No worries mate!
Zaterdag 26 oktober 2013. Rockingham, West-Australië.

We hebben een nachtvlucht richting Perth. Ootje doet het prima. Hij valt rond 20.45 uur in slaap, om als we rond 5.45 uur landen, weer wakker te worden. Wij daarentegen zijn een soort van gebroken. Dat verandert als we het vliegtuig uit komen en alle formaliteiten goed doorlopen. Australië is nogal strikt met alle voorschriften. Zo mag je geen etenswaren invoeren. Joehoe, we zijn weer in Australië!

We willen een betaalbaar campertje huren, maar dat is last minute wel lastiger. We gaan naar het plaatsje Rockingham, waar een camperverhuur bedrijf zit. Dat is zo'n 45 minuten van Perth vandaan. We nemen eerst een bus naar het treinstation, vervolgens een trein Rockingham in, dan nog een stukje lopen. 3,5 uur later zijn we er. Maar no worries mate, het verloopt allemaal heel voorspoeding. We halen de camper op en gaan richting een camping om de hoek. Voordat we de camping op rijden, zie ik dat er een garage sale is in de straat. Een leuk uitje voor Rob, die meteen vrienden maakt. Sarah nodigt ons uit om morgen een bakkie te komen doen. We rijden even naar het strand om de boel te verkennen. Een heerlijke boulevard met bbq's, speeltuin, picknicktafels en een strand. De rest van de middag ruimen we de camper in en doen we rustig aan.

157142 1384398754 500 (180x240)157201 1384497753 500 (320x240)

 

Made in Holland
Zondag 27 oktober 2013. Rockingham, West-Australië.

We worden wakker met prachtig weer! We horen van verschillende kanten dat het voorjaar, rondom Perth nat en koud is geweest en dat de zon zich dit weekend voor het eerst weer laat zien. Wat een mazzel! Of heet dat karma? We zijn in Western Australia. Deze staat is huge, hij bestrijkt een derde van Australië. Totaal wonen er zo'n twee miljoen mensen, waarvan ongeveer 755000 in Perth en omgeving. We gaan eerst op de koffie bij Sarah. Haar ouders wonen tegenover de camping en ze is een tijdje bij ze om ze te helpen met de verhuizing. Super gastvrij! Er blijkt een zondagochtendmarkt te zijn van de Lionsclub, waar we even heen gaan. We scoren een paar dingetjes, waaronder wat speelgoed en een bodyboard.

157142 1384398840 500 (320x240)157142 1384398896 500 (320x240)

's Middags gaan we richting Freemantle, een havenstadje onder Perth.. Het is zondag en er is een Seafood festival aan de gang. Het is dus een gezellige boel. We lopen langs de kade en bezoeken een schip. Het is een replica van het eerste schip, de Batavia, dat West-Australië aandeed. Made in Holland. Leuk weetje: vroeger gebruikten ze geen wc papier op een schip, maar een touw wat in het zeewater hing. Dat was schoner. Lekker fris, iedereen hetzelfde touw. We eten Fish and Chips in een park. Wel grappig, eergisteren gaf de kok in ons ontbijttentje op Langkawi ons wat tips voor Australië, waaronder het eten van Fish and Chips in Freemantle. En nu zitten we hier. Eind van de dag pikken we Sarah op. Ze weet een mooi plekje voor een sundowner. Hapje en drankje mee. Het bijzondere is dat iemand een mini drumstelletje heeft achter gelaten! Dus Otis vermaakt zich ook prima. Het is een prachtige plek en geeft ons vast een voorproefje van wat we allemaal nog gaan zien.

 

Koala's, wallaby's en pelikanen.
Maandag 28 oktober 2013. Yanchep National Park, West-Australië.

We gaan op pad en hebben er zin in! Eerst nog wat formaliteiten afwerken, zoals tanken, pinnen, tafel omwisselen etc. Otis is moe en doet meteen een dutje in de camper. Helemaal goed. We rijden een stuk tot in Yanchep, een kustplaatsje. We parkeren de auto en lunchen op het strand. Hier kunnen we wel aan wennen. Rob stapt uit bij een landcruiser, die geparkeerd staat. Meteen komen er twee opgeschoten jongens naar buiten. 'What do you want?' Als ze een mede-landcruiser liefhebber herkennen, ontdooien ze en zijn ze snel dikke vrienden en staan ze een tijd te praten.

157201 1384497786 500 (180x240)157201 1384497909 500 (180x240)

We rijden naar het nationale park dat bij dit plaatsje hoort. We verwachten hier wel te kunnen overnachten, maar helaas. En dat is echt jammer, want het is hier prachtig. We zien koala's, wallaby's en pelikanen. We willen graag wildkamperen, aangezien de vorige camping schreeuwend duur was. De rest area die we op het oog hebben, is helaas verlaten. Dus we zoeken toch een camping op. Die is zeer betaalbaar en ze geeft ons een prachtig plekje aan een enorme zandduin. Heerlijk om Otis daar schaterend van af te horen komen! We koken en gaan lekker slapen. De camper is vrij klein en doordat Otis 's middags slaapt, gaan we meestal met z'n drieën slapen.

 

Wennen aan het kamperen
Dinsdag 29 oktober 2013. Cervantes, West-Australië.

We moeten nog een beetje wennen aan het kamperen. Otis staat in ieder geval op met een ochtendhumeur. We ontbijten en zoeken het strandje op bij de camping. Wauw! Een ruig, verlaten strandje met wit stand en blauwe zee. We gaan weer een stukje rijden en komen uit in Cervantes. Rob heeft een Telstra telefoonkaart gekocht, om toch een beetje mobiel te zijn nu we het noorden van OZ opzoeken. Alleen moet die kaart via internet geactiveerd worden. Eh, ja, dat hebben we nou juist niet! We komen uit bij een hostel, waar de eigenaar ons uit de brand helpt. We kamperen op de enige camping die de omgeving rijk is. Een doorgangscamping. We zien ook voor het eerst andere huurcampertjes staan. De camping ligt aan het strand, maar er is hier veel zeewier.

157201 1384497934 500 (180x240)157201 1384497984 500 (320x240)

 

De Pinnacles
Woensdag 30 oktober 2013. Port Denison, West-Australië.

We beginnen zowaar een beetje een ritme te ontwikkelen. 's Morgen wat doen, daarna een stukje rijden. Dan even stoppen om te lunchen. Dan evt. nog een stukje rijden of een camping opzoeken.

Vanmorgen bezoeken we de Pinnacles. Kalkstenen, puntige sculpturen. Erg mooi om te zien. Maar ook erg warm, en daardoor zijn er veel vliegen. Gelukkig is er ook een route met de auto. Leuk om alvast wat van de outback mee te krijgen.

157201 1384498063 500 (320x240)157201 1384498197 500 (320x240)

We rijden door naar het volgende dorpje. We merken dat we wat meer richting het noorden gaan. De afstanden tussen de dorpjes worden iets groter (gem. 70 km). We stoppen in Port Denison, wederom een leuk havenstadje. We betrekken een camping aan het strand, met aan beide kanten een Australische buurman. Ook op het strandje bij de camping ligt heel veel zeewier. Dit schijnt een natuurlijk mechanisme van de zee te zijn, om te voorkomen dat de zee te ver het land om komt. We moeten dus zowaar een minuutje lopen om op een ander strandje te komen. Op het strand ontmoeten we Matt en zijn tweelingdochters. Hij biedt ons een biertje aan. Dit is zijn dagelijks ritueel met zijn dochters, als hij niet op een booreiland werkt. Super relaxt. Otis wordt al een echte surferboy. Gebruind en blonde krullen en hij krijgt gelukkig geen extreme aandacht meer!

We kletsen nog even met de Australische buurman en krijgen een campingboek. 't Is een relaxed campinkje. Kamperen betekent vroeg naar bed en vroeg weer op. 's Avonds koelt het hier namelijk snel af. Wel lekker voor je nachtrust.

 

Gratis overnachten
Donderdag 31 oktober 2013. Geraldton, West-Australië.

We genieten volop van Australië. Wat is het toch een prachtig land. Met spontane mensen. En kamperen is weer heerlijk! 't Is natuurlijk niet altijd leuk. We hebben een klein campertje, dus soms voelen we ons een beetje claustrofobisch. En je zou het niet geloven maar 24/7 samen zijn is super, maar zorgt ook wel eens voor wrijving. De stranden in West-Australië zijn echt heerlijk. De combinatie met de outback is ideaal. Het valt wel op dat er heul veul wind staat. Uit betrouwbare bron heb ik begrepen dat het westen de op een na most windy place is ter wereld.

We rijden weer verder richting het noorden. We zien meer roadtrains en minder auto's. Met pijn is zijn hart ziet Rob alle 4wd auto's rijden. Die zijn echt onbetaalbaar om hier te huren. Het prijspeil is hier al vrij hoog. We dromen hardop over een langere tijd naar Australië. We chillen aan een strandje in Geraldton. We zien regelmatig surfers. Eind van de dag komen we op een rest-area, een grote parkeerplaats waar je gratis mag overnachten. Ik heb maar een regel: er moeten meerdere mensen staan. Het is een prima plek, aan een rivier. We lopen nog steeds op slippertjes maar letten wel wat meer op waar we lopen. We zijn immers in Australië met giftige beesten. Er zijn door de warmte en geen wind alleen heul veul vliegen. Dus we koken en eten binnen.

157201 1384498222 500 (320x240)

 

In het land van de voorvaderen
Vrijdag 1 november 2013. Monkey Mia, West Australië.

Na een prima nacht, zitten we rond 8.00 uur in de campert om richting Monkey Mia te gaan. Het is een behoorlijke rit. Eerst een saai stuk door de outback, waar we alleen een roadhouse tegenkomen, en daarna een lang stuk naar de kust. Daar zijn wat leuke stops om even de benen te strekken. In de middag komen we in Denham aan, een leuk kustplaatsje. Daarna is het nog zo'n 25 km naar Monkey Mia NP. Sodeju, voor we ook maar de camper op de camping hebben gezet zijn we al 114 dollar lichter. Aan entree voor het park en de camping. Er is één resort bij het park, dus er is geen keus. We hebben gezellige Australische buren achter ons staan. Als we het stand op lopen, worden we aan gesproken door een jongen die vraagt of we een sunset cruise willen maken. Als we aangeven net aangekomen te zijn, geeft hij aan dat we om 17.00 uur gratis mee mogen. Tja, dan zijn we toch Nederlanders. Gratis, What is the catch? Die blijkt er niet te zijn! We mogen mee op de catamaran! Heerlijk! Er zijn geen reddingsvestjes, dus we moeten de kleine man wel goed in de gaten houden. Superervaring! Als we terug lopen zien we nog een schildpad in het water. Naast Monky Mia ligt Dirk Hartog National Park. In 1683 was deze Nederlandse ontdekkingsreiziger de eerste Europeaan die in West Australië aan land kwam. Leuk feitje: mijn opa heet ook Dirk Hartog. Wie weet stammen we wel af van...

157201 1384498294 500 (320x240)157201 1384498348 500 (180x240)

 

Dolfijnen voeren
Zaterdag 2 november 2013. Monkey Mia, West-Australië.

Om 7.00 uur gaat de wekker. Monkey Mia staat bekend om de dolfijnen die hier in de baai komen. En die willen we natuurlijk zien. Ze krijgen iedere ochtend een paar visjes. Het is een beetje dubbel, want het is geweldig om de (wilde) dolfijnen in hun natuurlijke habitat te zien maar het is wel tegennatuurlijk om ze iedere ochtend te voeren. Een dolfijn schijnt zo'n kilo vis per dag te eten, dus een paar visjes zorgt er niet voor dat ze zelf geen vis meer hoeven te vangen, maar dubbel is het wel. Ze kunnen bijvoorbeeld, als ze veel in het ondiepe water zijn hun baby's niet zogen.

157201 1384498507 500 (320x240)157201 1384498371 500 (320x240)

Otis' woordenschat gaat met sprongen vooruit. Zoals surfdude, onderwatercamera, Australië, pelikaan en emoe. Die laatste beesten komen af en toe de camping oplopen, op zoek naar eten. Ik ben er niet blij mee. Zit je net lekker te eten, sta je weer in de camper. Sommige Australiërs kijken ons meewarig aan. Gewoon wegjagen joh!

Vandaag hebben we een rustdagje. We blijven op het resort en gaan lekker even richting het zwembad, maar het water is echt k-k-k-koud! We relaxen even in de camper en gaan dan naar het strand. Dat is hier echt prachtig mooi! We zien een paar roggen. Vanmorgen hebben we Otis wakker gemaakt, en dat was geen slimme zet. We rijden niet, dus hij slaapt 's middags ook niet. Voordeel is wel dat hij vroeg op bed ligt en wij kunnen relaxen!

 

Richting het zuiden
Zondag 3 november 2013. Kalbarri, West-Australië.

We gaan weer bij de dolfijnen kijken, alleen nu iets later. Het is een stuk rustiger. Het blijven prachtige beesten om te zien. Het resort was van alle gemakken voorzien, maar toch iets te massaal, naar onze smaak. Vandaag zakken we weer af richting het zuiden. We hebben getwijfeld of we niet nog hoger, richting het noorden, willen reizen. Er zijn daar een paar mooie snorkelgebieden. Maar we hebben besloten dat niet te doen. Het is zomaar een retourtje Parijs wat je extra wegrijdt. We rijden vandaag dus richting het zuiden, maar via een andere route. We rijden flink wat weg vandaag. Otis doet het echt top. Als hij het
echt zat is, zetten we de telefoon of tablet in. We worden 's morgens nog door een politieman aangehouden. In de middle of nowhere. Hij noteert Robs rijbewijsnummer en we mogen door.

We komen eind van de middag aan in Kalbarri. Ook weer een plaatsje aan zee. We hebben een prima camping. Links een speeltuintje, rechtdoor een keuken, en recht zeezicht. Zucht, what a life! Er staan hier meerdere huurbusjes. We spreken onder andere een Engels echtpaar dat hier tijdelijk, voor werk, woont.

157201 1384498577 500 (180x240)157201 1384498652 500 (320x240)

 

Pelikanen voeren
Maandag 4 november 2013. Kalbarri, West-Australië.

Om 8.45 uur is er pelikanen voeren op het strand. Otis mag twee visjes geven en vindt het geweldig! We rijden langs de kust naar beneden en zien prachtige rotsformaties. Ze zijn miljarden jaren oud en gevormd door oa. wind, zout en zand. Terwijl we onze bammetjes opeten, zien we ook een groep wilde dolfijnen. Zucht, wat hebben we toch een zwaar leven. Er schiet ook nog een slang voor mijn voeten. We blijven op slippertjes lopen, maar toch wel zaak om op te letten.
We rijden een stuk langs de kust en komen een eenvoudige camping tegen, langs de kust. Een prachtige plek. We maken een strandwandelingetje en bekijken het uitzicht vanuit een uitkijkpunt. Hoe simpel. Midden in de nacht checken we de camper nog op beesten. We horen Otis 'auw, auw' roepen en Rob heeft vaak de neiging om de achterklep even open te laten staan. Het blijft toch Australië.

157201 1384498736 500 (320x240)

 

Aboriginals en alcohol
Dinsdag 5 november 2013. Jurien Bay, West-Australië.

We worden wakker en genieten van de rust. We rijden vandaag weer een stuk het noorden uit en wel tot Jurien Bay. Eerst doen we nog even boodschappen in Geraldton, een grote stad waar we voor het eerst Aboriginals zien. Ik weet nog dat we vier jaar geleden, in het noorden, danig geschokt waren van de (alcohol) problemen die we zagen op straat. Ook hier lijken de Aboriginals en de blanken langs elkaar heen te leven. Ze tolereren elkaar? Rob ziet diverse Aboriginals met blikjes bier in de speeltuin. Maar ja, of wij in de positie zijn om te oordelen?

De camping zit vlak aan het strand, met een speeltuin in het zand en bootsteiger waar je kan vissen. We gooien wat op de bbq en gaan lekker slapen. Het valt ons op dat er in Aussie heel veel dikke mensen zijn. En dan verbaast ons niets, als je ziet wat er af en toe op die bbq gaat!

 

Leven op het licht
Woensdag 6 november 2013. Jurien Bay, West-Australië.

We wakker en twijfelen wat we zullen doen. Otis speelt inmiddels met een jongetje uit Perth. We komen niet veel kinderen tegen. Hier is het nu lente, begin volgende maand beginnen de kindervakanties. Deze familie besluit een dagje eerder naar huis te gaan. Jammer voor Otis. Maar Rob is zo brutaal om te vragen of wij dan op hun plek mogen staan. Wat zeggen ze ook al weer over een brutaal mens. Ze vinden het goed! Wij krijgen wel een discussie of we dit bij de receptie moeten melden. Eerst maar even naar een strandje gaan. We hebben een tip gekregen en die stelt ons niet teleur. Eerst een paar kilometer over een gravel road om bij een prachtig, verlaten strandje te komen. Er zit ook een simpele strand camping bij. Bijna jammer dat we vannacht al gratis kamperen! Rob meld bij de receptie dat wij hier kamperen. Moeilijk, moeilijk. Ze zal de manager naar ons sturen, maar nooit meer iemand gezien.

157201 1384498762 500 (320x240)157201 1384498813 500 (180x240)

Om 14.30 uur speelt Buzzer, een 80 jarige gitarist op de camping. Aangezien hij ons zelf komt uitnodigen, lopen we even langs. Grappig om mee te krijgen, maar ook goed dat we Otis als excuus hebben. Sorry, hij wil naar het luchtkussen. We lopen nog even naar het strandje voor we het voor gezien houden. Het wordt hier al vroeg donker, zo rond 19.00 uur. En het is ook weer vroeg licht, zo rond 05.30 uur. We leven dus veel meer met het licht in plaats van op de klok.

 

Beverly Hillary's
Donderdag 7 november 2013. Stirling, Hillarys, West-Australië.

Rob heeft een date. Om 04.00 uur gaat hij vissen met Rob, een aardige gozer die oorspronkelijk uit de UK komt. De grap is dat hij ook een vriendin heeft die vegetarisch is. Er zit hier veel haring en Rob vangt zowaar wat.

We verlaten Jurien bay en dalen verder af richting het zuiden. Aan het eind van de dag komen we aan in Hillary's, een klein plaatsje net boven Perth. Beverly Hillary's lijkt het wel. We bezoeken de haven en zien heel wat kapitaal langskomen. Aan de ene kant missen we het noorden. De outback, uren rijden zonder veel verkeer, weinig keuzes hebben. De stad is druk. Het kost ons ook moeite om in Hillary's te komen en om daarna een camping te vinden. De camping is wel heerlijk. Hij is bosrijk en hij heeft een zwembad. Daar duiken we dan ook meteen in.

157201 1384498866 500 (320x240)

 

Zaken
Vrijdag 8 november 2013. Stirling, Hillarys, West-Australië.

Aan de andere kant is het ook heerlijk om in het zuiden te zijn. Goedkoper, minder rijden en je kan meer kanten uit. We besluiten nog een nachtje te blijven. De camping bevalt ons prima en we moeten wat (bank)zaken regelen. Nadat we de ochtend hebben besteed aan zaken regelen, gaan we 's middags weer een strandje en haventje opzoeken. Ik denk dat we nog nooit zoveel strandjes hebben gezien op een vakantie! We springen op de camping nog even in het zwembad en gaan weer vroeg naar bed.

 

Gezelligheid op zaterdagmiddag
Zaterdag 9 november 2013. Pinjarra, West-Australië.

We verlaten Stirling. Eigenlijk zouden we vandaag richting Bridgetown gaan, daar is een blues festival aan de gang. Dit blijkt toch iets groter dan gedacht, dus we veranderen de planning. We zaken af richting Bunburry en zien wel waar we uitkomen. We rijden weer langs een garage sale waar Rob flippers en twee bodyboards koopt. We komen rond het middaguur aan in Mandurah, een middelgrote stad onder Perth. We doen boodschappen, lunchen en lopen een beetje rond.
We willen een beetje betaalbaar overnachten. Niet alleen om de kosten te drukken maar ook omdat de afwisseling van overnachtingsplekken gewoon leuk is. We hebben een nationaal park op het oog, maar als we door een schattig dorpje Pinjarra genaamd rijden zien we een gratis rest area waar al een paar (Australische) campers staan. Er staan echt kasten van campers tussen. Eentje met boot en jetski erachter! Veel Australiërs reizen langer door eigen land. De mensen zijn op zichzelf en hebben allemaal een hond mee, maar de plek is leuk. Hij staat naast een treinstationnetje. Het dorpje is vredig en rustig. Of doods en uitgestorven? In de (nieuwe) speeltuin met bbq's aan de rivier is niemand. Op een mooie zaterdagmiddag verwacht je toch op zijn minst wat gezelligheid. We eten een paar simpele tosti's in de zon en gaan vroeg slapen.

157201 1384498990 500 (320x240)

 

Wat een nacht!
Zondag 10 november 2013. Bunburry, West-Australië.

Men, wat een nacht. Er stond een partij wind vannacht. De camper, en vooral het pop-up ding schudde heen en weer. We hebben met ons drieën in één bed geslapen. Wat best een uitdaging was, gezien de omvang. We hoorden het campertje van de buren ook danig te keer gaan. Als we om 7.15 uur opstaan, zien we dat er al een marktje aan de gang is. Altijd leuk. Otis scoort een Fisher Price vliegtuig voor 50 cent.

We rijden Pinjarra uit en komen door verschillende 'shires', die ons qua schoonheid doen denken aan Nieuw Zeeland. We zien nog een farmstay, dat lijkt ons wel wat. Maar niet vandaag. Het is 9.00 uur en al bloedheet met veel vliegen. We gaan weer lekker naar de kust. We onthouden hem wel! Rond het middaguur komen we aan in Bunburry, een behoorlijk grote stad. We denken aan Barbara, een vriendinnetje dat hier een paar maanden vrijwilliger was in het dolfijnencentrum. We nemen een veel te dure camping bij het strand en brengen de middag door aan het water. Tegen de zonondergang maken we nog een wandelingetje. We hebben stroom, dus als Otis slaapt tikken we onze verhalen en zoeken we de foto's van Australië uit.

Partners

Social Media

Houd jij van Verre reizen met kinderen? Volg, like en blijf op de hoogte!