zomer er aan komt. En dat is best te begrijpen, gezien de bosbranden die nu woeden in Sydney. Entertainment is er niet, dus na een bbq en wijntje gaan we lekker slapen.

157839 1385700908 500 (320x239)

 

Snorkelen tussen de stingrays
Donderdag 14 november 2013. Hamelin Bay, West-Australië.

's Morgens komt de ranger de campingfee innen. Nadat Rob een Frans stel op weg heeft geholpen met startproblemen (wat spreken die toch slecht Engels!) gaan we weer op pad. Na wat boodschappen en bankzaken rijden we richting Hamelin Bay. Daar schijnen nogal wat vredelievende roggen (stingray's) te zwemmen. Het kunnen pittige beestjes zijn want een rog was verantwoordelijk voor de dood van Steve Irwin. We nemen lekker even een camping waar we kunnen douchen en wassen en gaan richting het strand. Het is een heerlijk strandje en Rob waagt zich in het water om te snorkelen. Het zeewater hier in Aussie is koud! Hij ziet niks, maar het is heerlijk ontspannend. Op de camping komen we het Duitse stel tegen dat we toevallig ook in Yallingup zagen. Heel veel Australiërs schijnen hun huis te verkopen (of te verhuren) om dan zelf met een (enorme) camper het land rond te reizen. Je ziet ze vooral veel op bushcamps. Ook hier mag je een vuurtje maken, dus Otis is de koning te rijk. Al is het wel het enige jongetje dat ik ken dat geen marshmellows lust!

157839 1385700973 500 (320x240)157839 1385701033 500 (320x240)

 

Slapen met muziek
Vrijdag 15 november 2013. Augusta, West-Australië.

Nadat Rob zich nog een keer het water in heeft gewaagd (en in de verte een paar roggen en Napoleon vissen ziet) rijden we verder de kust af richting Augusta. Augusta ligt in het uiterst zuidelijke puntje, waar de Indische en de zuidelijke oceaan samen komen. het is een alleraardigst stadje met een prachtige kustlijn. Helaas zijn de campings loeiduur. Ze vragen nl. tien dollar voor Otis. Dus we tuffen lekker door en komen op een simpele camping terecht. Deze camping, Alex Bridge genaamd, staat vol met Australische vakantiegangers. Dat is ook wel logisch, want het is vrijdag en dat er mensen zijn die een verzetje zoeken is wel duidelijk. Achter ons staat een groepje die zich duidelijk het weekend indrinken, met gezellig een muziekje erbij. Naast ons staat een generator te loeien. Aan de rivier staan mensen hun vers gevangen vis te villen. We maken wederom een vuurtje en drinken ook een wijntje op het weekend. Als we rond 24.00 uur wakker worden, staat de muziek nog steeds hard aan. Beetje asociaal, maar het goed. De muziek dooft en we vallen snel weer in slaap.

 

Kamperen met nieuwe vrienden
Zaterdag 16 november 2013. Windy Harbour, West-Australië.

Ons reistempo ligt wederom best hoog, in de zin dat we bijna iedere dag reizen en een nieuw onderkomen zoeken. Het bevalt ons prima in de camper, al is hij soms wel aan de kleine kant. We rijden vandaag richting Pemberton, een bossig gedeelte in het zuidwesten. Als we het visitorscenter opzoeken, zien we onze Duitse vrienden ook de parkeerplaats opdraaien. It's a small world after all. We besluiten met zijn allen in Windy Harbour te gaan kamperen. Een vakantiedorpje aan het strand, in de middle of nowhere. Eerst gaan we even lunchen aan een natuurlijk zwembad. Aangezien mij dit een uitgelezen kans lijkt om botulisme op te lopen, ga ik het water niet in. We ontmoeten een Australisch gezin, dat baby kangoeroetjes opvangt. Er worden er veel aangereden en vaak zitten er nog baby's in de buidel. Die schijnen nog drie dagen zelf te kunnen overleven. Ze hebben er een paar mee en dat is natuurlijk een schattig gezicht. We rijden de beschaafde wereld uit en hebben ook geen bereik meer. En dat gebeurt toch niet snel hier. Ook hier is het goed geregeld en is er een speeltuin bij het strand. Wat dat betreft is Australië heel gezinsgericht. Vaak schijnt de middenstand ook mee te betalen aan deze faciliteiten. Het stadje doet zijn naam eer aan, er mag door de wind geen vuurtje gemaakt worden. We eten gezellig met Andrea en Paul.

157839 1385701076 500 (320x240)

 

Hoog in de bomen
Zondag 17 november 2013. Denmark, West-Australië.

We verlaten Windy Harbour en rijden de zuidkust verder We rijden door wat kleine plaatsjes om aan te komen in Denmark. Nee niet het hoge noorden, maar een plaatsje niet ver van Albany. Ons eindpunt zal Albany zijn, om daarna weer richting Perth te gaan. Daar hebben we nog zo'n anderhalve week voor. We merken dat het koud is. Vest en gympen moeten uit de achterbak gevist worden. Sorry lieve mensen, jullie doen natuurlijk niet anders. Deze bossige omgeving staat bekend om zijn hoge Karri bomen, vandaar het wat koudere, nattere klimaat. De sequoia bomen in de USA zijn, naar mijn weten, de hoogste bomen ter wereld (zo'n 90/100 meter) maar deze bomen kunnen er ook wat van. We gaan naar The Three Top. We lopen over een ijzeren boardwalk en kijken een prachtig bos in. De hoogste bomen komen tot zo'n 70 meter. Ons hoogste punt is zo'n 50 meter. Leuk uitje. De meneer van het visitor center heeft ons een tip gegeven voor een bushcamping, maar die blijkt er nooit geweest te zijn. Vreemd. We belanden dus alsnog op een te dure camping met veel vliegen en muggen. Wel een prachtig uitzicht en bij een kampvuurtje komen we de avond door.

157839 1385701126 500 (320x240)

 

Off the beaten track
Maandag 18 november 2013. Albany, West-Australië.

We rijden vandaag richting Albany, de grootste stad in de regio. Het valt ons op dat Australië op veel plekken een behoorlijke 24/7 maatschappij is. Hier is de supermarkt bv. van 5.00 tot 22.00 open. We tanken, pinnen en doen boodschappen. Daar heb je zo een hele ochtend mee gevuld. We rijden naar het nationale park, zo'n veertig kilometer van Albany af. Wij rijden met een kaart, dus zonder navigatie. Meestal gaat dat goed. Maar ik zit niet op te letten en we rijden helemaal verkeerd. Maar ach, Otis slaapt en de omgeving is mooi zullen we maar zeggen. De campsite is off the beaten track, aan een ruig strandje. Echt mooi en gratis. Otis klimt en klautert over de rotsen. Er is een caretaker die een oogje in het zeil houdt. Anders komen er groepen jongeren uit de stad ieder weekend een feestje bouwen. Dat herkennen we. Het moet soms wel eenzaam zijn, hij zit er soms drie maanden achter elkaar. Het is koud en winderig maar de camping heeft zelfs een campkitchen! Stel je er niet te veel van voor. Een oude shed met oude troep maar een geweldig uitzicht. Zie de foto's, zou ik zeggen. We eten gezellig met Andrea en Paul en later schuift er ook nog een Australisch meisje aan. Zij reist met haar hond vier maanden door Australië.

157839 1385701201 500 (320x240)157839 1385701266 500 (320x240)

 

We zien wel waar we uitkomen
Dinsdag 19 november 2013. Collie, West-Australië.

We nemen afscheid van Andrea en Paul. We willen relaxt reizen en gaan dus, binnenlands, weer richting Perth. We rijden en rijden maar, passeren dorpjes, een meer waar we lunchen. Heerlijk! We zien wel waar we uitkomen. Dat is uiteindelijk Colllie, waar we kamperen in Wellington National Park. Wederom bushcampen aan het water. Rob hoort aan het water vele kookaburra's gillen (een vogel die klink als een aap). Wederom wordt er gezellig een muziekje gedraaid. De greatest hits van Phil Collins staat aan en ik kan ze allemaal meezingen!

 

Weer eens douchen
Woensdag 20 november 2013. Bunburry, West-Australië.

Het is een mooie campsite en we hebben mazzel, want we zien geen ranger, dus gratis kamperen. We (lees Jael!) willen wel weer eens douchen en een zwembad zou ook niet verkeerd zijn. We zoeken dus lekker de kust weer op. Het weer is hier goed! We komen uiteindelijk (weer) in Bunburry terecht waar we heerlijk relaxen aan het strand en het zwembad.

157839 1385701418 500 (320x240)

 

Verlangen naar Thais eten
Donderdag 21 november 2013. Dwellingup, West-Australië.

Sinds Kuala Lumpur heb ik een bultje onder mijn oog. Aangezien we straks weer richting Azië gaan, heb ik liever dat er hier iemand naar kijkt. We treffen een Oost-Europese vrouw die een cyste constateert. Geen probleem dus. We rijden vandaag richting Dwellingup. Het wordt onze laatste kans om te bushcampen en een kampvuurtje te maken. Wederom duurt het even tot we de camping vinden en, het wordt saai, maar echt weer een prachtplekje. Aan het water. Rob hakt het hout voor het avondvuurtje en we eten een simpel maaltje. Verlangden we in Maleisië naar zelf koken, nu kan ik niet meer wachten om lekker Thais te gaan eten!

157839 1385701447 500 (320x240)

 

Kamperen op de oprit
Vrijdag 22 november 2013. Perth, West-Australië.

's Nachts worden we wakker van een auto met harde muziek die de camping op rijdt. Wederom zien we geen ranger, dus opnieuw kamperen we voor free. We rijden vandaag richting Perth. We zijn uitgenodigd om bij de familie Rogan, die we in Yallingup hebben ontmoet, te logeren. Super gastvrij. Otis speelt super leuk met hun kids Maddie en Flynn en we eten heerlijk. Het is grappig want Glenn werkt (ook) bij de politie (als helikopterpiloot) en Hollie werkt ook met kinderen. Dat geeft veel raakvlakken. We slapen in de campert, op de oprit.

 

Perth verkennen
Zaterdag 23 november 2013. Perth, West-Australië.

Hollie en Glen moeten we allebei werken. Wij gaan dus zelf Perth ontdekken. We nemen de public bus richting Kings Park. Dat is een heerlijk park met een mooi uitzicht. We eten fish and chips. Het is een enorme portie, dus we begrijpen wel dat iedereen hier uitdijt. We zijn allemaal een beetje moe en kribbig. Otis slaapt te weinig en dat doet hem geen goed. 's Avonds eten we gezellig met Hollie en de kids wederom fish and chips, nu in Freemantle. We zijn zowaar op stap, op zaterdagavond!

157839 1385701502 500 (320x240)157839 1385703188 500 (320x240)

 

De laatste dagen
Zondag 24 november 2013. Gwelup, West-Australië.

Dinsdag leveren we de camper in, dus we willen nog twee nachtjes zelf kamperen. We gaan terug naar de camping in Gwelup. Met een zwembad en dichtbij Perth en het strand. We hebben een heerlijk plekje, onder de bomen aan het meertje. We genieten!

 

Niertjes uitzoeken
Maandag 25 november 2013. Gwelup, West-Australië.

De ochtend besteden we aan het kopen van wat souvenirtjes. Of zoals Otis het noemt: 'Ik mag een niertje uitzoeken'. Ook ruimen we de camper alvast wat uit en geeft Rob hem een wasbeurt. Otis vindt een paar campers verder een Duits vriendje. Er reizen heel veel Duitsers door Australië. We eten, voor de laatste keer, met Andrea en Paul, onder het genot van een drankje.

 

Morgen naar Thailand!
Dinsdag 26 november 2013. Perth, Australië.

Hollie en Glen hebben ons uitgenodigd om de laatste nacht bij hen door te brengen. Gezellig en het scheelt ons een hotel. Glen werkt tot 03.00 uur en wil ons zelfs naar het vliegveld brengen. Het is echt aandoenlijk om te zien hoe leuk de kids met elkaar spelen. Morgen is het vroeg dag en zullen we naar Thailand vertrekken.

Partners

Social Media

Houd jij van Verre reizen met kinderen? Volg, like en blijf op de hoogte!