Baden in luxe na ontberingen
Vrijdag 2 augustus 2013. Bocas del Toro, Panama.

Na het bezoek aan de schildpadden was het de bedoeling om de volgende ochtend om zes uur te vertrekken voor een kanotocht door het nationale park. Een tocht die bij regen niet door zou gaan en de regen van de avond daarvoor was nog immer aan de gang. Kortom zo rond half zes ging de wekker wel, maar het getik van de regen deed ons omdraaien en verder slapen. Een paar uur later er wel uit, rustig ontbijten, roerei met fruit, inpakken en vertrekken. Een uur met de boot en daarna in de huurauto. De weg van San Jose naar Limon is een keurig aangelegde tweebaansweg, alleen niet berekend op het verkeer, vooral niet op het vrachtverkeer. Na Limon was die drukte over maar was het ook al laat aan het worden. Na Limon bij het eerste het beste hotel met zwembad gestopt. Daar was nog plaats. Gezwommen en Folkert lag lekker op de bank op de veranda te iPod-en. Onder de kussen van die bank lag een krab te wachten op de duisternis. Dat was wel even schrikken.

De volgende dag fris en fruitig op gestaan. We hadden om twaalf uur een afspraak bij de grens om de auto in te leveren, anderhalf uur rijden en we kwamen ook keurig op tijd. Maar het mannetje van Triffty was in geen velden of wegen te bekennen. Die stond ergens anders te wachten op toeristen die niet kwamen opdagen, op ons dus. Na wat gebel en sorry, fout lag niet bij ons, mochten we de auto parkeren en de sleutel achterlaten bij de parkeerwacht. Toen konden we een uur na aankomst bij de grens eindelijk de grensrivier oversteken, wandelen over een brug.

In Panama het gedoe wat daar hoort om een taxi te vinden, dat lukte aardig, maar bij het afrekenen bleek die opeens duurder. Hoort er bij, maar leuk is anders. Ze wilden nog twee toeristen inladen, maar die weigerden, we zaten al vol. We hadden wel de mazzel dat er een Costaricaans stel in het busje zat want die spatte ook op.

In Almirante de boot naar Bocas del Toro genomen. Een paar jongens hielpen ons met het uitladen van de bagage en wilden daar direct één USD per persoon voor hebben. Terwijl ik veel liever zelf met de rugzakken had gelopen, ze werden me gewoon uit de handen gegrist. Die gevraagde fooi hebben die jongen op hun buik mogen schrijven.

Op Bocas hadden we een vrijstaande villa gehuurd voor drie dagen, maar op het moment dat wij aankwamen bleek er toch iets mis te zijn gegaan met de reservering. Op zoek naar iets anders. Na wat heen en weer geloop en topoverleg zijn we voor vijftig USD low budget in een hostel gaan zitten voor één nacht en vanmorgen een villa (villa 45) voor twee nachten. Het hostel was best leuk, koken en kletsen met de andere gasten, waaronder Panamezen, lekker ouderwets. De villa konden we met een goede deal krijgen (kost een paar centen, maar dan heb je ook wat). Op Tripadvisor hadden we al wel gelezen dat de service niet zo goed scoort, dat klopt en ook al weet je het dan nog valt het tegen. Het ging voor ons vooral mis bij het kantoor op Bocas, op het eiland is het tot dusver prima. Voor de rest gaan we genieten op Red Frog Beach.

 

Red Frog Beach Villa
Zondag 4 augustus 2013. Bocas del Toro, Panama.

We zitten nu in een villa met drie slaapkamers, twee badkamers, terras, zwembad, open keuken, ocean view, wasmachine en een verrekijker. Qua comfort iets heel anders dan het hostel van de eerste nacht op Bocas. Maar ook qua sfeer, in het hostel kook je in de gezamenlijke keuken en raak je zo met andere gasten aan de praat en dat was gezellig. Het is ons redelijk gelukt om met een Panamees stel te spreken dat nauwelijks Engels sprak. Dat gaat hier niet gebeuren, iedereen zit een beetje op zichzelf. Het is weekend en het is redelijk vol zeggen ze, in ieder geval zijn ze druk. Dat valt ons niet op, we komen alleen personeel tegen. Ondanks dat ze 'vol' zitten hebben we een fikse korting gekregen. Het regenseizoen is net afgelopen werd ons verteld, wat dat betreft verwacht ik zon, zon en zon. Het wordt hier geen 37 graden, het is hier vrij constant 25 tot 30 graden. We genieten even van een paar dagen rust en gaan dan weer de baan op.

Dit resort doet me wel een beetje denken aan de plannen waar Mario (van Tipi Jungla in Costa Rica) het over had. De grond/jungle naast hun tipi is van een Amerikaanse ontwikkelaar. Na twee dagen met Mario opgetrokken te hebben kwamen die plannen en de consequenties voor Tipi Jungla er langzaam maar zeker uit. Het komt er op neer dat de Amerikaan daar zoiets wil bouwen als Red Frog Beach Resort. Daar komt een gated community van alle gemakken voorzien zoals: supermarkt, bioscoop, golf, restaurant etc. Dat is hier niet het geval, hier staan een aantal villa's, geen gated community, wel een bar aan het strand maar die is voor iedereen toegankelijk.

Op het eiland zijn geen winkels, daarvoor moeten we naar Bocas en er is strand. Stap één van het ontwikkelplan bij Tipi Jungla is het ontbossen (ontjunglen)van de grond en dat is in volle gang. Dat gaat iets moderner dan met een bijl, maar heel veel ook niet. De ontwikkelaar neemt zijn tijd en heeft maar een paar man in dienst. De eerste effecten zijn al wel zichtbaar. Er was rond de tipi's een groep apen, die is vertrokken. Gelukkig voor Mario duurt het vergunningentraject nog wel even en moeten er ook geïnteresseerde kopers zijn, maar al met al geen al te leuk vooruitzicht als de plannen gerealiseerd worden. Dat terwijl wij allemaal Tipi Jungla (samen met Casa Botania) één van de mooiste plekjes vonden waar we zijn geweest in Costa Rica.

Gisteravond (tegen zeven uur) met Fardau op zoek geweest naar de red frogs. Ik hoorde wat gekwaak en dacht zo die red frogs te kunnen vinden. Dat was niet eenvoudig want elke keer als ik in de buurt van het gekwaak kwam werd het stil. Samen met Fardau ging het beter, ik stuurde Fardau weg en zo dacht de kikker dat het gevaar geweken was en begon weer te kwaken. Zo kregen we door waar het geluid vandaan kwam, met een zaklamp de bron gevonden. Het was geen rode kikker maar een klein groen krabachtig beestje. Gisteravond op de veranda kregen we bezoek van een dier dat zich het best laat omschrijven als een kruising tussen een eekhoorn en een rat. Die hadden we op Isla de Coiba ook gezien en zijn wat minder mensenschuw. Ondanks de rest zitten we toch echt wel in de jungle. Een pracht plek en we genieten er van.

 

Blessure Folkert
Dinsdag 6 augustus 2013. Bejuco, Panama.

Folkert is op de trap van het zwembad uitgegleden en heeft een wond bij zijn knie. Na veel gebel kregen we een EHBO kit. Daar moesten we ons mee redden. Het ziet er, denk ik, erger uit dan het is. De wond oogt schoon, het gebeurde ook in het zwembad. Zojuist (de volgende ochtend) heeft de tuinman er naar gekeken en die was in alle staten. Folkert moest direct naar het ziekenhuis voor een injectie tegen een eventuele infectie en de wond laten ontsmetten. De man was ook boos op het personeel dat ze zo laks reageerde. Dat personeel (één man) kwam iets later om met Folkert en Susan naar het ziekenhuis te gaan. Bleek hij het enige personeelslid te zijn voor het weekend, zo druk kan het hier dus nooit zijn. Folkert heeft verband gekregen voor de nacht met een zalf en overdag een spray, beide om het genezen te versnellen. Daarnaast twee soorten antibiotica, ze nemen hier geen halve maatregelen. Al met al moet dat de wond doen genezen zonder dat het gaat ontsteken. Hij mag nu een week niet zwemmen en snorkelen, dat is niet zo mooi! Gelukkig zaten we in een mooi huis en hebben er het beste van gemaakt. Lekker luiwammessen en chillen.

Gisteren zijn we vertrokken, maar niet nadat we eerst hebben gesnorkeld. Het is hier anders dan ander plekken waar we zijn geweest. Het koraal is echt prachtig. Je hebt twee soorten koraal, hard koraal en zacht koraal. Hard koraal hebben we veel gezien en daar zitten vissen in van de Nemo familie. Het zachte koraal is mooier om te zien en trekt ook andere vissen. Zo zag ik een vis die achteruit leek te zwemmen, hij had een enorme groot oog als 'teken' op zijn achterste waardoor dat zo leek. Verder zaten de vissen goed verstopt tussen het koraal, zacht koraal biedt meer verstopplekken. Ik ben meerdere keren naar de bodem gedoken en zag zo af en toe opeens twee verschrikte oogjes omhoog kijken.

Na het snorkelen naar huis gereden. Eerst een rit met een taxi van Almirante naar David (van de Atlantische naar de Pacifische kust). De taxi wist de weg en had haast, wij ook en ik was blij dat hij de weg wist. In David stond onze auto achter slot en grendel te wachten, gelukkig was er wel iemand van Thrifty op het vliegveld en zo konden we in de vertrouwde Honda stappen. Het plan was om in één keer naar huis te rijden, uiteraard wel met een stop voor het avondeten. Het eerste stuk ging prima, het was wel weer gaan regenen (meer in de bergen/binnenland), met het invallen van de duisternis werd het met al die regen en een lege maag een stuk minder. Gelukkig een restaurant gevonden, na kip met patat/rijst was het buiten inmiddels droog geworden, dat reed een stuk fijner. In één ruk naar huis, waar we rond middernacht aankwamen.

Onderweg een oponthoud bij de lokale gendarmerie, die moest wat zwart bij verdienen. Het was of hem vijftig USD betalen of een bekeuring van honderd USD. Er voor gekozen hem een stapeltje groene papiertjes in de hand te drukken, daarna mochten we weer doorrijden. Die stapel haalde de waarde van vijftig USD overigens niet.

Omdat ik toch zo alleen reed in een auto waarin iedereen verder sliep kon ik mijn gedachten laten gaan over de bijdrage die wij mogen leveren voor VRMK. Ik had op de site ook een mooi verslag gelezen van een gezin in Laos (daar waar wij vorige jaar waren). Al met al stonden daar een paar onderwerpen in waar ik het wel over wil hebben op de VRMK dag, maar dat houd ik nog even voor me.

We lopen dezer dagen met T-shirts van FC Groningen en Trots van het Noorden rond. Zo vaak voert de FC de ranglijst immers niet aan, voor zover ik weet is dit de tweede of derde keer. Folkert en ik willen nu erg graag naar de Adelaarshorst. Hoop dat Bert kaartjes kan regelen.

 

Bezoek aan het Panama Kanaal
Woensdag 7 augustus 2013. Bejuco, Panama.

Gatun Locks, oftewel de sluizen voor Gatun Lake, vanaf de Atlantische oceaan gezien het eerste sluizencomplex van het Panamakanaal. Vanuit een toeristische oogpunt de mooiste om te zien maar voor ons wel aan de andere kant van het land. Via drie sluizen worden de schepen van oceaan niveau naar het 26 meter hoger gelegen meer getild. Het sluizencomplex bestaat uit twee keer drie sluizen, en vormen zo een soort van tweebaansweg. De sluizen zijn gek genoeg niet de bottleneck, dat is het 'eigenlijke' kanaal, de Culebra Cut. Daar kunnen twee schepen van dertig meter breed elkaar niet tegenkomen, het is dus een soort van eenrichtingsverkeer voor grote schepen. Het 'verkeer' wordt geregeld bij de ingangen, er is een paar uur per dag dat er echt grote schepen door mogen. Dat wisten we, en we wisten ook wat de openingstijden zijn bij de Gatun Locks.

Het laatste stuk was rijden door een bouwput, er wordt een derde baan aangelegd voor grotere schepen. Het hele Panama kanaal complex wordt aangepast en dat is volgend jaar gereed. Zo ongeveer gelijk met het honderd jarig bestaan van het kanaal. We reden dus eerst een stuk door die bouwput en kwamen daarna aan bij de sluizen, later hebben we de andere kant ook gezien en dat oogt een stuk groener en geeft een ander/beter beeld van de omvang van het sluizencomplex. Voor de toeristen is er een uitkijkdek gemaakt van waaruit zo ongeveer alles is te zien. Toen wij er waren kwamen er schepen vanaf het meer die op weg waren naar de Atlantische Oceaan. Beide banen waren open voor die schepen. Bij binnenkomst in de eerste sluis wordt het schip vastgemaakt aan acht treinen die de schepen door de sluizen trekken, ook stappen er een paar 'kapiteins' op het schip. De eigen kapitein is even geen baas meer over zijn schip. De grootste schepen zijn dertig meter breed en de sluizen 32 meter, het past dus precies. De treinen houden de schepen goed van de wal, ik heb geen gebotst gehoord, dat werkt dus goed. Het was een spectaculair gezicht, vooral als je bedenkt dat de sluizen honderd jaar geleden zijn gebouwd.

Ook een mooi onderdeel van de Gatun Locks is dat je voor de sluizen langs kunt rijden over een brug. Als je op die brug rijdt zie je aan de ene kant de oceaan en aan de andere kant kijk je tegen een sluisdeur aan die een muur van water tegenhoudt. Als je geluk hebt en als één van de eerste auto's over steekt zie je nog net een boot vertrekken of de sluisdeuren dicht gaan.

Na het bezoek zijn we naar het fort San Lorenzo gegaan. Dit fort torent hoog boven de oceaan uit en 'beschermt' het binnenland tegen vijanden, in de tijd van Columbus en later. Uiteindelijk is het fort, dat gebouwd is door de Spanjaarden, door de Britten veroverd door op een strandje aan land te gaan en vervolgens het fort van achter door de jungle aan te vallen. Daar hadden de Spanjaarden niet op gerekend. Tegenwoordig kun je met de auto van het fort naar het (dat) strand. Dat hebben wij ook gedaan en daar ook een duik in de oceaan genomen. Silke en Fardau waren helemaal blij dat ze konden zwemmen, allemaal naakt want we hadden geen zwemkleding mee genomen. Folkert heeft ook even in de zee gezwommen, het gaat een stuk beter met zijn wond. Het was een mooie en interessante dag.

 

Panamese Antillen
Woensdag 11 augustus 2013. San Blas Archipel, Panama.

We hebben twee nachten doorgebracht op een eiland in de San Blas Archipel. Op één van de 366 eilanden, er is er één voor elke dag van het jaar. Dat zeggen de Kuna indianen die er wonen en die de 'eigenaren' zijn van de eilanden en een strook bij de kust. San Blas staat tot Panama zoals de Antillen zich verhouden tot Nederland. De Kuna indianen hebben eigen wetten en een zelfstandig bestuur maar zijn 'gewoon' onderdeel van Panama. Er zijn dus ook geen grensposten. Of het er ook daadwerkelijk 366 zijn weet niemand, het is lastig tellen en ik kan me voorstellen dat er soms eilanden verdwijnen en er weer bijkomen. Dat ligt niet aan eb en vloed, als er al een getijde verschil is, heb ik daar niet zo veel van gemerkt, veel is het in ieder geval niet.

Het was een heel gepuzzel en wikken en wegen vooraleer de kogel door de kerk vloog en wij op pad gingen. Allereerst was daar de keuze tussen zeilen of op een eiland bivakkeren. Zeilen lijkt leuk en is het ook, maar is het ook drie nachten leuk? En is het ook leuk met wat bewolkt weer en zo af en toe een bui? Ook financieel is verblijven op een eiland goedkoper, althans de budget lodges. We hadden al wel ontdekt dat er wel prijsverschil is tussen de lodges maar dat dit nauwelijks is te zien in kwaliteit/luxe.

Dan was er nog een ander probleem, hoe komen we er? In eerste instantie dachten wij dat er maar twee opties waren, of met een vliegtuig of een taxi, want met eigen auto kon echt niet. Totdat Susan een verhaal op Tripadvisor vond waarin wordt uitgelegd hoe je er met eigen vervoer kan komen en dat het helemaal niet moeilijk is. Al wat nodig is is een auto die een helling van dertig procent aan kan, zoals een 4x4. Ondanks dat we geen 4x4 hebben werd het eindoordeel dat we zelf naar San Blas (de haven Carti) zouden rijden en daar een boot regelen om ons naar Franklin Lodge te brengen. Het klinkt allemaal heel eenvoudig en voor het verhaal is het ook eigenlijk wel jammer dat het ook zo eenvoudig was. Geen vuiltje aan de lucht, alleen stromende regen en een ochtendspits in Panama stad, we waren in vijf uur over van Bejuco naar Franklin, een half uurtje langer dan het snelste tijdschema, niet slecht.

Op Franklin kregen we een huisje, ik moet zeggen hut, toegewezen. Ondanks mijn achternaam kregen we er maar één. Hoewel de hut niet zo veel voorstelde (bedden, een palmbladen dak, rieten muren, een deur en de vloer was het strand), stelde de plek waar de hut stond des te meer voor. We zaten op een klein eilandje met vijftien hutten, een keuken en een gezamenlijke doucheruimte, een soort van campinggevoel kreeg je er wel een beetje door. Op de wc zat geen spoelbak, buiten stond een ton met zeewater en daar kon je een emmertje uit scheppen en zo doorspoelen. Ook de douche deed het alleen een paar uur aan het einde van de dag, douchen met regenwater, dat je met een emmer over je heen kon gooien, geen stromend water. Dit alles op een bounty eiland. Daar bestaat San Blas uit, niet uit 366 eilanden, maar uit 366 bóunty eilanden. In de oceaan, die behoorlijk ondiep is wat ook verklaart dat er zoveel eilanden zijn, is heel veel koraal. We hebben dan ook veel gesnorkeld en zijn ook nog op een tour geweest. Die tour ging langs een 'plaat' waar zeesterren waren te zien en langs een scheepswrak. Erg leuk.

151526 1376398751 500 (320x240)151526 1376398760 500 (320x240)

Het leven op het eiland was lekker ontspannen. Drie keer per dag werd er op een toeter geblazen, ten teken dat het eten klaar was, dan schoof de hele camping aan. We hebben veel gekletst met andere vakantiegangers en ook mensen gezien die we al eerder waren tegen gekomen, een stel van Bocas en een groepje uit Tortuguero. Ook hadden we onze hangmat mee, een souvenir dat we eerder hebben gekocht, daarnaast twee hangmatten gehuurd zodat we drie ligplekken buiten hadden onder de palmbomen. Susan en Silke hebben de tweede nacht in de hangmatten geslapen. De dagen vlogen voorbij.

151526 1376398788 500 (320x239)151526 1376398797 500 (320x240)

De laatste avond hebben Susan en ik kreeft besteld, die was echt super lekker. Toen we de volgende ochtend op het punt stonden om te vertrekken kwam er net een bootje aan met kreeft. Op de heenweg hadden we wat eten en drinken mee in een koelbox en die was nu leeg, dus hadden we nu bergruimte over. Een kreeft en vier zeekrabben pasten daar wel in. Die vijf hebben we bij het avondeten in Bejuco op gegeten. Hetgeen niet eenvoudig was, maar googlen op 'kreeft koken' en 'zeekrab bereiden' leverde een ruime keuze uit recepten. Het is heel gemakkelijk, water met wat kruiden koken, kreeft/krab er in, één minuut door koken per honderd gram en smullen maar. Nu ja, niet direct, eerste het 'vlees' zien te vinden (met dank aan google) maar dan is het verrukkelijk.

 

Pareltjes
Donderdag 15 augustus 2013. Pearl Islands, Panama.

De parel eilanden is een eilanden groep in de Pacific Ocean, of eigenlijk de baai van Panama. Het bestaat uit een twintigtal eilanden. Op één er van, Island Contadore, hebben wij twee nachten geslapen in een B&B van een Canadees.

Hoogtepunten van de tocht waren:

1) Het vliegen er heen met een Piper Cherokee 6, een zeven persoon toestel, inclusief piloot. Iedereen, behalve de niet zo fitte Silke, had een plaatsje bij het raam. Op de terugweg stonden we bij het vliegtuig en vertelde Folkert mij dat hij dit wel prettig vliegen vond. Je hoeft niet twee uur van te voren in te checken, geen half uur in het vliegtuig zitten voordat het eindelijk vertrekt. Nee, je wacht even een kwartiertje bij het vliegtuig en dan stap je in en stijg je op, duurt al met al maar twintig minuutjes, veel sneller dan met die 747's.

151722 1376603317 500 (320x240)151722 1376603352 500 (320x240)

2) Op het eiland hadden we twee golfkarretjes als vervoermiddelen. Daar hebben we het eiland wel meerdere keren mee rond gereden. We is in dit geval Jesse en Folkert met Susan en mij als co-piloot, ziek baas was dat. Ook Fardau en Silke hebben op onze schoot zittende een stuk gereden. Jesse en Folkert vinden nu dat ze genoeg rij ervaring hebben om achter het stuur van een auto te gaan zitten.

151722 1376603362 500 (320x240)151722 1376603381 500 (320x240)

3) Het snorkelen was ook fantastisch. Op weg naar het snorkelen zagen we weer walvissen, eentje sprong zelfs uit de zee, dat was een spectaculair gezicht, te laat voor de foto dat dan wel. De snorkelplek an sich was niet zo indrukwekkend en ook niet heel veel bijzonders qua vissen die we nog niet gezien hadden. Wat het zo bijzonder maakte is dat onder ons op de zeebodem een waar slagveld gaande was tussen twee soorten vissen. Geel zwart gestreepte kleine visjes die op jacht waren en grotere zebra vissen die iets aan het verdedigen waren. Wat dat kon ik niet ontdekken, een eindje verderop waren zes vissen met vel gele staarten ook iets aan het beschermen en zij hielden ook van alles van zich af. Heel mooi om te zien allemaal. Ik ben een paar keer onder gedoken om te kijken wat er onder/tussen de spleten van de rotsen was te vinden, geen vlag te zien.

151722 1376603391 500 (320x240)

Na het snorkelen kwamen we aan land en vijftien minuten later zaten we in het vliegtuig. Fardau vroeg zich wel af wat het nut van de boottocht was, ze dacht dat de boot ons naar het vliegveld ging brengen, maar daar waren we ook met de boot vertrokken. Heel verwarrend.

 

We zijn weer thuis
Maandag 9 september 2013. Nederland.

Al weer bijna twee weken thuis en omdat school en werk hun aandacht vragen zijn we weer snel gewend aan de Nederlandse tijd. De reis van Bejuco naar huis was een lange tocht niet alleen qua afstand maar zeker ook qua tijd. Het begon allemaal een dag voor ons vertrek. Om het vliegtuig van acht uur in de ochtend te halen vanuit Bejuco leek ons een schier onmogelijke opgave. We hebben daarom een hotel geboekt in Panama om zo iets meer uitgerust te kunnen vertrekken.

Met het dichttrekken van de deur in Bejuco waren we onze auto ook kwijt en moesten we dus met de bus (openbaar vervoer) naar Panama stad. Gelukkig was de bushalte slecht twee minuten slepen met de koffers en stopte er direct een bus die van David naar Panama reed, het was een grote bus en er was nog plek genoeg. En schrikbarend goedkoop, vijftien Euro daar waar de heenreis met taxi het tienvoudige was.

In Panama stad zaten we in een soort van Pantip Suite maar dan in Panamese proporties, een stuk kleiner dus. Goed geslapen en om vier uur er al uit. Een klein half uur door een uitgestorven stad, dat reed lekker door. Zo waren we ruim op tijd bij het vliegveld om in te checken. We waren bewust vroeg gekomen omdat we bij vertrek op Schiphol wat problemen hadden met de Espa, verschil tussen O en 0. Alles ging gesmeerd en we hadden dus ruim de tijd om bij te komen op het vliegveld. In het vliegtuig hebben de jongens en Susan geslapen, de meiden en ook ik niet. We hebben met zijn drieën de hele vlucht van vier uur films gekeken.

Rond de middag waren we in Atlanta voor een stop van elf uur. Het zou geen enkel probleem zijn om de stad in te gaan en later weer terug te komen. Met de metro waren we zo in Atlanta stad, op zoek naar een Apple Store. Bij het derde station stapte een man in, net in het pak en een koffer onder de arm. Die begon zich al rap te verkleden in vrijetijdkledij. Toen hij klaar was vroeg hij om aandacht, en die kreeg hij ook. Hij oreerde over allerlei enge ziektes die er in water zitten en dat het verstandig is om gezond te drinken, het spreekt voor zich dat hij wel wist wat gezond was. Sterker nog, hij had een voorraadje gezonde drankjes bij zich, tegen een ietwat ongezonde prijs. De man had op zich wel een punt, ik heb zelf de voedselzandloper gelezen en veel van wat de man zei staat daar ook in. Het was dus geen onzin.

We hadden een paar adressen van iStores gevonden en gelukkig zat er één vlakbij een metro station. Daar heeft Jesse een iPhone gekocht van zijn gespaarde en nog te sparen geld. In die mall wat gegeten en daarna naar het centrum. Daar was het op straat uitgestorven maar bij een winkelcentrum met de veelzeggende naam Underground was het een stuk drukker. Dat was de looproute van het metro station naar het stadion van Atlanta Braves en die avond speelden de Braves thuis.

Daarna met de metro naar het vliegveld. In de metro waren we getuige van een boeiend gesprek tussen een vrouw en haar vriend/man. Wij niet alleen, de hele metro kon meegenieten. Zij verweet hem dat hij zichzelf beter vond dan haar: 'give me one example?' Waarop de man een ontwijkend antwoord gaf, zij weer: 'I don't think I am better than you are!'

Na op het vliegveld wat kastjes en muren beklommen te hebben mochten we langs de eerste controlepost waarna er nog vele volgden. Bij de laatste moest ik op zoek naar mijn geduld, dat was op. Iedereen was behoorlijk stuk, vooral Silke en Fardau waren kapot. Toen we uiteindelijk in het vliegtuig zaten sliep iedereen dan ook ruim voordat we opstegen. We werden wakker van het ontbijt dat werd uitgeserveerd. Vlak daarna zette het vliegtuig de landing in.

Partners

Social Media

Houd jij van Verre reizen met kinderen? Volg, like en blijf op de hoogte!